Write on Σάββατο, 11 Απριλίου 2015 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Γράφει ο: Αριστομένης Συγγελάκης*

«Καταστρέψατε την επαρχία Βιάννου. Εκτελέσατε πάραυτα, χωρίς διαδικασία, τους άρρενες που είναι πάνω από 16 ετών καθώς και όλους όσοι συλλαμβάνονται στην ύπαιθρο, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας».
Στρατηγός Φρίντριχ Βίλχελμ Μύλλερ, Ηράκλειο, Σεπτέμβριος 1943.

«Οι ναζί δεν έδειξαν ποτέ κάτι περισσότερο από το δειλό, άνανδρο, ωχρό προσωπείο ενός δολοφόνου που αποποιείται την πράξη του. Ενώ βασάνιζαν και σκότωναν συστηματικά άμαχους ανθρώπους, διαβεβαίωναν καθημερινά σ' ευγενικό και μαλακό τόνο ότι τάχα δεν άγγιζαν ούτε τρίχα και ότι ποτέ άλλοτε δεν είχε γίνει επανάσταση τόσο ανθρώπινη κι αναίμακτη.»
Σεμπάστιαν Χάφνερ, 1939 (αναφερόμενος στην τρομοκρατία του Γ' Ράιχ εναντίον του γερμανικού λαού την περίοδο 1933-1939).

Από τις 14 έως τις 16 Σεπτεμβρίου του 1943, 401 άνθρωποι δολοφονήθηκαν στις επαρχίες Βιάννου και Ιεράπετρας, στο δεύτερο μεγαλύτερο Ολοκαύτωμα της χώρας, κατ' εντολήν του σφαγέα Φρίντριχ Βίλχελμ Μίλερ. Μόνο από τον Αμιρά, το χωριό μου, δολοφόνησαν 117 συγχωριανούς μας. Ανάμεσά τους και ο παππούς μου Αριστομένης, οι τρεις αδελφοί του, Παύλος, Ιωάννης και Ματθαίος και ο πατέρας τους Νικόλαος. Συνολικά πέντε άτομα από το ίδιο σπίτι! Δύο ακόμα αδέλφια του παππού μου στήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα αλλά επέζησαν. Από την ευρύτερη οικογένεια μετράμε δεκάδες νεκρούς.

Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα από την έκθεση της Κεντρικής Επιτροπής Διαπιστώσεως Ωμοτήτων εν Κρήτη των Ν. Καζαντζάκη, Ι. Κακριδή, Ι. Καλιτσουνάκη και Κ. Κουτουλάκη, που επισκέφθηκαν την επαρχία μας σχεδόν δυο χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα: «Η Επιτροπή δεν θα λησμονήση ποτέ το σπαρακτικόν θέαμα που αντίκρυσεν καθώς έφθανεν εις τον Αμιράν, διά να διαπιστώση τα ανωτέρω εκτεθέντα· επί του τόπου της εκτελέσεως εύρε συγκεντρωμένας περί τας 300 γυναίκας μελανηφορούσας μετά των τέκνων των, θρηνούσας, κοπτομένας και μυρολογούσας. Την επομένην το πρωίαν επί του τόπου της εκτελέσεως ετελέσθη επιμνημόσυνος δέησις, την σπαρακτικότητα της οποίας αμυδρώς μόνον δύνανται να αποδώσουν αι ληφθείσαι φωτογραφίαι».

Κι όμως, ακόμα και σ' αυτό το φοβερό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, τα χαλκεία του Γ' Ράιχ προσπάθησαν να παρέμβουν για να παραχαράξουν την Ιστορία! Είναι χαρακτηριστικό το τηλεγράφημα της στρατιωτικής δύναμης της Βέρμαχτ, που επιχειρούσε στα χωριά της Βιάννου και της Δυτικής Ιεράπετρας, το οποίο απεστάλη στις 4 τα ξημερώματα της 15ης Σεπτεμβρίου 1943, μετά την πρώτη μέρα του εφιαλτικού τριημέρου.
«Επιχείρηση Βιάννος: Οι στόχοι της ημέρας δεν εκπληρώθηκαν. Μέχρι στιγμής, 280 Έλληνες, οι οποίοι πυροβολήθηκαν ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν, σκοτώθηκαν. Τα χωριά Κάτω Σύμη και Πεύκος κάηκαν. Ο ανδρικός πληθυσμός της Άνω Βιάννου συνελήφθη. Τώρα, συνολικά έχουν συλληφθεί 310 άνδρες.». Κατ' αρχάς σοκάρει ο κυνισμός των Γερμανών ναζί: 280 πολίτες είχαν ήδη δολοφονηθεί αλλά στο τηλεγράφημα δηλώνουν ότι «οι στόχοι της ημέρας δεν εκπληρώθηκαν».
Και γι' αυτό συνέχισαν τις επόμενες δύο ημέρες το αποτρόπαιο έργο τους δολοφονώντας συνολικά 401 αθώους και ανυπεράσπιστους πολίτες. Όμως ακόμα πιο εξοργιστική είναι η αναφορά ότι, δήθεν, οι 401 πολυαγαπημένοι συγγενείς, συγχωριανοί και συνεπαρχιώτες μας, «πυροβολήθηκαν ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν» (!), όταν όλοι γνωρίζουμε ότι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ και ανά ομάδες, με τη χαρακτηριστική ναζιστική οργάνωση και σαδιστική μεθοδικότητα.

Τι συνδέει τη Ρόζα Λούξενμπουργκ με το Ολοκαύτωμα της Βιάννου;
Στις 17 Γενάρη 1919, 48 ώρες μετά την άνανδρη, βάρβαρη και εν ψυχρώ δολοφονία της Ρόζας Λούξενμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ, οι εφημερίδες του Βερολίνου φιλοξενούσαν την επίσημη εκδοχή του γερμανικού κράτους σύμφωνα με την οποία οι δύο επαναστάτες «πυροβολήθηκαν ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν». Όπως σημειώνει ο σπουδαίος Γερμανός νομικός και δημοσιογράφος Σεμπάστιαν Χάφνερ, που αντιτάχθηκε στον χιτλερικό εφιάλτη, η μέθοδος αυτή αποτελούσε συνήθη πρακτική για την εκκαθάριση πολιτικών αντιπάλων «ανατολικά του Ρήνου». Η μεθόδευση αυτή αποκαλύπτει την πάγια πρακτική των ναζί να αποστέλλουν ψευδείς, χαλκευμένες αναφορές, προκειμένου να αποκτήσουν άλλοθι ή ελαφρυντικά για τα αποτρόπαια εγκλήματά τους ενώπιον των δικαστηρίων ή της Ιστορίας. Το ίδιο έκαναν και στο Κομμένο, τους Λυγκιάδες και αλλού. Μία πρακτική που έρχεται από το 1919... Το αυγό του φιδιού χρειάστηκε μερικές δεκαετίες να επωαστεί μέχρι να εκδηλώσει τις πραγματικές του διαθέσεις και να αιματοκυλίσει τη Βιάννο, την Ελλάδα και την κατεχόμενη Ευρώπη.

Οι Γερμανοί προσπάθησαν να καλύψουν το έγκλημά τους
Πέραν όμως της σημαντικής αυτής αποκάλυψης, υπάρχει κι άλλο ένα στοιχείο συγκλονιστικό: οι Γερμανοί ζήτησαν από τον τότε Πρωτοσύγκελλο και κατόπιν Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ευγένιο Ψαλιδάκη να υπογράψει ψεύτικη δήλωση. Κι αυτός, με απαράμιλλο θάρρος, τους απάντησε: «Τουφεκίστε με, αλλά ψεύτικη δήλωση δεν υπογράφω, γιατί είδα με τα μάτια μου γυναίκες ξεκοιλιασμένες».

Οι σφαγείς χόρευαν επί των πτωμάτων ειρωνευόμενοι τις ολοφυρόμενες γυναίκες και φωνάζοντας ναζιστικά συνθήματα
Όμως τι έκαναν αμέσως μετά τις μαζικές εκτελέσεις αμάχων οι σφαγείς της Βέρμαχτ; Χαρακτηριστικά τα αποσπάσματα της Έκθεσης των Καζαντζάκη, Κακριδή, Καλιτσουνάκη: «Εκ των εκτελεστών άλλοι μεν απεχώρησαν εις τον Κρεββατάν και άλλοι έμειναν εις τον Αμιράν, εγκατασταθέντες δε εις μίαν αυλήν ολίγον απέχουσα από του τόπου της εκτελέσεως ήρχισαν να τρώγουν και να διασκεδάζουν περιπαίζοντες και τας ολοφυρομένας γυναίκας και μιμούμενοι τας κραυγάς της απελπισίας των «Παναγιά μου, Παναγιά μου!». Όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Συνέχισαν το έργο τους στον Κρεββατά: «Μετά την εκτέλεσιν συνεκεντρώθησαν εις τον Κρεββατάν και τα εκτελεστικά αποσπάσματα Βαχού, Αμιρών και Κεφαλοβρύσου και υπό τους ήχους φωνογράφου ήρχισαν να διασκεδάζουν επί του δώματος του Γ. Ζωάκη και έπειτα μεθυσμένοι κατελθόντες εχόρευαν επί των πτωμάτων των εκτελεσθέντων φωνάζοντες "Χάιλ Χίτλερ" και "Ζήτω η Γερμανία" (ελληνιστί)».

Αμέσως μετά το γλέντι τους επί των πτωμάτων, στις 4.00 τα ξημερώματα της 15ης Σεπτεμβρίου 1943, οι Γερμανοί ολοκλήρωσαν τις ημερήσιες «υποχρεώσεις» τους, στέλνοντας το συγκεκριμένο τηλεγράφημα! Δυστυχώς όμως, συνέχισαν το φρικτό τους έργο για δύο ακόμη ημέρες. Συνολικός απολογισμός του Ολοκαυτώματος των χωριών της Βιάννου και της Δυτικής Ιεράπετρας: 401 νεκροί, δέκα χωριά έγιναν στάχτη, εκ θεμελίων καταστράφηκαν 950 οικίες. Κρίσιμη λεπτομέρεια: πριν ανατινάξουν τα σπίτια λεηλάτησαν και λήστεψαν ό,τι πολύτιμο υπήρχε και το φόρτωσαν στα ζώα και ούτε εκείνα ξαναγύρισαν πια.

Η Βιάννος βυθίστηκε στο πένθος, ορφάνεψε, ρήμαξε αλλά δεν λύγισε! Πέντε, μόλις, μήνες μετά το Ολοκαύτωμα επανήλθε στους αγώνες: στέριωσε νέο αντάρτικο στην περιοχή και διοχέτευσε αντάρτες που έδρασαν στις μάχες της Παναγιάς, του αεροδρομίου Καστελλίου Πεδιάδος (μέσα Σεπτεμβρίου 1944) και στη νικηφόρα μάχη του Μαραθίτη-Φορτέτσας (11 Οκτωβρίου 1944)!

Η γερμανική προπαγάνδα συνεχίζεται και μετά το πέρας της Κατοχής!
Όμως, με μεγάλη μας λύπη διαπιστώνουμε ότι η διακίνηση ψευδών και αβάσιμων στοιχείων συνεχίζεται και από τις μετακατοχικές γερμανικές κυβερνήσεις! Και τι δεν έχει κατά καιρούς επικαλεστεί το βαθύ γερμανικό κράτος, προκειμένου να μην αναλάβει την ευθύνη για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που διέπραξε το Γ' Ράιχ στην Ελλάδα: είναι ενδεικτική η επίσημη απάντηση του γερμανικού δημοκρατικού κράτους στον θρυλικό Αργύρη Σφουντούρη, σύμφωνα με την οποία το Ολοκαύτωμα του Διστόμου ήταν «αναπόφευκτα γεγονότας στο πλαίσιο πολεμικών επιχειρήσεων» και συνεπώς οι οικογένειες των θυμάτων δεν δικαιούνται αποζημιώσεων!

Ο Γολγοθάς των επιζώντων
Ο σταυρός του μαρτυρίου ήταν βαρύτερος για όσους επέζησαν. Μετά το αιματοκύλισμα ακολούθησε η πείνα, η δυστυχία, ο εμφύλιος σπαραγμός. Οι οικογένειες των θυμάτων, οι χήρες και τα ορφανά, με μαύρα ρούχα και μαύρη την καρδιά, αντιμετώπισαν την αδιαφορία, τον προπηλακισμό, την κοινωνική περιφρόνηση, τη μοναξιά και τη στέρηση. Τα ορφανά ήταν κοινωνικοί παρίες, που υπέστησαν με βιαιότητα τον κοινωνικό αποκλεισμό και τον ταξικό διαχωρισμό.
Αναρωτήθηκε άραγε πότε κανείς πώς επέζησαν οι χήρες και τα ορφανά; Πώς οι μητέρες περιέσωσαν το μέλλον των παιδιών τους μέσα από τη στάχτη, μόνες κι αβοήθητες, χωρίς την υποστήριξη του ελληνικού κράτους και με προκλητικά απούσα την υπεύθυνη για το δράμα τους Γερμανία; Επίσης αναρωτήθηκε άραγε ποτέ κανείς πόσα προικισμένα στο πνεύμα ορφανά καταδικάστηκαν σε χειρωνακτική δουλειά, στο εργοστάσιο της εσωτερικής μετανάστευσης ή, αλίμονο!, στα εργοστάσια των ίδιων των Γερμανών;
Ακόμη αναρωτήθηκε ποτέ κανείς πώς, πότε, με ποιους πόρους και ποια μέσα έγινε η αναστήλωση των ερειπίων της Επαρχίας Βιάννου και ολόκληρης της Ελλάδας, που έμοιαζε με «χαμένη πατρίδα»;
Όχι άδικα, ο αγώνας της Βιαννίτισσας, της Διστομίτισσας, της Καλαβρυτινής, της Ανωγειανής, της Σφακιανής, της γυναίκας από το Κομμένο, την Υπάτη, τη Δαμάστα, το Σάρχο, το Σοκαρά, το Κέντρος Ρεθύμνου, την Κάνδανο, τα Κερδύλλια, τη Μουσιωτίτσα, τη Δράκεια Μαγνησίας, την Κλεισούρα, το Χορτιάτη, της ηρωίδας γυναίκας, μάνας, χήρας, που αγωνίζεται για να μεγαλώσει τα παιδιά της με αξιοπρέπεια είναι ταυτισμένος με τον αγώνα του λαού μας. Έναν αγώνα για προκοπή, δικαιοσύνη και εθνική αξιοπρέπεια!

Έγκλημα χωρίς τιμωρία!
Σήμερα, ανήμερα της μαύρης επετείου της εισόδου της Βέρμαχτ στη Θεσσαλονίκη, κανείς δεν δικαιούται να έχει πλέον αμφιβολία για το γεγονός ότι το Γ' Ράιχ αιματοκύλισε, λεηλάτησε, λήστεψε και ισοπέδωσε την Ελλάδα! Για να υπάρξει κάθαρση στην τραγωδία της Κατοχής απαιτείται αφ' ενός η δίκαιη τιμωρία των θυτών και αφετέρου η εύλογη ικανοποίηση των θυμάτων. Όμως, αντί η δημοκρατική Γερμανία να συμβάλλει στην προσπάθεια σύλληψης και τιμωρίας των υπευθύνων για τα Ολοκαυτώματα έκανε διαχρονικά τα πάντα για να σώσει από τη Δικαιοσύνη ακόμα και τους πιο στυγνούς εγκληματίες πολέμου, με πλέον χαρακτηριστική την περίπτωση Μαξ Μέρτεν, του σφαγέα των σχεδόν 60.000 Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Ο Μέρτεν, αν και είχε καταδικαστεί στην Ελλάδα σε 25 χρόνια φυλάκιση, κατόπιν ισχυρότατων πιέσεων στις οποίες ενέδωσε το 1959 η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή του πρεσβύτερου, τελικά εκδόθηκε στη Γερμανία, όπου, χωρίς να δικαστεί, απηλλάγη με βούλευμα! (Τι μου θυμίζει αυτό άραγε...).
Αλλά και σε ό,τι αφορά στην ικανοποίηση των δίκαιων απαιτήσεων των θυμάτων, η μετακατοχική Γερμανία ακολούθησε μία αποπροσανατολιστική και, επί της ουσίας, προκλητικά αδιάλλακτη στάση, μετερχόμενη κάθε μέσου ώστε να μην υποχρεωθεί να αποζημιώσει τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας και τον ελληνικό λαό στο σύνολό του για τα φοβερά δεινά που υπέστη.
Τους απαντούμε: μόνο με «Δικαιοσύνη και Αποζημίωση!»2 θα επέλθει η κάθαρση στην ανείπωτη τραγωδία της Κατοχής! Ή, στη γλώσσα που μοιάζουν να καταλαβαίνουν καλύτερα: οι κανόνες είναι κανόνες, οι οφειλές πρέπει να αποπληρωθούν. Keine Tricks! (Χωρίς κόλπα!)

*Μέλος της Σ.Ε. του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα και μέλος της Ένωσης Θυμάτων Ολοκαυτώματος Δήμου Βιάννου.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Δευτέρα, 06 Απριλίου 2015 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Την Κυριακή 05 Απριλίου 2015, πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις εορτασµού της 74ης Επετείου της Μάχης των Οχυρών, στα Οχυρά «ΡΟΥΠΕΛ» και «ΙΣΤΙΜΠΕΗ», στις οποίες παρέστησαν η Υφυπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης κα Μαρία Κόλλια - Τσαρουχά, ο Διοικητής του Γ΄ΣΣ/NRDC-GR Αντιστράτηγος κ. Ηλίας Λεοντάρης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ.κ Μακάριος, εκπρόσωποι των τοπικών και προξενικών αρχών, καθώς και αντιπροσωπείες εν ενεργεία και εν αποστρατεία Αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας.

11oh

12oh

13oh

14oh

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων πραγματοποιήθηκε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο πεσόντων.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Παρασκευή, 03 Απριλίου 2015 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, με αφορμή την 74η επέτειο από την ημέρα κήρυξης του πολέμου της ναζιστικής Γερμανίας κατά της Ελλάδας, οργανώνει τη Μεγάλη Δευτέρα 6 Απριλίου 2015 και ώρα 12:00 στο ΥΠΕΘΑ, εκδήλωση τιμής και μνήμης αφιερωμένη στους μαχητές του Ελληνικού Στρατού στα οχυρά του Ρούπελ και γενικότερα στη συμβολή των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και στην ηρωική Εθνική Αντίσταση του ελληνικού λαού.

Θέμα της εκδήλωσης: «Ιστορική μνήμη – Τεκμηριωμένη ενημέρωση για τις γερμανικές οφειλές». Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα «Καποδίστριας» του ΥΠΕΘΑ στις 12 το μεσημέρι και εντάσσεται στον κύκλο των πρωτοβουλιών του ΥΠΕΘΑ με τον γενικό τίτλο «ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ – ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ - ΔΙΚΑΙΩΣΗ» που συνδέεται με την διεκδίκηση από την Ελλάδα των γερμανικών οφειλών από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΤΗΣ 6ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΟ ΥΠΕΘΑ

Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ – ΕΛΛΑΔΑ – ΚΑΤΟΧΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ- ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ – ΔΙΚΑΙΩΣΗ

- Θέμα: Ιστορική μνήμη – Τεκμηριωμένη ενημέρωση για τις οφειλές

- Τόπος: Κεντρική Αίθουσα «Καποδίστριας», 1ος όροφος ΥΠΕΘΑ

- Ώρα:12:00-13:30.

- Εισαγωγή και χαιρετισμοί από την πολιτική ηγεσία

- Χαιρετισμός από στρατιωτική ηγεσία

- Ομιλία για το χρονικό της ημέρας από τον Συνταγματάρχη ΠΒ Ιωάννη Γεμενετζή - Υποδιευθυντή της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού ('10)

- Παρουσίαση οπτικοακουστικού υλικού (15΄)

- Ομιλία εκ μέρους του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα από τον Δημήτρη Αλευρομάγειρο, Αντιστράτηγο ε.α. (10΄)

- Απονομή αναμνηστικής πλακέτας προς αναγνώριση της προσφοράς του Εθνικού Συμβουλίου.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015 Κατηγορία ΕΘΝΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ
Του Χρ. Ν. Τουφεξή*

Άρχισε η παράδοση λειψάνων στις οικογένειες μετά τη ταυτοποίηση τους από το ανθρωπολογικό εργαστήριο της ΔΕΑ, που έχουν ανευρεθεί στη τοποθεσία "Λαπάτσα" βορειοδυτικά του κατεχόμενου χωριού της Σκυλλούρας. Σύμφωνα με επίσημες πληροφορίες της ΔΕΑ στη περιοχή έχουν εντοπισθεί διάφορα οστά τα οποία φαίνεται να ανήκαν σε 17 άτομα όμως λόγω της πολύ άσχημης κατάστασης των οστών, το απαιτούμενο DNA λήφθηκε από 15 μόνο δείγματα και έτσι ο κατάλογος των ταυτοποιήσεων περιορίζεται σε 15 μόνο πρόσωπα.

Η πρώτη περίπτωση ανήκει στο Δεκανέα του 286 Μηχανοκίνητου Τάγματος Πεζικού, Δημητρίου Γεωργίου του Πέτρου ο οποίος ανήκε στη χαμένη από τις 15 Αυγούστου 1974 διμοιρία του ανθυπολοχαγού Ιωσήφ Σεργίδη του 1ο Λόχου του τάγματος. Ο 1ος Λόχος του 286 ΜΤΠ κατά τη πιο πάνω ημερομηνία ήταν εγκατεστημένος στα υψώματα επί της οδού Σκυλλούρας – Αγίου Ερμολάου και ήταν ο πιο προωθημένος από τους άλλους 3 Λόχους του τάγματος. Ο 3ος Λόχος βρισκόταν εντός της Σκυλλούρας, ενώ ο 2ος Λόχος και ο Λόχος Διοικήσεως βρίσκονταν στον Άγιο Βασίλειο. Υπό διοίκηση του 286 ΜΤΠ τέθηκε ένας ουλαμός αρμάτων της 21 ΕΑΝ ο οποίος αποτελείτο από τα 2 καταληφθέντα τουρκικά άρματα Μ47 και Μ113 που έπεσαν σε φίλια ενέδρα επί του υψώματος Κόρνος στο Πενταδάκτυλο στις 2 Αυγούστου 1974. Στον ΟΥΛΑΝ εντάχθηκαν και 4 Marmor Herrington της 21 ΕΑΝ. Εντός της Σκυλλούρας εγκαταστάθηκε επίσης η Διοίκηση και 2 Λόχοι του 231 ΤΠ ενώ στη περιοχή είχαν οχυρωθεί υπολείμματα της 33ΜΚ, η 3η Πυροβολαρχία της 183 ΜΠΠ καθώς και η 198 ΠΟΠ. Αντιαεροπορική προστασία παρείχε η 195 ΜΑΑΠ. Η τουρκική αεροπορία εντόπισε τις φίλιες δυνάμεις με συνεχείς πτήσεις.

Λόγω της στρατηγικής σημασίας της περιοχής για σκοπούς κατάληψης της ευρύτερης περιοχής Μόρφου, ο τουρκικός στρατός στις 15 Αυγούστου εξαπέλυσε επίθεση με ισχυρές δυνάμεις με σκοπό των εγκλωβισμό και εξουδετέρωση των ελληνικών δυνάμεων. Για το σκοπό αυτό διατέθηκαν για κύρια επίθεση με άξονα τα χωριά Σκυλλούρα - Αγία Μαρίνα το 1ο και 3ο Τάγμα Καταδρομών και το 4ο Τάγμα Αλεξιπτωτιστών μαζί με ύλη 15 αρμάτων Μ47. Τα φίλια τμήματα είχαν να αντιμετωπίσουν από βόρεια, με άξονα την επίθεση επί της κατεύθυνσης Αγίου Ερμολάου – Κοντεμένου – Μοναστήρι Αγίου Γεωργίου Ρηγάτου, το 3ο Τάγμα της ταξιαρχίας αλεξιπτωτιστών καθώς και ένα ΟΥΛΑΜ Μ47.

Κατά την επική μάχη που ξεκίνησε από τις πρωινές ώρες της 15ης Αυγούστου και συνεχίστηκε μέχρι αργά το βράδυ, γράφτηκαν σελίδες ηρωισμού, αυταπάρνησης και ελληνικής αρετής. Σημειώθηκαν όμως και στιγμές ασυνεννοησίας, έλλειψης επικοινωνίας και πανικού.

Μέσα σε αυτό το καμίνι του πολέμου εθεάθη για τελευταία φορά η διμοιρία του ανθυπολοχαγού Σεργίδη να διασταυρώνει το δρόμο Σκυλλούρας – Κοντεμένου και να κατευθύνεται προς τα υψώματα της Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας. Το τι πραγματικά συνέβη δεν έχουμε επιζώντες για να μας το μαρτυρήσουν αλλά από μακριά άνδρες του 286 ΜΤΠ που κατάφεραν πρώτοι να ανέβουν στο χωριό Αγίας Μαρίνας, παρακολουθούσαν γύρω στις 4 το απόγευμα να διεξάγεται σκληρή μάχη βορείως της Σκυλλούρας, με συμμετοχή των τουρκικών πεζοπόρων δυνάμεων, αρμάτων και αεροπορίας. Φαίνεται ότι η διμοιρία του Σεργίδη αναρριχήθηκε επί του υψώματος ''Λαπάτσα'' και άρχισε την κατάβαση προς τα υψώματα Αγίας Μαρίνας όπου οι τούρκοι δεν είχαν ακόμη πατήσει το πόδι τους. Δυστυχώς εντοπίσθηκαν από τις τουρκικές δυνάμεις που είχαν εξαπλωθεί στη περιοχή και καθηλώθηκαν. Στη μάχη που ακολούθησε μόνο ο ποιητής μπορεί να τη περιγράψει . Περικυκλωμένη μια χούφτα παλληκάρια του 286 ΜΤΠ και πιθανό και άλλης μονάδας, αποφάσισαν να πολεμήσουν για τη τιμή των όπλων και να μην παραδοθούν. Σαν γνήσιοι απόγονοι του Λεωνίδα το ύψωμα ''Λαπάτσα'' έμελλε να γίνουν νέες Θερμοπύλες, έμελλε να γίνει ένα νέο Σούλι. Ένα ένα τα παλληκάρια έπεφταν στο πεδίο της μάχης και περνούσαν στο πάνθεο των αθανάτων.

Το 2005 31 χρόνια μετά την επική μάχη το 'Τμήμα Δασών' των κατεχομένων κατά τη κατασκευή δασικών δρόμων εντόπισε τα οστά των ηρωικώς απόντων της διμοιρίας κατάσπαρτα στη περιοχή. Φαίνεται καμιά προσπάθεια δεν έγινε για ενταφιασμό τους και τα ηρωικά οστά έμειναν όλα αυτά τα χρόνια εκτεθειμένα στο καυτό ήλιο, στη βροχή και στη λάσπη. Πάγια τακτική των βάρβαρων κατοχικών στρατευμάτων. Καμία υποτυπώδη ανθρώπινη ευαισθησία , κανένας σεβασμός στους νεκρούς του αντιπάλου.

Βιογραφικό του ηρωικώς πεσόντα Δεκανέα Δημητρίου Γεωργίου του Πέτρου

Γεννήθηκε την ιστορική μέρα της 1ης Απριλίου 1955 με την έναρξη του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ με γονείς το Πέτρο, ψαρά στο επάγγελμα από τη Ξυλοτύμπου και τη Φανού από τη Τρεμετουσιά, στην Ξυλοτύμπου. Ο Γιώργος έχει τέσσερις αδελφές, τις Δήμητρα, Κυριακή, Ελένη και Ευανθία.
Αποφοίτησε από το Δημοτικό Σχολείο της γενέτειράς του το 1967. Είχε πολύ καλό και ήσυχο χαρακτήρα. Διακρίθηκε στον αθλητισμό και βραβεύτηκε με δύο κύπελλα. Πριν καταταγεί στο στρατό, δούλευε ως οικοδόμος τη μέρα και ψαράς τη νύκτα.

Κατατάγηκε στην Εθνική Φρουρά το Γενάρη του 1973 με το ΑΣΜ 8673/73 .Μετά τη βασική του εκπαίδευση στο Κ.Ε.Ν. Λάρνακας, επιλέγηκε ως Υποψήφιος Βαθμοφόρος και έλαβε το βαθμό του δεκανέα. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε στον 1ο Λόχο του 286 Μ.Τ.Π.

Όταν το Τάγμα του μετέβαινε στην Αμμόχωστο, το καλοκαίρι του 1973, για να λάβει μέρος σε άσκηση Θαλασσίας, ο Δημητρίου τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη σύγκρουση τεθωρακισμένων οχημάτων BTR. Κατά την Τουρκική Εισβολή έλαβε μέρος στη νυκτερινή αντεπίθεση κατά του τουρκικού προγεφυρώματος στο Πέντε Μίλι, τη νύκτα της 20ης προς 21η Ιουλίου 1974. Στην αντεπίθεση αυτή ο δεκανέας Δημητρίου τραυματίστηκε στο χέρι και στο γλουτό από θραύσματα όλμου. Παρά το γεγονός ότι δεν αποθεραπεύτηκε πλήρως, επανήλθε στη Μονάδα του.

Γύρω στις 10 Αυγούστου 1974 τον επισκέφθηκαν οι γονείς του στην περιοχή των υψωμάτων νοτίως του Αγίου Ερμολάου, οι οποίοι τον παρακάλεσαν να επανέλθει στο σπίτι τους μέχρι να αποθεραπευτεί πλήρως. Το παλικάρι όμως αρνήθηκε και πρόταξε το καθήκον του προς την κινδυνεύουσα πατρίδα του τιμώντας το όρκο του, τιμώντας την ιστορική του μονάδα, τιμώντας την οικογένεια του και την γενέτειρα του Ξυλοτύμπου.

Η κηδεία του θα τελεστεί τη Κυριακή 22 Μαρτίου 2015 η ώρα 11:30 στον ιερό ναό Αγίου Ραφαήλ στη Ξυλοτύμπου όπου και θα γραφτεί ο επίλογος της οδύσσειας του ήρωα, 41 χρόνια από την εξαφάνιση του. - ΠΗΓΗ

*Ο Χρίστος Ν Τουφεξής είναι ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Πολεμιστών 286ΜΤΠ -1974

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015 Κατηγορία ΔΙΕΘΝΗ

Παρουσία της Βασίλισσας Ελισάβετ έγινε στον καθεδρικό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο η τελετή μνήμης για τους πεσόντες κατά τα 13 χρόνια βρετανικής παρουσίας στο Αφγανιστάν.

Παρόντες ήταν ο Βρετανός πρωθυπουργός Κάμερον και σύσσωμη η βασιλική οικογένεια καθώς και ο πρώην πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ, που το 2001 αποφάσισε τη συμμετοχή των στρατιωτικών δυνάμεων της χώρας στη διεθνή συμμαχία υπό τις ΗΠΑ. Μετά την τελετή έγινε στρατιωτική παρέλαση στο Λονδίνο.

Στα 13 χρόνια που οι δυνάμεις του Ηνωμένου Βασιλείου βρίσκονταν στο Αφγανιστάν σκοτώθηκαν 453 Βρετανοί στρατιώτες. Αυτά τα χρόνια υπηρέτησαν συνολικά 140.000 άνδρες και γυναίκες του βρετανικού στρατού.

Οι τελευταίες βρετανικές δυνάμεις αποχώρησαν τον περασμένο Οκτώβριο, όμως παρέμειναν 500 αξιωματικοί προκειμένου να εκπαιδεύσουν τις αφγανικές δυνάμεις ασφαλείας.

Copyright © 2015 euronews

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter