Write on Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017 Κατηγορία ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ

Την περασμένη Τετάρτη 11 Οκτωβρίου, στο Δημαρχιακό Μέγαρο του Δήμου Στροβόλου, πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του βιβλίου του Πειραιώτη Ιστορικού Ερευνητή, Συγγραφέα και Αρθρογράφου της «ΜΑΧΗΣ» κ. Κωνσταντίνου Δημητριάδη με τίτλο «ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΙΜΗΣΑΝ ΤΗΝ ΣΤΟΛΗ ΤΟΥΣ – ΚΥΠΡΟΣ 1974» που εκδόθηκε από τις Εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ του Ιωάννη Γιαννάκενα στην Αθήνα.

Η πρωτοβουλία και η ευθύνη της εκδήλωσης ανήκε στον Δήμαρχο Στροβόλου κ. Ανδρέα Παπαχαραλάμπους, ο οποίος όταν διάβασε το βιβλίο, σκέφθηκε να προχωρήσει σε αυτήν την Εκδήλωση Τιμής προς τους Ελλαδίτες Αξιωματικών, Υπαξιωματικούς και Οπλίτες, που έδωσαν την ζωή τους για την Ελευθερία της Κύπρου το 1974, ορισμένοι εκ των οποίων αναφέρονται μέσα στο εν λόγω βιβλίο.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους, πέραν του Δημάρχου που ήταν και ο οικοδεσπότης, ο Διοικητής της ΕΛΔΥΚ Σχης ΠΖ κ. Π.Μαυραγάνης, ο Διοικητής του 1ου ΜΤΠ της ΕΛΔΥΚ Ανχης ΠΖ κ. Ζ.Μαρκόπουλος, ο τ.ΥΠΑΜ Αντγος ε.α. κ.Φ. Κλόκκαρης. Ο Αρχηγός του ΓΕΕΦ Αντγος κ.Ηλ. Λεοντάρης λόγω έκτακτης υποχρέωσής του, δεν κατέστη δυνατόν να παρευρεθεί, αν και αρχικά είχε επιβεβαιώσει την παρουσία του στον Συγγραφέα.

Από τον ευρύ χώρο της Κυπριακής πολιτικής ζωής παρέστη μόνο το Ε.ΛΑ.Μ. και μάλιστα διά του προέδρου του κ.Χ.Χρίστου. Τα υπόλοιπα κόμματα, έλαμψαν δια της απουσίας του. Ενδεχόμενα αν η παρουσίαση αφορούσε κάποιο «κουλτουριάρικο βιβλίο» όπου παραδείγματος χάριν ο πατέρας έκανε δεσμό με την κόρη, ίσως να βλέπαμε κι άλλες παρουσίες από την πολιτική ζωή του τόπου!

Με την παρουσία τους τίμησαν την εκδήλωση, η συνιδιοκτήτρια της εφημερίδας «ΜΑΧΗ» (σήμερα «Free Press-MAXH») κα Μίνα Σαμψών, ο γνωστός Βαρωσιώτης ρεπόρτερ των «επικίνδυνων αποστολών», γνωστός για τα μοναδικά βίντεό του κ. Τάσος Δημητριάδης και το υψηλόβαθμο στέλεχος της «Πολιτικής Προστασίας Λευκωσίας» κ. Ιωαν.Αυλωνίτης.

Το υπόλοιπο κοινό αποτελούσαν άνθρωποι «της διπλανής πόρτας» που ενδιαφέρονται – σε αντίθεση με την πλειοψηφία του ενεργού (!!!) πληθυσμού – για το «τι έγινε το 1974»! Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι το 1974, είναι μια περίοδος που «δεν πουλάει» (;;;) στον ευρύ πληθυσμό, που δείχνει να θέλει να ξεχάσει (οι παλαιότεροι) ή να μην μάθει (οι νεώτεροι).

Πάντως όλοι όσοι παρευρέθηκαν πέρασαν ένα αξέχαστο απόγευμα, διότι όλα είχαν συγκινησιακή φόρτιση, από τα διακοσμητικά πάνελς με τις φωτογραφίες από το 1974 και τους τιμώμενους ήρωες, μέχρι τους ομιλητές που όλοι ήταν ένας και ένας.

Την όλη εκδήλωση προλόγισε, συντόνισε, σχολίασε και έκλεισε η αγαπητή στην Ε.Φ και έμπειρη Δημοσιογράφος του ΡΙΚ κα Λίτσα Μαυρίδου, που η παρουσία της ήταν καταλυτική στην επιτυχία της όλης παρουσίασης.

Την εκδήλωση άνοιξε η κα Μαυρίδου καλωσορίζοντας τους προσκεκλημένους και το κοινό που προσήλθε και ακολούθως απηύθυνε χαιρετισμό ο κ. Δήμαρχος, ο οποίος τόνισε ότι ο Δήμος Στροβόλου θα είναι πάντα αρωγός στην προώθηση της γνώσης και την διατήρηση της Ιστορικής Μνήμης.

Αμέσως μετά άνοιξε ο κύκλος των ομιλιών. Πρώτος μίλησε ο εφ. Ανθλγός του 70ου ΤΜΧ της ΕΦ το 1974 κ. Κώστας Σανταμάς, που μίλησε για λογαριασμό του Μηχανικού. Τον ακολούθησε στο πόντιουμ, ο εφ. Ανθλγός του 281 ΤΠ της ΕΦ το 1974 κ. Γεώργιος Γεωργίου, που αναφέρθηκε στους πεσόντες και αγνοούμενους ΗΡΩΩΝ εκ Μητρ. Ελλάδος των Ταγμάτων Πεζικού της ΕΦ.

Αμέσως μετά τον λόγο έλαβε ο Συγγραφέας κ. Κωνσταντίνος Δημητριάδης, ο οποίος αναφέρθηκε στην 33χρονη έρευνα του πάνω στην Προδοσία του 1974 στην Κύπρο καθώς και τις δυσκολίες που βρήκε από το πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο στην Ελλαδική και Κυπριακή κοινωνία, στην πορεία του προκειμένου να φτάσει στα οριστικά συμπεράσματά του για το τι έγινε τότε. Αναφέρθηκε στα άλλα δύο βιβλία που φέρουν την υπογραφή του, το «Κύπρος 1974 Η μεγάλη Προδοσία» (εκδ.Πελασγός) και το «Χρονικό της Μάχης του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ 14-16/8/74» (εκδ.Πελασγός) και πως έφτασε στην απόφαση να γράψει αυτό το βιβλίο-λεύκωμα τιμής για τους εκ μητροπολιτικής Ελλάδος πεσόντες και αγνοούμενους Στρατιωτικούς του 1974.

Την σκυτάλη έλαβε ο εφ.Ανθλγός των Δυνάμεων Καταδρομών της ΕΦ και συγκεκριμένα της 31 ΜΚ το 1974, κ. Ανδρ. Γεωργιάδης. Ο κ. Γεωργιάδης, διμοιρίτης του Λόχου Κρούσης του Υπλγού τότε Ηλία Γλεντζέ, υπήρξε και ο επικεφαλής διμοιρίτης των δυνάμεων που υπερασπίσθηκαν το χωριό Πυρόϊ, που ήταν και η τελευταία μάχη του πολέμου και διεξήχθη μετά την κατάπαυση του πυρός της 16ης Αυγούστου 1974. Ο κ.Γεωργιάδης αναφέρθηκε σε όλους τους τιμώμενους αξιωματικούς των Ειδικών Δυνάμεων της Κύπρου όπως του Τχη Γ. Κατσάνη, Λγού Ν. Κατούντα, κλπ μεγάλων μορφών του αγώνα κατά των τουρκικών δυνάμεων εισβολής (ο πρώτος πολέμησε και έπεσε στον Αγ. Ιλαρίωνα και ο άλλος αγνοείται στην Κερύνεια, όπου μαχόταν ως ο τελευταίος υπερασπιστής της).

Ακολούθως τον λόγο πήρε ο οδηγός Μarmon Herrington της 21 ΕΑΝ της ΕΦ το 1974, κ. Ανδρέας Οικονομίδης, ο οποίος αναφέρθηκε στην προσφορά των Τεθωρακισμένων κατά τις επιχειρήσει των Αττίλα Ι και ΙΙ και βέβαια στην θυσία του Αλχία ΤΘ Αθ. Φωτόπουλου. Ο κύκλος των ομιλιών για την ΕΦ έκλεισε με τον εφ. πυροβολητή το 1974 της 189 ΜΠΠ κ.Γ. Ζίζιρο, ο οποίος αναφέρθηκε στην εν γένει προσφορά του Πυροβολικού της ΕΦ το 1974 και επικεντρώθηκε στην θυσία των Αντισυνταγματαρχών Καλμπουρτζή και Χατζηδάκη της 181 ΜΠΠ και 173 ΜΑ/ΤΠ που έπεσαν στο Συγχαρί και στον Καράολο, αντίστοιχα.

Αμέσως μετά έλαβε τον λόγο για να κλείσει ο κύκλος των ομιλιών της εκδήλωσης ο βετεράνος της ΕΛΔΥΚ του 1974, πολεμιστής της επίθεσης στο Κιόνελι στον «Αττίλα Ι», εφ. Λοχίας ΠΖ Θ.Αναστασόπουλος, ο οποίος έπλεξε το εγκώμιο των Ελδυκάριων που πολέμησαν σαν λιοντάρια και χάθηκαν στην φωτιά του πολέμου. Ο κ. Αναστασόπουλος αν και δεν πολέμησε στον «Αττίλα ΙΙ» αναφέρθηκε από ακούσματα που είχε τότε από πολεμιστές συναδέλφους του στον «Αττίλα ΙΙ», στην προσφορά «του πατέρα των Ελδυκαρίων» αείμνηστου Ταξχου ε.α. Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου που απεβίωσε πρόσφατα και εξήρε την προσφορά του στην σωτηρία του μεγαλύτερου μέρους των προδομένων από την τότε πολιτικο-στρατιωτική ηγεσία, ανδρών της δύναμης που υπερασπίσθηκε το παλαιό Στρατόπεδο της Δύναμης στον χώρο μεταξύ Αγ. Δομετίου και Γερόλακκου.

Η έγκριτη Δημοσιογράφος που συντόνιζε την εκδήλωση, κα Λ. Μαυρίδου, κάνοντας τον επίλογο της εκδήλωσης, δήλωσε ότι όλοι πρέπει να λάβουν γνώση για τους ΗΡΩΕΣ μας του 1974 και την Ιστορία της Προδοσίας που έλαβε χώρα τότε, γνώση που το βιβλίο που παρουσιάστηκε προάγει.

Το κλείσιμο της εκδήλωσης ανέλαβε ο νυν Διοικητής της ΕΛ.ΔΥ.Κ. που ήταν παρών. Ξεκάθαρος όπως πάντα ο Διοικητής της ΕΛ.ΔΥ.Κ. Σχης ΠΖ Προκόπιος Μαυραγάνης, ένας αξιωματικός «με άκαμπτη σπονδυλική στήλη». Ο κ. Διοικητής ξεκαθάρισε πως βλέπει την παρουσία του Ελληνικού Συντάγματος σήμερα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Συγκεκριμένα είπε: «Θέλω να διαβεβαιώσω και εσάς αλλά και γενικά τον Κυπριακό Λαό, ότι για εμάς τους άνδρες της ΕΛΔΥΚ, η Κύπρος αντιπροσωπεύει ακριβώς το ίδιο με την Κρήτη, την Ρόδο, την Μυτιλήνη, την Κέρκυρα, είναι δηλαδή Ελλάδα. Και αν ποτέ κληθούμε να την υπερασπισθούμε, θα το κάνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη, όπως το έκαναν οι Ελδυκάριοι του 1974. Για εμάς η ΕΛΔΥΚ του 1974 είναι ο φάρος που μας οδηγεί. Και να θυμάστε καλά Κυρίες και Κύριοι. Για την ΕΛ.ΔΥ.Κ. η Κύπρος δεν κείται μακράν! Ευχαριστώ.»

ΛΟΓΙΑ ΠΑΤΡΙΩΤΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΙΚΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥ, ΠΟΥ ΧΤΥΠΟΥΝ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΔΗ ΤΩΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΠΡΟΔΩΜΕΝΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ.

ΕΠΑΝΕΙΛΛΗΜΜΕΝΑ Ο κ. ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΕΧΕΙ ΑΠΕΥΘΥΝΘΕΙ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΤΟΝ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΛΑΟ, ΔΕΙΓΜΑ ΟΤΙ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΕΩΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ.

ΑΞΙΟΣ ΗΓΕΤΗΣ. ΩΡΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝ. ΜΠΡΑΒΟ ΤΟΥ...

Αμέσως μετά όλοι οι παρευρισκόμενοι έψαλλαν τον Εθνικό Ύμνο, τον κοινό Εθνικό Ύμνο της Ελληνικής και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

21 b 2 orig

ΗΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΙΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ... - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017 Κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΑ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Α. Δημητριάδης - Συγγραφέας, Ιστορικός Ερευνητής

ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ ΘΩΜΑΣ ΚΡΥΟΥΣΗΣ
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ: Χριστίνα Κρυούση-σύζυγος. Τραϊανός και Ευσταθία-τέκνα.
Γεννημένος στο Λιπαρό Πέλλας στις 15/3/1952, από τον Τραϊανό και την Ευσταθία Κρυούση. Αποφοίτησε από το Δημοτικό Σχολείο Λιπαρού Πέλλας και έπειτα μετανάστευσε στην Γερμανία με τον πατέρα του. Επέστρεψε στην Πατρίδα για να υπηρετήσει την θητεία του το 1972. Υπηρέτησε στις Ειδικές Δυνάμεις ως Καταδρομέας στην Α’ ΜΚ.
Το 1974 συμμετείχε στην επιχείρηση με την αποστολή στην Κύπρο των Νοράτλας με την κωδική ονομασία “Νίκη”, τη νύχτα της 21/22 Ιουλίου 1974.

Έλαβε μέρος στη Μάχη της υπεράσπισης του Διεθνούς Αεροδρομίου της Λευκωσίας.
Η ηρωική μάχη που έδωσαν οι Ελληνικές Δυνάμεις στο χώρο του Αεροδρομίου, για να αποτρέψουν την κατάληψή του από τους Τούρκους και που ήταν από τις πλέον καθοριστικές μάχες στην Κύπρο τον Ιούλιο του ΄74. Ένα ολόκληρο ενισχυμένο Σύνταγμα Ειδικών Δυνάμεων του Τουρκικού στρατού, σχεδόν 2.000 άνδρες, με την «στήριξη» των Καναδών ανδρών του Ο.Η.Ε., αποδεκατίζεται μετά από σκληρές μάχες, από τους 3 μόλις Λόχους των Ελλήνων Λοκατζήδων. Αμέσως μετά, κατόπιν διαταγής του ΓΕΕΦ, παρεδόθη στον Ο.Η.Ε. Κατά τη δεύτερη φάση της εισβολής η Α’ ΜΚ, μετονομάσθηκε σε 35η ΜΚ και με έδρα το Σταυροβούνι είχε αποστολή την άμυνα-προστασία του αυτοκινητόδρομου Λευκωσίας-Λεμεσού.

Ο Θωμάς, όπως και οι συμπολεμιστές του, τον Δεκέμβριο του 1974 απολύθηκε.
Όμως αντιμετώπισε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα εξ αιτίας της συμμετοχής του στον Πόλεμο (κρίσεις επιληψίας) όταν επέστρεψε στο χωριό του. Ασχολήθηκε με αγροτικές αλλά και ως ελαιοχρωματιστής. Το 1977 παντρεύτηκε με την Χριστίνα και απέκτησαν δύο παιδιά τον Τραϊανό και την Ευσταθία.

Παρόλα τα όσα προβλήματα υγείας είχε και χωρίς καμία Κρατική βοήθεια, συνέχισε να εργάζεται σαν αγρότης ή σαν ελαιοχρωματιστής, για να ζήσει αξιοπρεπώς την οικογένειά του.
Τα όσα προβλήματα υγείας είχε στην διάρκεια όλων αυτών των ετών, το Κράτος τα αντιμετώπισε με παγερή αδιαφορία (όπως σχεδόν με όλους όσους βρέθηκαν στην Κύπρο το «μαύρο καλοκαίρι» του 1974). Δηλαδή ενώ είχε όλα τα απαραίτητα έγγραφα για την πολεμική του σύνταξη, αυτή κοβόταν από το Γενικό Λογιστήριο του κράτους με το αιτιολογικό ότι δεν νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο της Κύπρου κατά την πολεμική περίοδο (παρότι το 401 ΓΣΝΑ διέγνωσε αναπηρία 85%, λόγω Μετατραυματικής Εμπειρίας-Σύνδρομο Βιετνάμ).

Δηλαδή το ανάλγητο Ελληνικό Δημόσιο, θεωρώντας αναξιόπιστη την ίδια την Επιτροπή του, δηλαδή αυτής της Υγειονομικής Υπηρεσίας Στρατού, δεν του ενέκρινε την απόδοση μιάς πενιχρής σύνταξης. (Αντίθετα παίρνουν σύνταξη «ήρωες» της Εθνικής Αντίστασης που ήταν κατά την περίοδο της Κατοχής ...2 χρονών!!! )

Μετά κόπων και βασάνων το 2004 με την βοήθεια του επίσης πολυτραυματία συντρόφου του στην Α’ ΜΚ αείμνηστου Θανάση Ζαφειρίου, κατάφερε να αποκτήσει την Άδεια ενός περιπτέρου και μία προσωρινή σύνταξη του ΟΓΑ, 380 ευρώ η οποία όμως του διεκόπη μετά από λίγο διάστημα. Τον Αύγουστο του 2012 το τελειωτικό χτύπημα!
Διαγνώστηκε με καρκίνο στον πνεύμονα! Τέσσερα χρόνια νοσοκομεία, εγχείρηση αφαίρεσης πνεύμονα και χημειοθεραπείες.
O καταδρομέας Θωμάς Κρυούσης έφυγε από κοντά μας στις 29/3/2016.
Τέσσερις ημέρες μετά το θάνατο του, του εγκρίθηκε η σύνταξη των 380 ευρώ!!!

Η Σύζυγος όμως δεν μπόρεσε να πάρει την σύνταξη αυτή, ευρισκόμενη στην δίνη της γραφειοκρατίας. Ακόμη περιμένει την απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου που θα την εγκρίνει.
Όσο για το περίπτερο; Δεν μπορεί να το επι-ενοικιάσει και ο Δήμος την ειδοποίησε ότι θα το δώσει σε άλλον (!!!)
Σήμερα, παίρνει μόλις 60 ευρώ από τόν ΟΓΑ. Την συντηρούν τα παιδιά της τα οποία δυστυχώς όλα αυτά τα χρόνια έχουν επηρεαστεί στον ψυχισμό τους.
Κι όλα αυτά επειδή κάποτε εκεί στα 1974 ο άντρας της πολέμησε ως γνήσιος Έλληνας!

ΥΠΟΥΡΓΕ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ... ΤΑ ΗΞΕΡΕΣ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;
ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ, ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΣΕ ΗΡΩΕΣ ΣΑΝ ΑΥΤΗ....
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΕΜΑΘΕΣ ΤΙ ΣΚΟΠΕΥΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ;

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017 Κατηγορία ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ

Γράφει ο Κων/νος Αλεξ. Δημητριάδης - Συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής

Το επΙσημο ιματΙδιο του αειμνήστου Ταξχου ε.α. Παν. Σταυρουλοπουλου με τα διακριτικά του βαθμού του το 1974, δηλαδή αυτά του Ανχη ΠΖ που μου το είχε δωρίσει το 2016 το καλοκαίρι, κοσμεί τον ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ - ΑΓ.ΠΑΥΛΟΥ στον Αγ.Δομέτιο Λευκωσιας, μετά την αποδοχή της προσφοράς μου (να το δωρίσω με την σειρά μου στο Σωματείο) από τον Πρόεδρο του, Κυπριανό Παπαδόπουλο.

21192512 1300896593371136 2626551055431552922 n

Ειναι μια εμπρακτη αποδειξη της ευγνωμοσυνης των Ελληνων του Αγ.Δομετιου στον Αγωνα και την Θυσια των ανδρων της ΕΛΔΥΚ, εκφρασθείσα στο προσωπο του Αρχηγου τους.
ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΩΝ 317 ΓΕΝΝΑΙΩΝ.

21192781 1300911023369693 2587439283941514968 n

Το ιματιδιο μου το ειχε δωρισει ο αειμνηστος κ.Ταξχος περυσι, περιπου τετοιες μερες, όταν ετοιμαζαμε να δώσουμε στην ΕΛΔΥΚ την στολή του για το Μουσείο της. Μου είχε πει δίνοντας μου το: "Να πάρε αυτό εσύ για να μην με ξεχασεις" (εννοώντας όταν πεθάνει - λες και υπηρχε περιπτωση τετοιος Αντρας να ξεχαστει ποτε! Ιδιως απο μενα! Που τον αγαπησα και τον τίμησα σαν πατέρα μου!)
ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΤΗΚΕ ΟΤΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ ΠΟΤΕ KAI ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΔΥΚΑΡΙΟΙ ΤΟΥ 1974.
ΑΘΑΝΑΤΟΣ.
ΑΘΑΝΑΤΟΙ.

Write on Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017 Κατηγορία ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Αλεξ. Δημητριάδης - Συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής

Πολλοί έχουν γράψει για την Μικρασιατική Καταστροφή...
Άλλοι έγραψαν καθαρά ιστορικά-τεχνοκρατικά, άλλοι με γλαφυρό τρόπό και άλλοι επηρεασμένοι από την ιδεοπολιτική τους τοποθέτηση.

ΚΑΠΟΙΟΙ... όπως οι Ελληνόφωνοι Κομμουνιστές παραδέχθηκαν ότι χάρηκαν (!!!) με την Ήττα του Ελληνικού Στρατού, διότι απεχθάνονταν την ιδέα της δημιουργίας μιάς Μεγάλης και Κραταιάς Ελλάδας - ίσως επειδή κάτι τέτοιο θα ήταν η ταφόπλακα στα οράματά τους για ανεξάρτητη Μακεδονία (των Σλάβων) και Θράκη (των Τούρκων) ... Αλλά είπαμε: απλά "ελληνόφωνοι" !!!

ΚΑΠΟΙΟΙ... άλλοι "Ηρακλείς" του Στέμματος διαλαλούσαν ότι η Μικρασιατική Εκστρατεία ήταν μια αποτυχία που κινδύνευε να βουλιάξει και την "παλαιά" λεγόμενη Ελλάδα, καθυβρίζοντας τον Μεταξά που δεν είχε δεχθεί να αναλάβει την Αρχιστρατηγία ως "νάνο Στρατηγό" και αναρτώντας άρθρα όπως το "Οίκαδε" και τους "Πομερανους", που βέβαια εκείνη την στιγμή έμοιαζαν ως πισώπλατη μαχαιριά στο ηθικό του καταπονημένου Ελληνικού Στρατεύματος...

ΚΑΠΟΙΟΙ... άλλοι που είχαν ξεκινήσει αυτήν την εκστρατεία στην Μικρά Ασία, αντί με το τέλος του Α' ΠΠ να πιέσουν για την εξασφάλιση της Κωνσταντινούπολης, των Στενών, της Βορ.Ηπείρου και του Πόντου, και αφού καθυπόταξαν τα οράματά τους στα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των Άγγλων για έλεγχο της σιδηροδρομικής γραμμής Σμύρνης-Ιρακ-Ιραν, σφυρούσαν αδιάφορα μπροστά στην λαίλαπα που ερχόταν...και που σίγουρα θα κατέστρεφε τα πάντα!

Όμως η Μικρασιατική Εκστρατεία που κατέληξε στην Καταστροφή της Σμύρνης από τους Τούρκους του οραματιστή Μουσταφά Κεμάλ, που με δικτατορικό τρόπο κυβερνούσε ένα υποτυπώδες κράτος "υπό προθεσμίαν", αποτελούμενο από έναν αγράμματο και παντελώς απολίτιστο λαό, δεν ήταν μια "χαμένη υπόθεση" όπως κάποιοι θέλουν να την παρουσιάζουν.

Με όλα τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν εξ αιτίας της ανόητης Προέλασης του Σαγγαρίου και την αναδίπλωση μετά την Μάχη προ του Πολατλή (46 χλμ απο την Αγκυρα), η Μικρά Ασία μπορούσε να κρατηθεί. Να κρατηθεί και το Αιγαίο να συνέχιζε να είναι "Ελληνική λίμνη". Πως;
- Με το να οχυρωνόμασταν στα όρια της Συνθήκης των Σεβρών, που μετά την πολιτική Μεταβολή στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 1920 άρχισε να αποδυναμώνεται μέχρι που "ξέφτισε" τελείως. 'Επρεπε ως Έθνος να επιμείνουμε στην εφαρμογή της Συνθήκης, που δημιουργούσε την Μεγάλη Ελλάδα. Και να την υπερασπιστούμε.

Μπορούσε κάλλιστα το καθεστώς αντί να διατάξει προέλαση προς Σαγγάριο, να επικεντρώσει την προσοχή του, με δεδομένη την αρνητική στάση των Συμμάχων που πλέον είχαν για "σύμμαχο" τον μέχρι πριν εχθρό τους στον "Μεγάλο Πόλεμο" τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Α', στην οχύρωση των ορίων της Συνθήκης και την εθελοντική κατάταξη στον Ελληνικό Στρατό των Μικρασιατών να την καταστήσει υποχρεωτική, ώστε οι ίδιοι οι Μικρασιατες σε μεγάλο βαθμό να είναι αυτοί που θα φρουρούσαν τον τόπο τους.
Ο ίδιος ο Μεταξάς, Επιτελική φυσιογνωμία των Βαλκανικών Πολέμων, στο ημερολόγιο του αναφερόμενος στην συνάντηση που είχε με τον Γούναρη και τον Στράτο (ημερολ. σελ.91), τονίζει στους συνομιλητές του ότι με μερικές Μεραρχίες θα μπορούσαν να κρατήσουν αυτήν την γραμμή.
Εκείνοι δεν πείσθηκαν και προτίμησαν παρά τις προεκλογικές τους υποσχέσεις προς τον Ελληνικό Λαό για τερματισμό του Πολέμου, να προελάσουν προς την "Κόκκινη Μηλιά"!

Ο ίδιος ο Βασιλιάς απαντώντας στον Αρχιεπίσκοπο Σμύρνης Χρυσόστομο, έδειξε την αντίθεσή του σε αυτήν την Εκστρατεία. Ο Αρχιστράτηγος Παπούλας, τίμιος και πιστός Στρατιώτης, προτίμησε αντί την ρήξη με την Πολιτική Ηγεσία, να φανεί νομιμόφρων.
Και ο Στρατός ξεκίνησε για την "κόκκινη μηλιά" πέφτοντας στην παγίδα του Κεμάλ.
Επιμηκύνοντας τις γραμμές ανεφοδιασμού σε έδαφος που δεν υπήρχε καν ελληνικό ρουθούνι, επέτρεψε τα σαμποτάζ, τον κακό εφοδιασμό της πρώτης γραμμής που οδήγησε στα γνωστά αποτελέσματα.

Επίσης ήταν ολοφάνερο ότι πλέον ο Τούρκος είχε επιλογές. Ας υποθέσουμε ότι καταλαμβάναμε την Άγκυρα, ο Κεμάλ είχε κάθε πολυτέλεια να μεταφέρει την πρωτεύουσα του στην Σεβάστεια (Σιβάς). Τι θα κάναμε τότε; Νέα εκστρατεία κατά της Σεβάστειας; Με τι Στρατό; Με ποιά Διοικητική μέριμνα; Με ποιούς συμμάχους; Ήδη οι Ιταλοί και οι Γάλλοι τελείως ξεδιάντροπα, είχαν ταχθεί με τον Κεμάλ, ξεχνώντας τους ποταμούς αίματος που έχυσε η Ελλάς "δι' υπόθεσίν των". Την ίδια στιγμή οι Αμερικάνοι είχαν αποχωρήσει από το Ευρωπαϊκό σκηνικό, οι δε Μπολσεβίκοι δεν ξέχασαν ποτέ την Εκστρατεία στην Ουκρανία κατά της Επανάστασής τους, όπου συμμετείχε και Ελληνικό Σώμα Στρατού. Έτσι έμεναν οι Άγγλοι να ψελλίζουν μερικά παρηγορητικά λόγια ...αλλά μέχρι εκεί! Τίποτα ουσιώδες. Καμμιά ουσιαστική παρέμβαση - καμμιά βοήθεια...
Και ταυτόχρονα η Εκστρατεία στον Σαγγάριο, έδωσε στους Τούρκους την αίσθηση ότι ο αγώνας τους πλέον είναι απελευθερωτικός. Γιατί μάχονταν πλέον σε εδάφη αμιγώς μουσουλμανικά, δηλαδή κατά τον Κεμάλ ...τουρκικά!

Και ενώ πρώτα αποδέχονταν για την Σμύρνη, το Αϊδίνι, το Αϊβαλί, την Πέργαμο, την Προύσσα, την Φιλαδέλφεια ότι έτσι ήθελε το "κισμέτ", να γυρίσουν δηλαδή οι "γκιαούρηδες" στα μέρη τους, ξαφνικά αναθάρρησαν ότι "μπορούν να πάρουν την Γκιαούρ Ιζμίρ από τα χέρια των γκιαούρηδων"!
Και τότε δόθηκε το σύνθημα "Ντογρού Γκιαούρ Ισμίρ 'τα" (Ευθεία στην "Απιστη Σμύρνη" ή Κατά της Σμύρνης των απίστων)!
Ούτε ο ίδιος ο Κεμάλ δεν το πίστευε ότι ο Ελληνικός Στρατός διαβρώθηκε τόσο πολύ εσωτερικά από την πολιτικοποίηση, το βόλεμα, την προσμονή της επιστροφής των οπλιτών - που κάποιοι από αυτούς πολεμούσαν ήδη 10 χρόνια - στην πόλη και το χωριό τους. Το "νόστιμο ήμαρ"...

Και η Στρατιά Μικράς Ασίας με λίγες εξαιρέσεις ...κατέρρευσε. Με έναν εμμονικό Αρχιστράτηγο που ακόμα δεν είχε εξοικειωθεί με το Στράτευμα που διοικούσε (!!!) και ανώτατους Αξιωματικούς που αποδείχθηκαν τελείως ανίκανοι στο πεδίο της μάχης. Ηταν φυσικό επακόλουθο...
Όμως η ανακατάληψη των εδαφών που η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε χάσει, δεν ήταν αρκετή για τον Κεμάλ. Αυτός ο διορατικός μέθυσος, που έγινε ίνδαλμα των απανταχού Τούρκων, ήξερε ότι αν ο Έλληνας δεν ξεριζωθεί από τα εδάφη του, ακόμα και υπόδουλος όπως πολλούς αιώνες πριν, πάλι θα κινδύνευε μια μέρα να σηκώσει κεφάλι...
Και αποφάσισε. Γενοκτονία.

Και γενοκτονία, το προσφιλές σπορ των Τούρκων έλαβε χώρα εκεί στα τέλη του Αυγούστου του '22 στα παράλια της Μικράς Ασίας.
Μιάς γενοκτονίας με τέτοια έκταση και σαδισμό, που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από αυτήν που γεύτηκαν οι Αρμένιοι πριν από επτά χρόνια...
Είναι σαφές ότι πολλοί προσπαθούν να προβλέψουν τι θα γινόταν "αν"!
​Αλλά με "αν" δεν γράφεται η Ιστορία. Η Ιστορία είναι η καταγραφή της πραγματικότητας.
Αν μετά την Καταστροφή χτυπούσε η Στρατιά του Εβρου....
Αν πριν την Καταστροφή είχε οργανωθεί η Μικρασιατική Αμυνα....
Αν ο Πρίγκηπας Ανδρέας δεν έκανε του κεφαλιού του κατά την επίθεση στην Άγκυρα...
Αν δεν είχε αφεθεί αφύλακτο το πέρασμα στο "Τσάϊ-Νταγ" που έφερε τους Τούρκους στα νώτα μας!
Αν αν αν αν αν .... πολλά τα αν...

Ξέρουμε το "κύκνειο άσμα", το πέσιμο της αυλαίας της καταστροφής...
Η Δίκη των Εξ...
Μια καθαρά πολιτική Δίκη... μιά Δίκη σκοπιμότητας... με πολιτικές προεκτάσεις... με αστήρικτο Κατηγορητήριο και ατεκμηρίωτη απόφαση κόλαφο για τον Νομικό κόσμο της χώρας!
Μια Δίκη που επέβαλε ο "κυρίαρχος λαός", εναντίον αυτών που ο ίδιος πριν δύο χρόνια είχε εκλέξει!
Και σαν επιμύθιο σε όλα αυτά... η Νύμφη του Ερμαίου... στα χέρια των Τούρκων... και τα κόκκαλα των αδίκως κατακρεουργηθέντων Ελλήνων της Ιωνίας, θαμμένα κάτω από τα νεόκτιστα μετά την Καταστροφή, παραλιακά Ξενοδοχεία της Izmir.

Η ιστορία της Μικρασιατικής Καταστροφής μοιάζει πολύ με την Εισβολή στην Κύπρο το 1974.
Ανικανότητα, μικρότητες, διχασμός, ανυπαρξία μελέτης και προγραμματισμού και βέβαια ΠΡΟΔΟΣΙΑ...
Η Ιστορία κατα την γνώμη μου ΔΙΔΑΣΚΕΙ...
Διδάσκει ότι κανείς δεν διδάσκεται από αυτήν...
Και η επανάληψη των ιδίων λαθών με τους ίδιους πρωταγωνιστές ΣΙΓΟΥΡΑ θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα.
ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ ΛΟΙΠΟΝ...
Σκεφθείτε το. Αλλωστε ο τίτλος του άρθρου είναι "σκόρπιες σκέψεις"... - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017 Κατηγορία ΣΤΡΑΤΟΣ ΞΗΡΑΣ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Αλεξ. Δημητριάδης
​Αγ. Δομέτιος Λευκωσίας 24/8/2017

Κάθομαι εκστασιασμένος και ακούω αυτόν τον καλογυμνασμένο αξιωματικό με τα διακριτικά του Συνταγματάρχη, του Αλεξιπτωτιστή, του Βατραχανθρώπου, του Αλπινιστή, του Χιονοδρόμου, του απόφοιτου στην Α.Σ.Π. και του Ελδυκάριου. Του πρώτου ΕΛΔΥΚαριου του σήμερα.

Με σταθερή φωνή που εμπνέει εμπιστοσύνη ομιλεί στους Αξιωματικούς, Υπαξιωματικούς και Οπλίτες του 1ου Μηχανοκίνητου Ταγματος Πεζικού που εδρεύει στο Στρατόπεδο που φέρει το όνομα του ΗΡΩΑ του 1974 Αντιστράτηγου (Λοχαγού ΠΖ τότε) Βασίλειου Σταμπουλή, κατά την τελετή ανάληψης καθηκόντων από τον νέο Διοικητή Τάγματος:
"Εύχομαι στον νέο Διοικητή του Τάγματος όταν έλθει η ώρα να παραδώσει την Μονάδα, να την παραδώσει με όλους τους στρατιώτες του ζωντανούς και τουλάχιστον στα εδαφικά όρια που την παραλαμβάνει. Και λέω τουλάχιστον και προχωρώ ακόμα παρακάτω, λέγοντας αν είναι τυχερός να την παραδώσει με ΗΡΩΕΣ ζωντανούς, διότι αρκετούς ΗΡΩΕΣ νεκρούς είχαμε και το έδαφος της Κύπρου ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΟ, με την βοήθεια του Θεού. Διότι να θυμάστε ότι έχουμε αφήσει "ανοιχτούς λογαριασμούς" με τους απέναντι. Λογαριασμούς από το 1974 που το ματωμένο χώμα της Κύπρου μας τους υπενθυμίζει. Του εύχομαι λοιπόν καλή επιτυχία στο έργο του."

Σε μιά περίοδο που όλοι σκύβουν το κεφάλι, που όλοι σκέφτονται συμβίωση με τον βιαστή της μητέρας τους, που όλοι ονειρεύονται μια ζωή στα γονικά τους αλλά υπό Τουρκική Διοίκηση, μια περίοδο όπου κάθε 5 χρόνια θα έχουν Τούρκο Πρόεδρο Δημοκρατίας με ότι αυτό συνεπάγεται, έρχεται ένας "καλαμαράς" Αξιωματικός, με στητό κορμί και καθαρό λόγο να μας κάνει όλους να ανασηκώσουμε το κεφάλι, να νιώσουμε την συγκίνηση να περνά σαν ηλεκτρικό ρεύμα από μέσα μας και να μας υπενθυμίζει ποιών απόγονοι είμαστε.
Οχι δεν θα μείνει μόνιμα στην Κύπρο αυτός ο "καλαμαράς" Αξιωματικός. Του χρόνου θα προαχθεί σε Ταξίαρχο και θα παραδώσει την σκυτάλη σε έναν νέο Διοικητή Συνταγματάρχη που εύχομαι να συνεχίσει το έργο του.

Όμως στο σήμερα, στο ζοφερό σήμερα που ακούγονται όλο και περισσότερο οι φωνές των Κομμάτων και των σιχαμερών οπαδών τους (ίσως με μια μόνο εξαίρεση), οπαδών γνήσιων απόγονων του Δημητρίου Νενέκου, η φωνή του ξυπνά από τον λήθαργο την κουρασμένη και αποκαμωμένη Στρατιά των Πατριωτών, που ξέρουν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση στο Κυπριακό πρόβλημα, παρά μόνον η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ.

Η ΕΛ.ΔΥ.Κ. φέρει βαρέως την προδοσία που οδήγησε στην Στρατιωτική Ήττα του 1974. Φέρει βαρέως την απώλεια του Στρατοπέδου της, αν και η ΕΠΙΚΗ ΜΑΧΗ που έδωσε επί 60 ώρες, η τόσο άνιση, πολεμώντας ένας εναντίον εικοσιδύο πάνοπλων Τούρκων, δεν αφήνει περιθώρια για ντροπή παρά μόνο για θαυμασμό και τιμή.

Η ΕΛ.ΔΥ.Κ. όσο σε αυτήν υπηρετούν Αξιωματικοί όπως ο αείμνηστος Δήμου, ο Κουρής, ο Θεοδώρου και κατ' εμέ πολύ περισσότερο ο Συνταγματάρχης ΠΖ Προκόπιος Μαυραγάνης, θα είναι βασικός αποτρεπτικός παράγοντας οιασδήποτε σκέψης των Τούρκων, για προέλαση προς τον Νότο. Πολλώ δε μάλλον, όταν είμαι σε θέση να γνωρίζω, ότι οι Τούρκοι αντίθετα φοβούνται μια αστραπιαία προέλαση της ΕΛΔΥΚ στον Βορρά, με σκοπό την απελευθέρωση των κατεχόμενων από αυτούς και ειδικά από την Εισβολή του 1974, εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η ΕΛ.ΔΥ.Κ. κουβαλάει μια Ιστορία πάνω της... Μια ιστορία που ξεκινάει το διήμερο 20/21-7-74 όταν υστερούσα σε δυνάμεις 1:4.5 επιτέθηκε στο Κιόνελι χωρίς την βοήθεια κανενός, γνωρίζοντας το αδύνατον του εγχειρήματος της. Και όμως το προσπάθησε. Με νύχια και με δόντια. Και αυτή η ιστορία σφραγίστηκε στο τριήμερο αγώνα 14-16/8/74 στην υπεράσπιση του Στρατοπέδου της. Ενός αγώνα που διδάσκεται από την Βρετανική Στρατιωτική Ακαδημία ως η πιό άνιση Μάχη των Νεώτερων χρόνων, που συνετέλεσε στο έπακρον για να διατηρηθεί τότε η Λευκωσία ελέυθερη, μέσα σχεδόν στα εδαφικά όρια που είχε προ της Εισβολής.
Πολλοί οι νεκροί και αγνοούμενοι ΗΡΩΕΣ της. Μέγιστη η Τιμή που τους αρμόζει.
Και αυτή η Τιμή παίρνει σάρκα και οστά από αυτά τα λόγια του Διοικητή της Μονάδος: Αγαπητέ μου, θεώρησα καθήκον και τιμή της μονάδος, να τοποθετήσω την στολή του κ.Ταξχου (σ.σ. εννοεί την στολή του αείμηστου τελευταίου Στρατοπεδάρχη της ΕΛΔΥΚ του παλαιού σκλαβωμένου Στρατόπεδου της, Αντισυνταγματάρχη ΠΖ το 1974 Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο) στην αίθουσα των Σημαιών του Νέου Διοικητηρίου όπου υπάρχουν και τα πορτραίτα όλων των διατελεσάντων Διοικητών της Μονάδος. Θα ήταν αδιανόητο για μένα σε αυτήν την αίθουσα να υπάρχει το προτραίτο μου και να μην υπάρχει η αιτία της ΔΟΞΑΣ της ΕΛΔΥΚ. Η Στολή του Στρατηγού" (σ.σ. τον αποκαλούσε Στρατηγό αν και Ταξίαρχος στον βαθμό εις ένδειξη τιμής και σεβασμού).

Σωστά καταλάβατε. Είναι τα λόγια του Διοικητού Μαυραγάνη προς εμένα όταν μου επιδείκνυε την βιτρίνα με την στολή του αείμνηστου κ.Ταξχου να κοσμεί την αίθουσα των Σημαιών απέναντι από την πόρτα του γραφείο του στο Διοικητήριο στην Μαλούντα.

Πράξεις συνειδητοποιημένων, ικανών και πατριωτών Αξιωματικών που Διοικούν Ελληνική Στρατιωτική Μονάδα. Εγγύηση προς όλον τον Κυπριακό Ελληνισμό, ότι αν κληθούν "όταν η περίστασις συγχωρήσει", θα κάνουν και αυτοί το καθήκον τους όπως και οι συνάδελφοι τους ΕΛΔΥΚάριοι του 1974. Δίχως δισταγμό, δίχως δεύτερη σκέψη. Και θα φέρουν την πολυπόθητη λύση: την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ. - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter