Write on Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018 Κατηγορία ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ

Γράφει ο Στάθης Μάρκου - Αεροπόρος

Σήμερα είναι μια ιδιαίτερη μέρα για μένα. Έχω ραντεβού με τον Α/ΓΕΑ στο αεροδρόμιο της Τανάγρας. Είναι φίλος μου, έχουμε υπηρετήσει παλιά μαζί στον Βόλο και ήμουν ένας εκ των εκπαιδευτών του στα F-5.

Μου επιφυλάσσει μια έκπληξη μου είπε και να έχω μαζί μου την φόρμα και τα αρβύλα πτήσεων. Δεν καταλαβαίνω τον λόγο, ίσως να θέλει να βγάλουμε καμιά φωτογραφία... Σκέπτομαι...

Στις 09:00 περνώ την πύλη μαζί μου έρχεται ένας σμηνίτης να με συνοδέψει και πηγαίνουμε σε ένα υπόστεγο επισκευής Α/φων. Εκεί συναντούμε τον Αρχηγό και τον Δ/κτη της μονάδος που δεν τον γνωρίζω, είναι πολύ μικρότερός μου.

«Είσαι έτοιμος για την έκπληξη;», με ρωτά ο Αρχηγός. Τον κοιτώ και δεν απαντώ. Την ίδια στιγμή ανοίγει η πόρτα του υπόστεγου και ένα ρυμουλκό τρακτέρ βγάζει έξω στην πίστα ένα αεροσκάφος. Τρελαίνομαι καθώς το βλέπω, είναι F-5! Είναι σαν ολοκαίνουργιο! «Χρόνια το επισκευάζαμε» μου λέει ο Αρχηγός «και το κάναμε σαν καινούργιο. Σήμερα είναι η πρώτη του πτήση και σκέφθηκα ότι θα ήθελες να την κάνεις εσύ».

«Ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνεις», του απαντώ και προσπαθώ να συγκρατήσω τα δάκρυα μου. Θυμάμαι τα νιάτα μου. Οι άνδρες δεν κλαίνε... Το κλάμα είναι αδυναμία...

Πλησιάζω το αεροσκάφος. Στο pitot κρέμεται μια anti-G φόρμα. Την φορώ είναι ακριβώς στα μέτρα μου. Την ξανακοιτώ με προσοχή. Με ξεθωριασμένα γράμματα γράφει το όνομα μου! 15 χρόνια δεν την άλλαξα ποτέ κι ας είχε παλιώσει. Την θεωρούσα κάτι σαν γούρι... Ανεβαίνω την σκάλα μπαίνω μέσα. Ο υπόλογος με βοηθά να δεθώ. Κατεβαίνει ο υπόλογος, του κάνω σήμα να δώσει αέρα. 10% No1 start, μανέτα idle. Ο κινητήρας εκκινεί. Το ίδιο και με τον δεύτερο. Όλα εντάξει, σήμα για να βγάλει το μηχάνημα με τον αέρα.
Δεξιά μου βρίσκεται η κάσκα. Και αυτή είναι η δίκη μου, γράφει το όνομα μου. Την είχα αλλάξει το 1982 γιατί την προηγούμενη μου την είχε σπάσει με μια μπουνιά ο Ντούκας, που τον είχα κοψοχολιάσει σε μια πτήση, από τις πολλές που είχαμε κάνει μαζί. Συμμαθητές, τώρα δεν υπάρχει πια, έφυγε στα 62 του από καρδιά...

Τροχοδρομώ, φτάνω στην αρχή του διαδρόμου. Δοκιμή κινητήρων: 640-655 θερμοκρασίες, 99-100 στροφές. 20-55 πίεση λαδιού, 0-20 τα πτερύγια στις εξατμίσεις 50-85 όταν βάλω afterburner. όλα τα θυμάμαι κι ας έχουν περάσει 30 χρόνια! Full οι κινητήρες και φύγαμε! 155 μίλια τραβάω, είμαι στον αέρα!!!

Στα 300 πόδια γυρνάω ανάστροφα. Αγαπημένος ελιγμός, δεν θυμάμαι πόσες φορές τον έχω κάνει για να εντυπωσιάζω τους πιτσιρικάδες αεροπόρους. Ξανά σε ευθεία και σε άνοδο. Ήδη βλέπω το χωριό μου. Σήμερα δεν θα συρθώ στα 50 μέτρα πάνω από το σπίτι μου. 1) γέρασα και σοβάρεψα 2) δεν υπάρχει λόγος να το κάνω. Οι γονείς μου δεν ζουν πια να τους κοψοχολιάσω, η αδελφή μου είναι στην Αθήνα για να με χαιρετάει με την σκούπα...

Είμαι στα 20.000 πόδια θα μηδενίσω την ταχύτητα. Τραβώ το χειριστήριο το αεροσκάφος 90 μοίρες κάθετα. Σε δευτερόλεπτα η ταχύτητα ...0! Το αεροπλάνο πέφτει πίσω ανάστροφα κτυπιέται πάνω κάτω αριστερά δεξιά σαν να θέλει να με ξεφορτωθεί... Δεν με φοβίζεις φίλε μου, χιλιάδες ώρες μαζί ξέρω όλα τα κόλπα και τα τερτίπια σου. Και εσύ ξέρεις ότι το αφεντικό εδώ μέσα είμαι εγώ!

Αυξάνεται η ταχύτητα ξανά ευθεία στα 8000 πόδια. Στο βάθος ο Παρνασσός. Είναι χιονισμένους, πανέμορφος. Καθώς πλησιάζω βλέπω κάτι σαν σκιές ανθρώπινες. Δεν στέκουν στην κορυφή αλλά ποιο ψηλά σαν να αιωρούνται. Πλησιάζοντας βλέπω πως είναι άνθρωποι. Τους μετρώ, είναι επτά. Το αεροσκάφος επιβραδύνει και καθώς πλησιάζει ανεβοκατεβάζει την μύτη, κουνά ρυθμικά τα φτερά σαν να υποκλίνεται. Τώρα τους γνωρίζω. Είναι συμμαθητές μου... Αυτοί όμως είναι νέοι, ενώ εγώ σχεδόν γέρος. Με κοιτούν παγωμένα και αδιάφορα. Δείχνουν σαν να μη με γνωρίζουν. Σηκώνω τα χέρια ουρλιάζω!

«Εγώ είμαι αδέλφια, ο Στάθης ο συμμαθητής και φίλος σας! Εγώ είμαι Βασίλη, που όταν κρύφθηκες μια μέρα στην Σχολή και σε βρήκαν οι τριτοετείς πηδάγαμε δυο ώρες για πάρτι σου. Εγώ είμαι. που μου ζήτησες συγγνώμη επειδή ματαιώσεις την μετάθεση μου για Θεσσαλονίκη για να πας εσύ, ως Βορειοελλαδίτης, που ανάθεμα την ώρα που δέχτηκα για να πας να συναντήσεις την κακή σου τύχη. Εγώ είμαι Στέλιο, που σου έσπαγα τα νεύρα για να τσαντιστείς και ήσουν πάντα με ένα πλατύ χαμόγελο. Εγώ είμαι Χρήστο, που γέλαγα όταν σε έβαζε ο Γιούλης να κάνεις συνεχείς στροφές και να φωνάζεις μάλιστα-μάλιστα. Εγώ είμαι τζιτζι ριτζι Σταύρο, που ήθελα να σου βάλω βαρίδια στην Σχολή να μην σε παίρνει ο αέρας, γιατί ήσουν πολύ αδύνατος. Εγώ είμαι Δημήτρη, που μας έβαλε ο Βλάχος να φυλάμε σκοπιά στο κρεβάτι του αυτός κοιμήθηκε και εμείς ξεροστάλιαξαμε 3 ώρες δίπλα του. Εγώ είμαι Γιάννη, που κρεμόμασταν από τα χείλη σου όταν μας έλεγες ότι πήγες σε κοπέλα πολυτελείας... Στο Κολωνάκι, 15 ετών και αυτή σε έστειλε για σουβλάκια και όταν γύρισες είχε σκάσει μύτη η αδελφή σου που την είχε ειδοποιήσει η κοπέλα γιατί ήσουν ανήλικος και σε περιμάζεψε και έμεινες με την χαρά στο χέρι. Εγώ είμαι Νανόλη, που με τους συμμαθητές σου κάναμε καζούρα γιατί ταξιδεύοντας τα Χριστούγεννα ως πρωτοετής για Χανιά με Ολυμπιακή και αφού δεν είχαμε πλησιάσει αεροπλάνο, κάλεσες την αεροσυνοδό και της είπες να πει στον κυβερνήτη να σηκώσει τα flaps γιατί τα είχε ξεχάσει κάτω! Σε κάλεσε ο κυβερνήτης δήθεν να σε ευχαριστήσει και ξελιγώθηκε στα γέλια με την αφέλεια σου. Εγώ είμαι που τρεις ημέρες πριν «φύγεις» για πάντα ήμασταν στην Σαντορίνη και γυρνάγαμε στα μπαρ, γίναμε σκνίπα στο μεθύσι, συμπεριφερόμασταν σαν 15ρηδες και στις 4 το πρωί πέσαμε στην θάλασσα με τα ρούχα. Μου είπες ότι έτσι δεν είχες διασκεδάσει ποτέ. Εγώ είμαι, ο Στάθης που σας αγαπάω πολύ, που δεν θα σας συγχωρήσω ποτέ για την πίκρα που μου δώσατε σε εμένα και όλους τους συμμαθητές που φύγατε τόσο νωρίς σε καιρό ειρήνης. Αμέτρητες νύκτες ξαγρύπνησα, όταν έρχεστε στην σκέψη μου. Γιατί δεν με γνωρίζετε;;; Γιατί με ξεχάσατε;; Εγώ δεν σας ξέχασα ποτέ...».

ΣΙΓΗ... Για κάποια δευτερόλεπτα. Μετά ακούω μια φωνή. Δεν έρχεται από τα ακουστικά μου αλλά από έξω... «Ματαιοπονείς φίλε μου. Οι νεκροί δεν γνωρίζουν και προ παντός δεν έχουν αισθήματα. Αυτά είναι για τους ζωντανούς. Γι αυτό και υποφέρουν...

Ξαφνικά σκοτάδι, αλλά έχω τα μάτια ανοικτά... Πόσα συναισθήματα χαράς, ενθουσιασμού, απέραντης λύπης και απογοήτευσης μέσα σε 2/10 του δευτερολέπτου. Τόσο δεν διαρκεί το όνειρο;

Ώρα 03:04... Τέρμα ο ύπνος για σήμερα... Έχω να σκεφθώ τους συμμαθητές τους φίλους τους αδελφούς μου που έφυγαν τόσο νωρίς υπερασπιζόμενοι την Πατρίδα... Αχ έρημη πατρίδα πως σε κατάντησαν... Μας ενώνουν τόσα πολλά. Είναι η οικογένειά μου..!

ΥΓ: Δεν υπάρχει αεροπόρος της Πολεμικής Αεροπορίας που να μην έχει δει παρόμοιο όνειρο και δεν έχει αισθανθεί ακριβώς όπως εγώ!

37258109 504809219949443 3525546359010623488 n

Write on Τρίτη, 05 Ιουνίου 2018 Κατηγορία ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ

Τουρκικά F-16 πραγματοποίησαν σήμερα επτά υπερπτήσεις πάνω από τέσσερα ελληνικά νησιά!

Αναλυτικά, όπως έγινε γνωστό από το ΓΕΕΘΑ, σχηματισμός τουρκικών αεροσκαφών αποτελούμενος από τέσσερα F-16 εισήλθε στο FIR Αθηνών στις 10:35. Το ένα ζεύγος αεροσκαφών στις 10:45 πραγματοποίησε υπέρπτηση πάνω από τη νήσο Μαύρα και τα Λέβιθα στα 27.000 πόδια. Στη συνέχεια στις 10:49 έκανε υπέρπτηση ξανά πάνω από τη Μαύρα
στα 27.000 πόδια. Τα δύο αεροσκάφη εξήλθαν του FIR Αθηνών στις 10:57.

Το άλλο ζεύγος των τουρκικών F-16 στις 10:45 πραγματοποίησε υπέρπτηση πάνω από την Κίναρο στα 26.000 πόδια και στις 10:48 πάνω από τα Λέβιθα. Στις 10:50 πέταξε πάνω από τη Μαύρα στα 26.000 πόδια και στις 10:59 πάνω από το Αγαθονήσι επίσης στα 26.000 πόδια. Τα δύο αεροσκάφη εξήλθαν του FIR Αθηνών στις 11:03.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Κυριακή, 15 Απριλίου 2018 Κατηγορία ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Αντωνάκης

06/11/2014. Βραδινό πλοίο για Πειραιά.
Το πρόγραμμα λέει άφιξη νωρίς το πρωί. Τρέξιμο μέχρι τον σιδηροδρομικό σταθμό του Πειραιά για να προλάβω το πρωινό δρομολόγιο του προαστιακού για Χαλκίδα. Θα ήμουν εντελώς οριακά να προλάβω ή να το χάσω. Εναλλακτικά σχέδια αρχίζουν να πλάθονται στο μυαλό μου. Τηλέφωνο στον φίλο Γιάννη. «Ρε φίλε έρχομαι Πειραιά το πρωί... πάω Τανάγρα... και... προλαβαίνω δεν προλαβ....» ... «Έρχομαι στο λιμάνι να σε πάρω εγώ..» ...Ανακούφιση.

07/11/2014 06.00 Πειραιάς
Κατεβαίνω από το καράβι αγχωμένος και ευτυχώς γρήγορα συναντιέμαι με τον Γιάννη. «Έχω δει τα δρομολόγια και αν τρέξουμε θα προλάβεις το τραίνο στην Δεκέλεια. Αν όχι.. θα σε πάω Τανάγρα». Αρχίζουμε αγώνα δρόμου, η κίνηση σε λογικά πλαίσια στους δρόμους της Αθήνας και τελικά φτάνουμε εγκαίρως στο σταθμό της Δεκέλειας έξω από την ομώνυμη αεροπορική βάση. Κόσμος περιμένει στις αποβάθρες ανέμελος. Μετά από λίγο φτάνει το τρένο. Μπαίνω μέσα και φεύγουμε για Οινόη. Όλα βαίνουν καλώς. Ψάχνω ταξί για να με μεταφέρει στην πύλη της Τανάγρας. Φτάνω στην πύλη. Δίνω ταυτότητα. Ειδοποιούν και έρχονται και με μαζεύουν.

DSC 3259

Στάση πρώτη : 331ΜΠΚ .Συναντώ τον φίλο Γιώργο που σε λίγη ώρα θα πετάξει με ένα Mirage 2000-5 Mk2 της 331 ΜΠΚ πάνω από το Αιγαίο. Ντυμένο στην φαιοπράσινη φόρμα πτήσης και έτοιμο. Την μέρα εκείνη ήταν προγραμματισμένες πτήσεις με αποστράτους της ΠΑ και δημοσιογράφους στα πλαίσια των εορτασμών του προστάτη Αγίου της ΠΑ Αρχάγγελου Μιχαήλ. Ο σχεδιασμός περιλαμβάνει μια τριάδα αεροσκαφών Mirage 2000-5 Mk2, F-16D Blk 50 και ενός F-4E Phantom AUP. Γραμμή για το briefing με τους ιπτάμενους και τους επισκέπτες.

DSC 3431

Νομίζω πως βρίσκομαι σε τελετουργία. Απόλυτη ησυχία, προσήλωση και ο Μοίραρχος της 331ΜΠΚ και αρχηγός του σχηματισμού να αναλύει τις πτυχές της πτήσης καθώς και τις διαδικασίες ανάγκης για οτιδήποτε έκτακτο προκύψει. Απόλυτος επαγγελματισμός. Βλάβη ασυρμάτου, βλάβη κινητήρα, βλάβη ραντάρ, χαμηλή ορατότητα και οι συνέπειες αυτών αναλύονται διεξοδικά. Συχνότητες επικοινωνιών και σταθμοί εδάφους που έχουν αναλάβει την καθοδήγηση του σχηματισμού φανερώνονται σε εμάς τους «ξένους». Η επιτυχία της πτήσης σημαίνει την επιτυχία συντονισμού, επικοινωνίας και υψηλού επιπέδου επαγγελματισμού μιας ευρείας γκάμας ανθρώπων που αποτελούν μια αλυσίδα.

DSC 3560

Μετάβαση στο Shelter του αεροσκάφους μας. Το 506 της 331ΜΠΚ. Έλεγχος αεροσκάφους από τον κυβερνήτη Σμήναρχο (Ι) Μιχαήλ Πεταλά, δέσιμο στα εκτινασσόμενα καθίσματα, εκκίνηση κινητήρων και τροχοδρόμηση.

Κάπου εκεί χωρίζουν οι δρόμοι μας. Οι δρόμοι της γης με αυτούς του ουρανού. Οι στράτες των ανθρώπων με αυτές των αετών. Μένουμε να παρατηρούμε από μακριά το αεροσκάφος να απομακρύνεται καθώς προσεγγίζει το κατώφλι του διαδρόμου έτοιμο να ξεχυθεί στον φυσικό του χώρο.

DSC 3829

Ο κυβερνήτης δίνει στοιχειά στον κινητήρα, εμφανίζεται η μετάκαυση με το αεροσκάφος να επιταχύνει και να ξεκολλάει από τον διάδρομο με προορισμό το Αιγαίο. Μένω στην άκρη του διαδρόμου, βλέποντας το αεροσκάφος να απομακρύνεται και αναλογίζομαι πόσοι δεν γύρισαν ποτέ πίσω μετά από μια τέτοια απογείωση. Πόσοι έφυγαν για να κάνουν αυτό που πραγματικά αγάπησαν στην ζωή τους και δεν κατόρθωσαν να ξαναδούν το γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού, το γαλάζιο της Ελλάδας. Πόσοι δεν ξαναείδαν τους γονείς και τα παιδία τους. Πόσοι δεν ξαναέκαναν Πάσχα στο χωριό και Πρωτοχρονιά με φίλους. Αλλά έμειναν για πάντα στο μέρος που από την πρώτη μέρα έγινε το δεύτερο σπίτι τους. Στον ουρανό.

Καθώς επιστρέφουμε στο διοικητήριο της 331ΜΠΚ μετά από περίπου 20 λεπτά από την απογείωση διακρίνουμε στα στελέχη της ΠΑ αγωνία και αναστάτωση. Ρωτάμε τι έγινε. Δυο Τουρκικά F-16 προερχόμενα από αεροπορική βάση της ενδοχώρας της Τουρκιάς είχαν απογειωθεί με κατεύθυνση τον σχηματισμό των αεροσκαφών της ΠΑ τα οποία είχαν κατεύθυνση για μια διέλευση άνωθεν του μνημείου της «θυσίας» του Σιαλμά στον Αη Στράτη. Στις εσχατιές τις Ελληνικής επικράτειας, στην καρδιά του αρχιπελάγους εκεί που ένας νέος άνθρωπος, χρόνια πίσω, άφησε τα νιάτα του παρακαταθήκη σε αυτούς που ακλούθησαν και κατ’ επέκταση σε όλους εμάς.

Την ίδια στιγμή στην 135 Σμηναρχία Μάχης στην Σκύρο δυο λεβέντες έχουν μπει τρέχοντας στα Mirage 2000-5 επιφυλακής καθώς έχουν πάρει εντολή άμεσης απογείωσης και αναχαίτισης δυο άγνωστων ιχνών που εντοπίστηκαν στις οθόνες του ραντάρ κάποιου σταθμού έλεγχου κάπου στην Ελληνική επικράτεια. Εκκινούν κινητήρες, ελέγχουν τα συστήματα τους ενώ κάποιοι οπλουργοί απασφαλίζουν τους 4 πύραυλους Mica που φέρουν στους πτερυγικούς και κοιλιακούς φορείς τους και ξεχύνονται στο Αιγαίο.

DSC 4376

Επικρατεί ηρεμία στην Μοίρα. Τα τρία άοπλα αεροσκάφη δεν είναι πλέον μόνα τους. Προσεγγίζουν το σημείο τα αεροσκάφη readiness της Σκύρου και οι Τούρκοι το βάζουν στα πόδια. Παρασκευή απόγευμα δεν είναι ώρα για νταηλίκια σκέφτονται και στρέφουν πίσω προς τα μέρη που μέχρι πολύ πρόσφατα έσφυζε το καλύτερο κομμάτι του ελληνισμού.

DSC 4097

Τα παιδιά γυρίζουν πίσω μετά από τρεις χαμηλές διελεύσεις και εν συνεχεία κλειστές στροφές με αρκετά G’s πάνω από την Τανάγρα. Η αποστολή πάνω από το Αιγαίο είχε ολοκληρωθεί με επιτυχία και τα τρία αεροσκάφη επέστρεψαν σώα πίσω στο αεροδρόμιο. Οι μαγκιές των απέναντι δεν έπιασαν για άλλη μια φορά. Βλέπω ιδρωμένες φόρμες, πρόσωπα ταλαιπωρημένα αλλά γεμάτα χαρά και ικανοποίηση.

Το Αιγαίο προστατεύεται πλήρως και κάνεις δεν θα αμφισβητήσει το δικαίωμα μας να καμαρώνουμε το ηλιοβασίλεμα στην Λήμνο, τα ψαροκάικα στον Αη Στράτη να πιάνουν λιμάνι το ξημέρωμα μετά το ψάρεμα, μια βουτιά στα παγωμένα νερά του Καστελόριζου μετά το Πάσχα και ένα φόρο τιμής στους τρεις νεκρούς ήρωες Γενάρη μήνα στα Ίμια...ΚΑΝΕΙΣ.

DSC 4021

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Σάββατο, 14 Απριλίου 2018 Κατηγορία ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ

Η τελευταία πράξη στο δράμα που έχει συγκλονίσει όλη την Ελλάδα με τον θάνατο του ήρωα σμηναγού Γιώργου Μπαλταδώρου παίζεται αυτή την ώρα στο Μορφοβούνι Καρδίτσας, τόπο καταγωγής του.

Περίπου στις 12 έφτασε στον ιερό ναό του χωριού η σορός του άτυχου πιλότου, για να εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα. Εκεί βρίσκονται από νωρίς φίλοι και συγγενείς οι οποίοι έφτασαν στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου κρατώντας ένα λουλούδι στα χέρια τους για να αποχαιρετίσουν το γενναίο παλικάρι. Στον προάυλιο χώρο της εκκλησίας υπάρχουν δεκάδες στεφάνια.

pilot

Λίγο μετά τις 12.00 το μεσημέρι τελέστηκε τρισάγιο. Η μητέρα της γυναίκας του δεν άντεξε και λύγισε. Λιποθύμισε και μεταφέρθηκε με φορείο από την εκκλησία σε ασθενοφόρο της Πολεμικής Αεροπορίας. Στο ίδιο ασθενοφόρο θα παραμείνει και η σύζυγος του για προληπτικούς λόγους μέχρι την έναρξη της νεκρώσιμης ακολουθίας η οποία θα τελεστεί στις 2 το μεσημέρι.

pilot3

Στο μικρό χωριό του δήμου Πλαστήρα στον νομό Καρδίτσας οι σημαίες κυματίζουν μεσίστιες. Βουβή είναι η θλίψη και ο θρήνος για τον άδικο χαμό του 34χρονου σμηναγού της Πολεμικής Αεροπορίας, Γεωργίου Μπαλταδώρου

«Ήταν επιμελέστατος ως μαθητής με μεγάλο πάθος για τη ζωή και τη δουλειά του, ο Γιώργος», τόνισε ο δήμαρχος της περιοχής Δημήτρης Τσιαντής. «Είναι για μας ένας σύγχρονος ήρωας που θυσίασε τη ζωή του για την πατρίδα και είμαστε πολύ περήφανοι γι’ αυτόν», σημείωσε ο κ. Τσιαντής. Συγγενείς, φίλοι και γνωστοί μιλούν για έναν άνθρωπο που δεν του έλειπε ποτέ το χαμόγελο, σε συνδυασμό με τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα που τον διέκρινε σε κάθε του πράξη, σε κάθε ενέργειά του.

Πηγή: Πρώτο Θέμα

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018 Κατηγορία ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ

Του Α/πτχου ε.α. Θεόδωρου Κ. Αντωνόπουλου - Διατελέσαντος Μοιράρχου της 331 Μοίρας*

Εμείς οι της ''κάστας'' δεν κλαίμε τους νεκρούς μας.

Έχουμε εξοικειωθεί με τον Mr. Reaper από τα 18, όταν ψαχουλεύαμε τα magnetos του Τ-41 πριν την πρώτη πτήση solo.

Έκτοτε βαδίσαμε αντάμα, ζωή/θάνατος - θάνατος/ζωή, κάποιοι την σκαπούλαραν, κάποιοι όχι. Νοιώσαμε την οδύνη της απώλειας, κουβαλήσαμε φέρετρα στους ώμους, καθίσαμε δίπλα σε άδεια καθίσματα στο briefing room αναλογιζόμενοι τις παπαριές που λέγαμε χθές με τον συνάδελφο πριν φύγει για την τελευταία Α/Γ, σιχαθήκαμε εξ ίσου τους παρείσακτους που έσπευδαν να εκφράσουν τη λύπη τους χωρίς να μας ρωτήσουν αν τους θέλαμε ''εκεί'' στο αεροπορικό goodbye.

Όμως αυτοί που είναι ''απόντες'' για τους άλλους, είναι παρόντες και ολοζώντανοι για εμάς. Χαιρετιόμαστε κάθε φορά που πετάμε πάνω από το ''ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ'', βριζόμαστε όταν θυμόμαστε την 9άρα που τράβηξε απροειδοποίητα και μας έβγαλε τα άντερα στην πίσω θέση του διθέσιου, γελάμε όταν θυμόμαστε τη λουκούλεια αστακομακαρονάδα στη Μύρινα ...

Ο Γιώργος, ο Σωτήρης, ο Κώστας, ο Νίκος, ο Αλέξης ... ένα παρεάκι, το ΔΙΚΟ μας παρεάκι, στην exclusive Βαλχάλα που φυλάσσεται μόνο για τους ολίγους και εκλεκτούς ... Κι εμείς να περιμένουμε τη σειρά μας, για να καθίσουμε στο διπλανό κάθισμα και να αποτελειώσουμε το φραπόγαλο που αφήσαμε στη μέση.

*Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο facebook

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter