Write on Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Με τον βοηθό Υπουργό Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών (Secretary of the Army) John M. McHugh, ο οποίος πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη στη χώρα μας, συναντήθηκε σήμερα στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας η Αναπληρωτής Υπουργός Φώφη Γεννηματά. Τον Αμερικανό αξιωματούχο συνόδευε ο Πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα David D. Pearce ενώ από ελληνικής πλευράς συμμετείχαν ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Μιχαήλ Κωσταράκος, ο Αρχηγός ΓΕΑ Αντιπτέραρχος (Ι) Ευάγγελος Τουρνάς, ο Αρχηγός ΓΕΝ Αντιναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης ΠΝ και ο Αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος Χρίστος Μανωλάς.

Η Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας αναφέρθηκε ιδιαίτερα στο ρόλο που μπορεί να παίξει η Ελλάδα σε επίπεδο διπλωματίας τόσο στην Ουκρανία, όσο και στη Μέση Ανατολή όπου η κατάσταση είναι εκρηκτική.

«Η άνοδος των εξτρεμιστών ισλαμιστών, η συνολική κατάσταση στη Συρία και το Ιράκ, αλλά και η αδυναμία συγκρότησης βιώσιμης κυβέρνησης στη Λιβύη δημιουργούν εστίες πολέμου και ανθρωπιστικών κρίσεων. Η συνεχιζόμενη κρίσιμη κατάσταση στην Παλαιστίνη επιτείνει το πρόβλημα», σημείωσε η κα Γεννηματά. Πρόσθεσε ακόμη ότι: «Σε όλα αυτά έχει προστεθεί και το τεράστιο πρόβλημα της Ουκρανίας. Αποτελεί μονόδρομο η εξεύρεση λύσης για την ειρήνη στην περιοχή. Σε αυτό το κρίσιμο περιβάλλον, η Ελλάδα έχει εξαιρετικές σχέσεις τόσο με την Ουκρανία, όσο και με τη Ρωσία. Τόσο με το Ισραήλ, όσο και με τα Αραβικά κράτη. Μια χώρα, με ηγετικές δυνατότητες, αλλά όχι ηγεμονικές βλέψεις στα Βαλκάνια. Η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας την καθιστά ένα σημαντικό σύμμαχο για την προώθηση της ειρήνης, της σταθερότητας και της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο και για την επίτευξη σημαντικών στόχων κοινού ενδιαφέροντος στην ευρύτερη περιοχή».

Η Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας αναφέρθηκε ακόμη στις επαφές που θα έχει τον Οκτώβριο στην Ουάσιγκτον, όπου θα επισκεφθεί τη Διεθνή Έκθεση Αμυντικής Βιομηχανίας AUSA 2014.

Από την πλευρά του ο βοηθός Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, ευχαρίστησε για τη διαρκή και πολύπλευρη συνεργασία. Τόνισε ότι τις δυο χώρες συνδέουν κοινές αρχές και δεσμοί φιλίας και ιστορικής συμμαχίας και ότι λόγω της γεωστρατηγικής της θέσης, η Ελλάδα μπορεί να παίξει ιδιαίτερο ρόλο στις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή. Υπερθεμάτισε στο θέμα της συνεργασίας, όχι μόνο σε επίπεδο εκπαίδευσης αλλά και στην αμυντική βιομηχανία, όπως του έθεσε η κα Γεννηματά και την προσκάλεσε για περαιτέρω συζητήσεις στις ΗΠΑ.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014 Κατηγορία ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ
Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Διαχρονικοί στρατηγικοί στόχοι της Δύσης, από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα, είναι ο περιορισμός της επιρροής που ασκεί η Ρωσία σε ευρωπαϊκές χώρες καθώς και ο περιορισμός της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Όσον αφορά την επιρροή, η Δύση σταδιακά απέσπασε μια σειρά χωρών από τη ρωσική επιρροή και τις ενέταξε στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ.

Από την άλλη πλευρά, με ένα πολύ φιλόδοξο σχέδιο, που ήταν η κατασκευή του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου Nabucco -εκ του «Ναβουχοδονόσορ»-, μέσω του οποίου θα μεταφερόταν φυσικό αέριο στις ενεργοβόρες αγορές της Ευρώπης από το Τουρκμενιστάν αλλά και από άλλες πηγές εκτός του ελέγχου της Ρωσίας, για να μειωθεί η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από αυτήν.

Ομως, παρά τις προσπάθειες που έγιναν σε πολλά επίπεδα από τις ΗΠΑ και άλλους παράγοντες των δυτικών συμφερόντων, ο αγωγός Nabucco δεν προχώρησε, ενώ την ίδια ώρα η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία, αντί να περιορίζεται, επεκτεινόταν με τη λειτουργία του Βόρειου Αγωγού (Nord Stream) -ο οποίος παρέκαμπτε την Ουκρανία και την Πολωνία, μεταφέροντας φυσικό αέριο απευθείας από τη Ρωσία στη Γερμανία- και την προγραμματιζόμενη κατασκευή του Νότιου Αγωγού (South Stream), που θα μετέφερε ρωσικό αέριο μέσω της θάλασσας του Ευξείνου Πόντου στη Βουλγαρία, στην Ελλάδα και εκείθεν σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Για να εξαλείψει αυτή την απειλή, η Δύση έκανε το παν ώστε να μην κατασκευαστεί ο Νότιος Αγωγός -όπως πολύ καλά γνωρίζει ο Κώστας Καραμανλής-, ενώ ταυτόχρονα σχεδίασε από τη μία να αποκόψει τη ροή φυσικού αερίου που πήγαινε στην Ευρώπη μέσω Ουκρανίας και από την άλλη να δημιουργήσει κατάλληλες συνθήκες που θα επιτρέψουν στο φυσικό αέριο του Κατάρ αλλά και άλλων χωρών της Μεσοποταμίας και της Μέσης Ανατολής να φτάσει μέσω αγωγού στην Ευρώπη.

Στη βάση των παραπάνω έγινε το ξενοκίνητο πραξικόπημα, με αιχμή του δόρατος δυνάμεις των νεοναζί, για την ανατροπή του ρωσόφιλου Γιανουκόβιτς, εξ ου και η αντίδραση της Ρωσίας με την προσάρτηση της Κριμαίας και τις αποσχιστικές κινήσεις στις περιφέρειες της Ανατολικής Ουκρανίας, οι οποίες καταπνίγονται με ιδιαίτερη σκληρότητα στο αίμα από τις ένοπλες δυνάμεις του Κιέβου.

Την ώρα που είναι σε εξέλιξη η επιχείρηση γεωπολιτικού ελέγχου της Ουκρανίας από τη Δύση και ο περιορισμός της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο, εξελίσσεται μια άλλη επιχείρηση της Δύσης, που εξυπηρετεί το σκέλος του προαναφερθέντος στρατηγικού στόχου της ο οποίος σχετίζεται με την τροφοδοσία της Ευρώπης με φυσικό αέριο δυτικών -και πάντως μη ρωσικών- συμφερόντων. Και μιλάμε κυρίως για το φυσικό αέριο του Κατάρ, που πρέπει να φτάσει με αγωγό μέσω περιοχών οι οποίες ελέγχονται από σουνίτες της Σαουδικής Αραβίας, του Ιράκ και της Συρίας στην Τουρκία, και από εκεί στην Ευρώπη.

Για να γίνει ακριβώς αυτό ξεκίνησε η επιχείρηση που είχε σκοπό την αποσταθεροποίηση στη Συρία, η οποία επεκτάθηκε και στο έδαφος του Ιράκ. Αιχμή του δόρατος της Δύσης στην επέμβαση στη Συρία ήταν η λεγόμενη «συριακή αντιπολίτευση» και ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός, που χρηματοδοτούνταν κυρίως από το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία, ενώ η Τουρκία είχε αναλάβει τον «βρόμικο» ρόλο της παροχής κάθε είδους υποστήριξης στους αντιπολιτευόμενους και στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό.

Ομως, σταδιακά τα πράγματα άλλαξαν και άρχισαν να καταφτάνουν στις περιοχές που δεν ήλεγχε πλέον ο Ασαντ ομάδες της Αλ Κάιντα και τζιχαντιστές, οι οποίοι, σταδιακά και αφού πρώτα ισχυροποιήθηκαν στη Συρία, άρχισαν να διεισδύουν στο Ιράκ, όπου συνήψαν συμμαχίες με παλιά στελέχη του Μπάαθ και του καθεστώτος Σαντάμ, καθώς και με τις σουνιτικές φυλές που είχαν περιθωριοποιηθεί από τον μέχρι προχθές πρωθυπουργό του Ιράκ, Μαλίκι.

Ετσι μας προέκυψε το Ισλαμικό Κράτος, του οποίου τα ένοπλα στελέχη από 6.000 που ήταν πριν από την κατάληψη της Μοσούλης, έφθασαν σήμερα να αριθμούν τις 50.000.

Να σημειώσουμε ότι η παρουσία των τζιχαντιστών στις σουνιτικές περιοχές του Ιράκ και της Συρίας, εκτός από τη διέλευση του αγωγού που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο του Κατάρ στην Ευρώπη, εξυπηρετεί και έναν άλλον στρατηγικό στόχο της Δύσης: τη δημιουργία ενός ενδιάμεσου χώρου ασφαλείας μεταξύ Ιράν - σιιτών του Ιράκ και Συρίας - Χεζμπολάχ του Λιβάνου.

Κατά τα φαινόμενα, οι στρατηγικοί στόχοι της Δύσης, με κόστος το αίμα εκατοντάδων χιλιάδων άοπλων αθώων, κυρίως χριστιανών, θα εκπληρωθούν. Το μόνο που μένει να δούμε είναι ο τρόπος με τον οποίο θα εξουδετερωθούν και θα τεθούν υπό έλεγχο τα άγρια θηρία, αυτά τα ανθρωπόμορφα τέρατα που ανέλαβαν τη βρόμικη δουλειά επ' ωφελεία της Δύσης, όταν θα έχει τελειώσει ο ρόλος τους.

Είναι το επόμενο επεισόδιο που θα δούμε στις οθόνες μας, εκτός κι αν μέρος του έργου παιχτεί στην ελλαδική και κυπριακή επικράτεια... - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014 Κατηγορία ΔΙΕΘΝΗ

Το NATO «θα αντιδράσει με στρατιωτικά μέσα» εάν υπάρξει εισβολή δυνάμεων όπως αυτή που έγινε στην Κριμαία σε ένα κράτος-μέλος του, δήλωσε ο κορυφαίος στρατιωτικός διοικητής του ΝΑΤΟ, ο Αμερικανός πτέραρχος Φίλιπ Μπρίντλαβ σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Die Welt.
Αν η Ρωσία αποπειραθεί να στείλει στρατεύματα σε οποιοδήποτε κράτος - μέλος του NATO, ακόμη και εάν δεν πρόκειται για δυνάμεις που θα φορούν στολές με διακριτικά της Ρωσικής Ομοσπονδίας, όπως έπραξε όταν προσάρτησε την Κριμαία από την Ουκρανία, το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο θα αντιδράσει με στρατιωτικά μέσα, είπε ο Μπρίντλαβ.

Ο Αμερικανός πτέραρχος Φίλιπ Μπρίντλαβ, ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής των δυνάμεων του NATO στην Ευρώπη, είπε πως παρότι το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο δεν σχεδιάζει να επέμβει στην Ουκρανία, η οποία δεν είναι μέλος του, τα κράτη - μέλη του NATO στην ανατολική Ευρώπη πρέπει να αρχίσουν να προετοιμάζονται για μια ενδεχόμενη απειλή από τα «μικρά πράσινα ανθρωπάκια», όπως είπε χαρακτηριστικά, αναφερόμενος στους στρατιώτες που φορούν στολές χωρίς εθνικά διακριτικά.
«Το πιο σημαντικό έργο είναι να προετοιμάσουμε κάθε έθνος για το πρόβλημα που δημιουργούν τα μικρά πράσινα ανθρωπάκια, ή το πρόβλημα της οργάνωσης του (ρωσόφωνου) πληθυσμού, και αυτό πρέπει να γίνει πρώτα. Γίνεται τώρα», επισήμανε.
«Πώς λοιπόν εκπαιδεύουμε, οργανώνουμε, εξοπλίζουμε τις αστυνομικές δυνάμεις και τις ένοπλες δυνάμεις των (συμμαχικών) χωρών ώστε να είναι ικανές να το χειριστούν αυτό;», συνέχισε ο πτέραρχος, σύμφωνα με το κείμενο των δηλώσεών του που διένειμε στα αγγλικά το NATO.
«Εάν δούμε τέτοιες ενέργειες να λαμβάνουν χώρα σε ένα κράτος μέλος του NATO και μπορούμε να τις προσάψουμε σε ένα επιτιθέμενο κράτος, αυτό σημαίνει (ότι ενεργοποιείται) το Άρθρο 5. Τότε, θα υπάρξει στρατιωτική αντίδραση», πρόσθεσε ο Μπρίντλαβ.

Το Άρθρο 5 της καταστατικής συνθήκης του NATO για την κοινή άμυνα προβλέπει ότι εάν ένα κράτος - μέλος του Συμφώνου δεχθεί επίθεση, αυτή θα θεωρηθεί αυτόματα εχθρική ενέργεια εναντίον της συμμαχίας στο σύνολό της.
Η κρίση στην Ουκρανία έχει οδηγήσει τις σχέσεις ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δύση σε ιστορικό ναδίρ την περίοδο μετά τον Ψυχρό Πόλεμο και πυροδότησε μια σειρά κυρώσεων και αντιποίνων που πλήττουν τις οικονομίες της Ρωσίας και της Ευρώπης, οι οποίες ήδη αντιμετώπιζαν σοβαρές δυσχέρειες.

Το NATO έχει λάβει μια σειρά μέτρων για να ενισχύσει τη στρατιωτική του παρουσία στην ανατολική Ευρώπη αφότου άρχισε η κρίση. Μέτρα πιο μακροπρόθεσμου χαρακτήρα αναμένεται να συμφωνηθούν στη σύνοδο του Βορειοατλαντικού Συμφώνου στην Ουαλία τον Σεπτέμβριο. - Πηγη: Πρώτο Θέμα

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014 Κατηγορία ΔΙΕΘΝΗ
Του Κωνσταντίνου Αδαμίδη*

Οι Kaunert και Zwolski (2013) στο βιβλίο τους "The EU as a Global Security Actor: A Comprehensive Analysis Beyond CFSP and JHA" προβάλλουν ένα αξιοσημείωτο επιχείρημα δηλώνοντας ότι η ικανότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) να διαδραματίσει ρόλο παγκόσμιου πρωταγωνιστή στα θέματα ασφάλεια εξαρτάται από τρία κριτήρια: Τον σκοπό τη ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ( την αντοχή των νομικών μέσων και διαδικασιών της ΕΕ), τις δυνατότητες της ( τους πόρους και μέσα που διαθέτει και τη συνοχή των μελών της) και την αναγνώριση του ρόλου αυτού από άλλους διεθνείς φορείς. Ο βαθμός στον οποίο ικανοποιούνται τα κριτήρια αυτά καθορίζει και την παγκόσμια επιρροή της ΕΕ ως διεθνή παράγοντα ασφάλειας.

Οι συγγραφείς έλεγξαν τα κριτήρια τους αυτά μέσω πέντε μοναδικών περιπτώσεων παραδοσιακών και μη παραδοσιακών ζητημάτων ασφαλείας, όπως η κλιματικές αλλαγές, η τρομοκρατία, η μετανάστευση και οι πρόσφυγες, η διάδοση των όπλων μαζικής καταστροφής και η πειρατεία στα ανοικτά των ακτών της Σομαλίας. Η μελέτη τους κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ΕΕ έχει την ικανότητα να γίνει ένας παγκόσμιος παράγοντας ασφάλειας - αν και όχι πάντα στον ίδιο βαθμό - για όλα τα είδη των απειλών για την ασφάλεια.

Ακολουθώντας τα ανωτέρω τρία κριτήρια προσέγγισης γίνεται σχετικά φανερό ότι η ΕΕ είναι περισσότερο εφοδιασμένη για να αντιμετωπίσει μη παραδοσιακές απειλές για την ασφάλεια, όπως κλιματικές αλλαγές, σε αντίθεση με τις κύριες απειλές και προκλήσεις ασφάλειας των κρατών του 20αιώνα. Η πρόσφατη κρίση στην Κριμαία, η οποία αποτελεί μια «παραδοσιακή» απειλή κατά της ασφάλειας στην περιοχή, παρουσιάζει μια σύνθετη πρόκληση για την ΕΕ και αμφισβητεί την ικανότητά της να ενεργεί ως παγκόσμιος ή ακόμη και ως περιφερειακός παράγοντας ασφάλειας. Η ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία έκανε τη γειτονιά της Βαλτικής να αισθάνεται εξαιρετικά άβολα, αν όχι και φοβισμένη, και το σύνολο της ΕΕ χωρίς αυτοπεποίθηση όσον αφορά την κατάσταση της ενεργειακής της ασφάλειας. Εξίσου σημαντικό είναι το ότι η ουκρανική κρίση έθεσε την ΕΕ σε αμηχανία και χωρίς αποτελεσματικό σχέδιο αντίδρασης - κάτι που δεν αποτελεί έκπληξη, δεδομένου ότι η Ρωσία είναι πολύ μεγάλη, πολύ ισχυρή, πολύ πυρηνική, πολύ κοντά στην Ευρώπη, και το πιο σημαντικό, πολύ σημαντική ενεργειακά για την ΕΕ για να αγνοηθεί. Αναπόφευκτα, η κρίση έφερε επίσης στην επιφάνεια προσδοκίες ασφαλείας που θεωρούνταν περιττές, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, για τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ενώ η ΕΕ δεν θα αναμενόταν πραγματικά ποτέ να αντικαταστήσει το ΝΑΤΟ, ωστόσο υπάρχει μια συνεχής προσπάθεια στις Βρυξέλλες για να οικοδομηθεί μια κοινή εξωτερική πολιτική που θα επιτρέπει στην ΕΕ να έχει μεγαλύτερη βαρύτητα σε υποθέσεις παγκόσμια ασφάλειας. Ωστόσο, οι ενέργειες της ΕΕ στην κρίση στην Ουκρανία απέδειξαν ότι σε περιπτώσεις παραδοσιακών απειλών κατά της ασφάλειας, το οπλοστάσιο της ΕΕ αποτελείται από όπλα που είναι ουσιαστικά κατάλληλα μόνο για οικονομικό πόλεμο. Με άλλα λόγια ο στόχος είναι η αντιμετώπιση πολιτικών ή στρατιωτικών απειλών με τη χρήση οικονομικών μέσων. Αυτή η μορφή πολέμου όμως δεν είναι σε καμία περίπτωση ανακάλυψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είχε ασκηθεί ακόμη πριν από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Συνήθως τα οικονομικά μέτρα υποστηρίζονται από την απειλή στρατιωτικών επεμβάσεων, όπως συνέβηκε με τη Βόρεια Κορέα και το Ιράν. Όμως το τι κάνει την υπόθεση της ουκρανικής κρίσης ενδιαφέρουσα είναι ότι είναι η πρώτη φορά που τέτοια μέτρα προωθούνται χωρίς να στηρίζονται με στρατιωτικές απειλές. Ταυτόχρονα εγείρεται το ερώτημα εάν αυτό δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μέτρο χωρίς δόντια και η ΕΕ είναι ένας δρώντας ασφαλείας χωρίς δόντια στον χειρισμό τέτοιου είδους απειλών.

Η λογική πίσω από αυτή τη μορφή του πολέμου στην περίπτωση της Ρωσίας στηρίζεται στον υπολογισμό πως εάν η ρωσική οικονομία πάθει κακό, θα κλονιστεί και η νομιμότητα του Πούτιν. Συγκεκριμένα, οι οικονομικές κυρώσεις στοχεύουν στο να ρίξουν σκιά στο ρωσικό οικονομικό μέλλον, να δημιουργήσουν πρόβλημα για τις ρωσικές εταιρείες - ιδίως εκείνες με δάνεια σε ξένο νόμισμα - και να κάνουν τον κρατικό δανεισμό πιο ακριβό. Ακόμη, παρόλο που η ρωσική οικονομική ανάπτυξη εξαρτάται κυρίως από τις εξαγωγές ενέργειας, αυτά τα μέτρα εξακολουθήσουν να αποδίδουν, δεδομένου η Ρωσία - σε αντίθεση με το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα – αποτελεί μέρος του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού και εμπορικού συστήματος και ως εκ τούτου στηρίζεται επίσης στην σταθερότητας ενός εγχώριου τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος και γι αυτό χρειάζεται την εμπιστοσύνη των εγχώριων και διεθνών επενδυτών.

Εάν η προαναφερθείσα λογική ήταν βάσιμη, τότε η ΕΕ θα μπορούσε να χειριστεί την κρίση ως μια μεγάλη παίκτρια ασφαλείας δεδομένης της οικονομικής της δύναμης. Δυστυχώς όμως για την ΕΕ, οι κυρώσεις δεν φαίνεται να έχουν ακόμη την επιθυμητή επίδραση. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, καθώς οι κυρώσεις αποτελούν περισσότερο μακροπρόθεσμο εργαλείο και μπορεί να λειτουργήσουν μόνο εάν ο οικονομικός πόνος που προκαλείται στην χώρα που τον δέχεται, δεν μπορεί να γίνει ανεκτός. Η Ρωσία, ωστόσο φαίνεται να έχει αρκετά υψηλή ανοχή. Τα σημαντικά ρωσικά αποθέματα σε ξένο νόμισμα, σε συνδυασμό με το στάτους - κβο της ενέργειας, με το 30% του φυσικού αερίου στην Ευρώπη να προέρχεται από τη Ρωσία, συμβάλλει στη δημιουργία υψηλού επιπέδου ανοχής και μειώνει τις πιθανότητες για βραχυπρόθεσμες και, ενδεχομένως, ακόμη και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. Ενδεικτικά η ρωσική αγορά ομολόγων σταθεροποιείται και οι επενδυτές φαίνονται έτοιμοι να αρχίσουν την επανεπένδυση στη Ρωσία, πράγμα που σημαίνει ότι τα μέτρα που είχαν ληφθεί μέχρι στιγμής είχαν ελάχιστη ή μηδενική επίδραση.

Επιστρέφοντας στο αρχικό μας ερώτημα εάν η ΕΕ μπορεί να καταστεί παγκόσμιος παράγοντας ασφάλειας, η ουκρανική κρίση αποδεικνύει ότι τα όπλα που διαθέτει η ΕΕ για να χειριστεί παραδοσιακές απειλές κατά της ασφάλειας δεν είναι αρκετά ισχυρά για να καταστήσουν την Ένωση σημαντικό διεθνή παράγοντα ασφάλειας. Φαίνεται να μην είναι σε θέση να αποτρέψει στρατιωτικές και πολιτικές παρεμβάσεις στη γειτονιά της και να είναι ανίκανη να προσφέρει επαρκείς εγγυήσεις ασφάλειας για τα μέλη της. Είναι αεροπλάνα του ΝΑΤΟ που περιπολούν κράτη της Βαλτικής, είναι τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ που ενισχύουν την παρουσία τους στην Πολωνία και είναι στο ΝΑΤΟ που κράτη της Ανατολικής Ευρώπης αναζητήσουν την ασφάλεια τους. Η ρωσική επέμβαση και η μετέπειτα αντίδραση της ΕΕ καταδεικνύουν σαφώς ότι η ΕΕ δεν πληροί κανένα από τα τρία κριτήρια για να είναι ένας παγκόσμιος πρωταγωνιστής ασφάλειας: Όσον αφορά το σκοπό της ολοκλήρωσης, δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για να αντιμετωπίσει τέτοιες κρίσεις. Επίσης είναι πολύ περιορισμένες οι δυνατότητες της και δεν φαίνεται να υπάρχει η αναγνώριση είτε από εξωτερικούς, είτε ακόμη πιο σημαντικό, από εσωτερικούς παράγοντες (δηλαδή τα κράτη μέλη της ΕΕ) ότι η ΕΕ μπορεί να εκπληρώσει το ρόλο ενός σημαντικού διεθνούς παράγοντα ασφάλειας. - ΠΗΓΗ

* Κωνσταντίνος Αδαμίδης, Επίκουρος Καθηγητής, Τμήμα Ευρωπαϊκών Σπουδών και Διεθνών Σχέσεων και Ερευνητής στο Γραφείο Έρευνας και Καινοτομίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014 Κατηγορία ΔΙΕΘΝΗ

Παγκόσμιο σοκ προκαλεί η κατάρριψη του αεροσκάφους ΜΗ17 των Μαλαισιανών αερογραμμών που εκτελούσε την πτήση Αμστερνταμ – Κουάλα Λουμπούρ. Το Boeing 777 κατέπεσε κοντά στην πόλη Σσκτάρσκ, στην περιοχή του Ντονέτσκ. Και οι 298 επιβαίνοντες είναι νεκροί. Μεταξύ αυτών 154 ήταν Ολλανδοί, 27 Αυστραλοί, 43 Μαλαισιανοί, 12 Ινδονήσιοι, 9 Βρετανοί.

Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία που έχουν στην διάθεση τους οι εμπειρογνώμονες, το αεροσκάφος χτυπήθηκε από πύραυλο εδάφους-αέρος «Μπουκ». Ρωσόφωνοι αυτονομιστές και Ουκρανοί αλληλοκατηγορούνται, για το ποιος βρίσκεται πίσω από την επίθεση.

Το μαύρο κουτί του μοιραίου αεροσκάφους και ο καταγραφέας πτήσης, εντοπίστηκαν και αποστέλλονται στη Μόσχα για ενδελεχή έρευνα, προκαλώντας όμως ερωτηματικά για το ποιος θα αναλάβει τη ευθύνη για την διαλεύκανση της υπόθεσης.
Οι φιλορώσοι αυτονομιστές διαβεβαίωσαν τους διεθνείς εμπειρογνώμονες , ότι θα σφραγίσουν την περιοχή του δυστυχήματος και θα επιτρέψουν την πρόσβαση των απεσταλμένων του Οργανισμού για την Ασφάλεια και την Συνεργασία στην Ευρώπη.

ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter