Write on Τετάρτη, 09 Μαΐου 2018 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Γράφει ο Γιώργος Λαμπράκης

Δύσκολη η σημερινή ημέρα Βασίλη... Δεν θα σε συναντήσω για να μου πεις πάλι τις ιστορίες από την Κύπρο, ούτε θα σμίξουμε για να πάμε στο Μάλεμε, στο ετήσιο προσκύνημά μας στο μνημόσυνο των παλικαριών που έπεσαν στα αιματοβαμμένα χώματα της μαρτυρικής νήσου το «μαύρο» καλοκαίρι του ΄74...

Αυτή τη φορά, θα σμίξουμε για να σου πω το «τελευταίο αντίο». Για να σε «αποχαιρετίσω» αν και η σεμνή και καθαρή σου μορφή δεν πρόκειται να μισέψει...
Σε γνώρισα ως δήμαρχο, μα σε αγάπησα ως Καταδρομέα, κι ας είχαν περάσει δέκα και πλέον χρόνια από την αποχώρησή σου από τις Ένοπλες Δυνάμεις. (Το πως και το γιατί έφυγες, το ξέρουν οι «εμπλεκόμενοι»...).

Η πρώτη μας συνέντευξη, με έκανε να καταλάβω πως απέναντί μου είχα ένα γενναίο και ευθύ άνθρωπο, που τίμησε τον πράσινο μπερέ. Η αλήθεια είναι πως μίλαγες λίγο μα έλεγες πολλά. Δεν ξεκινούσες ποτέ να μιλήσεις για εκείνες τις ημέρες, αν δεν σε ρωτούσα... Δεν έλεγες ποτέ «εγώ» αλλά «εμείς», ανέφερες σπάνια τον Φθενό αλλά συνέχεια τα παλικάρια της Μοίρας. Αυτή την μεγάλη οικογένεια της Α΄ Μοίρας Καταδρομών που κίνησε από το Μάλεμε για το ραντεβού με το πεπρωμένο της.

Η προετοιμασία, το τραγούδι μέχρι το αεροδρόμιο της Σούδας, η φόρτωση των αεροπλάνων, η επιβίβαση, η ριψοκίνδυνη πτήση, η τραγωδία με το «Νίκη 4», η επόμενη μέρα της απόλυτης φρίκης στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, η ανασυγκρότηση, η μάχη του αεροδρομίου, ο Αττίλας 2 και τα χρόνια που ακολούθησαν... Μετρημένες και απόλυτα ακριβείς οι περιγραφές, από έναν μετρημένο και απόλυτα σεμνό άνθρωπο.

Θυμάμαι ακόμα τον αγώνα σου, για να γίνει σε στηθεί σε κάθε χωριό της Κρήτης που έκλαψε κι ένα παλικάρι της στα γεγονότα της Κύπρου, μια προτομή και ένα μνημείο. Για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Και τα κατάφερες! Αυτό Βασίλη, είναι το μεγαλύτερο έργο σου. Η τιμή στους πεσόντες, τα μαρμάρινα σημεία αναφοράς, βάλσαμο για τις οικογένειες, τους συγγενείς και τους ταπεινούς προσκυνητές.

Σε λίγες ώρες, η γη του χωριού σου θα σε υποδεχθεί. Θα αναπαυθείς εν ειρήνη, στις Γωνιές Μαλεβιζίου. Θα είμαστε όλοι εκεί για το τελευταίο «αντίο», τυπικά βέβαια, γιατί θα ζεις για πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μας.

Ξέρω ότι εκεί που θα πας, στη Μοίρα των ουρανών, θα ξαναδείς τον Διοικητή σου, τον Γεώργιο Παπαμελετίου, τον Παπαμελέτη όπως τον λέγατε, που «έφυγε» και αυτός πρόσφατα, θα δεις τον Υποδιοικητή σου τον Άγγελο Αβραμίδη, θα συναντήσεις όλους τους συμπολεμιστές σου, και έχετε να πείτε πολλά. Αυτό κάπως απαλύνει τον πόνο...

Βασίλη, καλό σου ταξίδι...

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Δευτέρα, 07 Μαΐου 2018 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Με αφορμή τον θάνατο του πρώην δημάρχου Τυλίσου και Συνταγματάρχη (ΠΖ) ε.α. Βασίλειου Φθενού, η Λέσχη Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων - Παράρτημα Ηρακλείου εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

"Η Λέσχη Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων, εκφράζει τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στην οικογένεια του Βασίλειου Φθενού, τέως Δημάρχου Τυλίσου και Απόστρατου Αξιωματικού των Ειδικών Δυνάμεων.

Η σεμνότητα και το ήθος του ξεχώριζαν. Έζησε τη φωτιά του πολέμου στην Κύπρο με την Α΄ Μοίρα Καταδρομών συμμετέχοντας στις πολεμικές επιχειρήσεις, με κυριότερη τη μάχη του αεροδρομίου της Λευκωσίας.

Στα χρόνια που ακολούθησε έδωσε μια άλλη «μάχη». Αυτή της διατήρησης της μνήμης των Κρητικών κομάντος που έπεσαν για την Πατρίδα στα γεγονότα του 1974, για να μην ξεχαστεί η θυσία τους και να τιμάται από τις επόμενες γενιές. Οι προτομές και τα μνημεία που στήθηκαν στο νησί, φέρουν και τη δική του σφραγίδα.

Αθάνατος!".

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Δευτέρα, 07 Μαΐου 2018 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Θλίψη σκόρπισε στην τοπική κοινωνία η είδηση του θανάτου του πρώην δημάρχου Τυλίσου Βασίλη Φθενού και Συνταγματάρχη (ΠΖ) ε.α., ο οποίος το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Ο Βασίλης Φθενός, ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στο Μαλεβίζι του Ηρακλείου Κρήτης, ενώ η ενασχόλησή του με τα κοινά τον έφερε στον δημαρχιακό θώκο του -τότε- Δήμου Τυλίσου, όπου και διακρίθηκε για την εργατικότητα και την προσφορά του.

Μπορεί ο Βασίλης Φθενός να ήταν ευρύτερα γνωστός στην τοπική κοινωνία λόγω της ενασχόλησής του με τα κοινά, ωστόσο ως στρατιωτικός και μάλιστα ως Υπολοχαγός και καταδρομέας της Α΄ Μοίρας Καταδρομών είχε συμμετάσχει στην Επιχείρηση Νίκη και στις πολεμικές επιχειρήσεις στην Κύπρο τον Ιούλιο - Αύγουστο του 1974, με κυριότερη μάχη αυτή του αεροδρομίου της Λευκωσίας, όπου οι Έλληνες κομάντος κράτησαν τον αερολιμένα παρά την επίθεση των Τούρκων και το ύπουλο παιχνίδι των ανδρών του ΟΗΕ...

1 niki kypros

Ο Βασίλης Φθενός διακρίνεται στην παραπάνω φωτογραφία καθήμενος πρώτος από τα δεξιά.

Το defenceline.gr εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στην οικογένεια του εκλιπόντος.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τετάρτη, 09 Μαΐου 2018 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ

Γράφει ο Σωτήρης Σαμφών

Συμπληρώνονται στις 9 Μαΐου, 2018, δεκαεπτά χρόνια από το θάνατο του Νίκου Σαμψών. Η προσφορά του Νίκου Σαμψών προς την Πατρίδα ήταν όμως πάντοτε απλόχερη και αδιαμφισβήτητη. Ας θυμηθούμε το «Μίλι του Θανάτου» στη Λευκωσία, όπου ο νεαρός δημοσιογράφος Νίκος Σαμψών, εκτελούσε τους δυνάστες κι έφευγε.

Τα φριχτά βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκε και τη μαρτυρική ζωή του στις φυλακές της Κύπρου και της Αγγλίας. Τον άδολο πατριωτισμό του στη διάρκεια του τιτάνιου αγώνα της θρυλικής ΕΟΚΑ που έκανε και τον ίδιο νάναι θρύλος και λυσσαλέα να κυνηγιέται από τους Άγγλους. Την προσφορά του στην τουρκανταρσία του 1963, την Ομορφίτα, τη Μανσούρα. Η Λευκωσία θα είχε τουρκέψει από τότε αν ο Νίκος Σαμψών και τα παλικάρια του δεν έδιναν τον τιτάνιο εκείνο αγώνα.

Τον τραγικό ρόλο που του επιφύλαξε η μοίρα το καυτό εκείνο καλοκαίρι του 1974, ο Νίκος Σαμψών τον αποδέχτηκε παλικαρίσια και πρόσφερε το άπαν των δυνάμεων του για τη σωτηρία της Πατρίδας. Κατά την τουρκική εισβολή ο Νίκος Σαμψών αγωνίστηκε για τη σωτηρία της Κύπρου. Οι τούρκικοι θύλακες έπεσαν. Η εισβολή μέχρι και την ημέρα της παραίτησης του δεν είχε επιτύχει. Μόλις 1% κυπριακής γης κατείχε ο Αττίλας στις 22 Ιουλίου, 1974 και όπως οι ίδιοι οι στρατηγοί της εισβολής ομολογούν, η πρώτη φάση της επιχείρησης είχε αποτύχει και επρόκειτο να εγκαταλειφθεί κάθε προσπάθεια για συνέχιση της.

Αγωνίστηκε στις μέρες που ασκούσε την εξουσία για την προστασία της Βουλής των Αντιπροσώπων και των μελών της, πολιτικών αρχηγών και πολιτικών παραγόντων. Κατ΄ απαίτηση του δεν διαλύθηκε η Βουλή. Απέτρεψε εκδικήσεις και αντεκδικήσεις, τον αδελφοκτόνο σπαραγμό, και έσωσε από βέβαιο θάνατο πολλούς, πάρα πολλούς. Πολλοί χρωστούν σήμερα τη ζωή τους στο Νίκο Σαμψών.

Στις 31 Αυγούστου, 1976, το κακουργιοδικείο επέβαλε στο Νίκο Σαμψών ποινή 20ετους φυλάκισης. Είκοσι ακριβώς χρόνια μετά από την επιχείρηση του Νοσοκομείου, για απελευθέρωση του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη, της οποίας ηγήθηκε ο ίδιος.

Όταν ο Νίκος Σαμψών ρωτήθηκε από τους δικαστές του τι έχει να πει πριν του επιβληθεί η ποινή, δεν αρνήθηκε τις πράξεις του, δεν κρύφτηκε, δεν κλαψούρισε, δεν εκλιπάρησε. Δήλωσε ενώπιον των δικαστών που τον δίκασαν πως παλικαρίσια έμαθε να ζει και να πολεμά και παρέδωσε τον εαυτό του στην κρίση της αδέκαστης ιστορίας, λέγοντας τούτα τα συγκλονιστικά λόγια:
«Έντιμοι κύριοι δικαστές,
... Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει πως μέσα στο χάος που δημιουργείται σαν η Δημοκρατία καταλυθεί, υπάρχουν περιθώρια εθνικής προσφοράς προς κατευνασμό των παθών και αποφυγή των συμφορών του διχασμού που μαστίζει τις αντιμαχόμενες μερίδες, ιδιαίτερα σαν οι μερίδες αυτές είναι ομοιογενείς και αποτελούνται αποκλειστικά από Έλληνες αδελφούς.
Ο Νομοθέτης αναγνωρίζει τούτη την αλήθεια και την πραγματικότητα, θέλοντας όμως να κατοχυρώσει σαν ένα υπέρτερο αγαθό τη Δημοκρατία, τιμωρεί και αυτόν που καταλύει τη Δημοκρατία και αυτόν που καταλαμβάνει αξίωμα σαν η Δημοκρατία καταλυθεί.
Έτσι στο διάβα της Ιστορίας βρέθηκαν πολλοί άνθρωποι, τιμημένες μορφές του λαού τους, στις κρίσιμες στιγμές κατάλυσης της Δημοκρατίας και του Διχασμού, μπροστά στο τεράστιο δίλημμα της προσφοράς. Και το έλυσαν προσφέροντας. Οι νόμοι της Πολιτείας τους καταδίκασαν, στην Ιστορία όμως των Λαών τους παραμένουν τιμημένοι τραγικοί ήρωες.
Το ίδιο δίλημμα αντιμετώπισα κι εγώ στις 15 Ιουλίου 1974, και το ξεπέρασα προσφέροντας, ακούγοντας στη φωνή του φυσικού δικαίου και γνωρίζοντας τη Νομοθεσία της Πατρίδας μου. Μπροστά στην Πατρίδα δεν υπάρχει για μένα όριο προσφοράς.
Η Πολιτεία είναι υπόχρεη να με καταδικάσει γιατί το επιβάλλουν οι Νόμοι της. Είμαι υπόχρεος να δεχτώ την καταδίκη σαν φυσική συνέχεια της πορείας που διάλεξα και γιατί το επιβάλλει ο Νόμος της Πατρίδας.
Μ’ αυτές τις σκέψεις θα ήταν αυτοδιάψευση του εαυτού μου αν σας έλεγα πως μετάνιωσα για τις πράξεις μου».

Αυτό τον Αγωνιστή, εμείς τον καταδικάσαμε σε εικοσαετή φυλάκιση και τον εκτελούσαμε καθημερινά ως εξιλαστήριο θύμα...

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Παρασκευή, 04 Μαΐου 2018 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Αλεξ. Δημητριάδης

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα μικρό παιδί στην Κύπρο, που το έλεγαν Νικόλα.
Μεγαλωμένος από μια οικογένεια που μιλούσε από το πρωΐ μέχρι το βράδυ για την Ελλάδα, ο μικρός Νικόλας Γεωργιάδης ανέπτυξε μια ιδιαίτερη Ελληνοκεντρική ιδιοσυγκρασία, που λίγο πολύ χαρακτήριζε και τα περισσότερα «μη προνομιούχα» παιδιά (παιδιά που οι οικογένειες τους δεν ανήκαν στην λεγόμενη ελίτ, της Κυπριακής κοινωνίας). Αναγιώθηκε με ιστορίες από τους Ηρωες της Επανάστασης του 1821, τους Μακεδονομάχους, τους πολεμιστές της Πίνδου και των Οχυρών...

00000

Σαν λογική συνέπεια, με την δημιουργία της Ε.Ο.Κ.Α., ο 20χρονος Νικόλας, μπήκε από τους πρώτους στον αγώνα, προκειμένου να δει κι αυτός όπως και οι υπόλοιποι συναγωνιστές του, υπό την καθοδήγησηση του Μακαρίου και του Αρχηγού Διγενή, την Κύπρο απελευθερωμένη από τους Άγγλους, να ενώνεται με την Μητέρα Ελλάδα.

Παράτολμες όλες οι αποστολές του, στις οποίες χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο «Σαμψών» (όνομα του πατέρα του, Σαμψών Γεωργιάδη), το οποίο με τον καιρό διατηρήθηκε ως επώνυμο. Οι πιο γνωστές είχαν να κάνουν με εκτελέσεις Άγγλων στρατιωτικών και συνεργατών τους, στο γνωστό «Μίλι του Θανάτου» στην οδό Λάδρας της Λευκωσίας.
Με το πρόσχημα του νεαρού φωτορεπόρτερ, είτε του «Φιλελεύθερου», είτε της «Αλήθειας», είτε της «Cyprus Mail», εκτελούσε και παρέμενε στον χώρο κοντά στον νεκρό αποικιοκράτη, δήθεν για να πάρει φωτογραφίες (φωτο 1), αφού πρώτα είχε φροντίσει να φυγαδεύσει το όπλο του, ένα γερμανικό «Λούγκερ Παραμπέλουμ» (φωτο 2), κάτω από τις φούστες κάποιας κοπέλας της οργάνωσης, που βρισκόταν πάντα κάπου εκεί κοντά, για αυτόν τον λόγο. Κάποια στιγμή, ρισκάροντας σε όλες τις αποστολές του, νομοτελειακά συνελήφθη.

0001

Και συνελήφθη από προδοσία, καθότι ο «Εφιάλτης» καραδοκούσε. Βασανίστηκε απάνθρωπα στο Δάλι. Οι Άγγλοι δοκίμασαν πάνω του κάθε τεχνική που είχαν επινοήσει προκειμένου να αποσπούν ομολογίες και να κάνουν «τα σκληρά καρύδια της ΕΟΚΑ» να μιλήσουν και να καταδώσουν τους συναγωνιστές τους. Δεν είναι του παρόντος να τα απαριθμήσω. Θα αρκεστώ ότι με την ιατρική γνωμάτευση του Δρα Skinner, στον οποίο πήγε ο Νίκος Σαμψών μετά από δεκαετίες, όταν άρχισαν τα προβλήματα της υγείας του, πιστοποιήθηκε μετατόπιση της καρδίας του προς την αντίθετη πλευρά της φυσιολογικής θέσης της. Η έκθεση του Δρα Skinner ήταν ξεκάθαρη και ο ίδιος ο διάσημος Χειρουργός δήλωσε απερίφραστα ότι αυτό δεν ήταν πρόβλημα εκ γενετής, αλλά επίκτητο, δηλαδή προήλθε από χρήση ...βίας!

Μην καταφέρνοντας να τον λυγίσουν οι Άγγλοι με τα βασανιστήρια, τον δίκασαν και τον καταδίκασαν Δις εις Θάνατον, ποινή την οποία μετέτρεψαν σε Ισόβια Δεσμά.
Αλλά το Αγγλικό Δικαστήριο δεν τον έστειλε στις φυλακές Λευκωσίας ή σε κάποιο από τα κρατητήρια-κολαστήρια που είχαν δημιουργήσει οι Άγγλοι στο νησί.
Τον έστειλαν σε Φυλακές Υψίστης Ασφαλείας στην Αγγλία, εκεί που ήταν φυλακισμένα όσα πρωτοπαλλήκαρα του I.R.A. συνελάμβαναν και καταδίκαζαν. Φυλακίστηκε λοιπόν με «Ιρλανδούς Αντάρτες πόλεων» - όπως ήταν και ο ίδιος - που κι αυτοί αγωνίζονταν για την απελευθέρωση του νησιού τους από τον Αγγλικό Αποικιακό ζυγό. Μαζί τους προσπάθησε δύο φορές να αποδράσει. Το πλήρωσε με νέα βασανιστήρια, ένα από τα οποία ήταν και το σφίξιμο της κεφαλής με σιδερένιο στεφάνι, ένα γνωστό μεσαιωνικό βασανιστήριο, που πολλούς θα μπορούσε να τους οδηγήσει στην τρέλα. Όχι όμως το Νίκο Σαμψών.

0002

Και ήλθε το 1959. Οι Άγγλοι πιεζόμενοι πλέον από παντού και μη δυνάμενοι να τιθασεύσουν την ορμή των Κυπρίων Αγωνιστών που ζητούν την Λευτεριά τους, παρά τις εκτελέσεις, τις φυλακίσεις, τις διώξεις και τα βασανιστήρια, αποφασίζουν να δώσουν στην Κύπρο την Ανεξαρτησία της. Προσοχή την Ανεξαρτησία της... όχι την ικανοποίηση του πόθου της να ενωθεί με την Ελλάδα. Προς τούτο, δουλεύοντας «υπόγεια» όπως έκαναν πάντα οι Άγγλοι, καταφέρνουν να προσεταιριστούν σε αυτήν την πολιτική τους επιλογή, τον πολιτικό και θρησκευτικό αρχηγό της ΕΟΚΑ, τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο τον Γ’, τον οποίο είχαν εξορίσει στις Σεϋχέλλες, ο οποίος «ξέχασε» για κάποιο λόγο (που μόνο αυτός, ο Κρίτων Τορναρίτης και οι ίδιοι οι Άγγλοι γνωρίζουν), τον «όρκο της Φανερωμένης» που έλεγε ότι «ο Αγώνας γίνεται δια την Ένωσιν και μόνον διά την Ένωσιν» (με την Ελλάδα).
Ο Νίκος Σαμψών στα πλαίσια των Συνθηκών Ζυρίχης και Λονδίνου, κάνει χρήση της απονομής χάριτος από τους Άγγλους και αποφυλακίζεται. Λίγο καιρό μετά την επιστροφή του από την εξορία και συγκεκριμένα την 24η Οκτωβρίου του 1960, ο Σαμψών προβαίνει στην έκδοση της εφημερίδας «Μάχη», η κυκλοφορία της οποίας χαιρετίζεται μεταξύ άλλων και από τον Μακάριο αλλά και τον Γρίβα.

Η «Μάχη» μέχρι το τέλος της ζωής του υπήρξε η μεγάλη του αγάπη και μετά την Ελλάδα, το φλογερό του πάθος. Παράλληλα, δημιουργεί τη δική του ένοπλη ομάδα έπειτα από προτροπή του Μακαρίου. Παρόμοια προτροπή υπήρξε από τον Μακάριο και προς τον Βάσο Λυσσαρίδη (ο Μακάριος χρησιμοποίησε «έξυπνα» και τους δύο «πατριωτικούς πόλους»).

Και έρχονται τα Χριστούγεννα του 1963. Ο Μακάριος αποφασίζει να αναθεωρήσει με τα γνωστά «13 σημεία» το «ερμαφρόδιτο» Σύνταγμα της Ανεξαρτησίας, ένα Σύνταγμα που του επιβλήθηκε από τους Άγγλους, σε αγαστή συνεργασία με το δίδυμο Καραμανλή-Αβέρωφ και την φυσιολογική αποδοχή από τους Τουρκοκυπρίους του Κιουτσούκ. Οι τουρκοκύπριοι ετοιμάζονται για ανταρσία, αφού πρώτα έχουν εγκαταλείψει όλοι τις κυβερνητικές θέσεις τους. Με αφορμή ένα αιματηρό γεγονός ξεσηκώνονται και στρέφονται με τά όπλα, κατά των Κυπρίων. Τότε εμφανίζεται ο Νίκος Σαμψών με τους άνδρες του, με δική του πρωτοβουλία και μετά από συναίνεση του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη στην Ομορφίτα.

00003

Ο γράφων δεν θα αναμασήσει τίποτα από ότι κατά καιρούς έχει γραφτεί για αυτήν την περίοδο. Θα αναφέρει μόνο τι του είπε ο κυρ-Πανίκος και η γυναίκα του η Στάλω, κάτοικοι το 1963 της Ομορφίτας και σήμερα Καϊμακλίου, οι οποίοι δηλώνουν μάλιστα κομμουνιστές (όπως όλοι σχεδόν οι ηλικιωμένοι φτωχοί μεροκαματιάρηδες που αφελώς πιστεύαν ότι το ΑΚΕΛ είναι ο «προστάτης των φτωχών εργατών»). Στην έρευνα μου για τα «έργα και ημέρες» του Νίκου Σαμψών, πήρα μια συνέντευξη από αυτό το απλοϊκό και ηλικιωμένο ζευγάρι. Μου είπαν:
- Φίλε μου, έχουν πει πολλά για τον Σαμψών. Και ιδίως οι ομοϊδεάτες μου. Μέχρι και εγκληματία τον είπαν. Εγώ ένα σου λέω. Αν δεν ήταν ο Σαμψών με τους 41 άνδρες του εκείνες τις μέρες, εγώ και η γυναίκα μου δεν θα ζούσαμε σήμερα να τους ψηφίζουμε. Την αλήθεια πρέπει να την λέμε. Ήταν λεβέντης. Και εκεί που νομίζαμε ότι όλα χάθηκαν και οι τούρκοι θα μας σκοτώσουν, ήλθε ο Σαμψών και μας ελευθέρωσε. Τον θυμάμαι ακόμα με μια στρατιωτική φόρμα και ένα πιστόλι στο χέρι που γύρναγε στα σπίτια και έλεγε «μην φοβάστε, ο Σαμψών είναι εδώ»! Τους σακάτεψε τους τούρκους. Και αν κάποιοι τον κατηγορούν, είναι γιατί δεν είδαν τι κίνδυνο είχαμε. Άγρια σκυλιά οι τούρκοι...». (φωτο 3)

0004

Κάποιοι μίλησαν για ακρότητες του Σαμψών. Και δυστυχώς ανάμεσα τους όχι μόνο τουρκοκύπριοι. Το πιο γνωστό έγκλημα κατά αμάχων που πήγαν να φορτώσουν στον Σαμψών και τους άνδρες του, είναι η κατηγορία για τη δολοφονία της γυναίκας και των παιδιών του στρατιωτικού ιατρού της ΤΟΥΡΔΥΚ, Νιχάτ Ιλχάν συνοδευόμενη και από φωτογραφία. H κυπριακή πλευρά αντέκρουσε τον ισχυρισμό αυτό επικαλούμενη μαρτυρία του φωτογράφου της περίφημης εικόνας που έκανε το γύρο του κόσμου, Αχμέτ Μπαράν, στον δημοσιογράφο Κώστα Γεννάρη. Σύμφωνα με τον Μπαράν, το έγκλημα αυτό διαπράχτηκε από τον ευρισκόμενο σε κατάσταση αμόκ Νιχάτ Ιλχάν και βέβαια όχι στο μπάνιο. Ο Μπαράν βεβαιώνει ότι με εντολή του Ντεκτάς που όταν ειδοποιήθηκε για το φονικό είπε «αυτή η υπόθεση μπορεί να μας φανεί χρήσιμη», τα πτώματα μεταφέρθηκαν στο γνωστό μπάνιο και κατηγόρησαν-στοχοποίησαν τους Κύπριους πολιτοφύλακες για το δήθεν έγκλημα. Το αποκρουστικό είναι ότι η Αριστερά της Κύπρου, υιοθέτησε αμέσως και χωρίς ενδοιασμούς την τουρκική εκδοχή... «Και εμείς κάναμε πολλά...».

0005

Και ερχόμαστε στην 14η Ιουλίου 1974. Ο Σαμψών βρίσκεται στην Τύμπου σε μια εκδήλωση. Μετά την Τύμπου πάει στην Λύση, καλεσμένος στον γαμο του Ανδρέα Παρισινού όπου μένει στο γλέντι μέχρι τις 2 το πρωΐ. Το πρωΐ της 15ης Ιουλίου στις 08.15’ του τηλεφωνεί η γυναίκα του Βέρα, που πηγαίνοντας στον γιατρό της για προγραμματισμένο check-up, ευρισκόμενη στον Στρόβολο, ακούει πυροβολισμούς. Του λέει «Μείνε σπίτι, μην πας στην εφημερίδα, δεν ξέρω τι γίνεται». Ο Σαμψών δεν την ακούει. Στις 9 παίρνει το αυτοκίνητό του και τους αστυνομικούς-συνοδούς του, και ξεκινάει από την Φάρμα του προς το κέντρο, προκειμένου να πάει στην «Μάχη». Στην διασταύρωση Τσερίου που υπήρχε μια ξυλοσχιστική μηχανή, τέσσερις άοπλοι άνδρες του 70 ΤΜΧ, κόβουν ξύλα κατ’ εντολή της μονάδας τους προκειμένου να γίνουν κάποιες κατασκευές. Βλέποντας τον οι στρατιώτες του ζητούν να τους πάρει μαζί του και να τους πάει στο ΒΜΗ, διότι ήταν άοπλοι και φοβήθηκαν μην βρεθούν σε χώρο ανταλλαγής πυρών.

Όντως ο Σαμψών τους παίρνει και τους πάει στην Αεροπορική Βάση να τους παραδώσει. Ο Αξιωματικός Υπηρεσίας δεν τους δέχεται καθότι η Βάση είναι σε επιφυλακή. Τότε ο Σαμψών μαθαίνει από τους αεροπόρους ότι έγινε πραξικόπημα και ότι ο Μακάριος ανετράπη από την Ε.Φ. Η Βάση διαθέτει όμως «κόκκινο τηλέφωνο» επικοινωνίας με το ΓΕΕΦ. Επικοινωνεί. Τους εξηγεί το πρόβλημά του. Παίρνει εντολή να τους πάει στο ΒΜΗ. Ξεκινώντας για το ΒΜΗ φτάνει στα φώτα «Καλησπέρα». Κάπου εκεί ήταν ένα μπλόκο της Ε.Φ.

Βλέποντας τους ο επικεφαλής αξιωματικός, τους σταματάει και συλλαμβάνει τους συνοδούς αξιωματικούς που οπλοφορούν. Ο Σαμψών αρνείται να τους εγκαταλείψει και πάει μαζί τους κάπου εκεί στην Ξενοδοχειακή Σχολή, όπου υπήρχε ένα άτυπο επιχειρησιακό κέντρο των πραξικοπηματιών. Μόλις φτάνει βρίσκει μεταξύ άλλων μπροστά του και τον Ταγματάρχη Σκλαβενίτη τον οποίο γνωρίζει προσωπικά. Ο Ταγματάρχης του λέει:
- Νίκο, πάρε αυτήν την λίστα με αυτά τα τρία ονόματα και πήγαινε να μου φέρεις έναν από όλους, να αναλάβει Πρόεδρος στην θέση του Μακαρίου (τα ονόματα είναι κατατεθειμένα στην Εξετ. Επιτρ. Βουλής του Φάκελου για το 1974). Πήγαινε στον πρώτο και αν υπάρξει πρόβλημα, πήγαινε στον επόμενο. Φέρε μου όμως έναν από τους τρεις.
Ο πρώτος ήταν Υπουργός του Μακαρίου και οι άλλοι δύο Δικαστικοί. Κανείς δεν μπορεί να πιστοποιήσει αν αυτοί είχαν συμφωνήσει εκ των προτέρων να αναλάβουν σε περίπτωση ανατροπής του Μακαρίου. Γνωστός πολιτικός που φέρεται να είχε συμφωνήσει πριν λίγο καιρό, τελικά είχε υπαναχωρήσει για δικούς του λόγους, λίγο προ του πραξικοπήματος.

Ο Σαμψών πηγαίνει στα σπίτια και των τριών όπου κανείς τους δεν εμφανίζεται, άλλος με την δικαιολογία ότι είναι πολύ άρρωστος, άλλος όντας κάπου απών και ο τρίτος ...εξαφανισμένος. Γυρνάει και το λέει στους πραξικοπηματίες Αξιωματικούς. Τότε ο Ταγματάρχης Σκλαβενίτης, παρουσία δύο άλλων αξιωματικών, του λέει:
- Nίκο, πρέπει να αναλάβεις εσύ τότε. Ο Μακάριος είναι νεκρός. Θα έχουμε εμφύλιο. Εσύ δεν είσαι ΕΟΚΑ Βητατζής. Όλοι σε εκτιμούν. Μόνο εσύ μπορείς να το αποτρέψεις. Φόρεσε ένα σακάκι και μια γραβάτα και έλα να σε ορκίσουμε! Ήταν τότε που ο Νίκος Σαμψών πιστεύοντας ότι με τον Μακάριο νεκρό, η Κύπρος οδεύει προς αιματοκύλισμα και ότι αναλαμβάνοντας την θέση του ανατραπέντα Μακαρίου, προσφέρει υπηρεσία και στην πατρίδα και στον λαό. Και δέχεται.

0007

ΗΤΑΝ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΛΑΘΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ...
Πολλοί Μακαριακοί και Αριστεροί σώθηκαν με παρέμβαση του Σαμψών, είτε οι ίδιοι, είτε μέλη της οικογένειάς τους από πράξεις αντεκδίκησης εκ μέρους στελεχών της ΕΟΚΑ Β’, τα οποία είχαν βασανιστεί απάνθρωπα στις Φυλακές από άνδρες του Εφεδρικού.

Το κακό είναι ότι όλοι αυτοί που ο Σαμψών τους έσωσε, το ξέχασαν αμέσως μετά την επιστροφή του Μακαρίου στα τέλη του 1974... Και ο Σαμψών έμεινε με την ρετσινιά του Πραξικοπηματία και του Δοτού Πρόεδρου των Πραξικοπηματιών... Στις ΗΠΑ ο Kissinger (όπως αναφέρουν τα αποδεσμευμένα αρχεία της εποχής του State Dpmt) ήταν έξαλλος με την είδηση της ανάληψης της εξουσίας από τον Σαμψών: «Αυτός είναι ακραίος εθνικιστής» έλεγε και ξανάλεγε... Με το «ακραίος εθνικιστής» εννοούσε «δεν είναι του χεριού μας, ήτοι ανεξέλεγκτος» (Depmt of State, Office of Historian, Volume 1966-1975, Area Turkey-Greece-Cyprus, Doc.#107) Ο δε Ιωαννίδης στο Α/ΕΔ είπε: «Μα αυτός είναι σχιζοφρενής»! (Καταθ.Γεωργίτση)Και αποδείχθηκε ότι δεν ήταν του χεριού τους, με το πώς αντιτάχθηκε στις κινήσεις «εφησυχασμού» του ΓΕΕΦ, με την έναρξη της Τουρκικής Εισβολής.

Κάποιος εκ των εξ απορρήτων του Μακαρίου, κάποτε του είπε: «Ο Μακάριος Νίκο, ξέρει ότι δεν το έκανες εσύ. Ζήτα του συγγνώμη και το θέμα θα κλείσει». Ο Σαμψών αρνήθηκε και με αφορμή μια ομιλία του στο δεύτερο ετήσιο μνημόσυνο του Γρίβα, κατηγορήθηκε ότι ωθεί τα πλήθη σε νέα εκτροπή και του ασκήθηκε ποινική δίωξη και συνελήφθη. Αργότερα παραπέμφθηκε σε δίκη για την συμμετοχή του στο Πραξικόπημα και καταδικάστηκε... Έσβησε το 2001 από τα κουσούρια που του είχαν αφήσει τα βασανιστήρια των Εγγλέζων, μετά από πολλές περιπέτειες...

158282 b

ΗΞΕΡΕ ΟΤΙ ΕΦΕΥΓΕ. ΚΑΙ ΕΦΥΓΕ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ. ΑΠΟΔΙΟΠΟΜΠΑΙΟΣ ΤΡΑΓΟΣ...
ΠΟΙΟΣ; Ο «ΑΤΡΩΤΟΣ» ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ...
ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΖΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ...

ΥΓ: Απαξιώ να αναφέρω τις ελεεινές κατηγορίες δύο πρωταγωνιστών της επιτροπής της κυπριακής βουλής, που αβίαστα υιοθέτησαν μια εμετική πληροφορία κάποιου, ότι δήθεν ο Σαμψών σχεδίασε με τον Λαμπράκη το Πραξικόπημα της 15/7/74, λίγες μέρες πριν στον Πόρο. Η εν λόγω επιτροπή δεν δεχθηκε να καταθέσουν όλοι όσοι μπορούσαν να βεβαιώσουν ότι την συγκεκριμένη μέρα, ήταν στην Λακατάμεια.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΜΑΧΗ FREE PRESS και την Ιστοσελίδα MAXH DEFENCE της 6/5/2018

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter