Write on Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018 Κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΑ

Το καλοκαίρι του 1943 η Παραμυθιά και τα χωριά του κάμπου της περνούσαν άσχημες ώρες. Η περιοχή ζούσε την κορύφωση του δράματος που είχε αρχίσει την άνοιξη του 1941 με την επικράτηση του άξονα στην Ελλάδα. Η Θεσπρωτία, ζούσε μία τριπλή κατοχή, των Γερμανών, των Ιταλών και των μουσουλμάνων Τσάμηδων, οι οποίοι έσπευσαν από την αρχή να συνεργαστούν με τους κατακτητές. Όλη την περιοχή της Ηπείρου έλεγχε η γερμανική μεραρχία Εντελβάις η οποία ευθυνόταν για τις σφαγές αμάχων στη Μουσιωτίτσα, στους Λιγκιάδες και την εξόντωση της εβραϊκής κοινότητας των Ιωαννίνων. Στη Παραμυθιά είχαν βρει συμπαραστάτες τους αδελφούς Ντίνο, ηγέτες των Τσάμηδων, που συμμάχησαν με τους κατακτητές κόντρα στον ελληνικό πληθυσμό...

Παρασκευή 24 Σεπτεμβρίου του 1943, στην τοποθεσία Σκάλα, σκοτώθηκαν έξι Γερμανοί σε μάχη με αντάρτες του ΕΔΕΣ. Αυτό ήταν η αφορμή για ένα προαποφασισμένο έγκλημα. Στα γραφεία της Κομμαντατούρας, οι λογαριασμοί είχαν γίνει. Ένας προς δέκα. Οι ανακοινώσεις του γερμανού φρούραρχου της Παραμυθιάς το έλεγαν καθαρά: «...δια κάθε δολοφονία ή τραυματισμόν Γερμανού στρατιώτου, θα εκτελούνται 10 χριστιανοί Έλληνες πολίτες εκ Παραμυθίας και των πέριξ χωριών». Τη νύχτα της 27ης Σεπτεμβρίου 1943, κοντά στα μεσάνυχτα, ο τρόμος σκέπασε τα σοκάκια της κωμόπολης. Μεικτά αποσπάσματα Γερμανών και μουσουλμάνων Τσάμηδων, παραβιάζουν επιλεκτικά πόρτες χριστιανικών σπιτιών. Συλλαμβάνουν όσους βρίσκονται στις λίστες τους. Τα ιστορικά ντοκουμέντα που εντοπίστηκαν πριν από λίγα χρόνια, δείχνουν ότι την λίστα των μελλοθανάτων είχε συντάξει η ηγεσία των Τσάμηδων.

Από μικρό παιδί ο κ. Τσαμάτος θυμάται το μοιρολόι της γιαγιάς του. «Το όνομα του παπά-Βαγγέλη Τσαμάτου ήταν στην λίστα γραμμένο από καρό. Όταν τον πήραν μεσάνυχτα από το σπίτι του, μαζί με τον γιο του τον Νικόλα, η παπαδιά έτρεξε ξωπίσω για να του δώσει μια μάλλινη φανέλα.

Εκείνος, βέβαιος για το ταξίδι που κινούσε της είπε: «Άσε τη φανέλα παπαδιά. Εκεί που πάω δεν θα μου χρειαστεί». Μόνο το πετραχήλι του, αυτό πήρε μαζί του». Ο παπά-Βαγγέλης Τσαμάτος πριν εκτελεστεί έψαλλε την νεκρώσιμη ακολουθία. Οι πιο πολλοί από τους συλληφθέντες ήταν μεταξύ τους στενοί συγγενείς. Γονείς και παιδιά, αδέλφια, ανίψια και θείοι. Η οικογένεια του Βασίλη Τσούλα είχε το «θλιβερό προνόμιο», να χάσει τρία αδέλφια, τον Γάκη, τον Θόδωρο και τον Κώτσιο. Ανάμεσα στους μελλοθάνατους βρίσκονταν και δύο έφηβοι, ο Σπύρος Μπάρμας και ο Γιώργος Σωτηρίου, με τους πατεράδες τους. Κατά τη διάρκεια της κράτησης, ανακοινώθηκε στους κρατουμένους η απόφαση των αρχών κατοχής να εκτελεστούν. Όπως εξιστόρησαν αργότερα οι τρεις από τους κρατούμενους που απελευθερώθηκαν την τελευταία στιγμή, οι τραγικές ώρες στο υπόγειο του σχολείου, λίγο πριν από τον θάνατο, κύλησαν σε κλίμα συναδέλφωσης και αξιοπρέπειας. Ο Νίκος Γιαννάκης, ένας 25χρονος γυμναστής έδινε κουράγιο στους συγκρατούμενούς του, τραγουδώντας τον «Γεροδήμο». Ο παπά-Βαγγέλης Τσαμάτος, κοντά στο ξημέρωμα, έψαλλε τη νεκρώσιμη ακολουθία....

tsamides1

Η εκτέλεση
Το χάραμα, πάνοπλοι Γερμανοί μαζί και με τους Τσάμηδες, οδήγησαν τους κρατούμενους λίγο έξω από την κωμόπολη σε ένα χωράφι. Εκεί, την προηγούμενη μέρα, όμηροι από τα χωριά του κάμπου είχαν ανοίξει ομαδικούς τάφους. Πριν δώσει το πρόσταγμα ο αξιωματικός του αποσπάσματος, απελευθέρωσε τρεις από τους κρατούμενους, γιατί έκρινε πως θα του ήταν χρήσιμοι για ξυλουργικές εργασίες στο γερμανικό γραφείο διοίκησης και έμειναν 49 μελλοθάνατοι. Ο Γιάννης Μπαζιάκος και ο Κώστας Τσίλης προσπάθησαν να αποδράσουν από το απόσπασμα την τελευταία στιγμή. Λίγο πιο πέρα, τους εκτέλεσαν οι συνεργάτες των Ναζί....

Ο κ. Παναγιώτης Τσαμάτος αναφέρει πως λίγες μέρες νωρίτερα, από τα χωριά της Παραμυθιάς, είχαν συλληφθεί και εκτελέστηκαν στην συνέχεια 11 πολίτες έξω από το σχολείο. Μαζί με τους προκρίτους, οι εκτελεσθέντες έφταναν τους εξήντα, «για να λυθεί σωστά, η εξίσωση της ντροπής», συμπληρώνει ο καθηγητής. «Αυτές τις μνήμες πρέπει να τις κρατήσουμε ζωντανές, γιατί η θυσία αυτή δεν θα πρέπει να κληροδοτηθεί στους νέους, τα παιδιά μας, με το όνομα ενός ψυχρού αριθμού. Οι 49 ήταν άνθρωποί μας. Πατεράδες, παππούδες, αδέλφια, θείοι. Είχαν ονόματα, οικογένειες, όνειρα και ελπίδες για τη ζωή». Ο Παναγιώτης Τσαμάτος είναι Καθηγητής Μαθηματικής Ανάλυσης στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Γεννήθηκε στη Παραμυθιά και έζησε στον απόηχο και την σκιά της οδυνηρής εκτέλεσης. Είχε δύο εκτελεσθέντες μέσα στην οικογένειά του και έκανε τη δική του έρευνα που αποτύπωσε στο βιβλίο «Εν Παραμυθία τη 29-9-1943».... Πηγή: www.mixanitouxronou.gr 

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τρίτη, 18 Αυγούστου 2015 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Για μόλις εκατό ευρώ που βρήκαν μέσα στο σπίτι του 71χρονου από τις Μοίρες έφτασαν στο άγριο φονικό οι δυο νεαροί από τη Βουλγαρία που κρατούνται από την Ασφάλεια Ηρακλείου ως δράστες της δολοφονίας του Όθωνα Ανδρουλιδάκη.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του Cretalive οι δυο νεαροί μπαινόβγαιναν στο σπίτι του ηλικιωμένου καθώς η μητέρα του ενός εκ των δραστών διατηρούσε φιλικές σχέσεις με το θύμα. Οι δυο νεαροί φέρεται να έχουν ομολογήσει ωστόσο ο ένας ρίχνει στον άλλο τις ευθύνες για το άγριο μαχαίρωμα.

Το βράδυ της περασμένης Πέμπτης μπήκαν και πάλι στο σπίτι του, καθώς είχαν ξεμείνει από χρήματα. Μπήκαν από την πίσω πόρτα, που έμενε συνήθως ξεκλείδωτη, αλλά ο 71χρονος που είχε πέσει για ύπνο ξύπνησε, τους αναγνώρισε κι έτσι τον έβγαλαν από τη μέση.

Φεύγοντας πήραν μαζί τους 100 ευρώ που το θύμα είχε πάνω του και τα άρπαξαν αφήνοντας τον ηλικιωμένο σε μια λίμνη αίματος, για να τον βρει αρκετές ώρες αργότερα, πεθαμένο, η κόρη του. Η αντίστροφη μέτρηση για τον εντοπισμό των δραστών ξεκίνησε μετά τον εντοπισμό γενετικού υλικού στον τόπο του εγκλήματος.

Πηγή: cretalive.gr

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013 Κατηγορία ΔΙΕΘΝΗ
Χρήστος Ιακώβου, Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

Προσφάτως η έγκυρη Εταιρεία Μεσανατολικών Σπουδών (MESA) των ΗΠΑ απέδωσε τον τίτλο του βιβλίου της χρονιάς στο έργο του Τούρκου καθηγητή στο πανεπιστήμιο Κλαρκ της Μασσαχουσέτης, Τανέρ Ακσάμ, «The Young Turks Crime against Humanity: The Armenian Genocide and Ethnic Cleansing in the Ottoman Empire» (Princenton University Press, 2012). Ανακοινώνοντας το σκεπτικό της επιβράβευσης του βιβλίου, η Εταιρεία Μεσανατολικών Σπουδών δήλωσε ότι «πρόκειται για την πιο ισχυρή θέση της ιστοριογραφίας που υπήρξε μέχρι σήμερα σχετικά με την Αρμενική Γενοκτονία και συνεπώς αποτελεί ένα έργο με μεγάλη επιρροή.»

Με τον Τανέρ Ακσάμ είχαμε ασχοληθεί και παλαιότερα με αφορμή την έκδοση στα ελληνικά του βιβλίου του «Μία Επαίσχυντη Πράξη» (Εκδόσεις Παπαζήση, 2007). Στο νέο του βιβλίο παρουσιάζει άγνωστα στοιχεία από περίπου 600 απόρρητα οθωμανικά έγγραφα, καταδεικνύοντας με πρωτοφανή λεπτομέρεια ότι η Γενοκτονία κατά των Αρμενίων και η εκδίωξη των Ελλήνων κατά την ύστερη περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχε ως αποτέλεσμα μέσα από την επίσημη κρατική πολιτική, η αυτοκρατορία να απαλλαγεί από τους χριστιανούς υπηκόους της. Η παρουσίαση όλου αυτού του πρωτογενούς υλικού, το οποίο μέχρι σήμερα ήταν απρόσιτο στους ερευνητές σε συνδυασμό με την εμπειρία και την ανάλυση του συγγραφέως καθιστά αυτό το εγκυρότερο μέχρι σήμερα έργο του Ακσάμ, την πιο εμβριθή εργασία για τη γραφειοκρατική μηχανή της Οθωμανικής Τουρκίας καταδεικνύοντας πως μια ετοιμοθάνατη αυτοκρατορία αγκάλιασε τη γενοκτονία και την εθνοκάθαρση.

Παρά το ότι οι βίαιοι εκτοπισμοί και εκκαθαρίσεις των Αρμενίων καταδικάσθηκαν διεθνώς το 1915 ως «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και του πολιτισμού», η «οθωμανική κυβέρνηση ξεκίνησε μία πολιτική άρνησης την οποία εξακολουθεί να συντηρεί και η σύγχρονη Τουρκία. Η υπόθεση για την «επίσημη ιστορία» της Τουρκίας στηρίζεται σε έγγραφα από τα οθωμανικά αρχεία, στα οποία η πρόσβαση ήταν περιορισμένη σε μεγάλο βαθμό μέχρι προσφάτως. Είναι αυτές τις πηγές που χρησιμοποιεί σήμερα ο Ακσάμ για να ανατρέψει την επίσημη τουρκική αφήγηση. Τα έγγραφα που παρουσιάζονται στο βιβλίο μαρτυρούν μία καθυστερημένη χρονικά οθωμανική πολιτική εκτουρκισμού, ο στόχος της οποίας δεν ήταν λιγότερος από το ριζικό δημογραφικό μετασχηματισμό της Ανατολίας.

Αν το βασικό ερώτημα στο προηγούμενο βιβλίο, «Μία Επαίσχυντη Πράξη», πάνω στο οποίο ο συγγραφέας στήριξε την μεθοδολογία ήταν εάν υπάρχουν αποδείξεις ότι από πλευράς των Οθωμανικών Αρχών υπήρξε πρόθεση και κεντρικός σχεδιασμός για συνολική ή μερική καταστροφή των Αρμενίων υπηκόων της αυτοκρατορίας, στο νέο του και εν λόγω βιβλίο προχωρά ένα βήμα πιο μπροστά ενισχύοντας ακόμη περισσότερο τα συμπεράσματα του πρώτου. Η επίσημη τουρκική θέση είναι ότι ο θάνατος εκατοντάδων χιλιάδων Αρμενίων (οι τουρκικές εκτιμήσεις κυμαίνονται από 300.000 έως 600.000) ήταν ένα τραγικό αλλά μη σκόπιμο επακόλουθο του πολέμου. Το επιχείρημα αυτό στηρίζεται στον ισχυρισμό ότι οι οθωμανικές πηγές δεν περιέχουν στοιχεία που να υποδεικνύουν διατεταγμένη και στοχευμένη πολιτική εξαφάνισης. Η συστηματική και σε βάθος έρευνα του Ακσάμ υποστηρίζει το αντίθετο.

Το βιβλίο αυτό πέραν του ότι διαφοροποιείται από τη συγκεκριμένη παράδοση της τουρκικής ιστοριογραφίας έχει δύο στοιχεία που το καθιστούν μοναδικό. Πρώτον ότι είναι γραμμένο από Τούρκο και δεύτερον ότι επιδίδεται στην πλέον εκτεταμένη και πρωτοφανή έως σήμερα χρήση οθωμανικού αρχειακού υλικού γύρω από το Αρμενικό Ζήτημα, σε συνδυασμό με την εξαντλητική χρήση της μέχρι τούδε βιβλιογραφίας. Με την εξαντλητική χρήση κάθε σημαντικού στοιχείου – από τουρκικά στρατιωτικά και δικαστικά αρχεία, πρακτικά κοινοβουλίου, επιστολές και μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων – ο συγγραφέας ακολουθεί την ιστορική εξέλιξη και αλληλουχία των γεγονότων που οδήγησαν στις σφαγές. Μέσα από την ιστορική αφήγηση ανασυνθέτει τη διαπλεκομένη ενορχήστρωση μεταξύ συντονισμένων τμημάτων του Οθωμανικού κράτους, του κυβερνώντος κόμματος των Νεοτούρκων «Ένωση και Πρόοδος» καθώς επίσης και των στρατιωτικών δυνάμεων.

Με αυτό τον τρόπο παρατηρείται και η μεγάλη συμβολή, ριζοσπαστική και αναθεωρητική, του Ακσάμ στην ιστοριογραφία της σύγχρονης Τουρκίας. Η θέση του είναι σαφής, ότι δηλαδή οι σφαγές των χριστιανών και η αρμενική γενοκτονία απετέλεσαν τον καθοριστικό παράγοντα για την ανάδυση του τουρκικού εθνικού κράτους. Χωρίς τον συστηματικό σχεδιασμό και την αποτελεσματική εκτέλεση της γενοκτονίας από τους Νεότουρκους, οι οποίοι στη συνέχεια, και υπό την ηγεσία του Κεμάλ Ατατούρκ, οργάνωσαν την αντίσταση στην Ανατολία, ο τελευταίος δεν θα είχε τη δυνατότητα να οικοδομήσει το τουρκικό εθνικό κράτος. Οι Νεότουρκοι ιδρυτές του τουρκικού κράτους δημιούργησαν με αυτό τον τρόπο μία εύπορη τάξη που ιδιοποιήθηκε τα πλούτη και τις περιουσίες των Αρμενίων. Οι περιουσίες αυτές είχαν δημευτεί από τους Νεότουρκους με διάταγμα του 1915 ως δήθεν «εγκαταλελειμμένες». Το διάταγμα του 1915 επανέφεραν οι κεμαλιστές το 1922, όταν είχαν πλέον επικρατήσει.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το καίριο και πολιτικής προεκτάσεως ερώτημα του πως δηλαδή η Τουρκία κατέφερε να αποφύγει την ανάληψη της ευθύνης, υποδεικνύοντας τα αντικρουόμενα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων στην περιοχή, τις προτεραιότητες του αναδυομένου τουρκικού εθνικού κινήματος και τις ανεπαρκείς απόπειρες της διεθνούς κοινότητας να οδηγήσει τους δράστες στη δικαιοσύνη. Ο συγγραφέας έχει το πλεονέκτημα αλλά και την ατυχία να μιλά εκ μέρους του θύτη. Αυτό του παρέχει εκ των πραγμάτων και τη ψυχολογική δύναμη πίσω από τα επιχειρήματά του. Η οπτική αυτή του παρέχει και την πρόσθετη δυνατότητα να εξηγήσει γιατί η σημερινή Τουρκία δεν μπορεί εύκολα να συμφιλιωθεί ψυχολογικά με το ζήτημα της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Ο συγγραφέας αναλύει τον ψυχολογικό παράγοντα που ενισχύει τις δυσκολίες μίας ειλικρινούς ιστορικής επισκόπησης στην Τουρκία. Σύμφωνα με τον Ακσάμ, η τουρκική κοινωνία δείχνει απρόθυμη να εξετάσει το παρελθόν της. Στην επικρατούσα κουλτούρα, όχι μόνον η γενοκτονία των Αρμενίων αλλά μεγάλο μέρος της πρόσφατης ιστορίας της Τουρκίας παραδίδεται στη σιωπή. Η μεταρρύθμιση του 1928, η οποία άλλαξε την τουρκική γραφή από αραβικά σε λατινικά στοιχεία ενέτεινε το πρόβλημα, σύμφωνα με τον συγγραφέα. Η Τουρκία είναι μία κοινωνία που δεν μπορεί να διαβάσει τις ίδιες τις εφημερίδες, τις επιστολές και τα ημερολόγια εάν αυτά γράφτηκαν πριν από το 1928. Δεν έχει πρόσβαση σε οτιδήποτε συνέβη πριν από εκείνη την ημερομηνία. Το αποτέλεσμα είναι η σύγχρονη Τουρκία να εξαρτάται πλήρως από την ιστορία όπως την έχει καθορίσει και συγγράψει το κράτος. Και, βεβαίως, για το κράτος διακυβεύονται πολλά αναφορικά με τον τρόπο που παρουσιάζεται η ιστορία, ιδιαιτέρως όταν αυτή αφορά την ίδια του την νομιμότητα. Ενόψει αυτών, είναι εμφανές γιατί η τουρκική κοινωνία έχει παραδώσει την Γενοκτονία των Αρμενίων στη λήθη.

Το πρωτοποριακό έργο του Ακσάμ αποδεικνύει ότι πλέον στην Τουρκία υπάρχουν δύο αφηγήσεις και δύο ιστοριογραφικές προσεγγίσεις για την μεταβατική περίοδο από την Οθωμανική αυτοκρατορία στην Κεμαλική Τουρκία. Από τη μια, υπάρχει η ιστορία της αυτοκρατορίας που διαμελίζεται από τις Μεγάλες Ευρωπαϊκές Δυνάμεις μέσω μιας προσχεδιασμένης διαδικασίας. Η εκδοχή αυτή βοήθησε να δημιουργηθεί μία ισχυρή αίσθηση σύγκρουσης με τη Δύση για την επιβίωση του τουρκικού έθνους, δημιουργώντας έντονα αντιδυτικά αισθήματα και καχυποψία, ιδιαιτέρως ανάμεσα στην κυρίαρχη ελίτ, τα οποία διατηρούνται μέχρι σήμερα. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η ιστορία των διώξεων των σφαγών και της εξόντωσης διαφορετικών θρησκευτικών και εθνικών ομάδων, στο πλαίσιο των οποίων ο συγγραφέας προσεγγίζει το αρμενικό πρόβλημα.

Ο Τανέρ Ακσάμ αποτελεί τον πρώτο Τούρκο πανεπιστημιακό που αμφισβήτησε με τεκμηριωμένο επιστημονικώς τρόπο και με διανοητική εντιμότητα την επίσημη εκδοχή της χώρας του ότι η σφαγή των Αρμενίων από τους Νεότουρκους δεν συνέβη ποτέ. Είναι επίσης ο πρώτος τούρκος ειδικός που χρησιμοποίησε δημοσίως τον όρο «γενοκτονία» (Soykirim) και ως εκ τούτου το βιβλίο είναι καινοτόμο και δικαίως χαρακτηρίστηκε ως το βιβλίο της χρονιάς.

ΠΗΓΗ

Write on Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013 Κατηγορία ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

Της Μαριλής Μαργωμένου - Καθημερινή

Απόψε το βράδυ, ο Τάκης θα βγει στην Αθήνα με μια μηχανή της ομάδας ΔΙΑΣ που έχει επάνω της 200.000 χιλιόμετρα. Στις ειδήσεις την ίδια ώρα θα παίζουν τίτλοι για «χρυσαυγίτες» και «επίορκους» αστυνομικούς, αλλά εκείνος, ακόμα κι αν βρέχει, θα φοράει τα ίδια ρούχα που φορούν οι άλλοι αστυνομικοί στα γραφεία τους. Και όταν έρθει το σήμα, θα τρέξει σε κάποια διεύθυνση που δεν έχει ξαναπάει, να σώσει κάποιον που δεν έχει ξαναδεί ποτέ.

Ο Τάκης πήγε στην αστυνομία για μια σταθερή δουλειά. Ποτέ δεν διάλεξε την ομάδα ΔΙΑΣ, εκεί τον έβαλαν χωρίς να το θέλει. Αλλά τώρα πια αυτό που κάνει το αγαπάει. «Στα μάτια των πολιτών βλέπω δικούς μου ανθρώπους», λέει όταν τον ρωτάω τι κίνητρο έχει. Άλλο που οι συνθήκες κάνουν ώρες-ώρες το κίνητρο να θολώνει.

Ο Στέλιος, ο συνάδελφος του Τάκη που υπηρετεί σε τμήμα της Αττικής, λέει πως τελευταία είναι δύσκολο να κρατήσεις τη συγκέντρωσή σου. «Θα τα δώσουμε όλα για τη δουλειά αν χρειαστεί. Αλλά η αλήθεια είναι πως είμαστε όλοι εξαντλημένοι». Ο Τάκης μου μιλάει για 18 ώρες συνεχόμενη δουλειά, για απανωτές υπηρεσίες. Στην ΕΛ.ΑΣ., ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου κληρώσει την επομένη μέρα. «Μία σε στέλνουν σε σκοπιά», λέει ο Στέλιος, «μία σε περιπολία, μία σε φύλαξη κρατουμένου, μία στην Αμυγδαλέζα... Ξέρω παιδιά που έχουν δύο μήνες να πάρουν ρεπό. Έχω φτάσει να δουλέψω 56 ώρες σε μία εβδομάδα, όλες τις μέρες σερί. Τα οκτώ νυχτερινά που πληρωνόμασταν τα έκαναν έξι. Και δουλεύουμε άλλα τόσα απλήρωτοι».

Ο Τάκης είναι πιο λακωνικός. «Να στο πω αλλιώς», λέει. «Πώς θα ένιωθες απόψε στις 10 το βράδυ, αν δεν ήξερες πού θα βρίσκεσαι αύριο το πρωί; Γιατί εμείς έτσι ζούμε». Ο Στέλιος, όταν τον ρωτάω για τη ζωή στην αστυνομία, με κοιτάζει πελαγωμένος. «Τι να σας πρωτοπώ;», κάνει. «Στο τμήμα της Ομόνοιας, ξεκίνησαν οι συνάδελφοι να πάνε στη δουλειά με το περιπολικό και τους έφυγε ξαφνικά το καπό στον αέρα! Δύο άλλοι αστυνομικοί φίλοι μου φρέναραν σε μια διασταύρωση και ξαφνικά, ακούν ένα «μπαπ!» και βλέπουν να φεύγουν μπροστά μόνες τους οι δύο μπροστινές ρόδες». Ο Στέλιος με απόλυτη ψυχραιμία μου περιγράφει αστυνομικές συνθήκες βγαλμένες απ' την καθημερινότητα της... Μποτσουάνα. «Πάω στα Jumbo και αγοράζω με δικά μου λεφτά χαρτί για φαξ που είναι φτηνό», λέει, «γιατί στο τμήμα δεν έχει και ντρέπομαι να το λέω».

Στο τέλος του μήνα, ο Στέλιος παίρνει όλα κι όλα 930 ευρώ καθαρά, «όταν έχω φουλ νυχτερινά και φουλ πενθήμερα». Ένας συνάδελφός του, στις πεζές περιπολίες, το περισσότερο που μπορεί να πάρει, είναι 850 ευρώ καθαρά. Κι έτσι η Αμυγδαλέζα, όπου υπηρετεί τώρα, με όλη της την παρακμή, είναι μία κάποια λύση. Ο Στέλιος μου δείχνει στα χέρια που έχει βγάλει αλλεργία – «κάθε φορά που πάω Αμυγδαλέζα», λέει, «έτσι γίνεται». Σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου, μου εξηγεί πως «εδώ και έξι μήνες, εκεί δεν καθαρίζει κανείς πια». Τα κλιματιστικά έχουν χαλάσει, στα κοντέινερ το καλοκαίρι έχει 40 βαθμούς και τον χειμώνα μηδέν.

Τον ρωτάω αν το περίμενε να είναι έτσι η δουλειά στην αστυνομία. «Οι αστυνομικοί είμαστε ο σάκος του μποξ», λέει ο Στέλιος. «Είμαστε η βολική απάντηση στο "ποιος φταίει"». Ένας παλιότερος αστυνομικός, το λέει αλλιώς. «Η αστυνομία στην Ελλάδα είναι σαν την Παναγία. Άμα τη χρειάζεσαι, λες "βοήθα Παναγία μου". Αμα δεν τη χρειάζεσαι, τη βρίζεις»! Ο Στέλιος μου εξηγεί πως δεν σκέφτηκε τίποτε απ' όλ' αυτά όταν μπήκε στο Σώμα το 2008. «Ήθελα να κάνω μια δουλειά που να είναι καλή για μένα», λέει, «αλλά να είναι καλή και για τους άλλους. Αυτό ήταν όλο». Κι ύστερα, ήρθε η νύχτα που δολοφονήθηκε ο Αλ. Γρηγορόπουλος και η ζωή του Στέλιου γύρισε ανάποδα. Η Αθήνα στις φλόγες και η εκπαίδευσή του στον αέρα. «Ντυνόμασταν στο τμήμα, σαν κλέφτες», θυμάται. «Υπήρχε τρόμος – δεν μιλούσαμε, μην καταλάβει κανείς ότι είμαστε αστυνομικοί. Κοιταζόμασταν και φοβόμασταν μη μας καταλάβουν». Αλλά τότε ο μισθός ήταν 1.200 ευρώ, «υπήρχε ακόμα και εκλογικό επίδομα 950 ευρώ», λέει ο Στέλιος. «Ήμουν πιτσιρικάς, νόμιζα πως έλυσα το πρόβλημά μου».

Τώρα, με το που παίρνει τον μισθό του, αγοράζει μακαρόνια και κρέας που το βάζει στην κατάψυξη. «Στην οικογένεια έχω έξι ανέργους», λέει. «Ξέρω πως από τις 20 του μήνα θα ψάχνω για ψιλά να πάρω ψωμί». Δεν είναι ο μόνος. Σε κάποιους συναδέλφους του στέλνουν φαΐ με το λεωφορείο από την επαρχία, σαν να ήταν φοιτητές.

Ακόμα κι ο Τάκης που είναι στην ομάδα ΔΙΑΣ ίσα που φτάνει τα 1.000 ευρώ. Τον ρωτάω τι λένε οι δικοί του για όλ' αυτά. «Η γυναίκα μου το μόνο που λέει πριν φύγω, είναι "να προσέχεις". Κι αυτό που δεν λέει, αλλά κάνει, είναι υπομονή». Γιατί η δουλειά του Τάκη δεν είναι σαν τις άλλες. Πριν από δύο χρόνια, ένα βράδυ στο κέντρο της Αθήνας πήρε σήμα να σπεύσει στου Ρεντη. «Φτάνοντας», λέει, «είδα ένα σώμα στην άσφαλτο. Ένα άλλο το είχε μόλις πάρει το ασθενοφόρο». Ήταν η νύχτα που χτυπήθηκαν οι δύο αστυνομικοί της ΔΙΑΣ, ο Γιάννης Ευαγγελινέλης και ο Γιώργος Σκυλογιάννης. «Είπαν πολλά οι ανώτεροί μας τότε», λέει ο Τάκης. «Ήρωες που δεν θα ξεχαστούν... Δύο εβδομάδες κρατάει αυτό. Και μετά, τέλος». Μένει μόνο ο φάρος της μηχανής και το επόμενο σήμα.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ενημερωθείτε για την Άμυνα και την Ασφάλεια!

Write on Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013 Κατηγορία ΛΙΜΕΝΙΚΟ

Ολοκληρώθηκε η ευρείας κλίμακας κοινή επιχείρηση των διωκτικών αρχών, Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων, Διεύθυνσης Δίωξης Ναρκωτικών - Λαθρεμπορίου του Λιμενικού Σώματος - Ελληνικής Ακτοφυλακής και της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Ναρκωτικών της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής της Ελληνικής Αστυνομίας για την εξάρθρωση εγκληματικής οργάνωσης,διακίνησης - πώλησης ναρκωτικών ουσιών πιθανόν από την Αλβανία στη νήσο Μύκονο.
Ο αριθμός των ατόμων, που συνελήφθησαν για την εμπλοκή – συμμετοχή τους στην εγκληματική αυτή οργάνωση, ανέρχεται στα οκτώ άτομα μεταξύ των οποίων το ηγετικό μέλος της και δύο Λιμενοφύλακες που υπηρετούν στο Λιμεναρχείο της Μυκόνου.
Σε βάρος τους σχηματίσθηκε δικογραφία κακουργηματικού χαρακτήρα για τα, κατά περίπτωση, αδικήματα της συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση, που επεδίωκε τη διάπραξη περισσότερων κακουργημάτων που προβλέπονται κυρίως από την περί ναρκωτικών νομοθεσία και συγκεκριμένα:
· στην προμήθεια των ναρκωτικών ουσιών με ασυνόδευτο όχημα το οποίο φόρτωναν σε πλοίο από το λιμένα Ραφήνας ή Πειραιά,
· στην επιστροφή του ασυνόδευτου οχήματος από τη Μύκονο στο λιμένα της Ραφήνας ή του Πειραιά με τα χρήματα ως αντίτιμο για την προμήθεια των ναρκωτικών ουσιών,
· στη συνεχόμενη διακίνηση – πώληση των ναρκωτικών ουσιών που παρελάμβαναν με το προαναφερόμενο τρόπο στην ευρύτερη περιοχή της Μυκόνου.
Σημειώνεται ότι από την τετράμηνη συστηματική έρευνα, που ανέλαβε η Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής, για την εξιχνίαση ζητήματος εμπλοκής προσωπικού του Λ/Χ Μυκόνου για χρήση ή διακίνηση ναρκωτικών ουσιών, καθώς και από την κοινή ευρείας κλίμακας επιχείρηση της Διεύθυνσης Δίωξης Ναρκωτικών και Λαθρεμπορίου του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής με την Υποδιεύθυνση Δίωξης Ναρκωτικών της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής επετεύχθησαν τα ακόλουθα:
-αποδομήθηκε πλήρως η εγκληματική οργάνωση και συνελήφθη ο μεγαλύτερος αριθμός των εμπλεκομένων ατόμων – μελών τους,
-εξακριβώθηκαν και διερευνήθηκαν οι περισσότερες περιπτώσεις της οργανωμένης μεταφοράς και διακίνησης ναρκωτικών ουσιών, που πραγματοποίησε η οργάνωση,
-εξακριβώθηκε η σύνθεση των μελών, που αποτελούσαν την οργάνωση αυτή,
-εξακριβώθηκε η διασύνδεση των μελών των ομάδων,
-αναλύθηκε ο ειδικότερος ρόλος και η επιμέρους συμμετοχή των μελών στην παράνομη δραστηριότητα,
-διακριβώθηκε η ιεραρχική δομή και σχέση των μελών της εγκληματικής οργάνωσης (αρχηγικά μέλη κ.λπ.),
-εξακριβώθηκε ο τρόπος – μέθοδος δράσης τους (modusoperandi) και οι μεταξύ τους ειδικότερες συνεργασίες.

Στις έρευνες, που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της κοινής ευρείας κλίμακας επιχείρηση βρέθηκαν και κατασχέθηκαν :
· 300 γραμμάρια κοκαϊνη (περίπου)
· 4 κιλά ακατέργαστης κάναβης (περίπου)
· 12.000,00 ευρώ μετρητά (περίπου)
· 2 φορητοί υπολογιστές
· 1 taser (συσκευή ηλεκτροσόκ)
· 2 πτυσσόμενες μεταλλικές ράβδοι (γκλοπ)
· 2 ηλεκτρονικές ζυγαριές ακριβείας
· 1 αυτοκίνητο Ι.Χ.
· Κινητά τηλέφωνα και κάρτες SIM

Τα συλληφθέντα μέλη της εγκληματικής οργάνωσης οδηγούνται στις αρμόδιες Εισαγγελικές Αρχές.
Με απόφαση του Αρχηγού Λ.Σ. - ΕΛ.ΑΚΤ. τέθηκαν σε διαθεσιμότητα οι εμπλεκόμενοι Λιμενικοί ενώ παράλληλα διατάχθηκε η διενέργεια Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης.

ΠΗΓΗ