Write on Δευτέρα, 03 Αυγούστου 2015 Κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΑ

Το πρωινό της 20ης Ιουλίου 1974, βρήκε τον τότε Αντισυνταγματάρχη Γεώργιο Μπούτο, να κινείται με τη Μονάδα του με κατεύθυνση προς την πόλη της Κερύνειας. Ενστερνιζόμενος με τους άντρες του το Λακωνικό «ου πόσοι αλλά που», κινήθηκε με τα ελαφρά τεθωρακισμένα οχήματα του Τάγματός του, με αποστολή την εξάλειψη του εχθρικού προγεφυρώματος κοντά στην ακτή απόβασης.

01Boutos Georgios

Δυστυχώς, η τουρκική πολεμική αεροπορία, εντόπισε έξω από το χωριό Κοντεμένος και προσέβαλε τα μέσα και προσωπικό του 286 Τάγματος με μεγάλη σφοδρότητα. Τις δύσκολες στιγμές της μάχης, δεν έλαβε τα μέτρα που γνώριζε για να προφυλάξει τον εαυτό του. Οδηγούμενος από το πατρικό ένστικτο αλλά και το έμφυτο ηγετικό ταπεραμέντο, αγέρωχος, μέσα από τη θυρίδα του οχήματος, καθοδηγεί και εμψυχώνει τους στρατιώτες του. Τα εχθρικά πυρά, ζήλεψαν το παλληκάρι που μαζί του κουβαλούσε τις πανανθρώπινες αξίες του χρέους και της αξιοπρέπειας. Του ανθρώπου ο οποίος στους ώμους του, ανασήκωνε την τιμή του Έλληνα Αξιωματικού, προσπαθώντας να ξεπλύνει με το αίμα του την ντροπή αυτών, που λίγες μέρες νωρίτερα, συμμετείχαν στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Το άκουσμα του τραυματισμού του, στην αρχή αναστάτωσε τους στρατιώτες του. Τον φόβο διαδέχτηκε ο ενθουσιασμός και το πείσμα. Η Μονάδα, παρά τον βαρύ φόρο αίματος, συνέχισε την αποστολή της για να κερδίσει τα στεφάνια δόξας και να ταυτίστει με το «θνήσκειν υπέρ πατρίδος», που έκτοτε, ακολουθεί τις συνειδήσεις των μελών του συνδέσμου πολεμιστών του 1974.

Οι επόμενες μέρες, βρήκαν τον βαριά λαβωμένο Αξιωματικό στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας και αργότερα στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών, να παλεύει για να κρατηθεί στη ζωή. Ακόμα και σε αυτή την κατάσταση, ρωτούσε να μάθει για την υγεία των στρατιωτών του που τραυματίστηκαν μαζί του στην αεροπορική προσβολή του Κοντεμένου, χωρίς να υπολογίζει το δικό του πόνο. Συνηθισμένος στους άνισους αγώνες, έδωσε την τελευταία του μάχη με παράπονο και πίκρα για την εγκατάλειψη και τα δεινά του Κυπριακού Λαού. Στις 3 Αυγούστου του 1974, η αγνή ψυχή του υπέροχου ανθρώπου, πέταξε στα μαρμαρένια Ηλύσια για να πάρει τη θέση που της αρμόζει, ανάμεσα στους εκλεκτούς του Έθνους. Αυτούς που η μοίρα αξίωσε να σκαρφαλώσουν στα υψηλά και δαφνοστεφανωμένα δώματα της αθανασίας.

Συνειδητά, τήρησε κατά γράμμα τον όρκο του Έλληνα Αξιωματικού, «υπερασπιζόμενος με πίστη και αφοσίωση μέχρι της τελευταίας ρανίδας του αίματος του, τις σημαίες» του χρέους και της ανθρωπιάς. Στις ίδιες, άυλες σελίδες του ημερολογίου των τιμημένων, με χρυσά γράμματα, δίπλα ακριβώς από του Παύλου Μελά, έγραψε: «...εκπλήρωσα τη δική μου φιλοδοξία... υπερασπίστηκα την πατρίδαν μου και δι' αυτήν απέθανα».

Ἡ κυπριακὴ ἐφημερίδα «Ο ΑΓΩΝ», κατέγραψε τὸ παράπονο τοῦ Μποῦτου, στὸ διάστημα ποὺ νοσηλευόταν βαριὰ τραυματισμένος. «...Ὁ Μποῦτος ἔφυγε μὲ τὸ παράπονο στὰ χείλη. Πάντοτε παραπονεῖτο, γιατὶ ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶχε στείλει ἔστω καὶ ἕνα ἀεροπλάνο γιὰ νὰ βοηθήσῃ τὴν Κύπρο. Ποῦ εἶναι μωρὲ ἡ Ἑλλάδα νὰ στείλῃ ἔστω καὶ τρία ἀεροπλάνα καὶ νὰ δῇς τοὺς τούρκους ποῦ θὰ πᾶνε, παραμιλοῦσε στὸ νοσοκομεῖο ὅπου ἐνοσηλεύετο». Καὶ μὲ αὐτό τὸ παράπονο ξεψύχησε.

boutos

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Φωτογραφίες και βίντεο από τις δύο φάσεις της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο έδωσαν στη δημοσιότητα οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Πρόκειται για υλικό το οποίο δεν έχει δοθεί ποτέ ξανά στη δημοσιότητα με αφορμή την επέτειο των 30 χρόνων από την ανακήρυξη του ψευδοκράτους στα Κατεχόμενα.
Οι φωτογραφίες αφορούν την απόβαση στο Πέντε Μίλι, ενώ στο βίντεο φαίνονται ξεκάθαρα τουρκικά τανκ, Τούρκοι κομάντο και αλεξιπτωτιστές κατά τη διάρκεια της εισβολής, απόβαση στρατιωτών στο Πέντε Μίλι, τουρκικά πολεμικά, ενώ για μερικά δευτερόλεπτα φαίνονται Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι πολέμου που κατεβαίνουν από ένα λεωφορείο και ακολουθεί η είσοδος τουρκικών δυνάμεων σε πόλη που κατέλαβαν.

Οι φωτογραφίες είναι παρόμοιες και αφορούν την απόβαση στο Πέντε Μίλι.

Το βίντεο έχει διάρκεια 1,24 λεπτά και σ΄αυτό φαίνονται τα τουρκικά (αμερικανικής κατασκευής) άρματα μάχης που πήραν τότε μέρος στην εισβολή, Τούρκοι αλεξιπτωτιστές που έπεσαν στη Λευκωσία και στην Κερύνεια και η απόβαση στρατιωτών στην περιοχή Πέντε Μίλι της Κερύνειας (που από εκεί άρχισε η εισβολή του Αττίλα).
Το πλέον σημαντικό στοιχείο του βίντεο, πλην όμως διαρκεί μερικά δευτερόλεπτα, είναι όταν δείχνει ελληνοκύπριους αιχμαλώτους να κατεβαίνουν από ένα λεωφορείο και ακολουθεί η είσοδος τουρκικών δυνάμεων στην πόλη που κατέλαβαν.
Ίσως αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα με τους ελληνοκύπριους αιχμαλώτους να δώσουν και κάποιο φως στο δράμα των αγνοουμένων, που οι περισσότεροι έχουν φονευθεί από τους στρατιώτες του Αττίλα.
Οι φωτογραφίες είναι παρόμοιες και αφορούν την απόβαση στο Πέντε Μίλι, τη δημιουργία εκεί προγεφυρώματος, ρίψη αλεξιπτωτιστών, στρατιωτικό υλικό όπως χρησιμοποιημένους κάλυκες, αντιαεροπορικό του τουρκικού στρατού, Τούρκους στρατιώτες και άλλες εικόνες από τις επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού κατά την εισβολή.

Οι φωτογραφίες είναι παρόμοιες και αφορούν την απόβαση στο Πέντε Μίλι.

30 χρόνια συμπληρώνονται από την ανακήρυξη του ψευδοκράτους που σήμανε και την ολοκλήρωση του εγκλήματος από την Τουρκία.
Τον Νοέμβριο του 1983, η Τουρκία υποκίνησε και επιδοκίμασε τη "μονομερή ανακήρυξη ανεξαρτησίας" στην κατεχόμενη περιοχή από την τουρκοκυπριακή ηγεσία.

30 χρόνια συμπληρώνονται από την ανακήρυξη του ψευδοκράτους που σήμανε και την ολοκλήρωση του εγκλήματος από την Τουρκία.

Ο τότε εκπρόσωπος των Τουρκοκυπρίων Ραούφ Ντενκτάς έχοντας την κατοχική Τουρκία από πίσω αποφάσισε μονομερώς να δημιουργήσει στα κατεχόμενα το Ψευδοκράτος.
Μέχρι και σήμερα το Ψευδοκράτος αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία σε επίσημο βαθμό. ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2013 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Οι ήρωες στην αληθινή ζωή δεν φορούν αστραφτερές πανοπλίες σφυρηλατημένες από Θεούς. Είναι συνήθως απλοί άνθρωποι που ακραίες περιστάσεις αναδεικνύουν τις σπάνιες αρετές τους.
Ο Ανθυπολοχαγός Νίκος Κοϊμτζόγλου από την Κομοτηνή και ο στρατιώτης Μανώλης Μπικάκης από την Αμυγδαλή Ηρακλείου Κρήτης, της Α΄Μοίρας Καταδρομών, σίγουρα δεν θα πέρναγαν απαρατήρητοι δίπλα σας, λόγω της λεβεντιάς του παραστήματος τους. Οι αρχαίες όμως αρετές αυτών και των συντρόφων τους στη μάχη, αυτές που δεν μπορούσε κανείς να προβλέψει από κανένα εξωτερικό χαρακτηριστικό, αναδείχθηκαν στο ύψωμα 190 κατά τον «Αττίλα 2».

Τα ξημερώματα της 20ης Ιουλίου 1974, ο «Αττίλας» στο Πέντε Μίλι της Κερύνειας περνούσε την Κερκόπορτα που άνοιξε ο προδοτικός τυχοδιωκτισμός του Ιωαννίδη. Ο Ανθυπολοχαγός Νίκος Κοϊμτζόγλου τοποθετήθηκε στην Μοίρα μόλις την επομένη. Ο εικοσάχρονος Μπικάκης ήταν δεινός σκοπευτής του αντιαρματικού ΠΑΟ των 90 χιλ. Οι αντιαρματιστές της Μοίρας ήταν έμπειροι και ικανοί λόγω της επιμελούς εκπαίδευσης, με την άγρυπνη επιτήρηση του Διοικητή της μονάδας, Ταγματάρχη (ΠΖ) Γιώργου Παπαμελετίου από τα Δερβενοχώρια Βοιωτίας.
Η επιχείρηση αερομεταφοράς της Μοίρας με τον κωδικό «ΝΙΚΗ» στο Αεροδρόμιο Λευκωσίας, με βαριές απώλειες, όπως και οι σκληρές μάχες τριών Λόχων της Μοίρας που εμπόδισαν την κατάληψη του Αεροδρομίου είναι γνωστά γεγονότα.

Τα ξημερώματα της 16ης Αυγούστου, με τον «Αττίλα 2», ήρθε η ώρα του Κοϊμτζόγλου, του Μπικάκη και των συντρόφων τους. Από το πρωί της 14ης, οι Τούρκοι παραβίασαν την εκεχειρία με σφοδρούς βομβαρδισμούς. Κατόπιν έκκλησης του Στρατηγού Καραγιάννη, Αρχηγού ΓΕΕΦ, ο Παπαμελετίου, έστειλε από την έδρα της Μοίρας, που ήταν πια το Σταυροβούνι, τον Υπολοχαγό Νίκο Ντούβα, τον Ανθυπολοχαγό Νίκο Κοϊμτζόγλου και 6 αντιαρματικά ΠΑΟ των 90 χιλ. με τους χειριστές τους για να κόψουν τον δρόμο των τουρκικών αρμάτων προς την Λευκωσία.

Καθ' οδόν ο Ντούβας πήρε εντολή από τον Παπαμελετίου μέσω του ασυρμάτου να πάει με τα τρία αντιαρματικά προς Πυρόϊ και Λουρουτζίνα. Ο Κοϊμτζόγλου με άλλο όχημα κατευθύνθηκε προς τον κόμβο που βρίσκεται η αντιπροσωπεία Κολοκασίδη της Ford. Στο πρώτο αντιαρματικό ομαδάρχης ήταν ο Αλέξανδρος Σερέτης από την Μπόρση Ηλείας, προερχόμενος από την Γ΄ Μοίρα Αμφίβιων Καταδρομών, σκοπευτής ο Μανώλης Μπικάκης και μαζί τους άλλοι δυο κομμάντος. Ο Κοϊμτζόγλου τους έστειλε στο ύψωμα 180 κι αυτός θα πήγαινε στο 190. Η θέση δεχόταν καταιγισμό πυρών πυροβολικού και αεροπλάνων. Οι Τούρκοι προετοίμαζαν με πυρά την επίθεση και είσοδο των αρμάτων και του πεζικού τους στη Λευκωσία. Αυτό θα ήταν μια ασύλληπτη τραγωδία. Αν καταλάμβαναν την πρωτεύουσα της Κύπρου, τότε πια οι πρόσφυγες θα ήταν τα 2/3 του Κυπριακού Ελληνισμού. Ίσως δε οι Τούρκοι να έμπαιναν πια στον πειρασμό της ολικής κατάληψης του νησιού. Το πυρ κατά του 180 ήταν τόσο σφοδρό, που ήταν αδύνατο για την ομάδα του Σερέτη ν' ανέβουν και να λάβουν εκεί θέση μάχης. Ο Μπικάκης επέμενε ν' ανέβουν αλλά ο Σερέτης, πιο συνετός, τον απέτρεψε. Εν τω μεταξύ κι ενώ ο Κοϊμτζόγλου με τους υπόλοιπους ήταν στην αντιπροσωπεία της Ford, όπου και ο σταθμός διοικήσεως του 212 Τάγματος της Εθνικής Φρουράς, δέχθηκαν ομοβροντία τουρκικών όλμων. Τέσσερις εθνοφρουροί σκοτώθηκαν, τραυματίσθηκε ο διοικητής της κυπριακής μονάδας, καθώς και ο κύπριος διαβιβαστής του Κοϊμτζόγλου. Σοβαρά όμως τραυματίσθηκε και ο σκοπευτής του ενός αντιαρματικού, ο Στέφανος Φωτιάδης. Όπως αφηγήθηκε στον γράφοντα ο Διοικητής της Μοίρας, Ταξίαρχος (ε.α.) Γιώργος Παπαμελετίου, ο Φωτιάδης ήταν ο καλύτερος σκοπευτής, τουλάχιστον εφάμιλλος του Μπικάκη κι αν δεν τραυματιζόταν, στην επική μάχη που ακολούθησε οι Τούρκοι θα είχαν ακόμη βαρύτερες απώλειες.

Ο Σερέτης κι ο Μπικάκης από την θέση τους είδαν την ομοβροντία των όλμων πάνω στους εθνοφρουρούς και τους συμμαχητές τους υπό τον Κοϊμτζόγλου, οι οποίοι δεν απαντούσαν πια στον ασύρματο. Αδυνατώντας από το συνεχή βομβαρδισμό να ανέβουν στο 180 και νομίζοντας ότι οι άλλοι ήταν νεκροί πήγαν στο φορτηγό για να επιστρέψουν στη Μοίρα. Βλέποντας τον συνάδελφο τους Μπόμπολα, που γύρισε για να φέρει πυρομαχικά, έμαθαν ότι οι υπόλοιποι μάχονταν στο 190 κι έσπευσαν για να βοηθήσουν τον Κοϊμτζόγλου. Το τρίτο αντιαρματικό, με τους Βατούρα, Χόλη και Βαλέρα ήταν σε άλλη θέση.

Οι Καταδρομείς υπό τον Κοϊμτζόγλου είχαν ήδη ρίξει τέσσερα βλήματα, χωρίς όμως να πετύχουν στόχο και τα άρματα ήταν πια σε πολύ μικρή απόσταση. Είχαν περίσσιο θάρρος αλλά δεν είχαν την εμπειρία του τραυματισμένου Φωτιάδη. Τα τουρκικά άρματα ήταν έξι κι ακολουθούνταν από τάγμα πεζικού. Ο δεινός αντιαρματιστής Μπικάκης λοιπόν έφθασε στο ύψωμα την πιο κρίσιμη στιγμή. Έλαβε γρήγορα θέση βολής και πέτυχε το πρώτο άρμα, που ανατινάχτηκε και καιγόταν όλη μέρα. Κατά την αφήγηση του Σερέτη στον γράφοντα, βλήθηκε και δεύτερο άρμα και ακινητοποιήθηκε κι αυτό επί τόπου κι ακολούθως εβλήθησαν άλλα δύο άρματα, τα οποία μπόρεσαν να οπισθοχωρήσουν περί τα πεντακόσια μέτρα κι εκεί ακινητοποιήθηκαν αχρηστευμένα, ενώ τα άλλα δύο που απέμειναν, όπως και το πολυάριθμο τουρκικό πεζικό, υποχώρησαν άτακτα. Ούτε ο Σερέτης, ούτε ο Κοϊμτζόγλου, που ήταν παρόντες, απορροφημένοι από το «πνεύμα της μάχης», μπορούν να βεβαιώσουν ότι και τα υπόλοιπα τρία άρματα χτυπήθηκαν από τον Μπικάκη. Μέσα στην ένταση των στιγμών κι ενώ έβαλαν και τα δυο αντιαρματικά, αυτό στο οποίο συμφωνούν και οι δύο αυτόπτες συμπολεμιστές του, είναι ότι ο Μπικάκης είχε την πρώτη κρίσιμη επιτυχία. Αυτός έκοψε τον αέρα των επελαυνόντων Τούρκων, έσπασε το ηθικό τους. Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν ανεπιβεβαίωτες εκδοχές για μοναχικό αγώνα του Μπικάκη εναντίον των τουρκικών αρμάτων. Όμως δεν ήταν μόνος. Ο Σερέτης κι οι άλλοι δύο της ομάδας τους ήταν συνεχώς μαζί του και την ώρα της τιτάνειας μάχης στο ύψωμα, ήταν μαζί ο Ανθυπολοχαγός Νίκος Κοϊμτζόγλου και η ομάδα του άλλου αντιαρματικού.

Είναι πάντως σφόδρα πιθανό και τα υπόλοιπα τρία άρματα να βλήθηκαν από τον Μπικάκη, διότι ήταν ο ικανότερος κι εμπειρότερος σε βολές σκοπευτής. Άλλωστε οι πρώτες τέσσερις βολές των λοιπών δεν ήταν εύστοχες. Εάν ο Μπικάκης δεν κατέστρεφε το πρώτο άρμα, ήταν πολύ πιθανό να μην υπήρχε δυνατότητα άλλης βολής, αφού κατά τον Κοϊμτζόγλου το άρμα ήταν πια σχεδόν στα 100 μέτρα! Αυτό δείχνει το ατσάλινο θάρρος που είχαν όλοι οι Καταδρομείς που υπερασπίζονταν το ύψωμα.

Αν ο Ανθυπολοχαγός Νίκος Κοϊμτζόγλου δεν είχε την επιμονή στην εκτέλεση της αποστολής του, παρά το αιματοκύλισμα από την ομοβροντία των όλμων και την εχθρική υπεροπλία, τότε ο Μπικάκης κι οποιοσδήποτε άλλος, δεν θα είχε την ευκαιρία να κάνει τις εύστοχες βολές του. Ο άπειρος ακόμη Ανθυπολοχαγός, που μέχρι λίγες μέρες πριν υπηρετούσε στο ΚΕΜΚ, είχε προφανή στρατιωτικά προσόντα, που ανέδειξε η στιγμή. Είχε το θάρρος, αφού φόρτωσε νεκρούς και τραυματίες για διακομιδή στο νοσοκομείο, ανάμεσα τους ένας από τους καλύτερους σκοπευτές του, κι είχε χάσει επαφή με τον άλλο, τον Μπικάκη, ν' ανέβει στο ύψωμα 190 και να αρχίσει εκ των ενόντων τον αγώνα. Έτσι έδωσε το παράδειγμα σε όλους τους άνδρες του αλλά και την ευκαιρία στον Μπικάκη με την πρώτη βολή να κεραυνοβολήσει τους Τούρκους, ανατρέποντας την προέλαση τους. Έτσι μικρή σημασία έχει, για το μέγεθος της προσφοράς του, αν στον Μπικάκη ανήκει μόνο η πρώτη ή δυο, τρεις ή και οι τέσσερις εύστοχες βολές ή αν κάποιες θα έπρεπε να χρεωθούν στον Μπόμπολα, τον Βαλέρα ή όποιον άλλο από τους εξίσου αγέρωχους συμπολεμιστές του.

Ο Ανθυπολοχαγός Νίκος Κοϊμτζόγλου με την παραδειγματική και θαρραλέα ηγεσία του και ο Καταδρομέας Μανώλης Μπικάκης με την ικανότητα και την γενναιότητα του, μαζί με τους συντρόφους τους πέτυχαν έναν μοναδικό άθλο. Με πενιχρά μέσα σταμάτησαν την τουρκική προέλαση. Νίκησαν. Χιλιάδες Ελλήνων της Κύπρου γλύτωσαν την ζωή, την τιμή και την περιουσία τους. Η ίδια η Λευκωσία γλύτωσε ίσως την κατάληψη με απρόβλεπτες συνέπειες για το όλο νησί. Ένας μικρός ηγήτορας κι ένας απλός μαχητής έσωσαν μια ελληνική πόλη.

*Άξιοι τιμής είναι όμως όλοι οι Καταδρομείς του μικρού αυτού τμήματος που αγωνίστηκαν με ατσάλινη ψυχραιμία λίγες δεκάδες μέτρα από τις επερχόμενες ερπύστριες:

Ανθυπολοχαγός (ΠΖ) Νικόλαος Κοϊμτζόγλου και οι Καταδρομείς Αθανάσιος Βαλέρας, Γεώργιος Χολής, Γεώργιος Βατούγιας, Στέφανος Φωτιάδης, Θεόδωρος Μπόμπολας, Δημήτρης Καβακιώτης, Μανώλης Μπικάκης, Δημήτριος Πεχινάκης, Ευθύμιος Πελέκης, Αλέξανδρος Σερέτης, Γιώργος Κουρτίδης, Ασημάκης Ζυγούρας αλλά και ο κύπριος οδηγός του φορτηγού, Κύπρος Ιωάννου.
Ο Νίκος Κοϊμτζόγλου, Αντιστράτηγος (ε.α.), ζει στη Νέα Κηφισιά με την οικογένεια του.
Ο Μανώλης Μπικάκης σκοτώθηκε το 1994 σε τροχαίο στην Εθνική Οδό Αθηνών Πατρών. Απέκτησε δυο παιδιά και ήδη έναν εγγονό.

*Ο γράφων ευχαριστεί θερμά τον Διοικητή της Μοίρας το 1974, Ταξίαρχο (ε.α.) κ. Γεώργιο Παπαμελετίου, τον Αντιστράτηγο (ε.α.) κ. Νικόλαο Κοϊμτζόγλου, τον έφεδρο Καταδρομέα κ. Αλέξανδρο Σερέτη και τον Πρόεδρο του Συλλόγου «ΚΟΜΜΑΝΤΟΣ '74, κ. Παναγιώτη Αφάλη για τον χρόνο τους και την πολύτιμη βοήθεια τους. Σημαντικές πληροφορίες θα βρείτε στο εξαίρετο βιβλίο των Γιάννη Φασουλά και Γιάννη Σκάλκου ««ΝΙΚΗ» στη Νεκρή Ζώνη, η Αντίσταση της Α΄ΜΚ στον «Αττίλα» και την Προδοσία», εκδόσεις «Αγαθός λόγος», Αθήνα, 2011 .

ΠΗΓΗ

Write on Παρασκευή, 09 Αυγούστου 2013 Κατηγορία ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Ξεχωριστός ο τίτλος για το ιστορικό βιβλίο του π. Ανδρέα Βορκά που είναι αφιερωμένο στην απαστράπτουσα προσφορά του 70 Τ.ΜΧ. που έγινε τα τελευταία 46 χρόνια. Όλα εκείνα τα οποία καταγράφονται στις σελίδες του, αποτελούν συνοπτική αναφορά στο τεράστιο έργο, που αυτό επιτέλεσε και επιτελεί στις τάξεις της Εθνικής Φρουράς, αλλά είναι και παράλληλα μια ευλαβική ανάμνηση των κόπων και των θυσιών, που υπέστησαν οι ανδρείοι άνδρες του, για την προάσπιση της πατρίδας και της ελευθερίας.
Στην αρχή του βιβλίου προβάλλεται η ιστορία και το πολύπλευρο έργο του Μηχανικού, με μια μικρή αναφορά στη δράση της διμοιρίας Μηχανικού της ΕΛ.ΔΥ.Κ.
Στη συνέχεια ξετυλίγεται μέσα από τις σελίδες του η πιο λαμπρή περίοδος, που βίωσαν οι σκαπανείς του 1ου Λόχου την 5η και 6η Αυγούστου 1974 και πολέμησαν για την υπεράσπιση της Λαπήθου. Ακολουθούν οι περιγραφές και οι αφηγήσεις των διασωθέντων της πιο πάνω αποστολής που κατάφεραν με πλήρη υπερένταση να ξεφύγουν τις ενέδρες των Τούρκων.
Δύο κεφάλαια καταγράφουν τις μεγάλες μορφές των Ηρώων του Μηχανικού, που έχυσαν το αίμα τους στο βωμό της ελευθερίας.
Το ένα παρουσιάζει τους πέντε πεσόντες που υπηρέτησαν την πατρίδα με ένθερμο ζήλο και πολέμησαν με τόλμη τους Τούρκους και αποτελούν τα πρώτα ζωντανά παραδείγματα αυτοθυσίας. Το άλλο παραθέτει στη Λεωφόρο της μνήμης τους 32 αγνοούμενους, με όλα τα βιογραφικά τους στοιχεία, την ηρωική τους δράση, τη θαυμαστή τους αυτοκυριαρχία και τη βαθιά και πλούσια σε περιεχόμενο ψυχική τους δύναμη.
Καταγράφονται επίσης οι περιπέτειες και οι ταλαιπωρίες των αιχμαλώτων και των τραυματιών. Το κύριο μέρος του βιβλίου κλείνει με την προβολή των μεγάλων ηρωικών μορφών της Διμοιρίας Μηχανικού της ΕΛ.ΔΥ.Κ., που θυσίασαν τη ζωή τους για την υπεράσπιση της Λευκωσίας.
Η όλη αναδρομή των ιστορικών γεγονότων τελειώνει με την αναγνώριση των τιμίων λειψάνων τεσσάρων αγνοουμένων και τις τιμητικές διακρίσεις που έγιναν κατά καιρούς προς τους ήρωες του Μηχανικού.
Τον επίλογο ακολουθεί το πλούσιο ιστορικό φωτογραφικό και έγγραφο υλικό.
Το μεγαλείο της ψυχής τους και τον άφθαστο ηρωισμό τους οι σκαπανείς του Μηχανικού πρόβαλαν την πιο δύσκολη στιγμή του αγώνα, που όλα άρχισαν να καταρρέουν, να πέφτει το ηθικό και να επέρχεται η σύγχυση.
Στη Λάπηθο πολέμησαν με τη θέληση τους και αυτοπροαίρετα σε μια αποστολή που γνώριζαν ότι δεν είχε επιστροφή. Όταν όμως συμπλήρωσαν το έργο τους, έμειναν να πολεμήσουν με το πεζικό και να φυλάξουν Θερμοπύλες.
Οι ένδοξοι Μαχητές του Μηχανικού της ΕΛ.ΔΥ.Κ., στο Β΄ Αττίλα πολεμούσαν για 3 ημέρες τους πάνοπλους εισβολείς. Και όταν την τελευταία ώρα του πολέμου έμειναν από πυρομαχικά και χωρίς να έχουν τη βοήθεια που χρειάζονται, βγήκαν από τα χαρακώματα τους, πέταξαν τα κράνη τους στον αέρα, μπροστά από τις κάννες των Τουρκικών αρμάτων και φώναξαν: «ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ».
Στο βιβλίο αυτό υπερέχει η τιμή και δόξα των ηρώων του 70 Τ.ΜΧ., που έδωσαν τα πάντα για την ελευθερία της Κύπρου. Στα δεκαεπτάχρονα εκείνα παλληκάρια, που έτρεχαν χωρίς φόβο στις δύσκολες αποστολές και πρόβαλλαν την αυτοθυσία και την αυταπάρνηση σε μέγιστο βαθμό. Στους έφεδρους, που άφησαν την οικογενειακή ζεστασιά, την προσωπική τους ασφάλεια και έδωσαν το «παρών» στο κάλεσμα της πατρίδας.