Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Μάιος 2017
Write on Τρίτη, 30 Μαΐου 2017 Κατηγορία ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ

Μαχητικό αεροσκάφος τύπου Mirage 2000 κατέπεσε περίπου στις 12:18 το μεσημέρι της Δευτέρας, στην περιοχή της Σκοπέλου. Ο χειριστής του μαχητικού,υποσμηναγός της Πολεμικής Αεροπορίας, πρόλαβε να χρησιμοποιήσει το εκτινασσόμενο κάθισμα και εγκατέλειψε το Mirage με ασφάλεια.

Στις 13:30, ένα από τα δύο Super Puma περισυνέλεξε σώο τον υποσμηναγό της Πολεμικής Αεροπορίας. Το ελικόπτερο μετέφερε τον πιλότο της Πολεμικής Αεροπορίας στο στρατόπεδο Σακέτα και από εκεί τον παρέλαβε ασθενοφόρο το οποίο τον μετέφερε στο 251 Γενικό Νοσοκομείο της Αεροπορίας για να υποβληθεί στις απαραίτητες εξετάσεις.

Δείτε το βίντεο:

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τρίτη, 30 Μαΐου 2017 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ

Γράφει ο Κώστας Δημητριάδης - Ιστορικός ερευνητής
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην ιστορική κυπριακή εφημερίδα "ΜΑΧΗ" που ίδρυσε ο Νίκος Σαμψών.

Ο Μιθριδατισμός που σκόπιμα καλλιεργήθηκε επί 40+ χρόνια στο νησί αλλά και στον μητροπολιτικό Ελληνικό χώρο, έγινε η αιτία να είμαστε όλοι θεατές σε ένα αποκρουστικό θέαμα: Να βλέπουμε και να μαθαίνουμε ότι αδήλωτοι αιχμάλωτοι πολέμου Έλληνες στρατιώτες και εκ κυρίως Ελλάδος αλλά και εκ Κύπρου, εκτελέστηκαν εν ψυχρώ με μια σφαίρα στο κεφάλι και πλέον να το θεωρούμε κάτι ...απλά «γνωστό».

- «Δεν μας λες και κάτι καινούργιο «ρε κουμπάρε καλαμαρά»! η γνωστή πλέον επωδός όταν αναφέρεις ότι βρέθηκε και άλλο κρανίο με μια τρύπα από σφαίρα.
Ναι δεν σας λέω κάτι καινούργιο. Έχει γίνει πλέον ρουτίνα. Ίσως για αυτό να μην δίνει και σημασία πλέον κανείς. Ο ορισμός του Μιθριδατισμού. Τότε που ο Μιθριδάτης φοβούμενος μην τον δηλητηριάσουν οι σφετεριστές της εξουσίας του, έπινε κάθε μέρα και από λίγο δηλητήριο, που δεν ήταν μεν θανατηφόρο, αλλά βοηθούσε τον οργανισμό του να συνηθίσει και βέβαια να αντέξει μια ισχυρή δόση δηλητηρίου, αν και όποτε κάποιος το επιχειρήσει να τον δηλητηριάσει. Έτσι και μεις. Και σε μητρ. Ελλάδα και σε Κύπρο. Συνηθίσαμε. Βολευτήκαμε με μια απλή και μόνο φράση: «τι άλλο περίμενες από Τούρκους. Και το ’22 τα ίδια δεν έκαναν στην Σμύρνη;!»

Έχοντας διαβάσει περίπου 180 βιβλία-έρευνες και μαρτυρίες για το 1922 στην Μικρά Ασία και βέβαια άλλα τόσα για το 1974 στην Κύπρο, κατέληξα στο ίδιο συμπέρασμα με τον Βίκτωρα Ουγκώ: «Παντού φωτιά και θάνατος. Από δω πέρασαν Τούρκοι!»

Και δυστυχώς το 1974, οι «αδελφοί» κάποιων στο νησί (σ.σ. δεν εξαιρούνται οι Τουρκοκύπριοι για εν ψυχρώ εκτελέσεις αδήλωτων Ελλήνων αιχμαλώτων πολέμου και εκ μητρ.Ελλάδος αλλά και Κυπρίων), συνεπικουρούμενοι από τους Τούρκους ομοεθνείς τους εισβολείς, έδειξαν ότι όπως το DNA του Έλληνα παραμένει απαράλλαχτο στους αιώνες, το ίδιο συμβαίνει και με το DNA των Τούρκων. Των επιδρομέων (τουρκ. Ακιντζήδων) της Ασιατικής Στέππας (σ.σ. Akinci στα τουρκικά σημαίνει «Επιδρομέας»... τυχαίο;;;).
Και εξηγούμαι.

Ο όρος «Αιχμάλωτος Πολέμου» (P.O.W.) με βάση την Συνθήκη της Γενεύης, είναι πρόσωπο ιερό. Είναι ο αντίπαλος που έριξε το όπλο του στα πόδια σου, εγκαταλείποντας πάσα περαιτέρω εχθροπραξία. Οφείλεις εσύ ο στρατιωτικός που τον συνέλαβες, να του παράσχεις κάθε περίθαλψη, αν είναι τραυματίας ή να του στερήσεις την ελευθερία κινήσεων και μετακινήσεων, σε ένα ανθρώπινο όμως περιβάλλον. Υπάρχουν μάλιστα και ειδικές προβλέψεις για γυναίκες αιχμαλώτους, που όπως νάναι υπάρχουν πολλές ιδιαιτερότητες λόγω του φύλου τους.

Ο σκοπός της φυλάκισης (στέρησης ελευθερίας) είναι για να μην μπορέσει ο αιχμάλωτος στρατιώτης, να επιστρέψει στις γραμμές του, να επανεξοπλισθεί και να ξαναπολεμήσει εναντίον αυτών που τον είχαν συλλάβει και όχι για να τιμωρηθεί επειδή έκανε το καθήκον του, απέναντι στην Πατρίδα του, στην οικογένεια του και στους ομοεθνείς του.
Στην Γενεύη της Ελβετίας στις 27/7/1929, υπεγράφησαν δύο Συμβάσεις. Και οι δύο αποτελούσαν, επικαιροποίηση άλλων συμβάσεων του 1914 και 1915. Τις συμβάσεις υπέγραψαν και η Ελλάδα και η Τουρκία διά των κ.κ. Ρ.Ραφαήλ και Σ.Βενιζέλου (Ελλάδα) και Dr.H.Abdulkadir, M.Nusret και Dr.A.Mukhtar (Τουρκία).[1]

Οι Συνθήκες αυτές ήταν οι εξής:
1. «Συνθήκη Γενεύης για την βελτίωσιν της τύχης των τραυματιών και ασθενών, των εν εκστρατεία στρατευμάτων» και
2. «Η Σύμβασις προς την συμπεριφοράν απέναντι των αιχμαλώτων πολέμου».
Οι ανωτέρω Συμβάσεις επικυρώθηκαν από το Ελληνικό Κοινοβούλιο το 1934 και από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση τον ίδιο χρόνο.

Στην 2η Σύμβαση, στο Κεφάλαιο Ι και τις Γενικές Διατάξεις, το άρθρο2, παράγραφος 1 αναφέρει ρητά και κατηγορηματικά:
«Οι αιχμάλωτοι πολέμου βρίσκονται υπό την εξουσίαν της εχθρικής δυνάμεως, ουχί όμως των ατόμων ή των στρατιωτικών τμημάτων, άτινα ηχμαλώτισαν αύτους».
Με απλά λόγια ο υπεύθυνος φορέας για την τύχη των αιχμαλώτων είναι η ίδια η χώρα – δηλαδή στην περίπτωση του 1974 η Τουρκία - και όχι ο τελευταίος Τούρκος στρατιωτικός που τους συνέλαβε.
Στη παράγραφο 3 του ιδίου άρθρου αναφέρεται ξεκάθαρα:
«Μέτρα αντεκδικήσεων απέναντι στους αιχμαλώτους απαγορεύονται».

Στον προσαρτημένο Κανονισμό της ως άνω Σύμβασης (Reglement Annexe’) και στα άρθρα 2 και 3, περιέχονται ενδιαφέροντα σημεία, που αφορούν αποκλειστικά τους Κυπρίους Αγνοουμένους, αν ληφθεί υπ’ όψιν ότι αγνοούνται και γυναίκες και μικρά παιδιά. To άρθρο 2 του προσαρτημένου Κανονισμού της συγκεκριμένης Σύμβασης προβλέπει:
«Ο πληθυσμός εδάφους μη κατειλημμένου, όστις κατά την άφιξιν του εχθρού λαμβάνει αυτοπροαιρέτως τα όπλα δια να πολεμήσει εναντίον των εχθρικών τμημάτων, χωρίς να λάβει τον καιρόν να οργανωθεί συμφώνως προς το πρώτον άρθρον (σ.σ. να καταστεί δλδ ένστολος), θέλει θεωρηθεί ως εμπόλεμος».
Το δε άρθρο 3 ομοίως από τον Προσαρτημένο Κανονισμό της συγκεκριμένης Σύμβασης, επεκτείνεται σε ένα άλλο σημαντικό σημείο, καθόσον διευκρινίζει ότι:
«Αι ‘Ενοπλαι δυνάμεις των εμπολέμων μερών δύνανται να αποτελώνται από μαχητάς και μη μαχητάς. Εις περίπτωσιν συλλήψεως εκ μέρους του εχθρού, τόσον οι μεν όσον και οι δε, θεωρούνται αιχμάλωτοι πολέμου».

Στο άρθρο 3 της Σύμβασης ορίζεται ξεκάθαρα το εξής:
«Οι αιχμάλωτοι πολέμουν έχουν δικαίωμα. Εις τον σεβασμόν της ατομικότητός των και της τιμής των. Αι γυναίκες έχουν δικαίωμα εις πάσαν περιποίησιν οφειλόμενη εις το φύλον των».
Τελειώνοντας τα περί της Συμβάσεως, θα αναφέρω ότι στο ΙΙ Κεφάλαιο, στο άρθρο 5 και την παράγραφο 3, καθορίζεται ότι:
«Οι αιχμάλωτοι οίτινες θα αρνηθώσι να απαντήσωσι εις γενομένην ανάκρισιν, δεν είναι δυνατόν ούτε να απειληθώσιν, ούτε να υβρισθώσιν, ούτε να εκτεθώσιν εις οχληρότητας ή μειονεκτήματα οιασδήποτε φύσεως».

Το ΙΙΙ Κεφάλαιο της Σύμβασης, αναφέρεται και αυτό στα της αιχμαλωσίας. Στο 1ο μέρος του ΙΙΙ Κεφαλαίου και πιο συγκεκριμένα στο άρθρο 8 ορίζεται ότι :
«Οι εμπόλεμοι υποχρεούνται να κοινοποιώσιν αλλήλοις πάσαν σύλληψιν αιχμαλώτων εις το πλέον δυνατόν βραχύ χρονικόν όριον, διαμέσου των Γραφείων Πληροφοριών, ως ταύτα είναι οργανωμένα κατά το άρθρον 77».

Και το άρθρο 79 του VI Κεφαλαίου της Σύμβασης ορίζει ότι:
«Κεντρικόν Πρακτορείον Πληροφοριών, επί των αιχμαλώτων πολέμου, θέλει ιδρυθεί εις ουδετέραν χώραν κλπ».
Μέχρι εδώ όλα αντιληπτά νομίζω σε σχέση με το Νομικό Πλαίσιο που ίσχυε και είχε αποδεχθεί και η ίδια η Τουρκία κατά την Εισβολή της στο νησί τον Ιούλιο του 1974 και κατά τις εχθροπραξίες μέχρι την 18η Αυγούστου του ιδίου χρόνου.

Ένα Νομικό πλαίσιο που ξεκάθαρα αναφέρει:
«Οι εμπόλεμοι θέλουν αμοιβαίως κοινοποιήσει τα ονόματα των τραυματιών, ασθενών, νεκρών περισυλλεγέντων ή ανακαλυφθέντων για την εξακρίβωσιν της ταυτότητάς των.
Θα καταρτίσωσι και θα μεταβιβάσωσιν αμοιβαίως τα πράξεις θανάτου.
Θα περισυλλέξωσι και αποστείλωσιν αμοιβαίως άπαντα τα είδη ατομικής χρήσεως, τα ανευρεθέντα επί των πεδίων της μάχης ή επί των νεκρών και ειδικώς το ήμισυ της πλακός ταυτότητος, του ετέρου ημίσεως παραμένοντος προσδεδεμένου επί του πτώματος.
Άμα τω πέρατι των εχθροπραξιών θα ανταλλάξωσι καταλόγους των ταφών και των νεκρών των ενταφιασθέντων εις τα νεκροταφεία των ή αλλαχού».

Γίνεται πλέον αντιληπτόν τοις πάσι, ότι η Τουρκία κατά την Εισβολή του 1974 και τον Πόλεμον σε δύο φάσεις (Αττίλας Ι και Αττίλας ΙΙ) τον οποίο επακολούθησε δεν τήρησε ούτε κατ’ ελάχιστον, ΟΤΙ ΚΑΙ Η ΙΔΙΑ ΕΙΧΕ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΕΥΗ ΑΠΟ ΤΟ 1929, γεγονός που αυτομάτως και αυτοδικαίως αποτελεί ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΛΕΜΟΥ.
Είναι ένα έγκλημα που ναι μεν μπορεί να εκδικασθεί καθ’ έκκληση (δηλαδή με προσφυγή του ενδιαφερόμενου εναντίον της) αλλά που ο Πολιτισμένος (κατ’ επίφασιν) Κόσμος, θα έπρεπε να είχε στείλει στον Εισαγγελέα στην Χάγη ήδη από το 1975.
Και αυτό διότι εκ γραπτών και προφορικών μαρτυριών ακόμα και Τούρκων ή Τουρκοκυπρίων [2], αλλά και με τα αποτελέσματα από τις ανθρωπολογικές γνωματεύσεις των Ινστιτούτων Γενετικής σε διάφορες χώρες, προκύπτει αναμφισβήτητα, ότι σχεδόν ΟΛΟΙ οι ευρεθέντες σε ομαδικούς τάφους Κύπριοι και εκ μητρ.Ελλάδος νεκροί, στρατιωτικοί ή πολίτες, έφεραν τρύπα εις το κρανίο, ξεκάθαρη απόδειξη της εν ψυχρώ εκτέλεσης [3].
Και κάποιος που εκτελεί εν ψυχρώ αιχμαλώτους ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ ΠΟΛΕΜΟΥ!
- Μήπως η Τουρκία σεβάστηκε την τιμή και την υπόληψη των αιχμαλώτων της, ιδίως δε αυτών που μετέφερε στις Στρατιωτικές φυλακές στα Άδανα, στην Αμάσεια και αλλού;
- Μήπως σεβάστηκε τους υποχρεωτικούς προς αυτήν όρους σίτισης, διαμονής και υγιεινής των υφ’ αυτής αιχμαλώτων;
- Μήπως σεβάστηκε τους αιχμάλωτους μη ένστολους που κατατάχθηκαν για να υπερασπίσουν τα χωριά και τα σπίτια τους;
- Μήπως σεβάστηκε τους τραυματίες αιχμαλώτους;
- Μήπως σεβάστηκε τις αιχμάλωτες ή εγκλωβισθείσες γυναίκες;
- Μήπως σεβάστηκε τον εδάφιο της Σύμβασης που αναφέρει για την υποχρεωτική ανταλλαγή πληροφοριών επί της ταυτότητας των αιχμαλώτων;
- Μήπως σεβάστηκε τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό;
- Μήπως δήλωνε τους Αιχμαλώτους; ‘Η τους περιέφερε αδήλωτους από χωρίου εις χωρίον στο εσωτερικό της Τουρκίας [4] καθιστώντας τους αυτόματα ΑΔΗΛΩΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ή καλύτερα ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ;
Τίποτα από όλα αυτά ΔΕΝ σεβάστηκε η Τουρκία, που είναι ένα Κράτος το οποίο χρησιμοποιεί τις Συμβάσεις κατά το δοκούν. Τι μας συμφέρει από την Συνθήκη της Λωζάνης; Το υποστηρίζουμε. Τι δεν μας συμφέρει; Το παρακάμπτουμε...
Το ίδιο και στην Συνθήκη της Γενεύης για τους Αιχμαλώτους Πολέμου. Τι μας συμφέρει; Το απαιτούμε. Τι δεν μας ενδιαφέρει; Το καταστρατηγούμε.
Βέβαια τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί αν – λέω αν – απέναντι της είχε μια σοβαρή Εθνική οντότητα, μεταφραζόμενη σε δύο σοβαρές Κρατικές παρουσίες, την Ελληνική και την Κυπριακή Δημοκρατία.
Και όταν ο ίδιος ο ΥΠΕΘΑ Ευάγγελος Αβέρωφ ξεστόμισε την 1/11/1975 στον ιερωμένο π.Χριστόφορο Οικονόμου, Πρόεδρο της Παγκυπρίου Επιτροπής Αδήλωτων Αιχμαλώτων και Αγνοουμένων που τον επισκέφθηκε στο γραφείο του στην Αθήνα, ζητώντας του στήριξη, την φράση: «...πρέπει να αντιληφθείτε ότι γεωγραφικά η Κύπρος ανήκει στην Τουρκία», τότε τι περιμένετε να κάνουν οι Τούρκοι; [5]

Προσπάθησαν να σβήσουν τα ίχνη των εγκλημάτων τους και είχαν άπειρο χρόνο για αυτό, που κρατάει ήδη 43 χρόνια...
Απόρρητα Έγγραφα της Κυπριακής ΚΥΠ [6] που επιβεβαιώνουν 10 χρόνια μετά την εισβολή του 1974, ότι ακόμα είναι δυνατόν να υπάρχουν εν ζωή (αναφέροντας και αριθμό και διαχωρισμό σε εκ μητρ.Ελλάδος και σε εκ Κύπρου και τοποθεσίες που μεταφέρθηκαν) Αδήλωτοι Αιχμάλωτοι της Εισβολής... δηλαδή Αγνοούμενοι (που με δεδομένο ότι τίποτα δεν έγινε για αυτούς για να μην διαταραχθούν οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις, μπορούμε αβίαστα να τους ονομάσουμε Αγνοηθέντες), αποδεικνύουν ότι ΠΑΝΤΑ οι Κρατούντες σε Ελληνικό και Κυπριακό Κράτος γνώριζαν. Γνώριζαν αλλά εθελοτυφλούσαν με μια εμμονική προσμονή η Τουρκία να φερθεί επιτέλους ως πολιτισμένο Κράτος.

Και φθάνω στο λόγο για τον οποίο έγραψα αυτό το άρθρο, αν και αρχικά είχα προγραμματίσει να αναφερθώ σε κάποιο άλλο θέμα. Την Πέμπτη 25 Μαίου 2017 τελέστηκε στην ΕΛ.ΔΥ.Κ. στην Μαλούντα η επιμνημόσυνη δέηση για την μετακομιδή των ταυτοποιημένων οστών αγνοουμένων Ελδυκαρίων της Μάχης του Στρατοπέδου της.

Ανθστής Παπαλάμπρου, Λοχίας Κρητικός, Στρατιώτης Παπαδόπουλος...
Ονοματα όπως Άνθης, Σίννης, Τριανταφυλλίδης, Μπροδήμας κλπ που αναφέρονταν μέχρι εκείνη την μέρα στους Αγνοούμενους, μεταφέρθηκαν με μιάς στον Κατάλογο των Ηρωϊκώς Πεσόντων.
Βρέθηκαν τα οστά τους κοντά στο Κιόνελι. Μετά την καθίζηση του εδάφους... Κοντά στο Στρατόπεδο αλλά σε απόσταση από αυτό. Και μάλιστα από την αντίθετη κατεύθυνση από την οποία έφυγαν κατά την απαγκίστρωση οι άνδρες των 3 κουτσουρεμένων Λόχων που υπερασπίζονταν το Στρατόπεδο. Αυτό από μόνο του προκαλεί ερωτήματα.
Οι απαντήσεις ήλθαν από τον αδελφό ενός πεσόντα. Τον Νικόλαο Παπαδόπουλο, αδελφό του Στρατιώτη του 4ου Λόχου ΤΦ Ιωάννη Παπαδόπουλου, ο οποίος μίλησε στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha Κύπρου, μέσα από το Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ.

Η Δ.Ε.Α. λοιπόν όπως ο ίδιος ανέφερε, του έδειξε φωτογραφίες πως βρέθηκαν τα οστά του αδελφού του. Βρέθηκε δεμένος στους καρπούς, με τα κορδόνια από τα άρβυλά του. Από την ανθρωπολογική μελέτη των οστών αποδεικνύεται ότι πριν εκτελεστεί με σφαίρες στο κεφάλι κι αλλού, είχε χτυπηθεί βάναυσα στο στέρνο και στα πλευρά.
Απόδειξη ότι ο ΗΡΩΑΣ Γιάννης Παπαδόπουλος είχε συλληφθεί αιχμάλωτος (δεμένα χέρια) είχε βασανιστεί (χτυπήματα σε στέρνο και πλευρά) και εκτελεστεί (σφαίρα στο κρανίο και αλλού). Και ακολούθως τάφηκε χωρίς να παραδοθεί στην Ελληνική πλευρά και χωρίς να ενημερωθεί η ΕΛΔΥΚ.
Τώρα ο αδελφός ζητάει τις φωτογραφίες και τα κορδόνια από την ΔΕΑ για να είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται περί Εγκληματικής Ενέργειας των Τούρκων. Η Δ.Ε.Α. ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΔΩΣΕΙ ΠΡΟΦΑΣΙΖΟΜΕΝΗ ΔΙΑΦΟΡΑ!!! ΕΡΩΤΩ: ΕΧΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ;;;

‘Η πράγματι ισχύει αυτό που μου ανέφεραν οι φίλοι Α.Κανίκλης και Β.Χάσκας, ότι δηλαδή:
«Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοούμενους (ΔΕΑ) - Στην παράγραφο 9 τονίζεται όπως οι έρευνες μείνουν «Αυστηρώς Εμπιστευτικές» και στην παράγραφο 11 ότι η Επιτροπή υποχρεούται να μην επιχειρήσει να αποδώσει ευθύνη για τους θανάτους οιωνδήποτε αγνοουμένων ή να ερευνήσει τα αίτια τέτοιων θανάτων!»

ΑΝ ΑΛΗΘΕΥΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΡΑΤΟΣ ΟΠΕΡΕΤΤΑ...
ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ...
ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΝΤΡΟΠΗ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΞΕΘΑΒΟΥΜΕ...
_______________________________________________________
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
[1],[5] Ι.Βαρνάκου «Οι 1619 Αγνοούμενοι του 1974» εκδ. ΠΕΛΑΣΓΟΣ
[2] Σ.Ιορδανίδου «Νταλγκά, νταλγκά» εκδ. ΛΙΒΑΝΗ
[3] Π.Κασιμάτη «13 Περιστέρια» εκδ. ΛΙΒΑΝΗ
[4],[6] Κ.Δημητριάδη «Κύπρος 1974-Η μεγάλη Προδοσία» εκδ.ΠΕΛΑΣΓΟΣ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017 Κατηγορία ΣΤΡΑΤΟΣ ΞΗΡΑΣ

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος, συνοδευόμενος από τον Αρχηγό ΓΕΣ Αντιστράτηγο Αλκιβιάδη Στεφανή, κήρυξε επίσημα το 2017 ως «Έτος Εφέδρων και Εθνοφυλάκων», σε ειδική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη Ρόδο.

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας στο χαιρετισμό που απηύθυνε είπε τα εξής:

«Με ιδιαίτερη χαρά βρίσκομαι σήμερα στη Ρόδο για να κηρύξω επίσημα το έτος 2017 ως «Έτος Εφέδρων και Εθνοφυλάκων».

Κατ’ αρχήν, θέλω να ζητήσω συγγνώμη για την αλλαγή της ώρας έναρξης αυτής της εκδήλωσης, αλλά όπως γνωρίζετε οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ασκούνται καθημερινώς και μάχονται σε συνθήκες πολέμου. Είχαμε λοιπόν την πτώση ενός αεροσκάφους σήμερα, ευτυχώς με αίσιο τέλος για τον πιλότο, και ήμουν υποχρεωμένος να παραμείνω μέχρι να ολοκληρωθεί η έρευνα και η διάσωση.

Χαίρομαι ιδιαίτερα σήμερα, διότι είναι εδώ μαζί μας οι Πρόεδροι των Τοπικών Συνδέσμων Εθνοφυλάκων και πολλοί Εθνοφύλακες, τις δραστηριότητες και ασκήσεις των οποίων, παρακολουθώ συνεχώς από κοντά στα Τάγματα Εθνοφυλακής σε όλη την Ελλάδα και κυρίως στον Έβρο και τα νησιά μας.

Είχα αναγγείλει στις αρχές του χρόνου, ότι το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας θα καθορίσει το 2017 ως έτος «Εφέδρων και Εθνοφυλάκων» και ήδη έχει θεσμοθετηθεί η νέα Διεύθυνση Εθνοφυλακής στο Γενικό Επιτελείο Στρατού, η οποία έχει αναλάβει την αναβάθμιση του ρόλου της Εθνοφυλακής και των εκπαιδευτικών της δραστηριοτήτων. Αυτό σημαίνει: οπλισμός, συνεχής εκπαίδευση, σύνδεση με την τοπική κοινωνία και αμυντικός σχεδιασμός προκειμένου να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε οποιαδήποτε απειλή απέναντι στην εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας.

Οι Εθνοφύλακες και οι Έφεδροι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του αμυντικού ιστού της χώρας και διαχρονικά δηλώνουν παρόντες στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας.

Είναι αυτοί που μαζί με τα στελέχη και τους κληρωτούς στις Μονάδες του Στρατού Ξηράς υπερασπίζονται την εδαφική ακεραιότητα και τα εθνικά μας συμφέροντα.

Η αποστολή της Εθνοφυλακής, πέραν από τη συμβολή της στο σχεδιασμό και την εκτέλεση της αποστολής των Ενόπλων Δυνάμεων είναι και η συνεισφορά της με κοινωνικό έργο, όπως η αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών. Αλλά το πιο σημαντικό της καθήκον, είναι η ανύψωση του ηθικού του ακριτικού κυρίως πληθυσμού, καθώς η παρουσία της είναι συνυφασμένη με την ιστορία και την παράδοση των τοπικών κοινωνιών.

Οι Εθνοφύλακές μας, παρά τις πολλές ευθύνες και υποχρεώσεις που έχουν σε επαγγελματικό και οικογενειακό επίπεδο, ανταποκρίνονται με υπευθυνότητα, πειθαρχία και ενθουσιασμό στα στρατιωτικά τους καθήκοντα. Η παρουσία τους είναι εξαιρετικά σημαντική, όχι μόνο γιατί αναβαθμίζουν την μαχητική ικανότητα του Στρατού Ξηράς, αλλά γιατί αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για τις νεότερες γενιές, επαυξάνοντας τους άρρηκτους δεσμούς του λαού με τα στρατευμένα μας νιάτα και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων.

Τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων είναι έτοιμα να εργαστούν μαζί με την Εθνοφυλακή προκειμένου να βελτιώσουμε τους αμυντικούς σχεδιασμούς της πατρίδας μας.

Οι νέοι μας, με το παράδειγμα των Εθνοφυλάκων, γαλουχούνται στο πνεύμα της τιμής, του καθήκοντος και της αγάπης για την Πατρίδα.

Χαίρομαι ιδιαίτερα που είναι παρών ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, κ. Νεκτάριος Σαντορινιός, διότι θα ήθελα να θυμίσω ότι η Εθνοφυλακή μας επί πολλά χρόνια στηρίχθηκε στην Παλλαϊκή Άμυνα, που ήταν ένα μεγάλο μέρος ευθύνης του Υπουργείου Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής με έδρα τη Μυτιλήνη. Σκοπός μας είναι αυτούς ακριβώς τους σχεδιασμούς της Παλλαϊκής Άμυνας, να τους εντάξουμε μαζί με την Ακτοφυλακή και να χαράξουμε ξανά μια κοινή πολιτική για την άμυνα των νησιών μας.

Αναβαθμίζουμε διαρκώς το ρόλο της χώρας μας, ως παράγοντα σταθερότητας και ασφάλειας στο ευρύτερο ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Η Ελλάδα είναι φιλειρηνική χώρα, επιθυμούμε και επιδιώκουμε καλή γειτονία με τα όμορα κράτη, αλλά δεν είμαστε διατεθειμένοι να παραδώσουμε ούτε ένα χιλιοστό της εθνικής μας κυριαρχίας σε ξηρά, θάλασσα και αέρα.

Όλες οι προκλήσεις, κυρίως από την πλευρά της Τουρκίας, απαντώνται με αποφασιστικότητα και τόλμη. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να καλέσω την Τουρκία από αυτήν εδώ την τουριστική περιοχή, να αντιληφθεί ότι συμφέρον και των δύο χωρών είναι να χτίσουμε σχέσεις συνεργασίας και ειρήνης. Οι προκλήσεις, οι απειλές και η παραβίαση του διεθνούς δικαίου δεν συμφέρουν ούτε την Ελλάδα ούτε την Τουρκία. Εμείς είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε το παν για την ειρήνη, αλλά δεν πρόκειται να υποχωρήσουμε ούτε ένα χιλιοστό σε ότι αφορά την εθνική μας κυριαρχία και την εδαφική μας ακεραιότητα.

Εσείς οι ακρίτες της Δωδεκανήσου, το βιώνετε σχεδόν καθημερινά. Θυμίζω σε όλους, ότι δυστυχώς η Τουρκία δεν σέβεται ούτε τους βασικούς κώδικες τιμής, προκαλώντας ακόμα και την ημέρα που τιμούσαμε τη μνήμη του ήρωα Αντιπτεράρχου Κωνσταντίνου Ηλιάκη, στην Κάρπαθο, που έπεσε υπερασπιζόμενος την Πατρίδα μας στο Αιγαίο, παραβίαζε τον εθνικό μας εναέριο χώρο.

Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων δρα με ψυχραιμία, με σχεδιασμό και απαντούμε σε εχθρούς και φίλους με τα λόγια του όρκου που έχουν δώσει οι αξιωματικοί, οι υπαξιωματικοί, οι κληρωτοί και οι εθνοφύλακες: «Θα υπερασπιστούμε μέχρι της τελευταίας ρανίδας του αίματος μας τις σημαίες». Για μας, όπως έχω πει και στο παρελθόν, τις σημαίες δεν τις παίρνει ο αέρας και αυτό είναι απόφαση του συνόλου του ελληνικού λαού.

Όλοι εσείς που κατοικείτε μαζί με τις οικογένειές σας στα ακριτικά νησιά μας και ιδιαίτερα στα μικρονήσια, όπως το Καστελόριζο, που δεν παρέχουν τις ευκολίες των μεγάλων πόλεων, επιτελείτε εθνικό καθήκον, εθνικό ρόλο. Εθνικό έργο όμως επιτελούν όχι μόνο οι Εθνοφύλακες, αλλά και τα μέλη των οικογενειών τους, όταν ζουν σε δύσκολες συνθήκες κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Αν δεν υπάρχουν οι νησιώτες δεν υπάρχει υφαλοκρηπίδα, δεν υπάρχουν εθνικά χωρικά ύδατα.

Θέλω να γίνει απόλυτα σαφές ότι οι Εθνοφύλακες ιδιαίτερα των νησιών, δίνουν το μήνυμα, ότι το Αιγαίο με την μακραίωνη ιστορία του δεν θα εγκαταλειφθεί ποτέ.

Εμείς από την πλευρά μας εργαζόμαστε συστηματικά με τη στρατιωτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων για την επαύξηση της επιχειρησιακής ετοιμότητας των Μονάδων μας την οποία ενισχύουν επάξια οι Εθνοφύλακες μας.

Σε κάθε γωνιά της Πατρίδας μας, στα νησιά, στη Θράκη, στη Μακεδονία, στην Ήπειρο, ηχεί το μήνυμα των Εθνοφυλάκων μας: «Εχθρούς Αμύνου». Ειδικά σήμερα που είναι ημέρα μνήμης και περισυλλογής 564 χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, αυτά τα λόγια είναι επίκαιρα όσο ποτέ.

Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα για την παρουσία τους τον κ. περιφερειάρχη, τον κ. Δήμαρχο, τον κ. Αντιπεριφερειάρχη, των αρχόντων της Ρόδου, της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά και της κοινωνίας της Ρόδου, τον βουλευτή μας, γιατί έχει ιδιαίτερη σημασία για το έργο της Εθνοφυλακής το μήνυμα ενότητας του ελληνικού λαού. Μαζί μπορούμε να στείλουμε ένα μήνυμα πυγμής, αποφασιστικότητας για να μπορέσουμε να διασφαλίσουμε την ειρήνη στο αύριο.

Επίσης, ευχαριστώ την ηγεσία του Στρατού Ξηράς, τους Αξιωματικούς, τους Υπαξιωματικούς και τους στρατεύσιμους, που με επαγγελματισμό φροντίζουν να παρέχουν την κατάλληλη εκπαίδευση στους Εθνοφύλακές μας, ώστε η Εθνοφυλακή να συνεχίσει το ρόλο της ως μέρος της δύναμης αποτροπής της Πατρίδας μας.

Κυρίες και κύριοι,

Θέλω να λάβω από εσάς την άδεια να κηρύξω το 2017, ως Έτος «Εφέδρων και Εθνοφυλάκων», στέλνοντας ένα μήνυμα από εδώ από τη Ρόδο. Είμαστε όλοι Εθνοφύλακες».

1 56

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017 Κατηγορία ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ

Μαχητικό αεροσκάφος τύπου Mirage 2000 κατέπεσε περίπου στις 12:18 το μεσημέρι της Δευτέρας, στην περιοχή της Σκοπέλου. Ο χειριστής του μαχητικού,υποσμηναγός της Πολεμικής Αεροπορίας, πρόλαβε να χρησιμοποιήσει το εκτινασσόμενο κάθισμα και εγκατέλειψε το Mirage με ασφάλεια.

Το ατύχημα σημειώθηκε κατά τη διάρκεια εκπαιδευτικής άσκησης στην οποία συμμετείχαν δύο μαχητικά αεροσκάφη τύπου Mirage 2000 της 332 Μοίρας της Πολεμικής Αεροπορίας. Οι πιλότοι των δύο μαχητικών προσομοίαζαν εναέρια μάχη όταν στο ένα από τα δύο Mirage -το μαχητικό αεροσκάφος που ήταν ο νούμερο δύο του σχηματισμού- εκδηλώθηκε σοβαρή βλάβη. Ο 28χρονος χειριστής του αεροσκάφους εγκατέλειψε το Mirage με επιτυχία και το μαχητικό κατέπεσε στη θάλασσα νοτίως των Σποράδων, στην περιοχή της Σκοπέλου.

Περίπου στις 13:00 το μεσημέρι, ο πιλότος επικοινώνησε με τα σωστικά μέσα και διαπιστώθηκε ότι είναι καλά στην υγεία του.
Στο σημείο που βρίσκεται ο χειριστής της Πολεμικής Αεροπορίας κινούνται παραπλέοντα σκάφη και δύο ελικόπτερα Super Puma της Πολεμικής Αεροπορίας που απογειώθηκαν από τη Χίο και τη Λήμνο προκειμένου να εντοπίσουν και να διασώσουν τον πιλότο.

Στις 13:30, ένα από τα δύο Super Puma περισυνέλεξε σώο τον υποσμηναγό της Πολεμικής Αεροπορίας. Το ελικόπτερο θα μεταφέρει τον πιλότο της Πολεμικής Αεροπορίας στο στρατόπεδο Σακέτα και από εκεί θα τον παραλάβει ασθενοφόρο το οποίο θα τον μεταφέρει στο 251 Γενικό Νοσοκομείο της Αεροπορίας για να υποβληθεί στις απαραίτητες εξετάσεις.

Ο πιλότος του Mirage 2000 που κατέπεσε στη θαλάσσια περιοχή ανοιχτά της Σκοπέλου είναι 28 ετών, φέρει το βαθμό του υποσμηναγού και έχει περίπου 1.000 ώρες πτήσης με τα Mirage.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017 Κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΑ
Του Γιώργου Παναγιωτάκη*

Η Κωνσταντινούπολη η "Νέα Ρώμη" η "Νέα Ιερουσαλήμ" κατά τους βυζαντινούς, και η "Δερ αλιέ" δηλαδή η υψηλή κατά τους Οθωμανούς πύλη, χτισμένη στο κέντρο των τεσσάρων του κόσμου μερών κατά τον Μ. Δούκα, δεν συνδέει μόνο δύο θάλασσες και δύο ηπείρους. Σκαλίζοντας κανείς το πλούσιο ιστορικό της υπέδαφος, βρίσκει τα αλλεπάλληλα στρώματα του παρελθόντος, στα οποία είναι "γεγλυμμένη" η μακρόχρονη και περιπετειώδης διαδρομή της.

Η άκρη της χάνεται σε βάθος χρόνου. Τον 7ο π.Χ. αι. δέχεται τους πρώτους άποικους, που προέρχονται από τα Μέγαρα. Από τότε, άλλοτε βρίσκεται στεφανωμένη με δόξες, μεγαλεία, και τιμές, και άλλοτε είναι ντυμένη το πένθος της συμφοράς και της θλίψης. Η ξακουστή Πόλη αναδεικνύεται όχι μόνο σε χωνευτήρι πολιτισμών και ιδεών, αλλά αποτελεί και το επίκεντρο θρησκευτικών, πολιτιστικών και πολιτικών συγκρούσεων και αντιπαραθέσεων. Δημιουργεί πάντα ακμή και ασκεί μια ξεχωριστή γοητεία, που κάνει πολλούς λαούς να την εμπλέξουν στα όνειρά τους και να την συνεισαγάγουν στις κατακτητικές τους επιδιώξεις. Για το λόγο αυτό, δεν ζει αδιατάρακτο ύπνο, και την ηρεμία και γαλήνη, γνωρίζει μόνο ως διαλείμματα.

Γότθοι, Βησιγότθοι, Οστρογότθοι, Ούννοι, Άβαροι, Άραβες Πέρσες, Σλάβοι, Βούλγαροι, Ρώσοι, Σαρακηνοί, Λατίνοι, Λογγοβάρδοι, ανήκουν στην κατηγορία των επίδοξων κατακτητών της. Γύρω από τα ιστορικά της τείχη, φυλές διαφόρων λαών και τόπων προέλευσης συγκεντρώνονται και δοκιμάζουν τα κάθε μορφής όπλα τους. Αδυνατούν όμως να την κατακτήσουν. Τα ισχυρά τείχη της και η γενναιότητα των υπερασπιστών της πολλές φορές την κάνουν απόρθητη.

Αν όμως γι'αυτούς αποτελεί ευσεβή πόθο και ανεκπλήρωτο όνειρο, για τον τελευταίο κατακτητή τον Μωάμεθ Β' γίνεται πραγματικότητα, στις 29 Μαΐου 1453.

Η πληγή που ανοίγουν οι σταυροφορίες το 1204 παραμένει πάντα ανοικτή. Με πρόσχημα την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων από τους Σελτζούκους-Τούρκους οι σταυροφόροι φιλοδοξούν να κυριαρχήσουν και να επιβάλουν την πρωτοκαθεδρία τους στο χριστιανικό κόσμο της Ανατολής. Παράλληλα εξυπηρετούνται και άλλοι εμπορικοί σκοποί, αφού ανοίγονται οι κλειστοί εμπορικοί δρόμοι των χωρών της.

Το Βατικανό θεωρεί τους Βυζαντινούς ως τον πιο άσπονδο εχθρό της χριστιανοσύνης, και την Κωνσταντινούπολη από την ίδρυσή της μάλιστα, ως την πόλη των αιρετικών και της αμαρτίας. Αρχίζουν λοιπόν οι σταυροφορίες που ερεθίζουν τους λάτρεις της περιπέτειας και του πλιάτσικου.

Ένα από τα θύματά του είναι και η Κωνσταντινούπολη. Σκηνές από την κατάληψη της πόλης διασώζει ο Γ. Βιλλαρδουϊνος στο έργο του "Η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους 1204" όπου γράφει μεταξύ των άλλων:

".... Οι κραυγές της μάχης ήταν τόσο μεγάλες και νόμιζες πως γκρεμίζεται η γη... Οι ιππότες... βγήκαν στη στεριά και στήσανε σκάλες πάνω στα τείχη και ανέβηκαν πάνω στα τείχη με ορμή, και κατέλαβαν κάπου τέσσερις πύργους. Και άρχισαν να αποβιβάζονται... Και σπάσανε κάπου τρεις πύλες και μπήκαν μέσα... και η Κωνσταντινούπολη κατακτήθηκε τη Δευτέρα 12 Απριλίου 1204.

Μπαίνοντας στην πόλη οι σταυροφόροι αρχίζουν "εν ονόματι του σταυρού" τις ανελέητες σφαγές τους.

Σφάζουν χωρίς διάκριση, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, λεηλατούν με ληστρική μανία τα σπίτια και τις εκκλησίες, αφαιρώντας ή θρυμματίζοντας τα αριστουργήματα της αρχαίας ελληνικής τέχνης. Λείψανα της αρπαγής που ξεπερνά κάθε όριο, βρίσκονται σήμερα στον Άγιο Μάρκο της Βενετίας και σε πολλές εκκλησίες της Γαλλίας. Τα λιοντάρια του Πειραιά, της Δήλου με άλλα έργα της κλασικής Αθήνας, συμπληρώνουν, αλλά και αναδεικνύουν το μέγεθος της αρπαγής. Κατά τις απόψεις των Βυζαντινών και των Δυτικών τα 2/3 του παγκόσμιου πλούτου κατέχει η Κων/λη. Αντιλαμβάνεται ο καθένας το μέγεθος της καταστροφής και της λεηλασίας.

Οι πράξεις αυτές των σταυροφόρων δείχνουν φανερά τις πραγματικές τους προθέσεις. Αποτελούν απλά το πρόσχημα για λεηλασία, αρπαγή και κατάκτηση νέων τόπων.

Μετά τη λεηλασία, λαφυραγωγία και καταστροφή της πόλης, οι Λατίνοι ανακηρύσσουν Αυτοκράτορα τον Κόμη της Φλάνδρας Βαλδουΐνο και πατριάρχη και Αρχηγό της Καθολικής Εκκλησίας της Νέας Αυτοκρατορίας τον Θωμά Μοροζίνη. Καταλύεται έτσι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία και η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία υποτάσσεται στην παπική εξουσία. Τα εδάφη της μοιράζονται στους Φράγκους και Λατίνους, οι οποίοι δημιουργούν τα διάφορα κρατίδια (Βασίλεια-Πριγκιπάτα).

Η Κρήτη προσφέρεται ως δώρο στον Βονιφάτιο τον Μομφερατικό. Εκείνος όμως άπειρος και απρόθυμος για περιπέτειες, περιορίζεται στη Θεσσαλονίκη και την πουλεί στους Βενετούς στην ευτελή τιμή των 1000 μάρκων αργύρου (5000 περίπου χρυσά δουκάτα).

Στο μεταξύ οι κάτοικοι των επαρχιών που οι σχέσεις τους με την πόλη δεν είναι καλές λόγω της εξαντλητικής φορολογίας και της οικονομικής τους καταπίεσης, δεν μένουν αδρανείς. Αφυπνίζονται μπροστά στα δραματικά γεγονότα της πόλης. Καλλιεργείται αμέσως το πνεύμα της αντίστασης και της επανακατάληψης της, γεγονός που πετυχαίνουν το 1261, οπότε στέφεται Αυτοκράτορας ο Μιχαήλ Η'. Παλαιολόγος.

Άλλο προγενέστερο γεγονός που διασαλεύει την ενότητα και επιδρά στην επιδείνωση της όλης κατάστασης στην Κωνσταντινούπολη είναι η Εικονομαχία των ετών 726-843. Ο θρησκευτικός φανατισμός που καλλιεργείται μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων παρατάξεων, δημιουργεί ασυμβίβαστες ακρότητες, που κινούνται μακριά από το πνεύμα του Χριστιανισμού.

Οι Εικονομάχοι υποστηρίζουν ότι η εικονολατρία είναι προϊόν αμάθειας και αγνωσίας. Επικαλούνται ακόμα την άποψη ότι οι εικόνες αποσπούν το σεβασμό του χριστιανού και όχι τη λατρεία του. Πρώτος υποκινητής της Εικονομαχίας είναι ο Αυτοκράτορας Λέων ο Ίσαυρος που με το διάταγμά του το 726 "ήρξαντο της κατά των αγίων και σεπτών εικόνων καθαιρέσεως λόγον ποιείσθαι".

Η Εικονομαχία που υποστηρίζεται ότι έχει και πολιτικά κίνητρα, ταλαιπωρεί την Πολιτεία, την Εκκλησία και τη βυζαντινή γενικότερα κοινωνία, λήγει τελικά με την αναστήλωση των εικόνων. Η Εκκλησία επουλώνει τις πληγές της, μπαίνει η σφραγίδα της πνευματικής αναγέννησης, και συντελείται ο εκχριστιανισμός των Χαζάρων, Μοραβών, Βουλγάρων και Ρώσων. Με το τέλος ακόμα της Εικονομαχίας, αποκαθίσταται η εκκλησιαστική ειρήνη και επανέρχεται η λατρευτική παράδοση.

Φαίνεται ότι οι Εικονομαχίες και οι δύο αντιτιθέμενες ιδεολογικές τάσεις, δεν αφήνουν αδιάφορη την Κρήτη. Στους εικονολατρικούς κύκλους ανήκει και ο Κρητικός μοναχός Ανδρόνικος ο οποίος κατατάσσεται στους μάρτυρες της Εικονομαχίας αφού θανατώνεται στην Κωνσταντινούπολη το 767. Στο Κάστρο τιμάται με εκκλησία αφιερωμένη στο όνομά του. Κατά τον καθηγητή Θεοχάρη Δετοράκη, η εκκλησία αυτή μετατρέπεται από τους Τούρκους σε βαλανείο. Πρόκειται για το Ντιζντάρ Χαμάμ.

Άλλος εικονόφιλος μάρτυρας γεννημένος "εν τω επιλεγομένω της Κρήτης Κάστρω" είναι ο επίσης μοναχός Ανδρέας "ο εν τη Κρίσει". Επειδή ασκεί "ευθαρσώς" κριτική κατά του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Ε' για την πολεμική του κατά των εικόνων συλλαμβάνεται "και δια σχοινίου δεθείς περιήγετο εις τας οδούς". Υποβάλλεται ακόμα και σε άλλα φρικτά βασανιστήρια, στα οποία υποκύπτει τελικά, τον Οκτώβριο του 767. Ο τάφος του στο γυναικείο μοναστήρι της Κρίσης αποτελεί ένα από τα μεγάλα προσκυνήματα της Πόλης. Η μονή έχει μετατραπεί σε τζαμί με το όνομα (Κοτζά Μουσταφά πασά). Η μνήμη του τιμάται στις 17 Οκτωβρίου.

Άφησε μεταξύ των άλλων εικοσιτρείς ομιλίες, που φανερώνουν την πνευματικότητα και τη ρητορική του δεινότητα.

1453 The Fall of Constantinople

Άλωση της πόλης

Οταν ανακηρύσσεται αυτοκράτορας ο Κωνσταντίνος Α' Παλαιολόγος το 1448 η Βυζαντινή Αυτοκρατορία βρίσκεται σε αποκαρδιωτική κατάσταση. (Οικονομική παρακμή, διαφθορά της δικαιοσύνης, θρησκευτικές έριδες, άνθηση της μοναχικής ζωής, μείωση του στόλου, αντιπαλότητες διάφορες, προβλήματα επισιτισμού, μετανάστευση στη Δύση κ.α.). Ολες αυτές οι αρνητικές συγκυρίες, διαμορφώνουν ένα πτοημένο ψυχολογικά κλίμα που μπορεί να συγκροτήσει μόνο μια υποτυπώδη άμυνα. Υπάρχει ακόμα μια παράταξη απρόθυμη να εναντιωθεί στους Τούρκους.

Ο Λουκάς Νοταράς που κατέχει το υψηλότερο μετά τον Αυτοκράτορα αξίωμα, διαπορεί και τελικά αποφαίνεται με τη χαρακτηριστική φράση: "Κρειτότερον εστιν ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινικήν". Γνώστης των αδυναμιών αυτών ο Μωάμεθ Β' ο πορθητής, πολιορκεί την Πόλη με μεγάλη στρατιωκή δύναμη που υπολογίζεται σε 200.000 καλά εκπαιδευμένους άνδρες. Διαθέτει ακόμα αξιόμαχο στόλο και 400 πλοία. Οι υπερασπιστές αντίθετα της Πόλης ανέρχονται σε 7-8000 από τους οποίους οι 300 είναι μισθοφόροι που δεν αγωνίζονται "υπέρ βωμών και εστιών". Η πολιορκία της Πόλης αρχίζει επίσημα από τις 7 Απριλίου 1453. Η γεωγραφική θέση της ως γέφυρας μεταξύ της Ανατολής και της Ευρώπης, ενισχύει το κράτος των Οσμανιδών ανοίγοντας την πύλη για την κατάκτηση και άλλων ευρωπαϊκών εδαφών. Η προοπτική της λεηλασίας τονώνει την πολεμική ορμή και τα λόγια του Σουλτάνου εμψυχώνουν τους Τούρκους μαχητές. Ο Βενετός ιστορικός Ν. Barbaro διασώζει μεταξύ των άλλων και τις τουρκικές απειλές και γράφει: "Θα έχομεν τόσον πλούτον ώστε θα είμεθα όλοι χρυσός και εκ των γεννείων των Ελλήνων θα κατασκευάσωμεν σχοινία δια να προσδέσωμεν τους κύνας μας". Από την πλευρά του Αυτοκράτορα υπάρχουν υποσχέσεις ενίσχυσης από την Δύση που όμως ποτέ δεν υλοποιούνται.

Στην αντιπροσωπεία που στέλνει ο Σουλτάνος στον Κωνσταντίνο, του υπόσχεται ότι μπορεί να φύγει ο ίδιος και όσοι άλλοι το επιθυμούν συναποκομίζοντες και τα υπάρχοντά τους. Η απάντηση που αποκομίζει, γεμάτη φιλοπατρία, υψηλό φρόνημα και αίσθημα ευθύνης λέει: "Το δε την πόλιν σοι δούναι ουκ εμόν εστίν ουτ' άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα, της ζωής ημών".

Έτσι μέχρι τις μεσημεριανές ώρες της 29ης Μαΐου σε μια από τις πιο μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις στον κόσμο, η Πόλη πέφτει στα χέρια των Τούρκων. Ο ιστορικός Γ. Σφραντζής αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας μας λέει: "Οι πάντες επί τα τείχη ανεβαίνουν και ω φρίξον ήλιε! Ω στέναξον γη εάλω η πόλις".

Ο Κωνσταντίνος πολεμώντας ως απλός στρατιώτης πέφτει στην πύλη του Ρωμανού. Το "παραπόρτιον", η κερκόπορτα έχει κάνει το θαύμα του. Πριν από το τέλος του ζητά τον αποκεφαλισμό του, προκειμένου να γλιτώσει από τα χέρια των Τούρκων λέγοντας:

"Ουκ εστί τις των χριστιανών του λαβείν την κεφαλήν μου απ'εμού;". Μια άλλη άξια προσοχής περίπτωση, αναφέρεται στην τελευταία αυτή επιθυμία η οποία απευθύνεται στους Κρητικούς υπερασπιστές της Πόλης. Στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους της Εκδοτικής Αθηνών διαβάζουμε:

"Κόψετε το κεφάλι μου χριστιανοί Ρωμαίοι.

Επάρετέ το Κρητικοί βαστάτε το στην Κρήτη" και συνεχίζει ο συντάκτης του λήμματος. Το περιεχόμενο αυτό έχει κάποια συμβολική σημασία.

Είναι σαν να παίρνει η Κρήτη την κληρονομιά του Βυζαντίου, για να την διατηρήσει και να την αναπτύξει περισσότερο.

Έτσι, όπως γράφτηκε, τον βασιλιά εστεφάνωσε η δόξα και μαρμάρωσε ο θρύλος.

Σκηνές αλλοφροσύνης διαδραματίζονται σ' ολόκληρη την πόλη. Στα επινίκια της διαρπαγής και λεηλασίας, παίρνουν μέρος όλοι οι Τούρκοι. Η Πόλη για μια ακόμα φορά δέχεται το τυφλό και ασυγκράτητο μίσος των κατακτητών. Ο,τι έχει απομείνει από τη λεηλασία των σταυροφόρων, εξαφανίζεται ή δέχεται μεταμορφωτικές επεμβάσεις και αλλοιώσεις. Τα σμήνη των επιδρομέων δρουν κατά "συμμορίες" και οργανωμένες ομάδες όπως διασώζει ο Ν. Βarbaro. Ο μεγαλοπρεπής ναός της Αγίας Σοφίας, που εννοιολογικά ταυτίζεται με την ίδια την Πόλη, μετατρέπεται αμέσως και με κάθε επισημότητα σε μουσουλμανικό τέμενος, σφραγίζοντας έτσι τη νέα τάξη πραγμάτων και τη συντέλεια της "πρεσβυτέρας" πόλης. Ο Δούκας περιγράφοντας την κατάσταση της Πόλης λέει: "Ποια τοίνυν γλώσσα εξισχύσει του ειπείν και λαλήσαι την γενομένην εν τη πόλει συμφοράν και την δεινήν αιχμαλωσίαν και την πικράν μετοικεσίαν ην υπέστη;... Ην γαρ η πόλις άοικος ούτε κτήνος ούτ' όρνεον κραυγάζων ή λαλών εντός".

Η άλωση της Πόλης έχει τεράστια απήχηση στη Δυτική Ευρώπη, αφού ραγίζει το προπύργιο του ευρωπαϊκού πολιτισμού και της Ορθοδοξίας. Ο Στέφαν Τσβάιχ εκτιμώντας με το δικό του τρόπο το μέγεθος της συμφοράς, γράφει: "Η ανθρωπότητα δεν θα μπορέσει να εκτιμήσει ποτέ σε όλη του την ένταση το κακό που μπήκε από την κερκόπορτα εκείνη τη μοιραία ώρα...". Έτσι, το τραύμα που άνοιξαν οι χριστιανοί σταυροφόροι το 1204, έγινε πληγή θανάσιμη και αθεράπευτη από τους Μουσουλμάνους το 1453.

Ο Κώστας Καργάκης στην τελευταία ποιητική του συλλογή "Η μνήμη των Βουνών με τον τίτλο "Απελάτες" πλέκει το θρηνητικό ύμνο για την Κωνσταντινούπολη και τελειώνοντας τονίζει:

... Νύκτα αιώνων της μεγάλης πατρίδας τον ήλιο εσκέπαζε, και πληγές ανοιχτές κράτησαν τη μνήμη βαθιά λαβωμένη, δυνατά να πονεί, σε όποιο πλευρό κι αν την αγγίξεις.

Με την κατάκτηση της Κνωσταντινούπολης σχηματίζονται τα όρια της νέας αυτοκρατορίας, που εκτείνονται από τη Μεσοποταμία ως την Αδριατική με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη μέχρι το 1926. Από τα ερείπια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αναδύεται η Αυτοκρατορία των Οθωμανών με τα νέα της όρια. Λίγο αργότερα καταλαμβάνεται η Αθήνα, το Δεσποτάτο του Μορέως, η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας και στο τέλος του αι. προσαρτάται στο τουρκικό κράτος ολόκληρη η Βαλκανική Χερσόνησος.

Με την πτώση της Πόλης και τις μετακινήσεις πληθυσμών, διαμορφώνεται μια άλλη κατάσταση στη Δυτική Ευρώπη. Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ γράφει σχετικά "... Οι Βυζαντινοί που κατέφυγαν στις βενετοκρατικές κτήσεις και πολιτείες μετά την τουρκική επέκταση και την πτώση της Μικρασίας και βέβαια μετά την πτώση της αυτοκρατορίας το 1453, έγιναν αν όχι οι εμπνευστές, σίγουρα άξιοι μέτοχοι του αναγεννησιακού πνεύματος που γνωρίζει η Δύση, με την εφεύρεση της τυπογραφίας, την ανακάλυψη της Αμερικής και τη λουθηριανή μεταρρύθμιση..."

1453 The Fall of Constantinople1

Κρήτες, οι τελευταίοι υπερασπιστές του Βυζαντίου

Οι αιματηροί και σκληροί αγώνες των Κρητικών τόσο στο νησί όσο και εκτός, δεν απασχολούν σχεδόν καθόλου τους επίσημους ιστορικούς του έθνους μας. Οι αγώνες τους έτσι κινούνται στις σκιερές παρυφές της ιστορίας και όχι στις φωτιζόμενες κορυφογραμμές της. Στην αφανή αυτή ατμόσφαιρα κινείται και η πρόθυμη συμμετοχή των Κρητικών στην πολιορκία και άλωση της Πόλης. Οι ορδές των Οθωμανών ετοιμάζουν την πολιορκία της Πόλης, ο Κωνσταντίνος απελπισμένος ζητά βοήθεια από τη Δύση, τον αδελφό του Δεσπότη του Μυστρά και την Κρήτη που ανταποκρίνεται πρόθυμα. Η βοήθεια του αδελφού του δεν φτάνει ποτέ, γιατί την προλαβαίνουν οι Τούρκοι στην Κόρινθο και πέφτει στα χέρια τους. Ο Μωάμεθ ο Πολιορκητής θέλει με κάθε τρόπο και μ' οποιαδήποτε θυσία να καταλάβει την πόλη. Τη ζοφερή ατμόσφαιρα που επικρατεί τότε, μας την μεταφέρει ο Σφραντζής και γράφει: "... Στενάζων εκ καρδίας, καπνός εκ του στόματος αυτού εξέβαινε. Και ελογίζετο τι έδει ποιήσας, ίνα την πόλιν πλείον θλίψη και στενοχωρήση και δια θαλάσσης και ξηράς την πολιορκίαν δώση..."

Αλλά και ο ποιητής Ι. Κόντος με ποιητικό τρόπο μας μεταφέρει το κλίμα της εποχής όταν γράφει: "Οι Τούρκοι μοιάζουν μυρμηγκιά! Ολο και νέα φουσάτα στέλνει ο Σουλτάνος να σφαγούν φτάνει να πέσ' η πόλη". Το θλιβερό μαντάτο της επικείμενης πολιορκίας της πόλης, φτάνει στην Κρήτη. Αποδέκτης ο Σφακιανός Μανούσος Καλλικράτης. Χίλια παλικάρια απ' όλη την Κρήτη με 5 πλοία αναχωρούν από τη Σούδα στις 15 Μαρτίου 1453, αποφασισμένα να πολεμήσουν και να σκοτωθούν. Θάνατος ή νίκη είναι γι' αυτά ζήτημα τιμής. Τα καράβια ξεκινούν χωρίς να συναντήσουν σοβαρά εμπόδια μέχρι τον Μαρμαρά (αρχαία Προποντίδα) όπου συναντούν τουρκικά καράβια. Σε μια ναυμαχία βυθίζουν μεγάλο αριθμό απ' αυτά αλλά χάνουν και οι Κρητικοί δυο πλοία.

Η άφιξή τους στην Κωνσταντινούπολη γίνεται δεκτή με ασυγκράτητο ενθουσιασμό και ξεχωριστή ικανοποίηση. Υπολογίζεται ότι εκείνοι που δεν έχουν λαβωθεί και μπορούν να πολεμήσουν υπολογίζονται σε 600. Οι Κρητικοί αυτοί υπερασπιστές τοποθετούνται στους πύργους Αλεξίου, Λέοντος και Βασιλείου. Κι ενώ την αποφράδα εκείνη μέρα της 29ης Μαΐου 1453 η Πόλη πέφτει στα χέρια των Τούρκων, οι τρεις πύργοι εξακολουθούν και αντιστέκονται. Το πείσμα των Κρητικών στέκεται ανυποχώρητο μπροστά στην τουρκική μανία. Τη σκηνή αυτή περιγράφει ο ιστορικός Κ. Παπαρρηγόπουλος και λέει σχετικά: "... Οι άνδρες ούτοι ηδύναντο να φύγουν... αλλ' όμως και περιβλέποντες ότι πάσα η πόλις εδουλώθη, ούτε να φύγωσιν ηθέλησαν, ούτε να παραδοθώσιν επείθοντο, αλλ' επέμειναν εκθύμως, ανταγωνιζόμενοι δια την αετοφόρον σημαίαν, ήτις εξηκολούθει εκεί μόνον πτερυγίζουσα. Το πράγμα ανηγγέλθη εις τον Σουλτάνον, ο δε, θαυμάσας την γενναιότητα των ανδρών, διέταξε να παύση η προσβολή και να είπωσιν αυτοίς ότι δύνανται να εξέλθωσιν μετά των τιμών του πολέμου ως λέγεται σήμερον, ελεύθεροι αυτοί τε και η ναυς αυτών και πάσα η αποσκευή, ην είχον ως λέγει ο Φραντζής προσεπιφέρων ότι και ούτω γενομένων, πάλι μόλις εκ του πύργου τούτου έπεισαν απελθείν..."

Στους πύργους τελικά βρίσκονται 170 όρθιοι ή λαβωμένοι, οι οποίοι επιβιβάζονται στα καράβια που τους περιμένουν για την επιστροφή τους στην Κρήτη. Είναι οι πρώτοι που μεταδίδουν την είδηση στα νησιά που περνούν, ότι "εάλω" η Πόλη. Ο καπετάν όμως Πέτρος Κάρχας ή "Γραμματικός" από την Κυδωνία είναι λαβωμένος βαριά και παρακαλεί τον καπετάν Χαρκούτση να τον αφήση στο Άγιο Όρος, γιατί κινδυνεύει να πεθάνει στο τόσο μακρινό για την Κρήτη ταξίδι. Ο ίδιος από ενδιαφέρον φροντίζει και καταγράφει σε χειρόγραφο την ιστορική αυτή συμβολή που ανακαλύπτεται το 1919 στη Μονή Βατοπεδίου, όπου και φυλάσσεται σήμερα. Το σύντομο αλλά πολύτιμο αυτό χειρόγραφο διασώζεται με τον ακόλουθο τρόπο, όπως ο ίδιος γράφει: "... Οταν εμείς εβγήκαμεν από τα Δαρδενέλλια και εγώ είδα, πως δεν ήταν δυνατόν ν' ανθέξω ως που να φθάσωμεν εις Κρήτην, διότι ίσως θα εκάναμεν και οχτώ και δέκα μέρες ακόμη, δια να φθάσωμεν, επειδή ο Βορριάς είχεν αρχίσει ως τόσο να γυρίζη στο Λεβάντε, εζήτησα από τον καπετάν Χαλκούτση να βάλη πλώρη στο Αγιον Ορος και να με αφήσει εμένα εκεί στο Μοναστήρι του Βατοπεδίου, όπου ήξερα ότι υπήρχε πάντα γιατρός δια να περιποιηθή τση πληγές μου. Και αυτό έγινε.

Κι εδώ εις την Μονήν όταν ο Γραμματικός επήρε και πάλι το μοναχικό σχήμα με το όνομα Ιερώνυμος, έγινε καλά χάρις εις την βοήθειαν του Θεού και του καλού γιατρού και έζησεν ακόμα οκτώ έτη, χωλός μεν από το ένα πόδι, αλλά χωρίς αυτό να τον εμποδίζει εις τα καθήκοντά του ως ιερέως. Επειδή όμως είχεν εξασθενήσει η όρασίς του και το δεξιόν του χέρι έτρεμεν από ένα τραύμα που είχε πάρει εκεί, ανέθεσεν εις εμέ, τον συμπατριώτην και Μοναχόν εις την ιδίαν Μονήν να γράψω εγώ την παρούσαν ιστορίαν, προς δόξαν και αιώνιον μνημόσυνον όλων των γενναίων ανδρών της Κρήτης, που αγωνίστηκαν και απέθαναν δια την πίστην του Χριστού και την πατρίδα και να την υπογράψω εγώ, αντίς αυτού.

Καλλίνικος, Μοναχός της Μονής Βατοπεδίου Αγίου Ορους Εξ Ανωπόλεως Σφακίων.

Ο ποιητής Ι. Κόντος που τυχαία συναντά το μοναδικό αυτό χειρόγραφο το 1919 ενθουσιασμένος από την ανακάλυψη αυτή, εμπνέεται απ' αυτό και συνθέτει ένα δίτομο "ιστορικό επικό ποίημα". Στο ποίημα αυτό, που περιέχει χιλιάδες εκφραστικούς στίχους και ζωντανές σκηνές με τη δημώδη κρητική διάλεκτο διαφαίνεται η ικανότητα του ποιητή, η φυσικότητα, η περιγραφικότητα, αλλά και ο ποιητικός εθνικός του οίστρος.

Κακά μαντάτα πήρε ψες ο Καπετάν Μανούσος

Δρουγγάρης χρόνια μυστικός στο πλόϊμα της Κρήτης...

Το μήνυμα το θλιβερό, σαν διάβασε αραγμένος

Στην Κίσαμο, σύναξι αυτός στο Μοναστήρι κράζει...

Τώρα κάθε εις μας το μπορεί ογλήγορα ας το κάμη

μ' όλη την άγια προθυμιά

που δείχνουν κι οι γονείς μας

κάθε φορά που η ακριβή πατρίδα τους καλούσε.

Παράλληλα με τη σύναξη που πραγματοποιείται στην Κίσσαμο στέλνει τον Παυλή Καματερό να ενημερώσει τους κατοίκους του Κάστρου για το θλιβερό μαντάτο.

Με το λιοφέγγαρο οδηγό και του Πελάου τη λάμψη

στ' αριστερά του σαν σπαθί,

μαζί και σαν τιμόνι

σκίζει πεδιάδες και βουνά,

λαγκάδια και μαδάρες,

σαν αετός, που μακριά

βλέπει το θήραμά του

κι ανοίγει διάπλατα φτερά

να τρέξη να το φτάση...

Κι' όταν μετ' από είκοσι δυο,

στο Χάνδακα ήταν ώρες,

χωρίς φαγί, χωρίς νερό

κι' άτι και καβαλλάρης

τ' ωραίο τ' άτι μονομιάς

νεκρό σωριάστη χάμου...

Το πρωινό όλο με χορούς επέρασε και γλέντι.

Από τους άντρες του βουνού που μεσ' τη χώρα μπήκαν, για να "δηλώσουν" στον Παυλή πως θεν να πολεμήσουν.

Με το βασίλεμα του Ηλιού δρόμωνας και γολέττα. 

Ο Αντρέας στο ένα κι ο Παυλής στο άλλο Καπετάνιος.

Στη Σούδα γίνεται υποδοχή των δύο καραβιών με τους εθελοντές τους με ξεχωριστή ικανοποίηση και ενθουσιασμό. Ο συγκρητισμός και ο ρόλος της υψηλής εθνικής αποστολής τους ενδυναμώνουν το φρόνημα και τους τονώνουν την αισιοδοξία. Την ώρα κείνη μια φωνή απ' τα καράβια βγαίνει τα Σφακιανά που σαν βροντή τη Σούδα όλη ντραντάζει, λέγοντας: "Γεια σας Καστρινοί! Γεια σας παιδιά του Κάστρου"!

Κι αυτή η φωνή 'ναι των Σφακιών-Κισσάμου και Σελίνου

-Αποκορώνου κι Αμαριού-Ρεθύμνου, Κυδωνίας.

Που τσ' άλλους Κρήτες χαιρετά και τους καλωσορίζει.

Και τα παιδιά της Μεσαριάς του Χάνδακα της Ίδης

Μαλεβιζιού, Μονοφατσιού, Τεμένους και της Δίχτης.

Στη βροντερή τούτη λαλιά μ' όμοια λαλιά απαντούνε

που σείεται άλλη μια φορά της Σούδας το λιμάνι.

Κι ό,τι καθένας τους κρατά πανί, το σει μαντήλι

και συναλλήλους τους θερμής αγάπης λόγια λένε.

Είναι στενός ο αδελφωμός που στα παιδιά της Κρήτης

το σμίξιμο των καραβιών γεννά την ώρα τούτη...

Ώρες τρεις βάσταξε η δουλειά, κι ως τόσο όλα τα πάντα είν' έτοιμα και μοναχά το σήμαντρο απομένει.

Το σήμαντρο που θε να πη: Σαλπάρετε! Ήρθε η ώρα!

Ύστερα απ' ώρες τρεις σωστές, τα πέντε τα καράβια,

αφήνοντας στ' αριστερά το φοβερό Ακρωτήρι

που τώρα ήμερο γελά και παίζει με το κύμα

στο πέλαγος σιγά σιγά ξανοίγονται ζητώντας

να βρουν το δρόμο, που γοργά στην πόλη θα τα φέρει...

Στο Μαρμαρά χάνονται οικειοθελώς δύο καράβια, για να σωθούν οι περισσότεροι που βρίσκονται στα άλλα 3 καράβια. Για τους οκτώ αυτούς εθελοντές του θανάτου, όπως λέει ο θρυλικός αρχηγός Μανούσος Καλλικράτης, ο ποιητής αφιερώνει την ικμάδα της ποιητικής του απόδοσης και γράφει:

Από τους άντρες τους εφτά καθώς μαθεύτη αμέσως

τέσσερις ήταν Σφακιανοί και τρεις από το Κάστρο.

Στ' άγριο κείνο το νησί, τα δύο τ' άλλα καράβια,

Γολέττα και Δρομώνι αυτά που κράτησε ο Δρουγγάρης

με τους εφτά πολεμιστές, λύτρα να τους προσφέρει

στον Τούρκο τσ' άλλους τους πολλούς συντρόφους να γλυτώσει

πάνω στους βράχους της ακτής είναι ριγμένα τώρα,

από τον άγριο το Βορηά π' έγινε ο πλοίαρχός τους...

Το τέλος τούτων των αντρών μάτι Γραικού δεν είδε.

Προπονησιώτες μοναχά χριστιανοί ψαράδες

που μετά μήνες μερικούς ρωτήθηκαν αν είδαν

τίποτε ανθρώπους στα σκαφιά κοντά τα καυμένα

πνιγμένους είτε ζωντανούς, μ' αυτές κι αυτές τις όψεις,

είπαν πως είδαν τα σκαφιά τα δυο όπου καήκαν,

στους βράχους τ' άγριου νησιού και πως σε

τούτα μέσα ηύραν οκτώ μαύρα κορμιά, ανθρώπων καυμένα

που δεν εχώριζε κανείς, αν ήσαν νέοι ή γέροι

Τούρκοι ή Ρωμιοί και μαναχά απ' ένα σταυρουδάκι

που βρέθη στο λαιμό ενός την πίστι τους εννοιώσαν...

και τους τραβήξανε κρυφά και κάπου 'κει τους θάψαν

κοντά στους βράχους, στην οχτή που βρήκαν λίγο χώμα.

Αυτό με γράμματα χρυσά θα γράψει ιστορία

μια μέρα. Και σαν ιερό προσκύνημα θα μείνει

ο τάφος των παλικαριών που πέφτουν μ' έτοιο τρόπο!

Και κάθε χρόνο μια φορά το Γένος των Ρωμαίων

ολόκληρο στον τάφο αυτόν θα 'ρχεται και θα ραίνει

μ' άνθη τους άντρες που μ' αυτή δοθήκανε την Πίστη...

Το Κρητικό Ανακάλημα ή Ανακάλεσμα που είναι ένα θρηνητικό άσμα για την άλωση της Κωνσταντινούπολης και από πολλούς αποδίδεται σε Κρήτες το στιχούργημα αυτό, πιθανόν να έχει σχέση με την επιστροφή των Κρητών υπερασπιστών της Πόλης.

Στους στίχους μετάδοσης της Άλωσης της Πόλης διαβάζουμε:

"Καράβιν εκατέβαινε'ς μέρη της Τενέδου,

και κάτεργον το απάντησε,

στέκει κι αναρωτά το.

Καράβιν πόθεν έρχεσαι

και πόθεν κατεβαίνεις;

Έρχομαι απ' τ' ανάθεμα

κ' εις το βαρύν το σκότος,

απ' την αστραποχάλαζην

απ' την ανεμοζάλην

από την Πόλιν έρχομαι

την αστραποκαμένη

εγώ γομάριν δεν βαστώ

αμέ μαντάτα φέρνω

κακά δια τους Χριστιανούς,

πικρά και θολωμένα.

Οι Τουρκιώται ήρθασιν,

επήρασιν την πόλην,

απώλεσαν τους Χριστιανούς

εκεί και πανταχόθεν".

Σε άλλο στίχο στο ίδιο Ανακάλημα περιέχεται η ευχή και η παράκληση.

"Ήλιε μου, ανάτειλε παντού, ούλον τον κόσμον φέγγε, κι έκτεινε της ακτίνας σου σ' όλην την οικουμένην, κ'εις την Κωσταντινούπολιν την πρώτη φουμισμένη και τώρα την Τουρκόπολιν δεν πρέπει πιο να φέγγης.

Το κείμενο περιέχεται στο χειρόγραφο της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Παρισιού (αριθ. 2873). Πολλοί ακόμα λόγιοι ή δημώδεις θρήνοι καταγράφο-νται και διασώζουν την τραγική πραγματικότητα της Άλωσης. Ένα άλλο σημαντικό επίσης ιστορικό χειρόγραφο που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου και προέρχεται από την ιστορική μονή της Αγκαράθου γραμμένο από κάποιο μοναχό προφανώς ως "ενθύμιο" αναφέρει σχετικά με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης τα ακόλουθα:

"Eις αυνγ (1453) Ιουνίου κθ' (29) καθ' ημέρα Σαββάτου, ήλθαν από την Κωνσταντινούπολιν καράβια τρια Κρητικά, του Σγούρου Υαληνά (Διαλυνά) και του Φιλομάτου, λέγοντας ότι εις την κθ' του Μαΐου μηνός της Αγίας Θεοδοσίας ημέρα Τρίτη ώρα Γ' της ημέρας εισέβησαν οι Αγαρηνοί εις την Κωνσταντινούπολιν το φωσάτον του Τούρκου Τζελεπή Μεεμέτη και είπον ότι απέκτειναν τον κυρ Κωνσταντίνον τον δραγάσιν και Παλαιολόγον. Και εγένετο ουν θλίψις και πολύς κλαυθμός εις την Κρήτην δια το θλιβερόν μήνυμα όπερ ήλθεν. Ό,τι χείρον τούτο ου γέγονεν ού τε γενήσεται. Και Κύριος ο Θεός ελεήσας ημάς και λυτρώσεται ημάς, της φοβεράς αυτού απειλής.

Αξίζει τέλος να σημειώσουμε ότι τα μαύρα πουκάμισα των Κρητικών και τα μαύρα κεφαλομάντηλα, συμβολίζουν το πένθος τους για την άλωση της Πόλης. Τα κρόσια επίσης του κεφαλομάντηλου συμβολίζουν τα δάκρυα των Κρητικών εξαιτίας της εθνικής αυτής συμφοράς.

Ένα "ιστορικό επεισόδιο" μετά από 466 χρόνια φέρνει και πάλι την Κωνσταντινούπολη στην επικαιρότητα.

Οι χιλιόχρονοι θόλοι της Αγ. Σοφίας βυθισμένοι στη σιωπή και την αφωνία, ξαφνιάζονται όταν ακούν το "Ευλογητός ο Θεός" του ιερέα Π''Λευτέρη Νουφράκη από τις Αλώνες του Ρεθύμνου. Εκμεταλλευόμενος το περάσμά του από την Πόλη, κάνει πράξη το όνειρό του και λειτουργεί το αλειτούργητο μεγάλο μοναστήρι. Ο τότε πολεμικός ανταποκριτής Κώστας Μιχαηλίδης καταγράφει το γεγονός αυτό και αναφέρει σχετικά:

"Όταν τα ελληνικά καράβια στα 1919 (Ιανουάριος) περνούσαν από την Πόλη μεταφέροντας την 2αν και 12ην Μεραρχία μας στη Ρωσία, ο Π''Νουφράκης με ένα όμιλον αξιωματικών βγήκαν στην Αγία Σοφία. Μόλις βρέθηκαν εκεί μέσα, ο Νουφράκης φορεί ευθύς το πετραχήλι του κι αρχινά τη λειτουργία. Οι Τούρκοι φύλακες της Αγίας Σοφίας ξαφνιάζονται. Σε λίγο η εκκλησία γεμίζει από Τούρκους που κατάπληκτοι παρακολουθούν τα συμβαίνοντα. Ο Νουφράκης δεν ταράζεται και εξακολουθεί τη λειτουργία του... Το επεισόδιο που προκάλεσε αναβρασμό μεταξύ των Τούρκων περιήλθε εις γνώσιν του Ελευθερίου Βενιζέλου, όστις βραδύτερον καλέσας τούτον, τον επετίμησεν, αλλά συγχρόνως τον συνεχάρη δια την πατριωτικήν του πρωτοβουλίαν, είπων εις αυτόν: Αν είχα ακόμη δέκα παπάδες σαν κι εσένα, θα μπορούσα να κατορθώσω πολλά πράγματα". - ΠΗΓΗ

* Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ-ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter