Write on Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013 Κατηγορία ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Κυκλοφόρησε το βιβλίο του συνταγματάρχη ε.α. Νικόλαου Σκαρλάτου με προσωπικές μαρτυρίες και μνήμες μιας ταραγμένης εποχής, της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο του 1974. O κ. Σκαρλάτος υπηρετούσε τότε στην Κύπρο ως διοικητής της Γ' Πυροβολαρχίας της 183 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού της Εθνικής Φρουράς.

... Δεκαπενταύγουστος του 1974. Μια μέρα σημαδιακή. Πολεμούσαμε όπως αρμόζει σε Έλληνες. "Ή ταν ή επί τας". Ή με τα πυροβόλα μας ή πάνω σ' αυτά, όπως κατευόδωναν οι Σπαρτιάτισσες μάνες τα παιδιά τους. Η Παναγία, η Υπέρμαχος Στρατηγός, το σύμβολο της υπομονής και της εγκαρτέρησης, μας έδινε δύναμη. Μια δύναμη ημίθεων, που μόνο στην ελληνική μυθολογία συναντά κανείς. Τι ωφελεί άλλωστε να ζούμε, όταν χάνονται τα πάντα. Τι θα λέμε αύριο στα παιδιά μας; Ήταν μια μάχη στην οποία τα δώσαμε όλα. Όσοι παρακολουθούσαν αυτή την τιτανομαχία από μακριά, δεν περίμεναν, όπως μας είπαν, να βγούμε ζωντανοί. Βγήκαμε όμως συντεταγμένοι, χωρίς να ματώσει μύτη. Δεν αφήσαμε τίποτα πίσω μας ...

Νικόλαος Σκαρλάτος

Επιφανίου Ηλίας, 2013
200 σελ.
ISBN 978-9963-674-66-4, -Κυκλοφορεί-
Τιμή 20 ευρώ.

Write on Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2013 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Οι ήρωες στην αληθινή ζωή δεν φορούν αστραφτερές πανοπλίες σφυρηλατημένες από Θεούς. Είναι συνήθως απλοί άνθρωποι που ακραίες περιστάσεις αναδεικνύουν τις σπάνιες αρετές τους.
Ο Ανθυπολοχαγός Νίκος Κοϊμτζόγλου από την Κομοτηνή και ο στρατιώτης Μανώλης Μπικάκης από την Αμυγδαλή Ηρακλείου Κρήτης, της Α΄Μοίρας Καταδρομών, σίγουρα δεν θα πέρναγαν απαρατήρητοι δίπλα σας, λόγω της λεβεντιάς του παραστήματος τους. Οι αρχαίες όμως αρετές αυτών και των συντρόφων τους στη μάχη, αυτές που δεν μπορούσε κανείς να προβλέψει από κανένα εξωτερικό χαρακτηριστικό, αναδείχθηκαν στο ύψωμα 190 κατά τον «Αττίλα 2».

Τα ξημερώματα της 20ης Ιουλίου 1974, ο «Αττίλας» στο Πέντε Μίλι της Κερύνειας περνούσε την Κερκόπορτα που άνοιξε ο προδοτικός τυχοδιωκτισμός του Ιωαννίδη. Ο Ανθυπολοχαγός Νίκος Κοϊμτζόγλου τοποθετήθηκε στην Μοίρα μόλις την επομένη. Ο εικοσάχρονος Μπικάκης ήταν δεινός σκοπευτής του αντιαρματικού ΠΑΟ των 90 χιλ. Οι αντιαρματιστές της Μοίρας ήταν έμπειροι και ικανοί λόγω της επιμελούς εκπαίδευσης, με την άγρυπνη επιτήρηση του Διοικητή της μονάδας, Ταγματάρχη (ΠΖ) Γιώργου Παπαμελετίου από τα Δερβενοχώρια Βοιωτίας.
Η επιχείρηση αερομεταφοράς της Μοίρας με τον κωδικό «ΝΙΚΗ» στο Αεροδρόμιο Λευκωσίας, με βαριές απώλειες, όπως και οι σκληρές μάχες τριών Λόχων της Μοίρας που εμπόδισαν την κατάληψη του Αεροδρομίου είναι γνωστά γεγονότα.

Τα ξημερώματα της 16ης Αυγούστου, με τον «Αττίλα 2», ήρθε η ώρα του Κοϊμτζόγλου, του Μπικάκη και των συντρόφων τους. Από το πρωί της 14ης, οι Τούρκοι παραβίασαν την εκεχειρία με σφοδρούς βομβαρδισμούς. Κατόπιν έκκλησης του Στρατηγού Καραγιάννη, Αρχηγού ΓΕΕΦ, ο Παπαμελετίου, έστειλε από την έδρα της Μοίρας, που ήταν πια το Σταυροβούνι, τον Υπολοχαγό Νίκο Ντούβα, τον Ανθυπολοχαγό Νίκο Κοϊμτζόγλου και 6 αντιαρματικά ΠΑΟ των 90 χιλ. με τους χειριστές τους για να κόψουν τον δρόμο των τουρκικών αρμάτων προς την Λευκωσία.

Καθ' οδόν ο Ντούβας πήρε εντολή από τον Παπαμελετίου μέσω του ασυρμάτου να πάει με τα τρία αντιαρματικά προς Πυρόϊ και Λουρουτζίνα. Ο Κοϊμτζόγλου με άλλο όχημα κατευθύνθηκε προς τον κόμβο που βρίσκεται η αντιπροσωπεία Κολοκασίδη της Ford. Στο πρώτο αντιαρματικό ομαδάρχης ήταν ο Αλέξανδρος Σερέτης από την Μπόρση Ηλείας, προερχόμενος από την Γ΄ Μοίρα Αμφίβιων Καταδρομών, σκοπευτής ο Μανώλης Μπικάκης και μαζί τους άλλοι δυο κομμάντος. Ο Κοϊμτζόγλου τους έστειλε στο ύψωμα 180 κι αυτός θα πήγαινε στο 190. Η θέση δεχόταν καταιγισμό πυρών πυροβολικού και αεροπλάνων. Οι Τούρκοι προετοίμαζαν με πυρά την επίθεση και είσοδο των αρμάτων και του πεζικού τους στη Λευκωσία. Αυτό θα ήταν μια ασύλληπτη τραγωδία. Αν καταλάμβαναν την πρωτεύουσα της Κύπρου, τότε πια οι πρόσφυγες θα ήταν τα 2/3 του Κυπριακού Ελληνισμού. Ίσως δε οι Τούρκοι να έμπαιναν πια στον πειρασμό της ολικής κατάληψης του νησιού. Το πυρ κατά του 180 ήταν τόσο σφοδρό, που ήταν αδύνατο για την ομάδα του Σερέτη ν' ανέβουν και να λάβουν εκεί θέση μάχης. Ο Μπικάκης επέμενε ν' ανέβουν αλλά ο Σερέτης, πιο συνετός, τον απέτρεψε. Εν τω μεταξύ κι ενώ ο Κοϊμτζόγλου με τους υπόλοιπους ήταν στην αντιπροσωπεία της Ford, όπου και ο σταθμός διοικήσεως του 212 Τάγματος της Εθνικής Φρουράς, δέχθηκαν ομοβροντία τουρκικών όλμων. Τέσσερις εθνοφρουροί σκοτώθηκαν, τραυματίσθηκε ο διοικητής της κυπριακής μονάδας, καθώς και ο κύπριος διαβιβαστής του Κοϊμτζόγλου. Σοβαρά όμως τραυματίσθηκε και ο σκοπευτής του ενός αντιαρματικού, ο Στέφανος Φωτιάδης. Όπως αφηγήθηκε στον γράφοντα ο Διοικητής της Μοίρας, Ταξίαρχος (ε.α.) Γιώργος Παπαμελετίου, ο Φωτιάδης ήταν ο καλύτερος σκοπευτής, τουλάχιστον εφάμιλλος του Μπικάκη κι αν δεν τραυματιζόταν, στην επική μάχη που ακολούθησε οι Τούρκοι θα είχαν ακόμη βαρύτερες απώλειες.

Ο Σερέτης κι ο Μπικάκης από την θέση τους είδαν την ομοβροντία των όλμων πάνω στους εθνοφρουρούς και τους συμμαχητές τους υπό τον Κοϊμτζόγλου, οι οποίοι δεν απαντούσαν πια στον ασύρματο. Αδυνατώντας από το συνεχή βομβαρδισμό να ανέβουν στο 180 και νομίζοντας ότι οι άλλοι ήταν νεκροί πήγαν στο φορτηγό για να επιστρέψουν στη Μοίρα. Βλέποντας τον συνάδελφο τους Μπόμπολα, που γύρισε για να φέρει πυρομαχικά, έμαθαν ότι οι υπόλοιποι μάχονταν στο 190 κι έσπευσαν για να βοηθήσουν τον Κοϊμτζόγλου. Το τρίτο αντιαρματικό, με τους Βατούρα, Χόλη και Βαλέρα ήταν σε άλλη θέση.

Οι Καταδρομείς υπό τον Κοϊμτζόγλου είχαν ήδη ρίξει τέσσερα βλήματα, χωρίς όμως να πετύχουν στόχο και τα άρματα ήταν πια σε πολύ μικρή απόσταση. Είχαν περίσσιο θάρρος αλλά δεν είχαν την εμπειρία του τραυματισμένου Φωτιάδη. Τα τουρκικά άρματα ήταν έξι κι ακολουθούνταν από τάγμα πεζικού. Ο δεινός αντιαρματιστής Μπικάκης λοιπόν έφθασε στο ύψωμα την πιο κρίσιμη στιγμή. Έλαβε γρήγορα θέση βολής και πέτυχε το πρώτο άρμα, που ανατινάχτηκε και καιγόταν όλη μέρα. Κατά την αφήγηση του Σερέτη στον γράφοντα, βλήθηκε και δεύτερο άρμα και ακινητοποιήθηκε κι αυτό επί τόπου κι ακολούθως εβλήθησαν άλλα δύο άρματα, τα οποία μπόρεσαν να οπισθοχωρήσουν περί τα πεντακόσια μέτρα κι εκεί ακινητοποιήθηκαν αχρηστευμένα, ενώ τα άλλα δύο που απέμειναν, όπως και το πολυάριθμο τουρκικό πεζικό, υποχώρησαν άτακτα. Ούτε ο Σερέτης, ούτε ο Κοϊμτζόγλου, που ήταν παρόντες, απορροφημένοι από το «πνεύμα της μάχης», μπορούν να βεβαιώσουν ότι και τα υπόλοιπα τρία άρματα χτυπήθηκαν από τον Μπικάκη. Μέσα στην ένταση των στιγμών κι ενώ έβαλαν και τα δυο αντιαρματικά, αυτό στο οποίο συμφωνούν και οι δύο αυτόπτες συμπολεμιστές του, είναι ότι ο Μπικάκης είχε την πρώτη κρίσιμη επιτυχία. Αυτός έκοψε τον αέρα των επελαυνόντων Τούρκων, έσπασε το ηθικό τους. Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν ανεπιβεβαίωτες εκδοχές για μοναχικό αγώνα του Μπικάκη εναντίον των τουρκικών αρμάτων. Όμως δεν ήταν μόνος. Ο Σερέτης κι οι άλλοι δύο της ομάδας τους ήταν συνεχώς μαζί του και την ώρα της τιτάνειας μάχης στο ύψωμα, ήταν μαζί ο Ανθυπολοχαγός Νίκος Κοϊμτζόγλου και η ομάδα του άλλου αντιαρματικού.

Είναι πάντως σφόδρα πιθανό και τα υπόλοιπα τρία άρματα να βλήθηκαν από τον Μπικάκη, διότι ήταν ο ικανότερος κι εμπειρότερος σε βολές σκοπευτής. Άλλωστε οι πρώτες τέσσερις βολές των λοιπών δεν ήταν εύστοχες. Εάν ο Μπικάκης δεν κατέστρεφε το πρώτο άρμα, ήταν πολύ πιθανό να μην υπήρχε δυνατότητα άλλης βολής, αφού κατά τον Κοϊμτζόγλου το άρμα ήταν πια σχεδόν στα 100 μέτρα! Αυτό δείχνει το ατσάλινο θάρρος που είχαν όλοι οι Καταδρομείς που υπερασπίζονταν το ύψωμα.

Αν ο Ανθυπολοχαγός Νίκος Κοϊμτζόγλου δεν είχε την επιμονή στην εκτέλεση της αποστολής του, παρά το αιματοκύλισμα από την ομοβροντία των όλμων και την εχθρική υπεροπλία, τότε ο Μπικάκης κι οποιοσδήποτε άλλος, δεν θα είχε την ευκαιρία να κάνει τις εύστοχες βολές του. Ο άπειρος ακόμη Ανθυπολοχαγός, που μέχρι λίγες μέρες πριν υπηρετούσε στο ΚΕΜΚ, είχε προφανή στρατιωτικά προσόντα, που ανέδειξε η στιγμή. Είχε το θάρρος, αφού φόρτωσε νεκρούς και τραυματίες για διακομιδή στο νοσοκομείο, ανάμεσα τους ένας από τους καλύτερους σκοπευτές του, κι είχε χάσει επαφή με τον άλλο, τον Μπικάκη, ν' ανέβει στο ύψωμα 190 και να αρχίσει εκ των ενόντων τον αγώνα. Έτσι έδωσε το παράδειγμα σε όλους τους άνδρες του αλλά και την ευκαιρία στον Μπικάκη με την πρώτη βολή να κεραυνοβολήσει τους Τούρκους, ανατρέποντας την προέλαση τους. Έτσι μικρή σημασία έχει, για το μέγεθος της προσφοράς του, αν στον Μπικάκη ανήκει μόνο η πρώτη ή δυο, τρεις ή και οι τέσσερις εύστοχες βολές ή αν κάποιες θα έπρεπε να χρεωθούν στον Μπόμπολα, τον Βαλέρα ή όποιον άλλο από τους εξίσου αγέρωχους συμπολεμιστές του.

Ο Ανθυπολοχαγός Νίκος Κοϊμτζόγλου με την παραδειγματική και θαρραλέα ηγεσία του και ο Καταδρομέας Μανώλης Μπικάκης με την ικανότητα και την γενναιότητα του, μαζί με τους συντρόφους τους πέτυχαν έναν μοναδικό άθλο. Με πενιχρά μέσα σταμάτησαν την τουρκική προέλαση. Νίκησαν. Χιλιάδες Ελλήνων της Κύπρου γλύτωσαν την ζωή, την τιμή και την περιουσία τους. Η ίδια η Λευκωσία γλύτωσε ίσως την κατάληψη με απρόβλεπτες συνέπειες για το όλο νησί. Ένας μικρός ηγήτορας κι ένας απλός μαχητής έσωσαν μια ελληνική πόλη.

*Άξιοι τιμής είναι όμως όλοι οι Καταδρομείς του μικρού αυτού τμήματος που αγωνίστηκαν με ατσάλινη ψυχραιμία λίγες δεκάδες μέτρα από τις επερχόμενες ερπύστριες:

Ανθυπολοχαγός (ΠΖ) Νικόλαος Κοϊμτζόγλου και οι Καταδρομείς Αθανάσιος Βαλέρας, Γεώργιος Χολής, Γεώργιος Βατούγιας, Στέφανος Φωτιάδης, Θεόδωρος Μπόμπολας, Δημήτρης Καβακιώτης, Μανώλης Μπικάκης, Δημήτριος Πεχινάκης, Ευθύμιος Πελέκης, Αλέξανδρος Σερέτης, Γιώργος Κουρτίδης, Ασημάκης Ζυγούρας αλλά και ο κύπριος οδηγός του φορτηγού, Κύπρος Ιωάννου.
Ο Νίκος Κοϊμτζόγλου, Αντιστράτηγος (ε.α.), ζει στη Νέα Κηφισιά με την οικογένεια του.
Ο Μανώλης Μπικάκης σκοτώθηκε το 1994 σε τροχαίο στην Εθνική Οδό Αθηνών Πατρών. Απέκτησε δυο παιδιά και ήδη έναν εγγονό.

*Ο γράφων ευχαριστεί θερμά τον Διοικητή της Μοίρας το 1974, Ταξίαρχο (ε.α.) κ. Γεώργιο Παπαμελετίου, τον Αντιστράτηγο (ε.α.) κ. Νικόλαο Κοϊμτζόγλου, τον έφεδρο Καταδρομέα κ. Αλέξανδρο Σερέτη και τον Πρόεδρο του Συλλόγου «ΚΟΜΜΑΝΤΟΣ '74, κ. Παναγιώτη Αφάλη για τον χρόνο τους και την πολύτιμη βοήθεια τους. Σημαντικές πληροφορίες θα βρείτε στο εξαίρετο βιβλίο των Γιάννη Φασουλά και Γιάννη Σκάλκου ««ΝΙΚΗ» στη Νεκρή Ζώνη, η Αντίσταση της Α΄ΜΚ στον «Αττίλα» και την Προδοσία», εκδόσεις «Αγαθός λόγος», Αθήνα, 2011 .

ΠΗΓΗ

Write on Τρίτη, 13 Αυγούστου 2013 Κατηγορία Blog Page

Το βιβλίο «ΚΥΠΡΟΣ 1974 – Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ» του Κωνσταντίνου Αλεξ. Δημητριάδη, αποτελεί ένα σύγγραμμα - ντοκουμέντο μιας ακόμη, νωπής τραγωδίας του τόπου μας. Το σύγγραμμα απαρτίζεται από σωρεία ντοκουμέντων, φωτογραφιών και συμπερασμάτων με σκοπό την εξιχνίαση αυτής της γεμάτης ερωτηματικά εποχής.
Στο μεταίχμιο της δικτατορίας και στην αυγή της μεταπολίτευσης του 1974 πολιτικοί, στρατιωτικοί και οι συνήθεις "μεγάλοι" παίκτες έπαιξαν σε μια σκακιέρα συμφερόντων και προδοσιών που μέχρι σήμερα κανείς με βεβαιότητα δε μπορεί να αποδώσει με ακρίβεια την απόλυτη ευθύνη. Εδώ υπεισέρχεται η συγκεκριμένη συγγραφή με σκοπό να προσφέρει στον αναγνώστη της στοιχεία και πληροφορίες και με αυτόν τον τρόπο να του προσφέρει την ευκαιρία να μάθει όσα τόσο καιρό επιμελώς του έκρυβαν.

biblio

Το βιβλίο, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πελασγός, του εκδότη Ιωάννη Χρ. Γιαννάκενα, ο οποίος σε σχετικό του σημείωμα, αναφέρει τα εξής:

"Κύπρος 1974, η μεγάλη προδοσία. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει πιο ξεκάθαρος τίτλος σε βιβλίο που φιλοδοξεί -και θεωρώ πετυχαίνει- να αναδείξει, με εκτενή έρευνα και ιστορικές μαρτυρίες, την μεγάλη προδοσία που αποκορυφώθηκε τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974, στην Ελληνική μεγαλόνησο, το πανέμορφο νησί της Αφροδίτης, την Κύπρο.

Τύχη όχι αγαθή, αλλά χάρις στην συρρίκνωση του Ελληνισμού, επιφύλαξε για την Κύπρο να βρίσκεται στην ακριτική εμπροσθοφυλακή του Ελληνισμού. Χιλιάδες χρόνια Ελληνικού Πολιτισμού, βρίσκονται συνέχεια στο στόχαστρο των διαφόρων περαστικών "πειρατών και εισβολέων της Ιστορίας", και όμως η ψυχή της θαλασσοφίλητης κόρης του Νότου, αντιστέκεται μην ξεχνώντας στιγμή την ελληνική της καταγωγή. Την καταγωγή που ετίμησαν με θυσίες και αγώνες, εκατοντάδες γενιές, για να φθάσουν και στην Εθνεγερσία του 1821, δίπλα στο τιμημένο Ράσο του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού που θυσιάστηκε με το ποίμνιό του. Τους Μογγόλους κατακτητές της Ελληνικής Ανατολής, διαδέχτηκαν οι αργυροφρώνητοι Άγγλοι που δεν σεβάστηκαν την επιθυμία των Κυπρίων να ενωθούν με τα αδέλφια της Μητροπολιτικής Ελλάδος.

Σαν σήμερα, πριν 56 χρόνια, την 1η Απριλίου 1955, η αθάνατη Ελληνική ψυχή γέννησε νέο Έπος Τιμής, την εποποιία της Ε.Ο.Κ.Α. με αρχηγό τον ακούραστο πολεμιστή της Ελλάδος, τον Γεώργιο Γρίβα - Διγενή. Μοναδικός σκοπός η Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα.

Ένας αγώνας ενός αποφασισμένου λαού, κάτω από την πολεμική έμπνευση και Αρετή ενός μάχιμου ηγέτη, κατάφερε να διασύρει μια αυτοκρατορία. Ο Γεώργιος Γρίβας - Διγενής έγινε μετά τον Εθνεγέρτη Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ο δεύτερος Έλληνας, που ανακηρύχθηκε άξιο τέκνο της πατρίδος.

Δυστυχώς όμως δεν θα είναι η πρώτη φορά όπου ένας πόλεμος που κερδήθηκε στα πεδία των μαχών, εχάθηκε στις συμπληγάδες της διπλωματίας και της πολιτικής, οι οποίες με τις Συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου, νόθευσαν την νίκη και έκαναν συμμέτοχο, στην αυτοδιάθεση του Κυπριακού Ελληνισμού, τον γενοκτόνο Μογγόλο του Κεμαλισμού. Εδώ είναι που ξεκινάει η υποθήκευση και προδοσία της Κύπρου που αποκορυφώνεται με την τουρκική εισβολή του ΑΤΤΙΛΑ Ι και την επέλαση του ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ που βρήκε την Κύπρο "να κείται μακράν" για τους ίδιους άθλιους νεκροθάφτες.

Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για τις εκδόσεις "Πελασγός", να προσφέρουμε στο φιλάληθες και φιλομαθές αναγνωστικό κοινό το εξαιρετικό και αποκαλυπτικό βιβλίο του Κώστα Δημητριάδη "Κύπρος 1974, η μεγάλη προδοσία".

Ο συγγραφέας μας προσφέρει όλα εκείνα τα στοιχεία και μαρτυρίες που συνθέτουν μια ολοκληρωμένη εικόνα του τραγικού 1974, θέτοντας καίρια ερωτήματα που έχουν προβληματίσει όσους ασχολούνται με το λεγόμενο "Κυπριακό", αλλά δίνοντας κιόλας τις απαντήσεις που προκύπτουν από την σχολαστική έρευνα, συγκριτική μελέτη και ενδελεχή διασταύρωση στοιχείων. Ιδιαίτερα συγκινητικές είναι οι περιγραφές μαχών που έδωσαν με αυτοθυσία οι Ελληνικές δυνάμεις.

Αναπόφευκτα ο αναγνώστης θα νιώσει έντονα συναισθήματα: τον θαυμασμό και την υπερηφάνεια για αυτούς που με υπέρμετρη αυτοθυσία Πολέμησαν, αλλά και την οργή για εκείνους που τόσο ανενδοίαστα Πρόδωσαν προγόνους, συμμαχητές και απογόνους, δηλαδή την ίδια την Πατρίδα".

Write on Παρασκευή, 09 Αυγούστου 2013 Κατηγορία ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Το βιβλίο «ΚΥΠΡΟΣ 1974 – Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ» του Κωνσταντίνου Αλεξ. Δημητριάδη, αποτελεί ένα σύγγραμμα - ντοκουμέντο μιας ακόμη, νωπής τραγωδίας του τόπου μας. Το σύγγραμμα απαρτίζεται από σωρεία ντοκουμέντων, φωτογραφιών και συμπερασμάτων με σκοπό την εξιχνίαση αυτής της γεμάτης ερωτηματικά εποχής.
Στο μεταίχμιο της δικτατορίας και στην αυγή της μεταπολίτευσης του 1974 πολιτικοί, στρατιωτικοί και οι συνήθεις "μεγάλοι" παίκτες έπαιξαν σε μια σκακιέρα συμφερόντων και προδοσιών που μέχρι σήμερα κανείς με βεβαιότητα δε μπορεί να αποδώσει με ακρίβεια την απόλυτη ευθύνη. Εδώ υπεισέρχεται η συγκεκριμένη συγγραφή με σκοπό να προσφέρει στον αναγνώστη της στοιχεία και πληροφορίες και με αυτόν τον τρόπο να του προσφέρει την ευκαιρία να μάθει όσα τόσο καιρό επιμελώς του έκρυβαν.

biblio

Το βιβλίο, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πελασγός, του εκδότη Ιωάννη Χρ. Γιαννάκενα, ο οποίος σε σχετικό του σημείωμα, αναφέρει τα εξής:

"Κύπρος 1974, η μεγάλη προδοσία. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει πιο ξεκάθαρος τίτλος σε βιβλίο που φιλοδοξεί -και θεωρώ πετυχαίνει- να αναδείξει, με εκτενή έρευνα και ιστορικές μαρτυρίες, την μεγάλη προδοσία που αποκορυφώθηκε τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974, στην Ελληνική μεγαλόνησο, το πανέμορφο νησί της Αφροδίτης, την Κύπρο.

Τύχη όχι αγαθή, αλλά χάρις στην συρρίκνωση του Ελληνισμού, επιφύλαξε για την Κύπρο να βρίσκεται στην ακριτική εμπροσθοφυλακή του Ελληνισμού. Χιλιάδες χρόνια Ελληνικού Πολιτισμού, βρίσκονται συνέχεια στο στόχαστρο των διαφόρων περαστικών "πειρατών και εισβολέων της Ιστορίας", και όμως η ψυχή της θαλασσοφίλητης κόρης του Νότου, αντιστέκεται μην ξεχνώντας στιγμή την ελληνική της καταγωγή. Την καταγωγή που ετίμησαν με θυσίες και αγώνες, εκατοντάδες γενιές, για να φθάσουν και στην Εθνεγερσία του 1821, δίπλα στο τιμημένο Ράσο του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού που θυσιάστηκε με το ποίμνιό του. Τους Μογγόλους κατακτητές της Ελληνικής Ανατολής, διαδέχτηκαν οι αργυροφρώνητοι Άγγλοι που δεν σεβάστηκαν την επιθυμία των Κυπρίων να ενωθούν με τα αδέλφια της Μητροπολιτικής Ελλάδος.

Σαν σήμερα, πριν 56 χρόνια, την 1η Απριλίου 1955, η αθάνατη Ελληνική ψυχή γέννησε νέο Έπος Τιμής, την εποποιία της Ε.Ο.Κ.Α. με αρχηγό τον ακούραστο πολεμιστή της Ελλάδος, τον Γεώργιο Γρίβα - Διγενή. Μοναδικός σκοπός η Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα.

Ένας αγώνας ενός αποφασισμένου λαού, κάτω από την πολεμική έμπνευση και Αρετή ενός μάχιμου ηγέτη, κατάφερε να διασύρει μια αυτοκρατορία. Ο Γεώργιος Γρίβας - Διγενής έγινε μετά τον Εθνεγέρτη Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ο δεύτερος Έλληνας, που ανακηρύχθηκε άξιο τέκνο της πατρίδος.

Δυστυχώς όμως δεν θα είναι η πρώτη φορά όπου ένας πόλεμος που κερδήθηκε στα πεδία των μαχών, εχάθηκε στις συμπληγάδες της διπλωματίας και της πολιτικής, οι οποίες με τις Συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου, νόθευσαν την νίκη και έκαναν συμμέτοχο, στην αυτοδιάθεση του Κυπριακού Ελληνισμού, τον γενοκτόνο Μογγόλο του Κεμαλισμού. Εδώ είναι που ξεκινάει η υποθήκευση και προδοσία της Κύπρου που αποκορυφώνεται με την τουρκική εισβολή του ΑΤΤΙΛΑ Ι και την επέλαση του ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ που βρήκε την Κύπρο "να κείται μακράν" για τους ίδιους άθλιους νεκροθάφτες.

Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για τις εκδόσεις "Πελασγός", να προσφέρουμε στο φιλάληθες και φιλομαθές αναγνωστικό κοινό το εξαιρετικό και αποκαλυπτικό βιβλίο του Κώστα Δημητριάδη "Κύπρος 1974, η μεγάλη προδοσία".

Ο συγγραφέας μας προσφέρει όλα εκείνα τα στοιχεία και μαρτυρίες που συνθέτουν μια ολοκληρωμένη εικόνα του τραγικού 1974, θέτοντας καίρια ερωτήματα που έχουν προβληματίσει όσους ασχολούνται με το λεγόμενο "Κυπριακό", αλλά δίνοντας κιόλας τις απαντήσεις που προκύπτουν από την σχολαστική έρευνα, συγκριτική μελέτη και ενδελεχή διασταύρωση στοιχείων. Ιδιαίτερα συγκινητικές είναι οι περιγραφές μαχών που έδωσαν με αυτοθυσία οι Ελληνικές δυνάμεις.

Αναπόφευκτα ο αναγνώστης θα νιώσει έντονα συναισθήματα: τον θαυμασμό και την υπερηφάνεια για αυτούς που με υπέρμετρη αυτοθυσία Πολέμησαν, αλλά και την οργή για εκείνους που τόσο ανενδοίαστα Πρόδωσαν προγόνους, συμμαχητές και απογόνους, δηλαδή την ίδια την Πατρίδα".

Write on Παρασκευή, 09 Αυγούστου 2013 Κατηγορία ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Ξεχωριστός ο τίτλος για το ιστορικό βιβλίο του π. Ανδρέα Βορκά που είναι αφιερωμένο στην απαστράπτουσα προσφορά του 70 Τ.ΜΧ. που έγινε τα τελευταία 46 χρόνια. Όλα εκείνα τα οποία καταγράφονται στις σελίδες του, αποτελούν συνοπτική αναφορά στο τεράστιο έργο, που αυτό επιτέλεσε και επιτελεί στις τάξεις της Εθνικής Φρουράς, αλλά είναι και παράλληλα μια ευλαβική ανάμνηση των κόπων και των θυσιών, που υπέστησαν οι ανδρείοι άνδρες του, για την προάσπιση της πατρίδας και της ελευθερίας.
Στην αρχή του βιβλίου προβάλλεται η ιστορία και το πολύπλευρο έργο του Μηχανικού, με μια μικρή αναφορά στη δράση της διμοιρίας Μηχανικού της ΕΛ.ΔΥ.Κ.
Στη συνέχεια ξετυλίγεται μέσα από τις σελίδες του η πιο λαμπρή περίοδος, που βίωσαν οι σκαπανείς του 1ου Λόχου την 5η και 6η Αυγούστου 1974 και πολέμησαν για την υπεράσπιση της Λαπήθου. Ακολουθούν οι περιγραφές και οι αφηγήσεις των διασωθέντων της πιο πάνω αποστολής που κατάφεραν με πλήρη υπερένταση να ξεφύγουν τις ενέδρες των Τούρκων.
Δύο κεφάλαια καταγράφουν τις μεγάλες μορφές των Ηρώων του Μηχανικού, που έχυσαν το αίμα τους στο βωμό της ελευθερίας.
Το ένα παρουσιάζει τους πέντε πεσόντες που υπηρέτησαν την πατρίδα με ένθερμο ζήλο και πολέμησαν με τόλμη τους Τούρκους και αποτελούν τα πρώτα ζωντανά παραδείγματα αυτοθυσίας. Το άλλο παραθέτει στη Λεωφόρο της μνήμης τους 32 αγνοούμενους, με όλα τα βιογραφικά τους στοιχεία, την ηρωική τους δράση, τη θαυμαστή τους αυτοκυριαρχία και τη βαθιά και πλούσια σε περιεχόμενο ψυχική τους δύναμη.
Καταγράφονται επίσης οι περιπέτειες και οι ταλαιπωρίες των αιχμαλώτων και των τραυματιών. Το κύριο μέρος του βιβλίου κλείνει με την προβολή των μεγάλων ηρωικών μορφών της Διμοιρίας Μηχανικού της ΕΛ.ΔΥ.Κ., που θυσίασαν τη ζωή τους για την υπεράσπιση της Λευκωσίας.
Η όλη αναδρομή των ιστορικών γεγονότων τελειώνει με την αναγνώριση των τιμίων λειψάνων τεσσάρων αγνοουμένων και τις τιμητικές διακρίσεις που έγιναν κατά καιρούς προς τους ήρωες του Μηχανικού.
Τον επίλογο ακολουθεί το πλούσιο ιστορικό φωτογραφικό και έγγραφο υλικό.
Το μεγαλείο της ψυχής τους και τον άφθαστο ηρωισμό τους οι σκαπανείς του Μηχανικού πρόβαλαν την πιο δύσκολη στιγμή του αγώνα, που όλα άρχισαν να καταρρέουν, να πέφτει το ηθικό και να επέρχεται η σύγχυση.
Στη Λάπηθο πολέμησαν με τη θέληση τους και αυτοπροαίρετα σε μια αποστολή που γνώριζαν ότι δεν είχε επιστροφή. Όταν όμως συμπλήρωσαν το έργο τους, έμειναν να πολεμήσουν με το πεζικό και να φυλάξουν Θερμοπύλες.
Οι ένδοξοι Μαχητές του Μηχανικού της ΕΛ.ΔΥ.Κ., στο Β΄ Αττίλα πολεμούσαν για 3 ημέρες τους πάνοπλους εισβολείς. Και όταν την τελευταία ώρα του πολέμου έμειναν από πυρομαχικά και χωρίς να έχουν τη βοήθεια που χρειάζονται, βγήκαν από τα χαρακώματα τους, πέταξαν τα κράνη τους στον αέρα, μπροστά από τις κάννες των Τουρκικών αρμάτων και φώναξαν: «ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ».
Στο βιβλίο αυτό υπερέχει η τιμή και δόξα των ηρώων του 70 Τ.ΜΧ., που έδωσαν τα πάντα για την ελευθερία της Κύπρου. Στα δεκαεπτάχρονα εκείνα παλληκάρια, που έτρεχαν χωρίς φόβο στις δύσκολες αποστολές και πρόβαλλαν την αυτοθυσία και την αυταπάρνηση σε μέγιστο βαθμό. Στους έφεδρους, που άφησαν την οικογενειακή ζεστασιά, την προσωπική τους ασφάλεια και έδωσαν το «παρών» στο κάλεσμα της πατρίδας.