Write on Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018 Κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΑ

Γράφει ο Ιωάννης Μπουγάς

Μετά την ήττα τους το 1949 οι κομμουνιστές της Ελλάδος, για χάρη των Σλάβων, ΒΑΠΤΙΖΑΝ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ τα Ελληνόπουλα από τη Μακεδονία που είχαν πάρει με το Παιδομάζωμα, ενήλικους που είχαν απαγάγει ως ομήρους τους και «δικούς» τους πολιτικούς πρόσφυγες!

Αυτό ακριβώς συνέβη στην «Κοινότητα του ΚΚΕ» στη Φλορίκα της Ρουμανίας, η οποία είχε αφεντικό το γνωστό στέλεχος του ΚΚΕ ΚΩΣΤΑ ΛΟΥΛΕ, αλλά και σε άλλες Κοινότητες θυμάτων του Παιδομαζώματος, ομήρων και πολιτικών προσφύγων (ανταρτών και των οικογενειών τους) στις χώρες του Παραπετάσματος..
Στη Φλορίκα ήταν όμηροι, η Μακεδονοπούλα Ειρήνη Δαμοπούλου, ο αδελφός της Ηλίας και η μητέρα της Ελπίδα.

Ακολουθεί σχετική μαρτυρία της Ειρήνης από το έργο μου "Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ":
«...Στην Κοινότητά μας στην Φλωρίκα αποφασίσθηκε από τους υπεύθυνους του ΚΚΕ να διαχωρισθούν όλοι οι ένοικοι του στρατοπέδου σε Έλληνες και Σλαβομακεδόνες. Ο διαχωρισμός αυτός μεταξύ Ελλήνων και Σλαβομακεδόνων άρχισε από το σχολείο. Πρωταγωνιστής στην κατάταξη κάθε παιδιού στην μία ή την άλλη ομάδα, ήταν ο δάσκαλος Κώστας Τριανταφυλλίδης από το Καλοχώρι της Καστοριάς.
Καίτοι είχε σπουδάσει δάσκαλος στην Ελλάδα, τώρα είχε μετατραπεί σε φανατικότατο κομμουνιστή, Σλαβομακεδόνα, και διώκτη των Ελλήνων. Εμένα με τον αδελφό μου Ηλία μας έδιωξε ο ίδιος προσωπικά από το Ελληνικό σχολείο. Μας είπε ότι είμασταν Σλαβομακεδόνες και όχι Έλληνες, αφού καταγόμαστε από τον Άγιο Δημήτριο, πού κατ’ αυτόν ήταν χωριό μόνο Σλαβομακεδόνων.

Επειδή εγώ και ο αδελφός μου αρνηθήκαμε να δηλώσουμε Σλαβομακεδόνες και να παρακολουθήσουμε μαθήματα στην Σλαβομακεδονική γλώσσα, μας έδιωξαν και από το Ρουμανικό σχολείο για τρεις ημέρες. Αυτή η αποβολή μας από το σχολείο, πρώτα-πρώτα δημιούργησε πρόβλημα επιβίωσης αφού έτσι δεν δικαιούμεθα φαγητό από το συσσίτιο του σχολείου.
Όταν η μητέρα μου παραπονέθηκε στην Κοινότητα επειδή δεν μας έδιναν φαγητό στο σχολείο, οι υπεύθυνοι της είπαν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε και εμείς έπρεπε να σκεφθούμε τις συνέπειες της άρνησης εγγραφής μας ως Σλαβομακεδόνες.
Τότε η μητέρα μου ξεκινά και πηγαίνει στο σχολείο να παραπονεθεί. Βρίσκει έναν από τους δασκάλους, έναν κύριο Νίκο από το Κιλκίς. Δυστυχώς δεν θυμάμαι το επίθετό του.
- "Σύντροφε Νίκο, γιατί διώξατε τα παιδιά μου από το ελληνικό σχολείο;
- Γιατί είσαστε Σλαβομακεδόνες από τον Άγιο Δημήτριο! Τα παιδιά σου πρέπει να αλλάξουν σχολείο. Να πάνε στο σχολείο των Σλαβομακεδόνων.
-Σύντροφε Νίκο, κάνετε μεγάλο λάθος! Και εγώ, και τα παιδιά μου είμαστε Έλληνες! Είμαστε απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Δεν έχουμε καμία σχέση εμείς με τους Σλαβομακεδόνες. Επειδή ζούσαμε στον Άγιο Δημήτριο δεν σημαίνει ότι είμαστε και Σλαβομακεδόνες! Ο πατέρας μου ήταν Έλληνας παπάς και πολέμησε τους Κομιτατζήδες για να μείνει η Μακεδονία ελληνική. Εσύ, συναγωνιστή, έχω ακούσει ότι κατάγεσαι από τον Πόντο. Με την δική σας λογική, εσύ λοιπόν πρέπει να είσαι Τούρκος!
Οι έντονες διαμαρτυρίες της μητέρας μου φαίνεται ότι είχαν αποτέλεσμα. Εγώ και ο αδελφός μου επανήλθαμε στο Ρουμανικό σχολείο, και σαν εθνικό μας μάθημα συνεχίσαμε να κάνουμε Ελληνικά και όχι Σλαβομακεδόνικα.

Εκτός από εμάς τα παιδιά, οι Έλληνες κομμουνιστές στο στρατόπεδο της Φλωρίκα διαχώρισαν και τους μεγάλους σε Έλληνες και Σλαβομακεδόνες. Δημιούργησαν μια Επιτροπή που επισκεπτόταν με την σειρά όλους τους κατοίκους του στρατοπέδου για να τους κατατάξουν στην μία ή την άλλη ομάδα. Φαίνεται όμως για όλους, ή τουλάχιστον τους πιο πολλούς, η απόφαση αυτή είχε ληφθεί εκ των προτέρων από την Επιτροπή. Η επίσκεψη ίσως είχε σκοπό απλώς να ενημερώσει τον καθένα για την κατάταξή του, ή να τον πείσει να δεχθεί την απόφασή τους.

Για πολλούς, το άκουσμα ότι από την μιά ημέρα στην άλλη γίνονταν Σλαβομακεδόνες δημιουργούσε τρομερό σόκ.
Μερικοί πρόβαλαν αντιρρήσεις.
Άλλοι όμως το δέχονταν χωρίς να πουν κουβέντα.
Αυτό βέβαια δεν πρέπει να κάνει εντύπωση σήμερα. Να αναλογισθεί κανείς ότι ζούσαμε κάτω από συνθήκες καταπίεσης, και απολύτου εξάρτησης για τα πάντα, από τους κομμουνιστές υπεύθυνους της Κοινότητας.
Όταν τα μέλη της Επιτροπής ήρθαν στο δωμάτιο μας να κατατάξουν την μητέρα μου, βασικά της ανακοίνωσαν ότι είναι Σλαβομακεδόνας. Η μητέρα μου όμως με τίποτε δεν δεχότανε να δεχθεί την κατάταξή της ως Σλαβομακεδόνα.
Εγώ και ο αδελφός μου την παρακαλούσαμε κλαίγοντας να μην εκδηλώνεται σαν αντίθετη, διότι φοβόμαστε ότι θα μας την έπαιρναν και πάλι μακριά μας στην απομόνωση. Αυτή όμως δεν μασούσε καθόλου τα λόγια της. Δεν έδειχνε τον παραμικρό φόβο, και μιλούσε με σκληρά λόγια κατά της Επιτροπής του ΚΚΕ της Κοινότητας για το θέμα των Σλαβομακεδόνων.
«Συναγωνίστρια Ελπίδα είχα ακούσει για σένα, αλλά ποτέ δεν σε φανταζόμουνα τόσο σκληρή!», της λέει ένας από τους ανθρώπους της Επιτροπής πού είχε έρθει στο δωμάτιό μας εκείνο το βράδυ.
Μετά από την δική μας οικογένεια, τα μέλη αυτής της Επιτροπής πήγαν δίπλα σε μιά γερόντισσα όμηρο και αυτή του ΚΚΕ από την Μακεδονία. Η γερόντισσα είχε βρεθεί στην Μακεδονία πρόσφυγας απο την Μικρά Ασία μετά την Μικρασιατική Καταστροφή.
Εγώ με τον αδελφό μου κρυφακούγαμε πίσω από την πόρτα.
-"Εσένα γιαγιά πώς να σε γράψουμε, Ελληνίδα ή Σλαβομακεδόνα?
-"Ελληνίδα, μωρέ παιδιά! Πώς αλλιώς; Από το Ανατόλι έρχουμε η δόλια! Τι δουλειά έχω εγώ μωρέ παιδιά με τους Σλαβομακεδόνες!!"

Αυτά έκαναν οι ηγέτες του ΚΚΕ τη δεκαετία του ’50, μετά την αποτυχία τους το 1947-49 να αποκόψουν τη Μακεδονία και τη Θράκη από την Ελλάδα.
Μήπως κάτι παρόμοιο εννοούσε ο κ. Τσίπρας όταν είπε «...Ίσως το 2018 να είναι ένα έτος, όπου θα μπορούμε να έχουμε μια θετική εξέλιξη σε ένα χρόνιο πρόβλημα, αν η νέα κυβέρνηση των Σκοπίων αποφασίσει να κάνει ουσιαστικά βήματα προς τα μπρος. Αν σταματήσει μια, κατά την άποψή μου, αχρείαστη ρητορική, ότι αποτελούν τους μοναδικούς απογόνους των Μακεδόνων και του Μεγάλου Αλεξάνδρου..».

Πανομοιότυπη δήλωση έκανε μετά και ο πρωθυπουργός των Σκοπίων, Ζόραν Ζάεφ: «...Αφήνω στην άκρη τις αξιώσεις της χώρας σύμφωνα με τις οποίες είμαστε οι μοναδικοί κληρονόμοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ιστορία δεν ανήκει μόνο σε εμάς, αλλά επίσης και στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες».

Η Μακεδονία είναι κυρίως Ιστορία και Πολιτισμός, και αυτά είναι κομμάτι της Ιστορίας και του Πολιτισμού του Ελληνικού Έθνους και δεν πρέπει να παραδοθούν σήμερα στους Σλάβους με την ίδια ευκολία που οι ηγέτες του ΚΚΕ το 1947-49 τους παρέδιδαν τη Μακεδονία και μετά τους Μακεδόνες που κρατούσαν στο Παραπέτασμα (πιέζοντάς τους να δηλώσουν Σλάβοι!). - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθήστε μας στο twitter

Write on Δευτέρα, 08 Δεκεμβρίου 2014 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Μια σκοτεινή πλευρά της ελληνικής Ιστορίας που η συλλογική μνήμη έχει απωθήσει, τις τραγικές συνέπειες που είχε ο Εμφύλιος Πόλεμος για χιλιάδες παιδιά τα οποία αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν βίαια τα σπίτια τους, «φωτίζει» ο Διονύσης Γρηγοράτος μέσα από τη νέα του ταινία «Fils De Grece» («Οι γιοι της Ελλάδας» - Παιδομάζωμα ή Παιδοσώσιμο), η οποία αναμένεται να βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες μέσα στον Φλεβάρη.

O τίτλος είναι δανεισμένος από τη δραματική έκκληση συναδέλφωσης που είχε απευθύνει με τηλεβόα στον Εθνικό Στρατό ο Γάλλος ποιητής Πολ Ελιάρ για τα παιδιά του Εμφυλίου Πολέμου, κατά τη διάρκεια της μυθιστοριματικής ανάβασής του στον Γράμμο το 1949.

Πρόκειται για μια ταινία μυθοπλασίας, η οποία ωστόσο στηρίζεται σε πλούσιο αρχειακό υλικό, μέρος του οποίου παρουσιάζεται για πρώτη φορά. Οπως, για παράδειγμα, τα ντοκουμέντα από την παρουσία του Ελιάρστον Γράμμο, αλλά και οι σκηνές από το μαρτυρικό οδοιπορικό κάποιων από τα 60.000 παιδιά που οδηγήθηκαν σε Ιδρύματα Πολιτικών Προσφύγων σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης ή στις «Παιδοπόλεις» που ίδρυσε, εντός της χώρας, η βασίλισσα Φρειδερίκη.

Μέσα από τα οδοιπορικά αυτά διαφαίνονται τα σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα που απέκτησαν τα παιδιά αυτά, τα οποία στην ουσία δεν έζησαν την παιδική τους ηλικία και που σήμερα, λόγω της κρίσης, στερούνται και ένα ακόμη κομμάτι της ζωής τους, την τρίτη ηλικία. Αξίζει δε να σημειωθεί πως δύο από τους κεντρικούς ήρωες της ταινίας είναι υπαρκτά πρόσωπα τα οποία έχουν βιώσει όλα αυτά τα τραγικά γεγονότα και θέλουν να μιλήσουν για την ιστορία τους. Η παρουσία τους ωστόσο εντάσσεται στη μυθοπλασία και δεν έχει μορφή συνεντεύξεων.

«Η ταινία δεν έχει καμία σχέση με ντοκιμαντέρ. Ακόμη και τα ντοκουμέντα με τα υπαρκτά πρόσωπα -κάποια από τα οποία γνωστά πολιτικά πρόσωπα- έχουν ενταχθεί στο πλαίσιο της εξέλιξης της πλοκής», ξεκαθαρίζει ο Διονύσης Γρηγοράτος, ο οποίος δούλεψε σκληρά για επτά ολόκληρα χρόνια, μελετώντας ιστορικά αρχεία, αναζητώντας ντοκουμέντα, γράφοντας και κάνοντας γυρίσματα για να μπορέσει να πραγματοποιήσει αυτό το νέο κινηματογραφικό του όνειρο.

«Πληροφορήθηκα αυτή την ιστορία σε μεγάλη ηλικία και το θέμα της με ιντρίγκαρε πολύ. Αποφάσισα λοιπόν μόνος μου, βήμα βήμα, να κάνω ένα καινούργιο πράγμα στο ελληνικό σινεμά ενσωματώνοντας το αρχειακό υλικό στη μυθοπλασία ως άρρηκτο κομμάτι της. Σε αυτό βέβαια με βοήθησε πολύ το γεγονός ότι βρήκα αρχειακό υλικό το οποίο διαθέτει και δραματικές πτυχές», μας λέει ο ίδιος.

Ιδού λοιπόν η πλοκή της ιστορίας: Αθήνα 2008. Στο κατασκότεινο πάρκο, το περιπολικό της Αστυνομίας, που ψάχνει για ένα κοριτσάκι, θύμα απαγωγής, εντοπίζει στην παιδική χαρά μια γιαγιά πεσμένη κάτω από τις κούνιες, σε ημικωματώδη κατάσταση. Αργότερα, στο νοσοκομείο, ο γιος και η εγγονή της που καταφτάνουν φωτίζουν κάπως τα πράγματα όταν εξηγούν στην Αστυνομία και την Αντιτρομοκρατική πως πρόκειται για πολιτική πρόσφυγα από την πρώην Σοβιετική Ενωση που εδώ και χρόνια βρίσκεται σε κώμα ή σε «συνειδητή» κατάσταση να κοιμάται και να μη μιλάει.

Οταν, μετά 7 μέρες, ξαναφέρνουν τη γιαγιά σπίτι, συνδεδεμένη μέσω ενός λάπτοπ με τον εγκεφαλογράφο του νοσοκομείου -κατά σύσταση του νεαρού γιατρού που φλερτάρει την εγγονή- βγαίνουν στην επιφάνεια πολλά, που της πυροδοτούν την επιθυμία να μάθει περισσότερα. Και για το «Παιδομάζωμα» ή «Παιδοσώσιμο» γενικά και για την περιπέτεια της γιαγιάς.

Επηρεασμένη και από τη δουλειά της ως επεξεργαστής αρχειακού υλικού, διαλέγει να μπει στην μπλογκόσφαιρα ?με κείμενα και αρχειακό υλικό? επιδιώκοντας επαφές και πληροφορίες. Και δεν πέφτει έξω. Σχεδόν αμέσως καταφτάνουν δύο σχόλια. Από έναν πανεπιστημιακό που κάνει διατριβή στο θέμα και από έναν άλλο που οργανώνει παράσταση για την επέτειο των 60 χρόνων. Ο οποίος, μάλιστα, προτείνει και συνεργασία με τη μέθοδο «work in progress».

Πράγμα που υλοποιείται άμεσα, μετά την επιτυχία της εγγονής να εντοπίσει δύο παιδιά από τους τρεις φίλους της γιαγιάς. Την Ολυμπία που είχε οδηγηθεί εκτός Ελλάδος κι έφτασε να γίνει χορεύτρια και χορογράφος στα Μπολσόι και τον Γιώργο που είχε κλειστεί στις «Παιδοπόλεις» και κατέληξε εναερίτης - ηλεκτρολόγος.

Η «work in progress» αρχίζει, με πρωταγωνιστές-υποβολείς την Ολυμπία και τον Γιώργο, αλλά και τη γιαγιά -με την εύγλωττη σιωπή της στο Laptop-Εγκεφαλογράφο-, αλλά και τη διακριτική παρακολούθηση της Αντιτρομοκρατικής. Σιγά σιγά, μέσα από το σασπένς της έρευνας και το θρίλερ της απόκτησης κρυμμένων στοιχείων, φωτίζεται το οδοιπορικό των παιδιών στη γενικότητά του, αλλά και των τεσσάρων παιδιών ατομικά. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Τζένη Σταυροπούλου και Πέτρος Γιασεμής.

Η μαζική μετακίνηση και οι Παιδοπόλεις

Το 1948 60.000 παιδιά απομακρύνονται μαζικά από τις εστίες τους, στις περιοχές όπου μαίνεται ο Εμφύλιος πόλεμος. Περίπου 30.000 απ' αυτά οδηγούνται από τον Δημοκρατικό Στρατό εκτός Ελλάδας, σε ιδρύματα των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, ενώ άλλα τόσα μεταφέρονται από τον Κυβερνητικό Στρατό στις 52 «Παιδοπόλεις» που στήνονται αιφνιδιαστικά εντός Ελλάδας, με αμερικανική βοήθεια. Τα παιδιά αυτά ζουν εκεί από το 1948 έως το 1953 με πολλά προβλήματα τόσο στον τομέα της εκπαίδευσής τους όσο και ψυχολογικά.

Αναμόρφωση

Από το 1953 έως το 1960 κλείνουν σταδιακά όλες οι «Παιδοπόλεις» και οι «φιλοξενούμενοί» τους προωθούνται σε τεχνικές σχολές μετά από πολιτική αναμόρφωση. Κατά τη δεκαετία 1955-1965 τα παιδιά αυτά, με τη βοήθεια του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού και της Οργάνωσης των Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων του Εμφυλίου Πολέμου, αναζητούν τους γονείς τους στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν. Ακολουθούν οι προσπάθειές τους να αποκατασταθούν επαγγελματικά, οι δυσκολίες όμως που έχουν να αντιμετωπίσουν είναι πολλές.

Οσοι βρίσκονται έξω δεν έχουν το δικαίωμα να επιστρέψουν στην πατρίδα τους για πολιτικούς λόγους. Αλλά και εκείνοι που μεγάλωσαν στις ελληνικές «Παιδοπόλεις» θα βρίσκονται για χρόνια υπό επιτήρηση. Το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου δυστυχώς δεν φέρνει τη λύτρωση γι' αυτά τα παιδιά που έχουν πλέον μεγαλώσει. Οι πληγές τους είναι πολύ βαθιές για να κλείσουν...

ΠΗΓΗ: ethnos.gr

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter