Write on Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Σε κλίμα έντονης συγκίνησης και με την παρουσία συγγενών και συμπολεμιστών του πεσόντα στην Κύπρο, Ήρωα Ανθυπασπιστή Καταδρομών Νικόλαου Καβροχωριανού, πραγματοποιήθηκε σήμερα στη Μονή Μαλεβιζίου η τελετή αποκάλυψης της προτομής του.

moni 2

moni 4

Ο Καβροχωριανός, συμμετείχε στις επιχείρηση "ΝΙΚΗ" με σκοπό την ενίσχυση των μαχόμενων δυνάμεων που πολεμούσαν τον Αττίλα στη Κύπρο, τον κολασμένο Ιούλη του 1974. Ο Νίκος Καβροχωριανός δεν γύρισε... Έμεινε εκεί, στο λόφο της Μακεδονίτισσας, μαζί με τους συντρόφους του που επέβαιναν στο Νοράτλας με κωδικό κλήσης "Νίκη-4" το οποίο και καταρρίφθηκε από φίλια πυρά ενώ προσέγγιζε το αεροδρόμιο της Λευκωσίας... Τα οστά του επέστρεψαν στη γεννέτειρά του τον Ιανουάριο του 2016...

moni 0

Την εκδήλωση τιμής και μνήμης, συνδιοργάνωσαν ο Δήμος Μαλεβιζίου και ο Σύλλογος ΚΟΜΑΝΤΟΣ ’74.

moni 6

Στο χωριό του Ήρωα καταδρομέα έδωσαν επίσης το παρών ο εκπρόσωπος του Σεβασμιότατου Αρχιεπισκόπου Κρήτης Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μαλιωτάκης, ο Βουλευτής Ηρακλείου Νίκος Ηγουμενίδης, ο Αντιπεριφερειάρχης Ηρακλείου Ευριπίδης Κουκιαδάκης, ο Δήμαρχος Γόρτυνας Νίκος Σχοιναράκης, ο Δήμαρχος Ανωγείων Μανώλης Καλλέργης, Αντιδήμαρχοι και στελέχη της Δημοτικής Αρχής Μαλεβιζίου, Περιφερειακοί και Δημοτικοί Σύμβουλοι, εκπρόσωποι τοπικών φορέων και συλλόγων, εκπρόσωποι των στρατιωτικών αρχών και των σωμάτων ασφαλείας, μέλη συλλόγων εφέδρων πολεμιστών και πλήθος κόσμου.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017 Κατηγορία ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ
Γράφει ο Νίκος Λυγερός - Καθηγητής Γεωστρατηγικής

Μετά από τα πολλά που ακούσαμε για την τεχνητή επίλυση του Κυπριακού που θα γινόταν επί της ουσίας μονομερώς, ενώ ο συνομιλητής ήταν κάθετα εναντίον, φάνηκε επιτέλους επίσημα η αλήθεια και είδαμε ότι τελικά δεν υπήρχε καμία σοβαρή στρατηγική.

Άλλωστε από την αρχή είχε συμφωνηθεί ότι σε καμιά φάση των διαπραγματεύσεων δεν θα υπήρχε ανάμειξη με το ενεργειακό. Παράλληλα συνεχίστηκε ακάθεκτα όλη η διαδικασία του τρίτου γύρου αδειοδότησης και βέβαια η συνέχεια της πορείας του δεύτερου. Έτσι οι εξελίξεις μέσω της κυπριακής ΑΟΖ δεν επηρεάστηκαν από τις αποκαλύψεις της πραγματικότητας των διαπραγματεύσεων. Πράγμα που σημαίνει ότι στον ενεργειακό τομέα η Κύπρος δεν σπατάλησε καθόλου χρόνο, επειδή δεν καθυστέρησε ούτε το West Capella που θα κάνει τη γεώτρηση του για την Total και βέβαια την Eni στο θαλάσσιο οικόπεδο 11 της κυπριακής ΑΟΖ.

Έτσι, παρόλο που βλέπουμε ότι η Τουρκία παραμένει αδιάλλακτη, η πορεία του κυπριακού συνεχίζεται λόγω των δραστηριοτήτων της κυπριακής ΑΟΖ, που αποδεικνύεται ότι είναι το κυρίαρχο εργαλείο της Κύπρου. Επίσης, λόγω της παρουσίας τεράστιων πετρελαϊκών εταιρειών στην κυπριακή ΑΟΖ, η γεωπολιτική σκακιέρα έχει αλλάξει και η Κύπρος μπορεί και παίζει μαζί με παίκτες που δεν ασχολούνται με λεπτομέρειες τοπικιστικού χαρακτήρα.

Έτσι η Κύπρος, εκτός από το ευρωπαϊκό πλαίσιο που είναι αναμενόμενα θετικό προς αυτήν, έχει και την συμπαράσταση πετρελαϊκών εταιρειών, όπως είναι η Eni, η Kogas, η Noble, η Delek, η Total, και η Exxon Mobil δίχως να ξεχάσουμε την Qatar Petroleum. Και αυτές δραστηριοποιούνται στα θαλάσσια οικόπεδα 2, 3, 8, 9, 10, 11 και 12. Δηλαδή η Κύπρος έχει βάλει ισχυρούς παίκτες πάνω στην σκακιέρα που δημιούργησε το 2004 με την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν και την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διότι αμέσως μετά ανακήρυξε την κυπριακή ΑΟΖ και άρχισε την πορεία της με τις τρεις συμφωνίες οριοθέτησης με την Αίγυπτο, τη Λιβύη και το Ισραήλ.

Έτσι η Τουρκία έρχεται πολύ αργά να παίξει έναν ανούσιο ρόλο, διότι το παράθυρο ενεργειακής παρέμβασης έχει κλείσει εδώ και καιρό. Έτσι το ενεργειακό είναι το στοιχείο της κυπριακής ΑΟΖ, που αποτελεί την αιχμή του δόρατος της επίλυσης του κυπριακού μέσω απελευθέρωσης της περιοχής από τους βάρβαρους της εισβολής.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Δευτέρα, 03 Ιουλίου 2017 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ

Γράφει ο Κώστας Δημητριάδης - Ιστορικός ερευνητής
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην ιστορική κυπριακή εφημερίδα "ΜΑΧΗ" που ίδρυσε ο Νίκος Σαμψών.

Το έχω πει εκατοντάδες φορές. Τίποτα δεν είναι αυτονόητο πιά. Τίποτα...
Έχουμε μπερδέψει την σοβαρότητα, την ευγένεια, την πολιτική ορθότητα, τον καθωσπρεπεισμό, με τον ραγιαδισμό...
Αλλά τι εστί Ραγιαδισμός;

Η λέξη ραγιάς είναι αραβική (r-a-ya) και ακολούθως χρησιμοποιήθηκε από τους Τούρκους.
Το να έχει κάποιος ραγιαδίστικη νοοτροπία, αποδέχεται την μοίρα του ραγιά και τη δουλεία.
Με λίγα λόγια ο Ραγιαδισμός ως όρος είναι συνώνυμος της υποτέλειας  και της δουλοπρέπειας  ή δουλοφροσύνης.
Και μιάς και φτάσαμε στο σημείο να ξέρουμε τι σημαίνει "Ραγιαδισμός" ως όρος, καλό θα ήταν ανατρέχοντας στην σημερινή πραγματικότητα, να δούμε πως εκφράζεται αυτός σήμερα.

Ο ραγιαδισμός λοιπόν σήμερα δεν επιβάλλεται με την ωμή βία όπως παλαιά.
Σήμερα ο ραγιαδισμός είναι αποτέλεσμα ψυχολογικών αιτιών, ψυχολογικής βίας αν θέλετε (και το αίσθημα της απώλειας της ευμάρειας, του ευδαιμονισμού και της καλοζωΐας, είναι ένα είδος ψυχολογικής βίας) και ο ραγιάς, έχει αποφασίσει μόνος του κάτω από αυτήν την πίεση, ότι θα είναι ραγιάς.

Ο ραγιάς σήμερα, είναι αυτός που ντρέπεται που είναι Έλληνας. Πολλώ δε μάλλον που προσπαθεί να αποποιηθεί το γεγονός ότι είναι Έλληνας.
Είναι αυτός, που είδε τα γυαλιστερά στολίδια της Δύσης και πείστηκε ότι αυτά είναι ανώτερα της παράδοσης και του πολιτισμού μας.
Είναι αυτός, που αν βρισκόταν στο εξωτερικό, θα προτιμούσε λόγω ντροπής να μην αναφέρει ότι είναι Έλληνας.
Είναι αυτός, που αν αναγκαστεί να πει ότι είναι Έλληνας,.... θα προσπαθήσει να συμπληρώσει με λόγια και με πράξεις, ότι δεν είναι "σαν τους άλλους" Έλληνες.

Αυτός, θα προσπαθήσει να κρύψει την ταυτότητά του, και προσπαθεί να πείσει, ότι είναι "δυτικός" ή κάτι άλλο και μόνο εξ αίματος Έλληνας, γιατί «έτσι το ‘φερε η κατάρα»!
Και τέλος, ο ραγιάς αν δεν πιστεύει, θα ντραπεί να παρουσιάσει και να αποκαλύψει την σοφία των προγόνων μας, και θα υποκριθεί ότι οι "δυτικές" ιδέες που του παρουσιάζονται κάθε τόσο, είναι αυτούσιες και αυτόχθονες των "δυτικών".  Είναι αυτός που με πάθος θα παπαγαλίσει ρητά και γραπτά "δυτικών" αλλά δεν θα τολμούσε ποτέ να αναφέρει κάποια σοφά λόγια από το πρωτότυπο των προγόνων του...των πρώτων διδαξάντων.

Ο σημερινός ραγιαδισμός, είναι συνήθως ανάλογος με τον προσωπικό πλούτο που διαθέτει κανείς.
Και είναι και συνήθως ανάλογος με την θέση στην κοινωνία που έχει κανείς.
Όσο πιο πολλά λεφτά και οικονομική ευκολία έχει κανείς, ή όσο πιο ψηλά βρίσκεται στην κοινωνία, τόσο μεγαλύτερες οι πιθανότητες, να έχει γαλουχηθεί ως ραγιάς.
Και αυτό γιατί πολύ απλά, οι πηγές του ραγιαδιστικού επηρεασμού, συγκεντρώνονται πολύ περισσότερο σε αυτούς τους χώρους.

Η δυτική "παιδεία" ειδικά και πολύ σημαντικά στα αρχικά στάδια, είναι διαθέσιμη κυρίως σε αυτούς που έχουν χρήματα.
Ο ραγιάς λοιπόν, δεν γεννιέται, ο ραγιάς γίνεται.
Η "ραγιαδοποίηση" αρχίζει από το σπίτι.
Οι πράξεις και τα λεγόμενα των γονιών, των φίλων και των συγγενών, γεννούν ένα αίσθημα ντροπής και αποφυγής προς οτιδήποτε Ελληνικό.

Ο ραγιάς, μαθαίνει από μικρός, ότι ο Έλληνας σήμερα "βρωμάει". Και γι αυτό, αποφασίζει πολύ μικρός, ότι το Ελληνικό στοιχείο που έχει μέσα του, είναι κάτι που πρέπει να εξοντώσει, κάτι που αν δεν μπορεί να το εξοντώσει, τότε πρέπει να κρύψει, να το θάψει. Και η μετατροπή του Έλληνα σε ραγιά συνεχίζεται με τις διάφορες συναναστροφές, και "παιδεία". Αυτοί που είναι ήδη ραγιάδες, του διδάσκουν πράγματα, αποκρύπτοντας κάθε τι το ουσιαστικό που είναι Ελληνικό.
Στην επαγγελματική τους ζωή, θα σπεύσουν να ασπασθούν τα "δυτικά ιδεώδη". Θα βάλουν την "εργασία" πάνω από όλες τις άλλες εκφράσεις της ζωής. Και θα χρησιμοποιήσουν όλες τις "τεχνικές", για να εφαρμόσουν αυτά τα ιδεώδη, χάνοντας την ουσία και σκοπό της ζωής.

Μόλις ο ραγιαδισμός αποκρυσταλλωθεί, τότε ο ραγιάς προχωρά να ζήσει την ζωή του.

Σε κάθε περίπτωση που καλείται να "βοηθήσει" την Πατρίδα του, γι αυτόν ο στόχος είναι να γίνουν όλοι σαν και αυτόν. Να γίνουν όλοι οι Έλληνες ραγιάδες. Να ξεχάσουν ότι είναι Έλληνες, γιατί πολύ απλά το να είσαι Έλληνας, είναι ντροπή και δεν βοηθά σε τίποτα. Και για να υλοποιήσει όλα αυτά, θα συνεργαστεί με τους δυτικούς. Με πλήρη υποτέλεια, που έχει ως καύσιμο το βαθύ του αίσθημα κατωτερότητας, θα ακολουθήσει πιστά τις εντολές και συμβουλές αυτών που τόσο τον εμπνέουν.  

Βεβαίως, οι μέθοδοι και οι σκοποί του είναι τραγικοί. Και είναι τραγικοί γιατί ο "δυτικός", τον βλέπει ως ραγιά. Βλέπει την ντροπή του και βλέπει την συμβιβασμένη προσωπικότητα. Και γι αυτό, ο "δυτικός" θα τον εκμεταλλευτεί. Και δεν θα βοηθήσει, γιατί ο σκοπός του "δυτικού" δεν είναι να βοηθήσει. Είναι να εξαπλώσει τον έλεγχο του σε όποιον μπορεί και πόσο μάλλον σε αυτόν που εκλιπαρεί για αυτόν...
Κάποια στιγμή, ο σημερινός ραγιάς, θα εξελίξει την εθελοτυφλία του, σε πραγματική τύφλωση.
Θα του είναι πλέον αδύνατον, να δει ότι αυτός που τόσο θαυμάζει, όχι μόνο δεν θέλει να τον βοηθήσει, αλλά θέλει να τον κάνει υποχείριό του.
Και τότε, μόλις δηλαδή επέλθει η ολοκληρωτική του τύφλωση, ο ραγιάς θα προχωρήσει στο επόμενο στάδιο.
Στο στάδιο της προδοσίας.

Πεπεισμένος όπως είναι για τις "αγαθές προθέσεις" του αντικειμένου του θαυμασμού του, θα συνεχίσει την ψυχολογική κατρακύλα, και όταν έρθει η κατάλληλη ώρα, θα γίνει και δωσίλογος. Θα ξεπουλήσει όλες τις αξίες του, υλικές, πνευματικές και ψυχικές, για να λάβει την  "βοήθεια" αυτού που θαυμάζει. Αν είναι μέρος του κράτους, τότε θα κάνει το ίδιο και με την ίδια την Πατρίδα μας. Στην λίστα των προτεραιοτήτων τους, οι επί μέρους ιδεολογίες που μπορεί να έχουν, δεν φτάνουν ούτε καν κοντά στην βαθειά ντροπή που έχουν για την Ελληνικότητά τους, και τον απόλυτο θαυμασμό για τους άλλους.
Οι περισσότεροι πολιτικοί μας σήμερα, είναι τέτοιοι ραγιάδες. Ντρέπονται που είναι Έλληνες κι ας μην το λένε φωναχτά. Το νιώθουν μέσα τους. Και το αποτέλεσμα είναι στο τέλος η προδοσία. Γι αυτούς βέβαια, δεν είναι προδοσία. Είναι "Καθήκον".

Άσχετα αν εξολοθρεύουν τον Λαό υποδουλώνουν το υπόλοιπο μέρος που θα επιβιώσει. Άσχετα αν ξεπουλάνε τα πάντα. Και άσχετα αν αυτό που κάνουν είναι προφανώς ανήθικο. Για αυτούς, είναι σωτηρία. Είναι "επιτέλους", η πολυπόθητη τους απαγκίστρωση από την σιχαμερή γι αυτούς "Ελληνικότητα".
Αντίθετα, ο Λαός βρίσκεται σε απόγνωση.
Δεν μπορεί να διανοηθεί ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι.
Δεν μπορεί να καταλάβει τι "σπρώχνει" τους δωσίλογους.
Δεν μπορούν να καταλάβουν τι τους κάνει να ξεπουλούν τα πάντα σε εξευτελιστικές τιμές.
Γιατί ο Λαός δεν είναι ραγιάς. Το μεγαλύτερο μέρος του Λαού είναι απελπισμένο, είναι σε κατάσταση σόκ. Και δεν μπορεί να σκεφθεί καθαρά. Ένα μικρότερο μέρος αυτού του Λαού είναι πεπεισμένο ότι οι πολιτικοί μας είναι ραγιάδες. 

Αλλά τι να κάνουμε εμείς για να μην γίνουμε ραγιάδες;
Είναι προφανές.
Πρέπει κάθε στιγμή, να αντιστρέφουμε τους λόγους που δημιουργούν τον ραγιά.
Πρέπει να είμαστε ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ και ΕΥΓΝΩΜΟΝΕΣ που είμαστε Έλληνες!
Να χαιρόμαστε που είμαστε Έλληνες!
Πρέπει να βάλουμε σε κατώτερο επίπεδο στις προτεραιότητές μας τις ιδεολογίες, τις πολιτικές ή κομματικές μας πεποιθήσεις.
Πρωταρχική Ιδεολογία είναι ΜΙΑ: Η ΠΑΤΡΙΔΑ

Πρέπει να μάθουμε και να διδάσκουμε στα παιδιά μας και τους συμπολίτες μας, ότι καλό έχει να μας προσφέρει η πολιτιστική και πνευματική παράδοσή μας, συνεχώς και με πάθος. Να διδάσκουμε την Ιστορία αυτού του Έθνους που άντεξε σε βάρβαρους κατακτητές, σε βαρβάρους λαούς που ήλθαν να μας εξανδραποδίσουν.
Πρέπει να ξυπνήσουμε την ταυτότητά μας, όχι απλά ως αυτοσκοπό. Αλλά να καταλάβουμε ότι όχι μόνο δεν είμαστε ανάξιοι, αλλά είμαστε εν δυνάμει ένα δυνατό φως για τον υπόλοιπο κόσμο.
Να γίνουμε δηλαδή παράδειγμα στον κόσμο, πολύ περισσότερο από ότι παίρνουμε εμείς ως παράδειγμα τους άλλους.
Γιατί χωρίς να στεκόμαστε στα πόδια μας με την αξιοπρέπεια που μας πρέπει, δεν μπορούμε να ωφεληθούμε ούτε και από ότι καλό θα μπορούσε να μας προσφέρει ο άλλος.
Αν εμείς δεν έχουμε ψυχή, τότε καμιά άλλη ψυχή δεν θα μας βοηθήσει.
Και αν εμείς δεν στηρίζουμε την Πατρίδα, τότε δεν μας αρμόζει και καμιά άλλη "πατρίδα".

Θα μου πει κάποιος ότι καλά όλα αυτά που μας λές αλλά θεωρητικά…Πολύ φρου φρου…
Πως θα γίνουν όλα αυτά όταν ο τρόπος έκφρασης των νέο-Ελλήνων, δηλαδή των Κρητικών, Ροδίων, Κυπρίων, Πειραιωτών, Κοζανιτών, Θεσσαλονικέων, Συριανών, Καλαματιανών, κλπ είναι τα Κόμματα, όπου εκεί είναι φυτώριο ραγιαδισμού….
Που όλο αυτό το Μεταπολιτευτικό Πολιτικό Σύστημα προωθεί μόνο όσους έχουν τέτοιες συμπεριφορές;
«Σωφροσύνη» την ονομάζουν αγνοώντας το ρηθέν υπό του Θουκυδίδου «…
το δε σώφρον του ανάνδρου πρόσχημα…» δηλαδή η σωφροσύνη είναι η δικαιολογία του ΔΕΙΛΟΥ!

Και βέβαια ο Ραγιαδισμός εμφανίζεται σε πολλές εκφάνσεις:
* κάποιος απόστρατος αξιωματικός, συναντιέται και χαιρετάει στρατιωτικά έναν επίσης απόστρατο εχθρό του και ακολούθως τα πίνει μαζί του, σε ένα πνεύμα στρατιωτικής αλληλεγγύης και ιπποσύνης, καθήν στιγμήν ακόμα είναι νωπό το αίμα των ανάνδρως εκτελεσθέντων αδήλωτων αιχμαλώτων, η κραυγές τους από τα κολαστήρια των Αδάνων και του Μπολού αργότερα. Αν αυτός δεν είναι ραγιαδισμός, δεν είναι δουλοπρέπεια, δεν είναι εξευτελισμός της ιδιότητας που φέρεις μέχρι τον θάνατό σου, τότε τι είναι ;;;

* ενώ ακόμα υπάρχουν μανάδες, αδελφοί και αδελφές, παιδιά και εγγόνια, που κλαίνε προσμένοντας να εμφανισθεί ο αγνοούμενος για 43 χρόνια λεβέντης τους, υπάρχουν κάποιοι που αγκαλιάζονται σήμερα με τον βασανιστή και δολοφόνο του. Όχι δεν είναι η λήθη που πάει να σβήσει την προσμονή. Είναι ο ραγιαδισμός που λέει «δεν έχεις να χωρίσεις τίποτα με τον πρώην εχθρό σου». Κι όμως έχεις. Σε χωρίζει ένας ποταμός αίμα, αίμα που δεν ξεραίνεται γιατί παραμένει νωπό μέσα στο ποτάμι… Πώς να συγχωρήσεις όταν δεν έχεις ακούσει μια «συγγνώμη», ή έναν παρηγορητικό λόγο. Αν συγχωρήσεις χωρίς αυτά είσαι ο ορισμός του «ραγιά»!

* πας στο κατεχόμενο χωριό σου. Θες να δεις το σπίτι που γεννήθηκες και μεγάλωσες, στο οποίο σήμερα κατοικούν χωρίς την θέλησή σου άλλοι… Άλλοι που δεν τους γνώρισες ποτέ. Και σε υποδέχονται ευχάριστα. Προθυμοποιούνται να σου φτιάξουν και καφέ. Και εσύ νιώθεις ευτυχισμένος… Λες από μέσα σου: «τι καλοί άνθρωποι». Μωρόπιστε ραγιά. Γιατί να μην είναι καλός μαζί σου; Δεν τον ικανοποιεί θαρρείς που σου έδωσε εκείνος την άδεια να κάτσεις στο καθιστικό ΣΟΥ, να περπατήσεις στην αυλή ΣΟΥ…;;; Και αποχωρείς πλημμυρισμένος από δουλοπρέπεια, λέγοντας «τι έχουμε να χωρίσουμε με αυτά τα πλάσματα;»
Θα σου πω εγώ. ‘Εχεις να χωρίσεις την συμπεριφορά τους αν τους έλεγες την ώρα που έπινες τον καφέ, ότι το σπίτι είναι δικό σου και το διεκδικείς να το πάρεις πίσω. Εκεί να δεις κατανόηση… Που θα βγουν τα μαχαίρια από τα θηκάρια να σε σφάξουν που τόλμησες και να το σκεφθείς αυτό. Οπότε προς τι ο ραγιαδισμός;;;;

Είναι πλέον πασιφανές ότι όλο το Πολιτικό Σύστημα που στηρίζεται πάνω στα Κόμματα στην Κύπρο, όπως και σε όλον τον κόσμο, έχει αποτινάξει από πάνω του κάθε τι Πατριωτικό, προκειμένου να μπορέσει να προσεγγίσει με έναν άκρως δουλοπρεπή και ραγιαδίστικο τρόπο, τον ΒΙΑΣΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ σου…
Σου ζητούν να ξεχάσεις… Σου ζητούν να εξωραΐσεις… Σου ζητούν να συγχωρέσεις… Σου ζητούν να δείξεις ρεαλισμό…
Και το ερώτημα που γεννιέται είναι:
Kαι με αυτόν τον τρόπο, θα μπορέσω να πάρω το σπίτι μου στα κατεχόμενα πίσω;;;
Η απάντηση είναι ΙΣΩΣ. Τι να το κάνεις όμως το σπίτι αν έχεις χάσει την ψυχή σου, τον πατριωτισμό σου, την προσήλωσή σου στο δίκιο;

Όταν έχεις χάσει την αξιοπρέπεια σου που θυσιάστηκε στον βωμό του να δεις 4 σκλαβωμένους τοίχους όπου μέσα από αυτούς έπαιζες αμέριμνο ως μικρό παιδί…. τι να το κάνεις το σπίτι;;; Τι να το κάνεις το σπίτι, το κτήμα;;;

Ε ΛΟΙΠΟΝ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ…
ΜΗΝ ΕΝΔΩΣΕΙΣ…
ΕΣΥ ΠΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΟΥ ΛΥΓΙΣΕΣ ΜΙΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ…
Και προπάντων μην δεχθείς να ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΙΣ ΤΟΝ ΒΙΑΣΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΣΟΥ όπως σε καλούν τα τουρκοπροσκυνημένα κομματόσκυλα που μαζί με αργυρώνητους Δημοσιοκάφρους επιδοκιμάζουν ότι κάνουν Τουργολάγνοι ιδιοτελείς ανθρώποι, εκεί στο ξεκίνημα της ελεύθερης Κύπρου στην οδό Λήδρας. Μην τους ακολουθήσεις στο ελεεινό παραλήρημα τους.

Άλλωστε εξέχοντα μέλη της κίνησης τους (unite#cyprus#now) έχουν απερίφραστα δηλώσει ότι «ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΑΝ Η ΚΥΠΡΟΣ ΤΟΥΡΚΕΨΕΙ… ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ….»
Ένας ραγιάς ήταν και ο Δημήτριος Νενέκος …
Και ήταν η πιο χαρακτηριστική μορφή ΠΡΟΔΟΤΗ μέχρι που ο Κολοκοτρώνης διέταξε την εξόντωσή του.
ΘΑΡΡΟΣ… ΘΕΛΕΙ ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ
ΘΑΡΡΟΣ… ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΚΑΙ ΑΠΟΠΟΜΠΗ ΟΛΩΝ ΟΣΩΝ ΜΑΓΑΡΙΖΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΟΤΙΣΜΕΝΗ ΜΕ ΑΙΜΑ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΓΗ.

Οπότε στην «Προσταγή» του κάθε τυχάρπαστου ΡΑΓΙΑ να ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΙΣ ΤΟΝ ΒΙΑΣΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΣΟΥ, για να τον εξευμενίσεις, να ενδώσεις, να ταπεινωθείς… η απάντηση πρέπει να είναι το «κελάϊδισμα» του πολυβόλου με προορισμό τα «χαμένα» κορμιά των Νενέκων.
ΑΛΛΙΩΣ ΚΑΤΙΣΙΗ (ΑΛΙ
MΟΝΟ) ΜΑΣ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ

Γράφει ο Κώστας Δημητριάδης - Ιστορικός ερευνητής
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην ιστορική κυπριακή εφημερίδα "ΜΑΧΗ" που ίδρυσε ο Νίκος Σαμψών.

Ο Τσάρος Νικόλαος Ι, σε συνομιλία του το 1844 με τον Δούκα Ουέλλιγκτον) είχε πει: «οι Τούρκοι ότι πετυχαίνουν το πετυχαίνουν με την υπομονή και όχι με την παλικαριά».
Ο Βίκτωρ Ουγκώ είχε πει: «μελετώντας την ιδιοσυγκρασία του Τούρκου, μπορώ να πω ότι είναι αντιμετωπίσιμος, αρκεί να του κόψεις τα δάχτυλα μόλις πάει να σε αγγίξει. Δεν θα το ξανατολμήσει ποτέ».

Ο δε Τζώρτζ Χόρτον, ο Αμερικανός Πρόξενος στην Σμύρνη, είχε πει: «ο Τούρκος έχει μια πρωτόγνωρη θρασύτητα. Όταν έχει έναν δυνατό μπροστά του είναι όλο τεμενάδες, όταν έχει έναν αδύναμο και ανυπεράσπιστο βγάζει το μαχαίρι». Τέλος ο ένας και μοναδικός Εθνάρχης του Ελληνισμού, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, 100 χρόνια πριν τον Χόρτον, είχε πει: «στον Τούρκο όταν δείχνεις τα “μπροστινά” σου, σου δείχνει τα “πισινά” του και όταν του δείχνεις τα “πισινά” σου, σου δείχνει τα “μπροστινά” του».

Άραγε τα ξέρουν όλα αυτά οι Πολιτικοί μας;
Έχουν ανοίξει κανένα βιβλίο Ιστορίας; Ή μόνο κανένα ουϊσκάκι με κανέναν «παράγοντα» ή καμμιά ζιβανία με το «πόπολο» που τον ψηφίζει;
Το έχω πει εδώ και χρόνια και με αντέγραψαν πολλοί χρησιμοποιώντας την φράση μου: «Η Ιστορία διδάσκει ότι κανείς δεν διδάσκεται από αυτήν».

Γιατί έκανα όλον αυτόν τον μακροσκελή πρόλογο;
Γιατί θέλω να αποδείξω όλα αυτά που θα σας πω παρακάτω.
Γιατί σας λέγω αδέλφια μου Κύπριοι έχετε πέσει θύματα μιας ελεεινής προπαγάνδας που ξεκίνησε από την Μεταπολίτευση και θέριεψε τα τελευταία χρόνια του «Νενεκισμού» και της «τεχνητής ευδαιμονίας»!
«Ο ΤΟΥΡΚΟΣ ΑΝ ΘΕΛΕΙ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ ΜΠΟΥΚΙΑ...»

Και βασιζόμενοι στην «πικρή» εμπειρία του 1974, όταν όλα ήταν προδομένα, όταν ο Στρατός της Κύπρου ήταν διαλυμένος και από υλικό αλλά και από στελέχη, προσπαθούν να μεταφέρουν τις τραγικές εκείνες μέρες και εικόνες, στο σήμερα.
Αλλά τότε αδέλφια μου, η Χούντα του Ιωαννίδη, το προδοτικό και ανίκανο αυτό Επιτελείο, φρόντισε να υπάρξει ένα κομφούζιο, μια σύγχυση, συνεπικουρούμενη από τον δοτό Α/ΓΕΕΦ που η ίδια τοποθέτησε για να εκτελέσει το Πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, άφησε τους Τούρκους να δημιουργήσουν ένα προγεφύρωμα και την τελευταία στιγμή να το ενώσουν με τον θύλακα Λευκωσίας. Ενώ ακόμα και με αυτά «τα θλιβερά στρατιωτάκια με τα τσίγκινα στολίδια στο πέτο», αν ο Μακάριος είχε φροντίσει να έχει μια καλά εξοπλισμένη Ε.Φ., οι έφεδροι θα είχαν πετάξει τους Τούρκους στην θάλασσα.
Αλλά και μετά εθελοτυφλώντας, αφήσαμε τους Τούρκους, επί Δημοκρατίας πια, να αποβιβάζονται και να προετοιμάζονται ανενόχλητοι για τον δεύτερο γύρο, τον «Αττίλα ΙΙ», επί 22 ημέρες...
Και με διαλυμένο τον Στρατιωτικό κορμό, με το ηθικό σε πλήρη κατάπτωση, με έναν λαό σε διχασμό για την αφορμή που δόθηκε στους Τούρκους για την εισβολή, οι Τούρκοι δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου να βάλουν στο χέρι το 37% του νησιού, ξεσπιτώνοντας 250.000 Κυπρίους.
Η «Δημοκρατική» πλέον Ελλάδα είπε δια του Κυβερνήτη της, «Η Κύπρος κείται μακράν» και ως νέος Πόντιος Πιλάτος ένιψε τας χείρας του, λέγοντας στην ουσία «Ναι σας εμπλέξαμε σε αυτήν την πικρή ιστορία αλλά εδώ έχουμε μια Δημοκρατία να αποκαταστήσουμε και αυτοί που μας έβαλαν να την αποκαταστήσουμε μας είπαν να απαντήσουμε στις εκκλήσεις σας για βοήθεια “βγάλτε τα πέρα μόνοι σας”, εμείς θα κάτσουμε στα αυγά μας»!
Και καλά που βρέθηκε ένας Ταγματάρχης Αλευρομάγειρος και ένας Αντισυνταγματάρχης Σταυρουλόπουλος και κράτησαν με του άνδρες τους, του 336 ΤΕ, του 1/211 και του 2ου, 4ου Λόχων ΤΦ και μέρος του Λόχου Διοικήσεως της ΕΛΔΥΚ λεύτερο το ΒΔ τμήμα της Λευκωσίας. Και καλά που βρέθηκε ένας Υπολοχαγός Γλεντζές με έναν Κύπριο Ανθυπολοχαγό Γεωργιάδη και κράτησαν την ΝΑ Λευκωσία ελεύθερη. Και καλά που πάλεψαν τα υπολείμματα της 21 ΕΑΝ με τους Κύπριους «μαυροσκούφηδες» και κράτησαν την Δένεια και το Καϊμακλί...
Αυτά σε γενικές γραμμές έγιναν τότε...

Άλλα τα δεδομένα, άλλες οι καταστάσεις, άλλες οι συνθήκες...

Παρά το γεγονός του δυσμενούς για τα Ελληνικά όπλα αποτελέσματος, εξήχθησαν πολύ χρήσιμα συμπεράσματα. Και από τον «Αττίλα Ι» και τον «Αττίλα ΙΙ». Πολλά από αυτά εξήχθησαν χάριν των ίδιων των Τούρκων που έγραψαν και αυτοί βιβλία για τότε.

Βέβαια η Τουρκία ως Στρατοκρατικό μέχρι πριν μερικά χρόνια καθεστώς, θέλησε να διογκώσει την Ελληνική αντίσταση, παραποιώντας τα στοιχεία, για να μην φανεί ότι με χίλια ζόρια επεβλήθησαν σε έναν διαλυμένο, άοπλο και προδομένο Στρατό και Λαό. Στα βιβλία τους αναφέρουν μάχες εναντίον εκατοντάδων καταδρομέων στο Κοτζάκαγια, εναντίον Πυροβολικού που τους χτυπούσε ακατάπαυστα στο Πεντεμίλι (!!!) και άλλα τέτοια πολλά, ανιστόρητα, κατασκευασμένα και φαιδρά.

Όμως ακόμα και μέσα σε αυτό το «τουρκικό μπαρουφολόγιο» λένε και κάποιες αλήθειες. Πχ Αν διαβάσει κανείς την αφήγηση του Τούρκου Πεζοναύτη Μουράτ Κεντίρ, του 50ου ΣΠ για το πρώτο βράδυ της απόβασης, όπως το αφηγήθηκε στον Κούρδο Δημοσιογράφο Ντουρ Φαρτιλάχ το 2008 στην Γερμανία στο Remscheid, θα καταλάβει την μαχητική ικανότητα του Τουρκικού Στρατού. Παραθέτω ένα μικρό κομμάτι:
«...Tο πολυβόλο δεν δούλευε. Σφαίρες είχαμε αλλά αν δεν δούλευε το πολυβόλο, τι να τις κάνεις τις σφαίρες;
Ο Λοχαγός Μπιρλίκ έδειχνε φοβισμένος. Έφτιαξε μια τρύπα και ζήτησε από τρεις στρατιώτες να κάνουν ένα χαράκωμα κυκλικό γύρω από την τρύπα του. Μπήκε στην τρύπα του και είπε στους στρατιώτες να μπουν στο χαράκωμα που πρόχειρα έσκαψαν για να τον προστατεύουν. Από την Ταξιαρχία μας ενημέρωσαν ότι πρέπει να περιμένουμε επίθεση των Ρωμιών πριν το ξημέρωμα μέσα στην καταραμένη νύχτα.
Γιατί να έρχεται η νύχτα όταν υπάρχει Πόλεμος; Έπρεπε να είναι συνέχεια μέρα. Φως. Τώρα θα πρέπει να μείνουμε με τα μάτια ανοιχτά.
Αλλά ξανασκέφτομαι γιατί να φοβηθούμε; είμαστε κοντά 400 καλά εξοπλισμένοι κι ας μην δουλεύει το πολυβόλο της διμοιρίας μας. Αν τολμήσουν οι Ρωμιοί ας έλθουν...
Θα φάνε τα μούτρα τους...
Αυτές ήταν οι σκέψεις μας που μόνοι μας προσπαθούσαμε να δώσουμε θάρρος στον εαυτό μας καθώς έπεφτε το σκοτάδι.
Κάποιοι προσπαθούσαν να ζητήσουν να κάνουμε ησυχία.
Και να ακούγονται πυροβολισμοί. Πιάσαμε τα όπλα μας. Ακούστηκε ένας συγχρονισμένος θόρυβος δάκτυλου που οπλίζει, ταυτόχρονα 400 όπλα.
Ξαφνικά λίγα μέτρα πιο κάτω ένας φαντάρος πυροβολεί πάνω σε ένα φοίνικα. Ο αξιωματικός δίπλα του τον χτυπάει με το κοντάκι του στο κράνος από τα νεύρα του. Ήταν σημάδι ότι ο φαντάρος φοβήθηκε μέσα στο σκοτάδι και είδε τον φοίνικα να κουνιέται και νόμιζε ότι ήταν κομάντο Ρωμιοί.
Λίγο πιο πάνω σε ένα πρόχειρο φυλάκιο το πολυβόλο άρχισε να χτυπάει ασταμάτητα... Κελαηδούσε συνέχεια.... Άγνωστο που.
Ξαφνικά ακούμε μια αγριοφωνάρα "Σταματάτε βλάκες εμάς χτυπάτε!"

Χτυπούσαν τους δικούς μας μιας προκεχωρημένης ενέδρας. Πάνω στο βουνό οι πολυβολισμοί και οι εκρήξεις δεν σταμάτησαν. Αυτό σημαίνει ότι οι Ρωμιοί πλησιάζουν (σημ.: στην πραγματικότητα πρέπει να ήταν οι Μάχες των Ελληνικών Μοιρών Καταδρομών στο Κοτζάκαγια, την Άσπρη Μούττη και στα Πετρομούθκια).
Όλοι κοίταζαν προς τα πίσω προσπαθώντας να ξεχωρίσουν στο πυκνό σκοτάδι αν υπάρχουν σημεία στο έδαφος για καλύτερη κάλυψη...

Οι Αξιωματικοί βλαστημούσαν, κλωτσούσαν, έριχναν σφαλιάρες στα κράνη όσων φοβούνταν την επίθεση των Ρωμιών. Αλλά η αλήθεια είναι ότι και οι αξιωματικοί από τον φόβο τους ενεργούσαν έτσι. Γιατί φοβόντουσαν ότι αν οι Ρωμιοί ορμούσαν, όλοι μας θα υποχωρούσαμε και όποιος σωθεί, σώθηκε και δεν θα μείνει κανείς να πολεμήσει...και τότε αυτοί ή θα πιαστούν αιχμάλωτοι ή θα ατιμασθούν υποχωρώντας.
Κάποια στιγμή φώτα από αυτοκίνητα φάνηκαν μπροστά δεξιά από την μεριά του Edremit (ελλ. Τριμίθι) και καταλάβαμε ότι τώρα πια οι Ρωμιοί έρχονταν...
Ήδη όλοι εγκαταλείψαμε τα ορύγματα και πήγαμε σκυφτοί πιό πίσω... Οσο πιό πίσω τόσο πιο καλά. Από ένα φυλάκιο μας κάποιος πυροβόλησε το πρώτο όχημα υπολογίζοντας την θέση του από τα φώτα. Έπιασε φωτιά...
Χάρηκε αλλά εγκατέλειψε και αυτός το φυλάκιο του κουβαλώντας με κόπο το πολυβόλο... αλλά ξεχνώντας πίσω στο φυλάκιο τα κασελάκια με τις σφαίρες...
Σε λίγο ένας δικός μας πολίτης που ήταν όπως μας είπε από το Zeytinlik (ελλ. Τέμπλος) μας είπε ότι ήταν στο όχημα που χτυπήσαμε και μας έφερνε τσάϊ σε καζάνια... Πάει το τσάι. Τέτοια ασυνεννοησία.
Φταίνε αυτοί που μας έβαλαν εδώ. Έπρεπε να είμασταν ακριβώς στην ακτή. Εκεί ήταν σχεδόν όλο το Σύνταγμα και δύο τάγματα ακόμα. 3000 στρατιώτες. Ποιός Ρωμιός να τολμήσει να έλθει;
Στο βουνό φωτοβολίδες. Είναι των Ρωμιών, είναι δικές μας; Ποιός ξέρει. (σημ.: ήταν οι φωτοβολίδες της 31 ΜΚ ότι το Κοτζάκαγια κατελήφθη).
Σε λίγο μέσα στο σκοτάδι φωνές. Κλάματα. Βλαστήμιες. Κάποιος ήλθε και είπε ότι οι Έλληνες Κομάντος χτύπησαν την Ακτή που κάναμε την Απόβαση και χτύπησε με μπαζούκα το Διοικητήριο και σκότωσε τον Διοικητή και άλλους αξιωματικούς.
- Σκοτώθηκε ο Καραογλάνογλου έλεγαν ο ένας στον άλλο.
(σημ.: στην πραγματικότητα τον σκότωσαν οι ίδιοι από ασυνεννοησία)
Τώρα είναι είπα από μέσα μου που αν κάνουν επίθεση και από μπροστά οι Ρωμιοί θα μας κλείσουν στην φάκα και δεν θα μείνει κανένας μας. Βοήθησέ μας Αλλάχ!»

Κανείς Στρατός δεν νίκησε ποτέ υποτιμώντας τον αντίπαλό του. Αποτρεπτικό στοιχείο να τον υποτιμήσεις η αναφορά αυτή πρώτη-πρώτη στο “Σουν Τζου – H Tέχνη του Πολέμου”.

Αλλά και η υπερεκτίμηση! Ιδίως η υπερεκτίμηση...

Βέβαια κάποιος θα μπορεί να πει, ότι πολλά άλλαξαν από το 1974 στον Τουρκικό Στρατό. Σωστό.
Έμαθαν παραδείγματος χάριν να πολεμούν νύχτα. Βοήθησαν σε αυτό οι νέοι εξοπλισμοί όπως οι υπέρυθρες διόπτρες νυκτός, οι θερμικές κάμερες κλπ. Καλυτέρευσε η εκπαίδευση τους λόγω και του πολέμου στο Κουρδιστάν επί δεκαετίες... Εξοπλίστηκε καλύτερα... Οι παραγωγικές Στρατιωτικές Σχολές τους βγάζουν συνεχώς νέους μορφωμένους αξιωματικούς...

Όμως το ίδιο συνέβη μεταξύ του πολέμου 1919-1922 και του 1974...
Οι εξοπλισμοί βελτιώθηκαν, εκμοντερνίστηκαν, οι Αξιωματικοί τους δεν ήταν πλέον «πασάδες» αλλά Απόφοιτοι Στρατιωτικών Σχολών, αλλά η Στρατιωτική Ικανότητα των Τούρκων παρέμεινε η ίδια.
Ο τρόπος αντίδρασης τους, ο ίδιος...
Πυρ υπό κάλυψη και μαζικά...
ΠΩΣ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΕΞΕΥΡΕΣΗΣ ΛΥΣΗΣ;
Συνδέονται. Και όχι μόνο συνδέονται. Είναι η πεμπτουσία!

Οι οπαδοί «της λύσης» όπως την προτείνουν οι Τούρκοι, δηλαδή της Συνομοσπονδίας (και όχι λανθασμένα όπως αναφέρεται ως ΔΔΟ – διότι αυτή η πρόταση Διζωνική Ομοσπονδία δεν της λες), στηρίζουν την επιχειρηματολογία τους στην ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ που καραδοκεί να καταλάβει και το υπόλοιπο Νησί.
Και το λέω και εγώ ότι θα το κάνει. Ναι. Αν τους δείξεις ότι τους φοβάσαι και τους κάνεις όλα τα χατίρια, ναι θα το κάνει... και πιο εύκολα από το ’74. Γιατί τότε είχε να κάνει μια Απόβαση. Να κάνει πλεύση ένα στράτευμα μέσα από θάλασσα.
Τώρα θα έχει μόνο να περάσει συρματοπλέγματα...
Και μάλιστα χωρίς ναρκοπέδια, γιατί σαν μωρόπιστοι πήγαμε και δώσαμε τα σχεδιαγράμματα μας, για να δείξουμε «καλό πρόσωπο»...
Ναι θα τα καταφέρει, γιατί θα ορμήσει να αντιμετωπίσει έναν λαό που ο μισός θα του λέει «Καλώς ήλθατε» και ο άλλος μισός θα είναι τρομοκρατημένος από την θλιβερή διαχρονική προπαγάνδα των πρώτων, των απογόνων του Δημητρίου Νενέκου!

ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΤΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΩ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ KAI ΣΑΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΚΑΛΑ:
- Ότι η Πολιτική της Υποταγής, του Ραγιαδισμού αποθρασύνει τους Τούρκους.
-Ότι η προτροπή «Αναστασιάδη δώστα όλα» (κατά το καλαμαρίστικο του Ανδρέα Παπανδρέου «Τσοβόλα δώστα όλα»), δεν γεμίζει την ανικανοποίητη στομάχα του Τούρκου.
-Ότι τα δείπνα του κ. προέδρου όχι του ΔΗΣΥ, αλλά του νέου κόμματος, του ΔΗΣΑΚΕΛ, κ. Νεοφύτου με τον Επιδρομέα (τουρκ. Akinci), μας παρουσιάζουν όχι σαν ευγενικούς οικοδεσπότες, αλλά σαν τρομοκρατημένα ανθρωπάκια που προσπαθούμε παντί τρόπω να τους εξευμενίσουμε, με τραπεζώματα και χαριεντισμούς.

ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΕ ΟΛΟ ΑΥΤΟ; ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΑΔΗΦΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΛΛΑΞΙΑΣ.
ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΟΥΜΕ – ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΛΛΩΝ, ΠΕΡΙ «ΤΟΥΡΚΟΥ» - ΑΛΛΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. AYTOY ΠΟΥ ΖΗΤΑΕΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΤΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ ΠΛΕΟΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΟΠΛΑ:
- Απαίτηση από τον ΟΗΕ να αποσύρει τον Εϊντε, Άϊντε όπως τέλος πάντων τον λένε... Απόσυρση με την κατηγορία του ΦΙΛΟ-ΤΟΥΡΚΟΥ.
- Κλείσιμο των Οδοφραγμάτων μέχρι να βρεθεί λύση. Λύση Δίκαιη και Βιώσιμη. Κανείς Τούρκος από εδώ, κανείς Κύπριος απ’ εκεί...
- Απαίτηση από τον Επιδρομέα, να αποδεχθεί τις Κυπριακές προτάσεις για οριστική λύση στο θέμα μέχρι και του τελευταίου Αγνοούμενου.
- Απαίτηση από την Τουρκοκυπριακή πλευρά να αποδοθούν προκειμένου να δικαστούν στην Κυπριακή πλευρά οι δολοφόνοι των Ισαάκ και Σολωμού.
- Αποδοχή της κατάφορης παρανομίας στο θέμα των Τούρκων ΕΠΟΙΚΩΝ
- Και τέλος ...η απαίτηση από τον Επιδρομέα και τον Απεσταλμένο του Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. της Δήλωσης ότι το 1974 η Κυπριακή Δημοκρατία υπέστη Παράνομη Στρατιωτική Εισβολή και Κατοχή.
ΑΝ ΤΑ ΔΕΧΘΟΥΝ ΣΥΖΗΤΑΜΕ...
ΑΝ ΟΧΙ, ΑΣ ΕΞΟΠΛΙΖΟΜΑΣΤΕ.
ΤΟ 2017 ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ 1974... ΤΟ ΞΑΝΑΕΙΠΑ!

ΓΙΑΤΙ ΜΙΑ ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΠΟΝΤΩΝ ΤΩΝ ΝΕΝΕΚΩΝ... ΜΕ ΟΠΟΙΟ ΚΟΣΤΟΣ!

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Γράφει ο Γιώργος Λαμπράκης - Φωτογραφίες, βίντεο: Κωνσταντίνος Δημητριάδης

Στο Πάνθεον των Ηρώων πέρασε ο Ταξίαρχος ε.α. Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος, ο οποίος "έφυγε" για το μεγάλο ταξίδι πλήρης ημερών, έχοντας τη συνείδησή του ήσυχη πως όταν τον κάλεσε η Πατρίδα, αυτός ανταποκρίθηκε και τίμησε τα ελληνικά όπλα...

19105527 1221718301288966 7120705353528836157 n

Ο Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος, οδηγήθηκε σήμερα, από συγγενείς και φίλους στην τελευταία του κατοικία, με την γαλανόλευκη να σκεπάζει το φέρετρο και τον Ήρωα τελευταίο στρατοπεδάρχη της ΕΛΔΥΚ...

19055166 1221722041288592 1303200874693175371 o

19030267 1221742341286562 7484915828206639169 n

 

Άγημα του Στρατού Ξηράς απέδωσε τιμές, ενώ τη σορό του εκλιπόντος συνόδευσαν Αξιωματικοί του ΣΞ.

Ο Ταξίαρχος ε.α., με την συγκλονιστική περιγραφή της επικής μάχης της ΕΛΔΥΚ το τριήμερο 14-16 Αυγούστου 1974 στα αιματοβαμμένα χώματα του στρατοπέδου της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου, όπου ως υποδιοικητής ήταν ο τελευταίος Στρατοπεδάρχης πριν το ολοκαύτωμα, άφησε μια σπουδαία παρακαταθήκη. Ολόκληρη η μαρτυρία του Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου υπάρχει στο βιβλίο του με τίτλο: Το Χρονικό της Μάχης της ΕΛΔΥΚ 14-16/8/1974, το οποίο έχει επιμεληθεί ο ιστορικός ερευνητής Κωνσταντίνος Αλεξ. Δημητριάδης και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ του Ιωάννη Χ. Γιαννάκενα.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter