Write on Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019 Κατηγορία ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης - Αντιστράτηγος (εα) - Εισήγηση στο 3ο Διεθνές Συνέδριο Χερσαίων Δυνάμεων, Βάρη, 07 Νοεμβρίου 2019

Το αντικείμενο που θα παρουσιάσω αποσκοπεί να επισημάνει τους κινδύνους οι οποίοι εμφανίζονται στα διάφορα επίπεδα της Διοικήσεως από τις ταχύτατα εισερχόμενες στο στράτευμα τεχνολογικές εφαρμογές με τις πολλά υποσχόμενα δυνατότητες που προσφέρουν τα νέα συστήματα. Δεν αναφέρομαι σε οπλικά συστήματα, με την αυστηρή έννοια του όρου, αλλά σε κάθε είδους τεχνολογικές εφαρμογές που εντάσσονται στις πολυσύνθετες λειτουργίες προετοιμασίας, διεξαγωγής, ελέγχου και υποστήριξης κάθε είδους πολεμικών επιχειρήσεων.

Από την παρούσα παρουσίαση θα παραλείψω πλήρως τις μεγάλες προκλήσεις που δημιουργεί η εισβολή της τεχνητής νοημοσύνης σε πληθώρα στρατιωτικών εφαρμογών. Μη νομίζετε ότι το πρόβλημα είναι μακριά μας, το πιθανότερο είναι ότι τα χαμηλόβαθμα σήμερα στελέχη θα το εύρουν μπροστά τους. Ήδη, αρκετά οπλικά συστήματα, ειδικά αντιαεροπορικά, διαθέτουν επιλογή λειτουργίας στην πλήρη αυτοματοποιημένη μορφή στην οποία το ίδιο το όπλο -βασιζόμενο σε παραμέτρους που εμείς προτοποθετούμε- ανοίγει πυρ, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση σε στόχους που αυτό κρίνει ως εχθρικούς. Έχουν όμως αρχίσει να εμφανίζονται και οι εφαρμογές που μόνες τους «βελτιώνονται» μιμούμενες επιτυχώς την ανθρώπινη διαδικασία των lessons learned! Σήμερα θα αρκεστώ σε πιο «ταπεινούς» κινδύνους που δημιουργεί στη φυσιογνωμία των επιχειρήσεων η είσοδος της ταχύτατα εξελισσόμενης τεχνολογίας.

Ουδείς αμφισβητεί τη σημασία της τεχνολογίας στη διεξαγωγή και εξέλιξη των επιχειρήσεων των χερσαίων δυνάμεων και όχι μόνο. Στρατεύματα που για διαφόρους λόγους δεν μπόρεσαν να ακολουθήσουν τις τεχνολογικές εξελίξεις μη ανανεώνοντας τα συστήματα τους ή αδυνατώντας να εκμεταλλευτούν όλες τις δυνατότητες τους, υπέστησαν οδυνηρές ήττες στην μακρόχρονη στρατιωτική ιστορία. Η προσεκτική όμως ανάγνωση της τελευταίας καταδεικνύει ότι η απλή παρουσία ανώτερων τεχνολογικών συστημάτων δεν αρκούσε από μόνη της να επιφέρει τα συντριπτικά αποτελέσματα που υπόσχονταν οι δημιουργοί τους. Η νίκη στο πεδίο των μαχών και ειδικά στο τακτικό επίπεδο, έχει αποδειχθεί ότι δεν απορρέει από την απλή ένταξη συστημάτων υψηλής τεχνολογίας.

Η νίκη καθίσταται πιθανότερη -ουδέποτε εξασφαλίζεται εκ των προτέρων- με την ορθή αξιοποίηση όλων των πλεονεκτημάτων αλλά και μειονεκτημάτων των διαθέσιμων οπλικών συστημάτων με έμφαση στα προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Η πλήρης όμως αξιοποίηση τους προϋποθέτει την εκπαίδευση των χειριστών, την κατανόηση της ιεραρχίας για τις πραγματικές δυνατότητες-περιορισμούς των συστημάτων, την υπέρβαση των «νηπιακών προβλημάτων», την ορθή τακτική συγκρότηση και ενδεχομένως την αιφνιδιαστική χρήση τους. Θεμέλιος λίθος, η ύπαρξη ενός σύγχρονου δόγματος -συνεχώς αξιολογούμενου και βελτιούμενου- που θα μετουσιώσει στην πράξη όλες τις παραπάνω προϋποθέσεις λαμβάνοντας υπόψη και τις αντίστοιχες δυνατότητες του αντιπάλου.

Άρα δεν θεοποιούμε κανένα οπλικό σύστημα, καμία τεχνολογία. Θεοποιούμε τον χειριστή τους -με την ευρεία έννοια του όρου- αυτόν που υπηρετεί το σύστημα και το «θεραπεύει». Εξίσου κρίσιμος και ο ρόλος αυτών που σχεδιάζουν την τακτική του χρήση και την κρίσιμη στιγμή εκδίδουν τις καθοριστικές διαταγές του πεδίου μάχης ώστε να επιτευχθεί η βέλτιστη χρήση των τμημάτων και συστημάτων.

Εξυπακούεται ότι οι τελευταίοι, δηλαδή η ηγεσία σε όλα τα επίπεδα, πρέπει να είναι -κατά αναλογία με τα καθήκοντα τους- γνώστες των χαρακτηριστικών, δυνατοτήτων και περιορισμών των συγκεκριμένων οπλικών συστημάτων διαθέτοντας όμως και την σφαιρική κατανόηση της συνλειτουργίας στο θέατρο των επιχειρήσεων ενός συνόλου αλληλοεπηρεαζόμενων και αλληλοϋποστηριζόμενων συστημάτων.

Η αφετηρία όλων των προβλημάτων της ορθής αξιοποίησης της τεχνολογίας στο στράτευμα έγγυται στην ταχύτατη σήμερα εξέλιξη των συστημάτων. Πέρα από το χρονοβόρο της ολοκλήρωσης των διαφόρων προμηθειών, η ένταξη νέων συστημάτων στην υπηρεσία απαιτεί σημαντικό χρονικό διάστημα. Και δεν αναφέρομαι στην απόκτηση της αρχικής και τελικής επιχειρησιακής ετοιμότητας για πλήρη χρήση. Αναφέρομαι στον απαιτούμενο χρόνο για την ολιστική αντίληψη των πραγματικών δυνατοτήτων και περιορισμών του κάθε συστήματος από τους χειριστές και την ηγεσία. Προφανώς οι πρώτοι, λόγω ηλικίας και αποκλειστικής -σε σημαντικό βαθμό- ενασχόλησης με το υπόψη σύστημα εξοικειώνονται σε συντομότερο χρονικό διάστημα. Στην άλλη πλευρά, οι προϊστάμενοι τους, αρκούμενοι συχνά σε εικονικές παρουσιάσεις-επιδείξεις, σχηματίζουν μια εξωπραγματική και ιδανική εικόνα των νέων συστημάτων μακράν των πραγματικών προβλημάτων. Ενίοτε όμως δημιουργούνται πολλαπλές και αδικαιολόγητες αμφιβολίες από την επιφανειακή γνώση για τα νέα συστήματα. Συχνή και αναπόφευκτη και η προσκόλληση σε δοκιμασμένες μεθόδους του παρελθόντος και ενδόμυχη ανησυχία για οτιδήποτε νέο. Συχνά λοιπόν, η ηγεσία καίτοι αναγνωρίζει τα συντριπτικά πλεονεκτήματα που η νέα τεχνολογία προσφέρει αρνείται -κυρίως από διστακτικότητα- να υιοθετήσει νέες τακτικές, συμβατές με τα νέα συστήματα που θα έχουν ως αποτέλεσμα τη μεγιστοποίηση των χαρακτηριστικών τους. Σε άλλες περιπτώσεις, ο ενθουσιασμός που συνοδεύει την είσοδο ενός νέου συστήματος εμποδίζει την πραγματική αξιολόγηση του ενώ οι πολλά υποσχόμενες επιδόσεις του -συνήθως σε συνθήκες εργαστηρίου- δημιουργούν επικίνδυνες προσδοκίες. Συχνή επίσης και η τριβή μεταξύ των διαφόρων κλιμακίων καθώς η μη επίτευξη των περιγραφομένων από τον κατασκευαστή επιδόσεων, αποδίδεται σε αδυναμία των χειριστών.

Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι αναπόφευκτη η καθυστέρηση ενσωμάτωσης του νέου συστήματος στο συνολικό δόγμα του στρατού με ότι αυτό συνεπάγεται -αρνητικά πάντα- για την ταχύτατη αξιοποίηση του. Πραγματικά η ενσωμάτωση νέων συστημάτων, στο δόγμα ενός στρατού είναι τιτάνιο έργο. Δεν αρκεί η βαθιά γνώση των δυνατοτήτων-περιορισμών του, απαιτείται και η συνέργεια του με σωρεία άλλων συστημάτων. Για παράδειγμα, αξιόπιστα συστήματα πυρών ακριβείας δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα ένεκα αποτυχημένης διασύνδεσης με τα υπάρχοντα μέσα επικοινωνιών. Ακόμη όμως και το αντίθετο, συστήματα βολής παλαιάς τεχνολογίας, βελτίωσαν θεαματικά τις δυνατότητες τους όταν συνδυάστηκαν με σχετικά απλές και φθηνές σύγχρονες εφαρμογές εντοπισμού και κατάδειξης στόχων.

Αναγκαία όμως και η παρακολούθηση των ενεργειών και τακτικών, μεθόδων του αντιπάλου. Η μεγιστοποίηση των αποτελεσμάτων ενός οποιουδήποτε συστήματος θα επιτευχθεί όταν και μόνο όταν εκμεταλλευθεί τα τρωτά σημεία του εχθρού. Εξυπακούεται και η σημασία του αιφνιδιασμού ώστε να επιτευχθούν τα βέλτιστα αποτελέσματα.

Άρα δεν αρκεί η τεχνολογική επάρκεια-ανωτερότητα ενός συστήματος. Η αξιοποίηση του θα προκύψει από τη σωστή ένταξη του στη συνολική πολεμική προσπάθεια ώστε να γίνει στο έπακρο η εκμετάλλευση των χαρακτηριστικών του, η συνέργεια του με τα λοιπά συστήματα μας, η πλήρης υποστήριξη του, η ορθή τακτική συγκρότηση των Μονάδων και η εκπαίδευση των χειριστών. Για να επιτευχθούν όλα αυτά θα απαιτηθεί η ταχύτατη ένταξη του συστήματος στο δόγμα του στρατού και η τροποποίηση του τελευταίου όπου απαιτείται. Η διαδικασία αυτή ούτε είναι απλή ούτε είναι πάντα εγγυημένη. Ποιος δεν θυμάται τη περίφημη «Revolution in Military Affairs» των αρχών του 1990 που τελικά κατέστη συνθηματολογία μη δυνηθείσα να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα ούτε όμως και επιτυχώς να προσαρμοστεί στις ιδιαιτερότητες του κάθε στρατεύματος. Σε κάθε περίπτωση, η διαδικασία της επικαιροποιήσεως του στρατιωτικού δόγματος απαιτεί μια συνεχή ανατροφοδότηση όλων των εμπλεκομένων από το επίπεδο των Μονάδων, μέχρι τις σχολές εκπαιδεύσεως και τα Επιτελεία. Ακούγεται ως μια γραφειοκρατική εργασία και πράγματι είναι γραφειοκρατική, χρονοβόρα, κοπιαστική. Δεν υπάρχει όμως άλλη λύση, ειδικά για ένα στράτευμα περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων που καλείται να αντιμετωπίσει πληθώρα απειλών από έναν δύσκολο αντίπαλο. Σε όλες αυτές τις διαδικασίες κομβικός είναι ο ρόλος της ηγεσίας.

Στην κατηγορία της υπερεκτίμησης των δυνατοτήτων των συστημάτων υψηλής τεχνολογίας εμπεριέχεται και η αυταπάτη της ηγεσίας ότι μπορεί πλέον να εξασφαλίσει τη «βεβαιότητα» για τις εξελίξεις στο πεδίο της μάχης. Συχνά στο παρελθόν δημιουργήθηκε η ψευδαίσθηση ότι η «ομίχλη» του πολέμου, η «αβεβαιότητα», θα διαλυθεί με τη χρήση προηγμένων μέσων παρατήρησης, παρακολούθησης, συλλογής και επεξεργασίας πληροφοριών, στοχοποίησης κλπ. Πλάνη οικτρά, καθώς δεν λαμβάνεται υπόψη ότι και ο αντίπαλος έχει πρόσβαση σε παρόμοια συστήματα, ούτε ο ανθρώπινος παράγοντας και οι τρομερές δυνατότητες προσαρμοστικότητας που διαθέτει, αλλά ούτε η πληθώρα των αστάθμητων παραγόντων που συνιστούν την πανίσχυρη «τριβή» του Clausewitz. Η πλάνη αυτή σε συνδυασμό με την επιθυμία διατήρησης χαμηλών απωλειών (ημετέρων, αμάχων αλλά και του αντιπάλου) οδηγεί σε εσφαλμένες εκτιμήσεις περί δυνατότητας συνεχούς επέμβασης των ανωτέρων κλιμακίων διοικήσεως σε όλες τις φάσεις του αγώνος.

Μια τέτοια αντίληψη είναι άκρως επικίνδυνη όχι για αυτή την ίδια την εμπλοκή των ανωτέρων κλιμακίων σε όλες τις φάσεις των επιχειρήσεων αλλά κυρίως για τη γαλούχηση μιας γενιάς νεωτέρων στελεχών ικανών να λάβουν πρωτοβουλίες στο πεδίο της μάχης. Μπορεί δικαιολογημένα το σύνδρομο του «στρατηγικού δεκανέα», δηλαδή του μικρού ηγήτορα που λαμβάνει αποφάσεις με καταστροφικές στρατηγικές συνέπειες να τρομοκρατεί τις διστακτικές ηγεσίες, αλλά σε βάθος χρόνου το σύνδρομο του «παντογνώστη πανταχού παρόντος προϊσταμένου που θα επιλύσει κάθε πρόβλημα» είναι περισσότερο καταστροφικό. Το τελευταίο σύνδρομο είναι εύκολο να αποκτηθεί όταν σε περιόδους ειρήνης και στο εξιδανικευμένο περιβάλλον προσεκτικά «προετοιμασμένων» ασκήσεων ο μακρόθεν ευρισκόμενος Διοικητής έχει πλήρη και άμεση εικόνα κάθε ομάδος και στοιχείου. Φυσικά καλοδεχούμενη μια τέτοια κατάσταση αλλά οι επεμβάσεις πρέπει να είναι με μέτρο και αφού ληφθεί υπόψη η ενδεχόμενη καλύτερη γνώση της κατάστασης από τον τοπικό ηγήτορα παρά από ένα μεμακρυσμένο κέντρο ελέγχου που βασίζεται σε εικόνες αυτοματοποιημένων συστημάτων. Ίσως μάλιστα αύριο να βασίζεται και σε μια σειρά αλγορίθμων, ναι μη σας παραξενεύει, δεν είναι απαραιτήτως αρνητικό αν σκεφτείτε ότι χρησιμοποιούνται εδώ και χρόνια στα πυρηνικά οπλοστάσια των υπερδυνάμεων.

Για να επανέλθουμε και για να μην παρεξηγηθούμε, δεν απορρίπτουμε τη χρησιμότητα απόκτησης πλήρους και ενοποιημένης τακτικής εικόνας -σε όλα τα κλιμάκια- με δυνατότητα επέμβασης σε real time. Ασφαλώς και είναι άκρως απαραίτητη και αποτελεί πολλαπλασιαστή ισχύος. Όπως όμως όλες οι εφαρμογές στη ζωή του ανθρώπου πρέπει να χρησιμοποιείται με σύνεση και αφού έχουμε εξασφαλίσει ότι οι υφιστάμενοι μας μπορούν να δράσουν επιτυχώς και άνευ όλων αυτών των τεχνολογικών επιτευγμάτων τα οποία για σωρεία λόγων (ανθρωπογενών και μη) παραμένουν ασταθή στο χαοτικό περιβάλλον των συγκρούσεων. Συγχρόνως πρέπει να αποφευχθεί η τάση υπερφόρτωσης των υφισταμένων με σωρεία άχρηστων πληροφοριών που δεν μπορούν να επεξεργαστούν και αναπόφευκτα τους αποπροσανατολίζουν.

Το τελευταίο σημείο της αναφοράς μου εστιάζεται στην αντίθετη κατεύθυνση. Δηλαδή στις ενίοτε ανεξερεύνητες δυνατότητες που προσφέρουν τα νέα οπλικά συστήματα και ειδικά στις περιπτώσεις συνεργειών δύο ή περισσοτέρων μέσων. Η αναγνώριση τους και η αξιοποίηση τους είναι αποτέλεσμα δοκιμών πεδίου αλλά και παρακολούθησης των τεχνολογικών εξελίξεων από ανήσυχα στελέχη. Σημαντική η προσφορά των γραφείων μελετών αλλά έχει αποδειχθεί ότι οι σημαντικές βελτιώσεις έχουν προέλθει από τα πεδία ασκήσεων και από τις αγωνιώδεις προσπάθειες νέων στελεχών να εκτελέσουν την αποστολή τους, να πρωτοτυπήσουν, να διακριθούν. Εδώ έγγυται η ικανότητα των Διοικήσεων -αρχικά στα χαμηλά κλιμάκια (Μονάδα) να ενθαρρύνουν όλες αυτές τις δοκιμές, δίδοντας σωστές κατευθύνσεις και θέτοντας τα αναγκαία όρια, γνωρίζοντας τελικά ότι ελάχιστες εξ αυτών θα μετουσιωθούν σε πρακτικές εφαρμογές. Αν όμως πραγματικά πιστεύουμε ότι ο ανθρώπινος παράγων και η ποιοτική υπεροχή είναι οι βασικοί πολλαπλασιαστές της ισχύος μας τότε θα πρέπει να ενθαρρύνουμε όλες αυτές τις προσπάθειες περαιτέρω τακτικής αξιοποίησης διαφόρων στρατιωτικών τεχνολογικών εφαρμογών.

Συμπερασματικά, υπερεκτίμηση ή υποεκτίμηση των δυνατοτήτων ενός συστήματος είναι η παγίδα στην οποία μπορεί να πέσει η ηγεσία αναφορικά με την αξιοποίηση των νέων τεχνολογικών επιτευγμάτων. Αμφότερες οι καταστάσεις είναι εξίσου επικίνδυνες. Η ισορροπία είναι δύσκολη. Αντίστοιχα επικίνδυνη και η τάση υπερβολικής στήριξης σε μια ορισμένη τεχνολογική εφαρμογή ειδικά όταν αυτή αποτελεί τον κρίσιμο κρίκο λειτουργίας μιας ολόκληρης σειράς διαδικασιών. Να μη ξεχνάμε ότι καίτοι σαγηνευτικές οι υποσχέσεις των διάφορων οπλικών συστημάτων, είναι συνήθως υπερεκτιμημένες και υπερπροβαλλόμενες από μια ολόκληρη βιομηχανία. Απαραίτητη πάντα η συνεχής βελτίωση των γνώσεων των στελεχών στις τεχνολογικές εξελίξεις και στα lesson learned από διάφορες συγκρούσεις. Η βελτίωση όμως αυτή δεν περιορίζεται στα νεώτερα στελέχη αλλά θα πρέπει να φτάνει μέχρι την οροφή. Η δε ικανότητα παρακολούθησης και αφομοίωσης των τεχνολογικών εξελίξεων θα πρέπει να αποτελεί κριτήριο αξιολόγησης των στελεχών. ‘

Τίποτα όμως δεν αντισταθμίζει την αξία των πραγματικών δοκιμών στο πεδίο των ασκήσεων. Γνωρίζουμε ότι στερούμαστε ικανοποιητικών πεδίων ασκήσεων και βολής, γνωρίζουμε ότι υπάρχει ένδεια ακόμη σε εκπαιδευτικές πιστώσεις με ότι αυτό συνεπάγεται και ακόμη μεγαλύτερη ένδεια σε προσωπικό που θα ασκηθεί. Εδώ ακριβώς θα φανεί η αξία της ηγεσίας και εδώ εννοώ την ηγεσία στα μεσαία κλιμάκια, που συναισθανόμενη την πραγματικότητα, δεν θα παρασυρθεί από τις σειρήνες των πολλά υποσχόμενων συστημάτων υψηλής τεχνολογίας αλλά θα ωθήσει τα ανήσυχα νεώτερα στελέχη στη δημιουργική περαιτέρω συνδυαστική αξιοποίηση των υπαρχόντων συστημάτων και των νέων τεχνολογικών εφαρμογών στην πράξη πλέον, στα πεδία ασκήσεων. Αναπόφευκτα παραπλήσιες δοκιμές εμπεριέχουν -σε σημαντικό βαθμό- και το ρίσκο της αποτυχίας, το οποίο θα πρέπει να γίνει αποδεκτό λαμβάνοντας πάντα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας. Η αρχική ώθηση όμως σε μια τέτοια προσπάθεια θα πρέπει να προέλθει από τα ανώτερα στελέχη της ιεραρχίας και μάλλον είναι αναγκαστική επιλογή -μονόδρομος- για το δικό μας στράτευμα.

Write on Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2019 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ

Γράφει ο Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

H ζωή θα συνεχισθεί και μετά την ολοκλήρωση της συζήτησης στη Βουλή γιά την κύρωση ή μη της Συμφωνίας των Πρεσπών, οψέποτε αυτή ολοκληρωθεί με την ολοκλήρωση των τοποθετήσεων από τους 206 του καταλόγου που έχουν εγγραφεί προς τούτο και την ονομαστική ψηφοφορία που θα ακολουθήσει.

Και όπως όλα δείχνουν, το επόμενο, "δείγμα γραφής", με μονοκομματική-σχεδόν-κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μετά την αποχώρηση του ΑΝΕΛάρχη πανίσχυρου Στρατάρχη ελέω Π/Θ Τσίπρα Πάνου Καμμένου, θα είναι οι κρίσεις της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων. Στις οποίες η κενωθείσα θέση του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, μετά την υπουργοποίηση του Ναυάρχου Ευάγ. Αποστολάκη ΠΝ, καλύπτεται από τον Υπαρχηγό ΓΕΕΘΑ Αντιστράτηγο Κων. Φλώρο, ενώ οι αρχηγοί ΓΕΣ-Αντιστράτηγος Αλκ. Στεφανής, ΓΕΝ- Αντιναύαρχος Ν.Τσούνης και ΓΕΑ-Αντιπτέραρχος(Ι) Xρ. Χριστοδούλου έχουν κλείσει ήδη δύο έτη στις θέσεις που κατέχουν και κρίνονται υποχρεωτικώς γιά την προαγωγή, παραμονή ή αποστρατεία τους.

Η απαιτούμενη σύγκληση του ΚΥΣΕΑ προς τούτο αποτελεί βεβαίως προνομία του Π/Θ, ενώ η ευθύνη των σχετικών εισηγήσεων ανήκει στον ΥΕΘΑ Ναύαρχο Ευάγ. Αποστολάκη, όπως απαιτεί ο νόμος. Βεβαίως σε τέτοιες περιπτώσεις οι επιλογές ωριμάζουν βαθμιαίως από καιρό και το ΚΥΣΕΑ -εκτός απροόπτου- απλώς τις επισημοποιεί, δίχως να είναι απαραίτητη η φυσική παρουσίων όσων μετέχουν σε αυτό, καθώς οι σχετικές αποφάσεις μπορούν να ληφθούν ακόμη και διά περιφοράς.

Από την άποψη της κρίσιμης συγκυρίας που διανύουμε, οι αποφάσεις που θα ληφθούν στο επικείμενο ΚΥΣΕΑ στα πρόσωπα όσων θα κριθούν και επιλεγούν ως παραμένοντες και όσων επιλεγούν ως αντικαταστάτες, καλούνται να λάβουν υπ' όψιν τις ακόλουθες σταθερές:

ΠΡΩΤΟΝ: Στο πρόσωπο του επόμενου Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, εάν θα πρόκειται γιά πρόσωπο που θα κληθεί να συνεχίσει, ενισχύσει και διευρύνει-ει δυνατόν- ακόμη περισσότερο την αρχή της διακλαδικότητας, δηλαδή της μιάς "γροθιάς" στην δράση Στρατού Ξηράς-Πολεμικού Ναυτικού-Πολεμικής Αεροπορίας στη λειτουργία των ΕΔ, υπό συνθήκες συνεχώς διευρυνόμενης Τουρκικής προκλητικότητας και παραβατικότητας με στοιχεία μόνιμης συμπεριφοράς, όπως και περιφερειακών προβλημάτων ασφαλείας, από τις λεγόμενες ασύμμετρες απειλές, συμβολής στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού/προσφυγικού προβλήματοες κ.ο.κ. Σε αυτήν την κατεύθυνση το Επιτελείο του ΓΕΕΘΑ, υπό το Ναύαρχο Αποστολάκη ως Αρχηγό, εργάσθηκε με ένταση και ευρηματικότητα, αυτή δε η κατεύθυνση δεν νοείται παρά να συνεχισθεί, υπηρετούμενη από πρόσωπα που έχουν διαποτισθεί και ενεργούν σε αυτήν την κατεύθυνση ως κριτήριο δράσης, γιά τα οποία ο νυν ΥΕΘΑ έχει πλήρη προσωπική αντίληψη και προφανώς έχει κάθε λόγο να συνεχισθεί, από την πολιτική του, πολλώ μάλλον, θέση.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Γενικότερα στα πρόσωπα της επόμενης Στρατιωτικής Ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ, που θα συνθέτει το επόμενο ΣΑΓΕ, θα μετρήσει εξ ίσου εάν και πόσο θα υπερισχύσει η διάσταση λειτουργίας των ΕΔ σε επικοινωνιακή κατεύθυνση, βοηθούντων ακόμη και των κοινωνικών δικτύων, απαραίτητη μεν αλλά όχι και πρωτεύουσα, ή αντιστρόφως αυτή ενός "κλειστού συστήματος", που δεν αντιλαμβάνεται ότι οφείλει να είναι απολύτως ανθρωποκεντρικό, όπως απαιτείται από το σεβασμό προς τα υποκείμενα του συντελούμενου έργου στις ΕΔ και βεβαίως από την απαίτηση του βέλτιστου αποτελέσματος στην εκπλήρωση της αποστολής που περνά πρωτίστως από το Προσωπικό, διάσταση ομοίως αντενδεικνυόμενη. Προφανώς η σταθεροποίηση του "εκκρεμούς" μεταξύ των δύο κατευθύνσεων είναι αυτή που απαιτείται και ως εκ τούτου να είναι αντίστοιχες και οι όποιες επιλογές προσώπων.

ΤΡΙΤΟΝ και last but not least, κατά την ορολογία που χρησιμοποιούν οι διπλωμάτες: Δεδομένου ότι θα πρόκειται γιά κρίσεις στις ΕΔ τις πρώτες από κυβέρνηση αμειγώς ΣΥΡΙΖΑ, δίχως πλέον την παρουσία Καμμένου ως ΥΕΘΑ που εχρησιμοποίησε τις ΕΔ ως περίπου "βιλαέτι" στην τεραετία του υπουργικού του θώκου, εάν λοιπόν θα γίνουν επιλογές άμεσα (αλλά και στις τακτικές κρίσεις του Μαρτίου) κατά το δυνατόν αξιοκρατικές, απαλλαγμένες από αντίληψη προώθησης "ημετέρων", αλλά και με την αίσθηση ότι θα αποτελούν-ούτως ή άλλως- το πρώτο και τελευταίο δείγμα γραφής αυτής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό το πεδίο, καθώς θα κληθεί να παραδώσει την εξουσία το αργότερο τον ερχόμενο Οκτώβριο του τρέχοντος έτους στη διάδοχο κυβέρνηση. Συνεπώς να μην στερήσουν από την επόμενη Κυβέρνηση την ευχέρεια των όποιων επιλογών σε πρόσωπα που θα ήθελε εκείνη να προκρίνει.

Το διακύβευμα που τοποθετείται εντός των προηγουμένων σταθερών δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε και απλό γιά έργα ανθρώπων σε κάθε περίπτωση. Η παρουσία πάντως του Ναυάρχου ε.α. Ευάγ. Αποστολάκη στη θέση του αρμοδίου εισηγητή στο ΚΥΣΕΑ, προσφέρει τη δυνατότητα επιλογών με διάσταση άμεσης και αυθεντικής γνώσης προσώπων και πραγμάτων. Και αυτή ακριβώς η διάσταση είναι που θα τεθεί προς επιβεβαίωση ή μη στο ΚΥΣΕΑ, σε βαθμό που θα φανεί ή όχι, βεβαίως δε θα κριθεί αναλόγως.

Είναι γεγονός, πάντως, ότι με την είσοδο της χώρας στον αστερισμό της μεγάλης κρίσης, συνεπεία της οποίας εδοκιμάσθησαν η ίδια η χώρα και οι πολίτες της, αλλά και ανέδειξε την ανάγκη κυβερνήσεων συνεργασίας, με αρχή από την κυβέρνηση Παπαδήμου και εντεύθεν, ο ασφυκτικός κομματικός εναγκαλισμός του παρελθόντος από τα Κόμματα εξουσίας περιορίσθηκε μεν στις ΕΔ, όπως και στα ΣΑ, δίχως, όμως, να έχουν εκλείψει στις κρίσεις των Ανωτάτων κυρίως Αξιωματικών κριτήρια έξωθεν υποδείξεων.

Αφ' ετέρου όσοι διετέλεσαν στην Στρατιωτική Ηγεσία αυτής της περιόδου εκλήθησαν να ασκήσουν Διοίκηση στις ΕΔ υπό καθεστώς σημαντικών οικονομικών περικοπών στη λειτουργία τους, δίχως να απειληθεί η ετοιμότητα των ΕΔ στην εκτέλεση της αποστολής, που όμως δεν δοκιμάσθηκε στην πράξη, αλλά και δίχως να επηρεασθεί, σε μη αντιστρέψιμο βαθμό, το ηθικό του Προσωπικού, που αντιμετώπισε και αυτό τις συνέπειες της κρίσης, ακόμη και από δυσμενέστερες συνθήκες από τους υπόλοιπους 'Ελληνες πολίτες. Και μάλλον το επέτυχαν, εάν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος.

Τα στελέχη των τριών Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων που ανέλαβαν θέσεις υψηλής ευθύνης από το 2015 και μετά δικαιούνται βεβαίως την ίδια ισότιμη αντιμετώπιση με τους λοιπούς συναδέλφους τους στην εξελικτική πορεία όλων τους σήμερα και στη συνέχεια από την επόμενη κυβέρνηση.

Η συνέχεια θα έχει ενδιαφέρον!

Write on Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017 Κατηγορία ΣΤΡΑΤΟΣ ΞΗΡΑΣ

Στο πλαίσιο των ενημερωτικών διαλέξεων που έχει καθιερώσει το Γενικό Επιτελείο Στρατού, πραγματοποιήθηκε στο ΓΕΣ ομιλία με θέμα «Διοίκηση - Ηγεσία», από τον καθηγητή κύριο Δημήτριο Μπουραντά.

Ο κ. Δημήτριος Μπουραντάς, είναι καθηγητής του Management, Διευθυντής του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Διοίκησης Επιχειρήσεων για στελέχη (Executive MBA) και του Μεταπτυχιακού Προγράμματος (MSc) Διοίκησης Ανθρωπίνων Πόρων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

1 32

Εξειδικεύεται στην ανάπτυξη ηγετικών στελεχών και ομάδων, στη διοίκηση της εταιρικής κουλτούρας και στη στρατηγική ευθυγράμμιση των επιχειρήσεων και οργανισμών.

Έχει δημοσιεύσει μεγάλο αριθμό βιβλίων και άρθρων, ενώ έχει βραβευθεί επανειλημμένα με τον τίτλο «Υψηλής Διδακτικής Επίδοσης» από το Τμήμα Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

9 14

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017 Κατηγορία ΣΤΡΑΤΟΣ ΞΗΡΑΣ

Στο πλαίσιο των ενημερωτικών διαλέξεων που έχει καθιερώσει το Γενικό Επιτελείο Στρατού, πραγματοποιήθηκε στο ΓΕΣ ομιλία με θέμα «Eνσυνείδητη Ηγεσία – Mindfulness Leadership», από την Αρχιλοχία (ΜΧ) Χρυσάνθη Νταφοπούλου.

Η Αρχιλοχίας, εισήλθε στη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών το 2004, από όπου αποφοίτησε το 2006, ονομασθείσα Μόνιμη Λοχίας Μηχανικού. Αποφοίτησε από τα προβλεπόμενα για το βαθμό της Σχολεία του Όπλου της και υπηρέτησε στα 723 και 730 Τάγματα Μηχανικού, καθώς και στον 21 Λόχου Μηχανικού. Σήμερα υπηρετεί ως Διαχειρίστρια Θεμάτων Ποιότητας στη Γενική Επιθεώρηση Στρατού.

1 30

3 15

Κατέχει:

- Πτυχίο Κοινωνικής Εργασίας της Σχολής Κοινωνικής Διοίκησης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (ΔΠΘ).

- Δίπλωμα Μεταπτυχιακών Σπουδών στην Κοινωνική Πολιτική και Κοινωνική Εργασία, με παιδιά και οικογένειες, του Τμήματος Κοινωνικής Διοίκησης και Πολιτικών Επιστημών του ΔΠΘ.

4 13

Η Αρχιλοχίας Νταφοπούλου είναι υποψήφια Διδάκτωρ του ΔΠΘ.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016 Κατηγορία ΣΤΡΑΤΟΣ ΞΗΡΑΣ

Tην Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2016, πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων (ΣΣΕ) ημερίδα με θέμα «Ηγεσία ως η Τέχνη Απελευθέρωσης του Δυναμικού των άλλων, Ηγέτης: Χάρισμα ή Γνώση».

Η ημερίδα οργανώθηκε από τη Διεύθυνση Δόγματος του ΓΕΣ και είχε ως σκοπό την ολόπλευρη προσέγγιση των χαρακτηριστικών του σύγχρονου ηγέτη και κυρίως την κατανόηση των ποιοτικών χαρακτηριστικών του.

1 sse imerida

Την ημερίδα παρακολούθησαν αντιπροσωπείες Αξιωματικών των Σχηματισμών και Μονάδων του Λεκανοπεδίου Αττικής, Αξιωματικοί που παρακολουθούν την παρούσα περίοδο τα Σχολεία Εφαρμογής των Όπλων του Στρατού Ξηράς, Αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας και Ευέλπιδες.

2 sse imerida

Διακεκριμένοι εισηγητές από την Ακαδημαϊκή Κοινότητα, Ανώτατοι Αξιωματικοί σε Αποστρατεία και Ιατροί – Ψυχολόγοι ανέπτυξαν τα ακόλουθα θέματα:

- Κλαούζεβιτς και Ελληνική Στρατιωτική Ηγεσία, Δύναμη Χαρακτήρα σε Στρατηγικό, Επιχειρησιακό και Τακτικό Επίπεδο.

- Σύγχρονες Μέθοδοι Διοίκησης Ανθρώπινου Δυναμικού. Μια Συστηματική Προσέγγιση για την Ορθολογικότερη Διαχείριση των Ανθρωπίνων Πόρων.

- Ηγεσία: Θεωρία και Πράξη.

- Η Ψυχολογία του Ηγέτη.

- Όραμα: Σημαντικός Παράγοντας για τον Ηγέτη και τον Οργανισμό.

- Από τον Στρατιωτικό Ηγέτη Ήρωα στον Στρατιωτικό Ηγέτη Επιστήμονα – Διοικητή.

- Η Διαμόρφωση του Ηγέτη μέσα από την Εκπαίδευση.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter