Write on Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018 Κατηγορία ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ

Γράφει ο Κώστας Αλεξ. Δημητριάδης - Ιστορικός ερευνητής

Όσοι υπήρξαμε νεαροί στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης έχουμε μιά γνώση γιά την εξέγερση του Πολυτεχνείου το τριήμερο 15-17 Νοεμβρίου 1973, όπως παρουσιάστηκαν στον παροξυσμό της αποκατάστασης της Δημοκρατίας στα μέσα της δεκαετίας του '70. Πορείες στην επέτειο της εξέγερσης, αποχές από τις διδακτικές αίθουσες, τραγούδια του Θεοδωράκη στο φούλ και βέβαια το απαραίτητο προσκύνημα στον τόπο της "θυσίας"....

Τα χρόνια πέρασαν, εμείς οι νέοι έφηβοι της εποχής μεγαλώσαμε, ζήσαμε την περίοδο της αριστερής πρωτοκαθεδρίας στην πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική και εκπαιδευτική ζωή του τόπου, μπήκαμε στα γρανάζια της καθημερινής πάλης για την αναρρίχηση στον επαγγελματικό τομέα, κάναμε οικογένειες, γίναμε οικογενειάρχες....
Παρ' όλες τις δραστικές αλλαγές στην ζωή μας, κάθε 17 Νοεμβρίου είχαμε εκεί ακλόνητο ένα πράγμα. Την επέτειο του Πολυτεχνείου, με τους ...εκατοντάδες νεκρούς από τα όργανα της Χούντας των Συνταγματαρχών! Μιά επέτειο που συντηρείτο με φιέστες και παρελάσεις επισήμων πλέον - πρώην εξεγερθέντων φοιτητών του '73 - μπροστά από το μνημείο της εξέγερσης στον περίβολο του Εκπαιδευτικού Ιδρύματος. Φθάσαμε μέχρι στο σημείο να δίνουν το παρόν ένστολοι στρατιωτικοί μέσα στο εκπαιδευτικό ίδρυμα...

Για όσους από εμάς η επίσημη εκδοχή των κρατούντων και των κατευθυνόμενων από αυτά Μ.Μ.Ε. δεν ήταν αρκετή, να καλύψει την γνώση του τι έγινε τότε και αποφασίσαμε να ψάξουμε το πράγμα λίγο παραπάνω, ίσως από φιλο-ιστορική λατρεία μάλλον παρά από διαστροφική αμφισβήτηση, βρεθήκαμε σε μια άλλη εκδοχή από αυτήν που επίσημα σερβίρεται μέχρι και σήμερα σε όλους τους Έλληνες πολίτες, νέους και μη....
Και για να ξεκαθαρίσω εκ των προτέρων δεν θεωρώ ότι το Πολυτεχνείο δεν υπήρξε και ότι ήταν απλά και μόνο μια θεατρική παράσταση, δημιουργηθείσα από μερικές χιλιάδες κομπάρσους που έπαιξαν καλά τον ρόλο τους....
Ούτε θα επικαλεσθώ τις αποκαλύψεις που έκανε ο Αθ. Στριγγάς την δεκαετία του '80 ότι το Πολυτεχνείο δημιουργήθηκε από πράκτορες της Μοσάντ με σύνδεσμο τον Γιάγκο Πεσματζόγλου, με σκοπό να πέσει η Κυβέρνηση Μαρκεζίνη και μαζί με αυτόν το Καθεστώς που δημιούργησε η Επανάσταση της 21ης Απριλίου 1967...
Θα κρατήσω σαν στοιχείο την κρίσιμη περίοδο που ξέσπασε το Πολυτεχνείο. Και θα πάω στους πρωταγωνιστές της πολιτικοστρατιωτικής σκηνής εκείνης της εποχής...

Βρισκόμαστε στο 1973. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος είχε προχωρήσει σε πέντε κινήσεις που είχαν έναν κρίσιμο αντίκτυπο εντός και εκτός της χώρας:

1. Είχε αποφασίσει να προχωρήσει στην άντληση πετρελαίου στα κοιτάσματα που ευρέθησαν στον Πρίνο στην Καβάλα, χωρίς την άμεση συμπόρευση με τις "7 αδελφές" εταιρείες πετρελαιοειδών, πράγμα που δυσαρέστησε σφόδρα τα "καρτέλ του Πετρελαίου" σε ΗΠΑ και Μεγ. Βρετανία.
2. Είχε ανακοινώσει ότι μέσον υπολογισμού των κοιτασμάτων δεν θα ήταν το Δολάριο Αμερικής αλλά η ...Ελληνική Δραχμή, πράγμα που την καθιστούσε ένα αναβαθμισμένο νόμισμα, σπάζοντας ένα status αποδεκτό ακόμα και από την πλημμυρισμένη σε πετρέλαιο Μέση Ανατολή.
3. Προωθούσε την πολιτική κατάσταση σε ένα δρόμο που σύντομα θα οδηγούσε στην αποστρατικοποίηση του Καθεστώτος και την πολιτικοποίησή του, έστω με την απουσία του Κ.Κ.Ε. ή της προμετωπίδας του της Ε.Δ.Α., πράγμα που δημιούργησε μεγάλη δυσφορία στους φανατικούς που υπήρχαν στους κόλπους του, ιδία δε στους κατώτερους και ελαφρώς ανώτερους αξιωματικούς (Λοχαγούς, Ταγματάρχες). Αυτοί ήταν πεπεισμένοι ότι ο Παπαδόπουλος και "η φουρνιά" των αξιωματικών που ήλθαν στο προσκήνιο με την 21η Απριλίου 1967, είχαν εκτραπεί από την πορεία που είχαν χαράξει "η Επανάστασις" και αλληθώριζαν προς τους "σάπιους" πολιτικούς....
4. Η κατάσταση στην Κύπρο παρέμενε στάσιμη, με τον Μακάριο να προχωρεί σε απροκάλυπτες διώξεις κατά Ελλαδιτών Αξιωματικών και Εθνικοφρόνων Κυπρίων πολιτών και πολιτικών. Η τότε Κυβέρνηση Μαρκεζίνη τηρούσε στάση αναμονής απέναντι στο Μακάριο, αρνούμενη μετά το φιάσκο του '72 (το πραξικόπημα που δεν έγινε ποτέ) να κινηθεί εναντίον του, φοβούμενη συμπαιγνία ΗΠΑ, Αγγλίας και Τουρκίας που θα οδηγούσε σε αλυσιδωτές και ανεξέλεγκτες καταστάσεις στο νησί. Ήταν ξεκάθαρο: ο Παπαδόπουλος δεν θα συναινούσε σε μια βίαιη ανατροπή του Μακαρίου αναλογιζόμενος τις συνέπειeς.
5. Η υπακοή στα κελεύσματα των ΗΠΑ δεν ήταν πλέον δεδομένη, με αποκορύφωμα την άρνηση του Παπαδόπουλου να παράσχει Στρατιωτικές διευκολύνσεις μέσω Κρήτης στους Ισραηλινούς - και κατά συνέπεια στις ΗΠΑ - στον Πόλεμο του Γιόμ Κιπούρ τον Οκτώβριο του 1973.
6. Η απόφαση του Παπαδόπουλου να προχωρήσει στην επέκταση των χωρικών μας υδάτων με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας - που είχε υπογράψει η Ελλάδα, αλλά όχι η Τουρκία και οι ΗΠΑ - αμέσως μετά την παραλαβή των Phantoms, τον Απρίλιο του 1974, όταν ήδη η Ελλάδα θα είχε υπεροπλία και στον αέρα.
7. Η απεξάρτηση από την αγορά των ΗΠΑ αλλά και από την χρήση των Δωρεάν αποθεμάτων της σε οπλικά συστήματα, του Παπαδόπουλου. Η Ελλάς ξεκίνησε να κάνει αγορές με ιδίους πόρους από Γερμανία (υποβρύχια), Γαλλία (άρματα μάχης, πυραυλάκατοι) κλπ.

Με βάση όλα τα παραπάνω η Κυβέρνηση Μαρκεζίνη υπό την σκέπη του Γεωργίου Παπαδόπουλου έπρεπε να πέσει.... Μετρούσε μέρες μετά τον Οκτώβριο του 1973!
Και το ήθελαν πολλοί αυτό.... Και πρώτη από όλους η Κυβέρνηση των ΗΠΑ. Είχαν άλλωστε άμεσους αντικαταστάτες είτε του Παπαδόπουλου (στην θέση του ισχυρού άνδρα του καθεστώτος) είτε του Πρωθυπουργού. Επρόκειτο για τους Ταξίαρχο Δημ. Ιωαννίδη και τον αμερικανοτραφή Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο. Το μόνο που έλειπε ήταν η αφορμή για την μεταβολή των προσώπων και όχι του Καθεστώτος.

Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό τοις πάσι ότι με την χαλάρωση των μέτρων επιβολής του Καθεστώτος, μετά από 6 ολόκληρα χρόνια από την αναρρίχησή του στην εξουσία και την επίδειξη μέτρων επιείκειας προς τους αντιφρονούντες - με τα γνωστά μέτρα Αμνηστίας (τα οποία γεύθηκε μέχρι και ο παρ' ολίγον δολοφόνος του Γ.Παπαδόπουλου, Αλέκος Παναγούλης) - οι κινήσεις απείθειας και αντίστασης προς το Καθεστώς είχαν ενταθεί. Πρωτεργάτες οι καθοδηγούμενοι από Αριστερές ευρισκόμενες εν παρανομία οργανώσεις, φοιτητές και σπουδαστές.
Τα γεγονότα της Νομικής πριν λίγο καιρό ήταν προοίμιο του τι θα επακολουθούσε όταν οι συνθήκες θα ήταν ώριμες. Και η ωρίμανση ήλθε στα μέσα Νοεμβρίου του 1973 όταν οι φοιτητές του Ε,Μ,Π, αποφάσισαν να ζητήσουν δυναμικά από την Κυβέρνηση περισσότερα κονδύλια για την Παιδεία και κάποιες άλλες δευτερεύουσας σημασίας ρυθμίσεις. Ξεκίνησαν με την κατάληψη του Ιδρύματος. Το καθεστώς παρακολουθεί αμήχανο. Πιστεύει ότι όλα είναι μια νεανική "τρέλα" που σύντομα θα ξεφουσκώσει....

Εδώ μπαίνουν τα μεγάλα ερωτηματικά που ταλανίζουν και εμένα αλλά και πολλούς άλλους ιστορικούς ερευνητές:
- Ποιοι ήταν αυτοί που έδωσαν το σύνθημα, αυτή η Φοιτητική Διαμαρτυρία με καθαρά Εκπαιδευτικά αιτήματα και χαρακτήρα, να μετασχηματιστεί την δεύτερη ημέρα (16η Νοεμβρίου) σε Εξέγερση κατά του Καθεστώτος, στην οποία πλέον συμμετείχαν όχι μόνο φοιτητές και σπουδαστές αλλά και οικοδόμοι, υπάλληλοι, τραγουδιστές, ηθοποιοί και άλλοι φορείς (όλοι μη θετικά διακείμενοι στο καθεστώς);
- Ποιος ήταν αυτός ο δάκτυλος που μια αυθόρμητη διαμαρτυρία την μετάλλαξε σε εξέγερση;
- Γιατί η επίσημη φοιτητική οργάνωση του ΚΚΕ, κατήγγειλε αμέσως την εξέγερση ως ΚΥΠατζίδικη προβοκάτσια (άσχετα αν τώρα χύνει δάκρυα σεβασμού στους "ηρωικούς νεκρούς");
- Πως ολόκληρο καθεστώς με τις Μυστικές Υπηρεσίες και τις Τηλεπικοινωνίες στην διάθεσή του, επέτρεψε την εκπομπή του σήματος του συγκεκριμένου ραδιοφωνικού σταθμού, αρκετή ακόμα ώρα μετά την είσοδο του άρματος στον χώρο του Ιδρύματος;
- Γιατί απλά δεν κατέβαζε τους "διακόπτες" το Καθεστώς στο Πολυτεχνείο προκειμένου να πιέσει τους εξεγερμένους;
- Γιατί επετράπη σε όποιον ήθελε να περνάει από τον Αστυνομικό κλοιό και να εισέρχεται στον χώρο του Πολυτεχνείου, πριν ακόμα οι φοιτητές κλείσουν τις πύλες του Ιδρύματος;
- Τα γεγονότα και πως θα εξελίσσονταν τα ήξεραν οι παλαιοκομματικοί πολιτικοί (Καραμανλής, Μαύρος, Κανελλόπουλος κλπ);

Οι απαντήσεις δεν είναι ξεκάθαρες ακόμα... Ίσως τα χρόνια που πέρασαν δεν είναι πολλά και πολλοί πρωταγωνιστές γνωστοί και αθέατοι να ζουν ακόμα και να κρατούν το μυστικό της 16ης Νοεμβρίου 1973 τόσο ασφαλισμένο ώστε είναι αδύνατον να βγει στην επιφάνεια. Άλλωστε οι βασικοί πρωταγωνιστές της τότε εξέγερσης, εξαργύρωσαν την δράση τους εκείνο το τριήμερο με βουλευτικούς και υπουργικούς θώκους, κυριάρχησαν στην πολιτική ζωή της χώρας τις επόμενες δεκαετίες και εν πολλοίς αποτελούν και τον βασικό αίτιο της σημερινής κατάντιας του χρεωκοπημένου Νεοελληνικού Κράτους-οπερέτας! Μερικά παραδείγματα; Παπουτσής, Λαλιώτης, Δαμανάκη, Τζουμάκας, Ανδρουλάκης, Αλαβάνος, Λαφαζάνης, Λαζαρίδης και λοιποί αστέρες.... Οι πραγματικοί ιδεολόγοι της εξέγερσης τότε, δεν εξαργύρωσαν ποτέ τις ώρες που πέρασαν στα κλειστά κάγκελα του Ιδρύματος εκείνο το τριήμερο και παρέμειναν στην αφάνεια....

Το αποτέλεσμα;
Το καθεστώς διαχειρίστηκε λάθος την κρίση που δημιούργησε η εξέγερση του τριημέρου και παρόλο που εντός του Ιδρύματος δεν υπήρξε κανείς νεκρός από την είσοδο του Στρατού στο Ίδρυμα για την βίαιη καταστολή της, δυστυχώς οι απώλειες σε νέους ανθρώπους δεν αποφεύχθηκαν στους γύρω δρόμους στο κέντρο της Αθήνας και βέβαια σε κάποιους από τους όμορους δήμους. Θεωρώντας οι σκληροπυρηνικοί του καθεστώτος ότι πλέον ο Παπαδόπουλος δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί τις αντιδράσεις απέναντι στο Καθεστώς, μια εβδομάδα μετά το ανατρέπουν και αποστέλλουν μια διμοιρία Λοκατζήδων με αρχική εντολή να τον εκτελέσει αλλά μετά από άρνηση του επικεφαλής αξιωματικού να εκτελέσει μια τέτοια διαταγή που δόθηκε από τον ίδιο τον Ιωαννίδη, τον έθετε σε κατ'οίκον περιορισμό και αυτόν (τον Γεώργιο Παπαδόπουλο) και τους συνεργάτες του.

Το παλαιό στρατιωτικό καθεστώς πλέον έχει καταρρεύσει προς χάριν του νέου στρατιωτικού καθεστώτος. Ενός καθεστώτος που θα πειθαρχήσει απόλυτα στα κατώτερα κλιμάκια των πρακτόρων της CIA και θα αποδειχθεί ανίκανο να αντιληφθεί, για ποιο λόγο επελέγη να κυβερνήσει την Ελλάδα για ένα περίπου εννιάμηνο ακόμα! Για να δημιουργήσει την κρίση στην Κύπρο με το Πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και διά της επακολουθείσης Τουρκικής Εισβολής εξ αυτού, θα επέρχετο η πτώση του, ώστε να επανέλθει η παλιοκομματική νομενκλατούρα της προ-Επαναστατικής εποχής στα Πολιτικά πράγματα της χώρας, με τον μανδύα της "Αποκατάστασης της Δημοκρατίας". Μιας "Δημοκρατίας" που τα αποτελέσματά της ζούμε μέχρι και σήμερα. Αυτή είναι η σύντομη "Ιστορία του Πολυτεχνείου" από την δική μου αφελή σκοπιά....

Τα ερωτηματικά αμείλικτα:
* Eίναι αλήθεια ή ψέμα ότι το καθεστώς τις ημέρες των γεγονότων ήταν αποστρατικοποιήμενο;
* Είναι αλήθεια ή ψέμα ότι η Κυβέρνηση Μαρκεζίνη προχωρούσε προς την φιλελευθεροποίηση της πολιτικής σκηνής με την προκήρυξη εκλογών;
* Είναι αλήθεια ή ψέμα ότι το Πολυτεχνείο δεν έριξε καμιά Χούντα, παρά έφερε στο προσκήνιο την μετάλλαξή της, στην πιο αισχρή και προδοτική της μορφή;
* Είναι αλήθεια ή ψέμα ότι αν δεν γινόταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου η χώρα θα έβαινε προς εκλογές με ένα καθεστώς που δεν ήταν πιο ελεύθερο ούτε πιο καταπιεστικό σε σχέση με τα καθεστώτα των κυβερνήσεων που προέκυψαν μετά τον Συμμοριτοπόλεμο (για κάποιους "εμφύλιο") του 1945-49;
* Είναι αλήθεια ή ψέμα ότι αν δεν γινόταν το Πολυτεχνείο δεν θα είχαμε τα γεγονότα του Ιουλίου του 1974 στην Κύπρο, που είχαν σαν αποτέλεσμα την τουρκική εισβολή και την κατοχή από τους Τούρκους του 37% του νησιού, μετά από φόνους, ωμότητες και προσφυγοποίηση των Κυπρίων;

Τιμώ ως ελεύθερος άνθρωπος όλους όσους με καθαρά ιδεολογικά κριτήρια αποφάσισαν να μπουν στο Πολυτεχνείο εκείνες τις μέρες του Νοεμβρίου του 1973, υπηρετώντας τις ιδέες τους – αλλά μέχρις εκεί. Δεν συμφωνώ με την απόφασή τους και σίγουρα πολλοί από αυτούς γνωρίζοντας εκ των υστέρων, τα επακόλουθα αυτού του τριημέρου ξεσηκωμού τους - επακόλουθα που τα νιώθουμε στο πετσί μας μέχρι σήμερα, είτε στην Ελλαδική Μητροπολιτική χώρα είτε στην Κύπρο - αν είχαν κληθεί να το επαναλάβουν, σίγουρα δεν θα το έπρατταν ξανά.

Απεχθάνομαι όμως μετά βδελυγμίας όλους όσους το καπηλεύτηκαν για να εξυπηρετήσουν τις φιλοδοξίες τους και μέσω αυτών τα σχέδια όλων όσων ή διαθέτουν διαχρονικά ανθελληνικό μένος κατά της χώρας μου ή στην καλύτερη περίπτωση τα συμφέροντά τους δεν συμπορεύονται με αυτά της Πατρίδας μου.
Και σιχαίνομαι τέλος τους κατευθυνόμενους Ακαδημαϊκούς, Εκπαιδευτικούς, Δημοσιογράφους και κάθε λογής παραπληροφορητές (μηδέ των τυχάρπαστων πολιτικάντηδων εξαιρουμένων), για την διαχρονική από την Μεταπολίτευση και μετά, συνεχή διαστρέβλωση της Ιστορίας της χώρας μας...

Μια διαστρέβλωση που παρουσιάζει ως νεκρές κοπέλες εντός του Πολυτεχνείου από δήθεν βολές Λοκατζήδων κάποιες οι οποίες στο τέλος αποδεικνύονταν ότι ήταν στην πραγματικότητα μορφές από αφίσες σε διαφημίσεις σαμπουάν, μια διαστρέβλωση που παρουσιάζει ως αξιόπιστο μάρτυρα έναν στρατιώτη, που ήταν πλήρωμα του γνωστού άρματος που έριξε την πύλη του Ιδρύματος, ο οποίος μετά την απόλυσή του από το Στρατό ενετάχθη ενεργά στο ΚΚΕ, (περίπτωση Στρατιώτη Σκευοφύλακα) κλπ κλπ...

Αυτοί είναι οι χείριστοι των χειρίστων....
Διότι πωλούν στους Έλληνες μια πλάνη... ένα ψέμα... για να συντηρούν την ασημαντότητά τους!
Γιατί το Πολυτεχνείο δεν ήταν Παλλαϊκή εξέγερση... Παλλαϊκή εξέγερση ήταν η 3η Σεπτεμβρίου 1843 που ανάγκασε τον Όθωνα να δώσει Σύνταγμα στο Λαό...
Κι ας το διαφημίζουν έτσι τα "παπαγαλάκια" της Μεταπολίτευσης.
Η μόνη αντιμετώπισή τους είναι η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΓΝΩΣΗ....
Και η μεταφύτευσή της στην νεολαία...

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ

Του Δρ. Άριστου Αριστοτέλους - Πρώην Βουλευτή, Ειδικού σε Θέματα Άμυνας και Στρατηγικής

Η πρόσφατη υπογραφή «Δήλωσης Προθέσεων» μεταξύ του Κύπριου υπουργού Εξωτερικών κ. Νίκου Χριστοδουλίδη και του Αμερικανού υφυπουργού Εξωτερικών κ. Γουές Μίτσελ στην Ουάσιγκτον, με κύριο αντικείμενο την ανάπτυξη των διμερών σχέσεων στην προώθηση της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, προφανώς και θα θεωρείται από την κυβέρνηση της Κύπρου ως επιτυχημένο γεγονός. Βέβαια όπως διαμορφώνεται το στρατηγικό τοπίο ενόψει του δόγματος που αναπτύσσουν οι ΗΠΑ κατά της «ρωσικής επιθετικότητας» και άλλων προκλήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο, η κίνηση αυτή δύναται να εκληφθεί και ως στρατηγική απομάκρυνση της Λευκωσίας από την παραδοσιακά πιο ουδέτερη στάση που τηρεί στον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή και ταύτιση με την αμερικανική πολιτική.
Εάν όμως δεν έχουν εκτιμηθεί σωστά τα υπέρ και τα κατά της ενέργειας αυτής θα μπορούσε να αποδειχθεί παρακινδυνευμένη και χωρίς ουσιαστικό όφελος ακροβασία της κυπριακής εξωτερικής πολιτικής. Τη θέση αυτή αναπτύσσει η ανάλυση που ακολουθεί αποσκοπώντας να αποτελέσει τροφή για σκέψη και για εποικοδομητικό προβληματισμό γύρω από το θέμα αυτό.

Εθνική Στρατηγική ΗΠΑ και Κύπρος
Είναι πρόδηλο ότι με βάση τη νέα Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας (ΕΣΑ) των ΗΠΑ, οι Αμερικανοί αναζωογονούν το ενδιαφέρον τους στην Ανατολική Μεσόγειο και γενικά την περιοχή. Για την εξυπηρέτηση των σκοπών της στρατηγικής αυτής, προωθούν επαφές και συνεργασίες με συμμάχους και εταίρους, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα και η Κύπρος. Αυτό είναι πρόδηλο και από το περιεχόμενο των συναντήσεων, των συμφωνιών που επετεύχθησαν και ιδίως των δηλώσεων που συνόδευσαν τον κ. Χριστοδουλίδη κατά την επίσκεψη στις ΗΠΑ. « Η υπογραφή της Δήλωσης Προθέσεων για ενίσχυση και ανάπτυξη της διμερούς σχέσης ασφάλειας», ανακοίνωσε το Γραφείο της Εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στις7/11/2018, «θα προωθήσει τα κοινά συμφέροντα στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, ενίσχυση της θαλάσσιας και συνοριακής ασφάλειας και προώθηση της περιφερειακής σταθερότητας». Ο δε κ. Χριστοδουλίδης εξέφρασε ικανοποίηση γιατί όπως είπε η υπογραφή της Δήλωσης Προθέσεων «για πρώτη φορά, θεσμοθετεί, θέτει ένα πλαίσιο και την πορεία δράσης που θα ακολουθηθεί σε σχέση με τις διμερείς μας σχέσεις, στον τομέα της Ασφάλειας». (ΚΥΠΕ, 7/11/2018).

Κύπρος - ΗΠΑ και «ρωσική απειλή»
Την ίδια ώρα, ανησυχώντας για τυχόν αρνητικά μηνύματα που πιθανόν να εκπέμπει η ταύτιση με την αμερικανική στρατηγική στα μάτια επηρεαζόμενων κυβερνήσεων όπως της Ρωσίας, ο Κύπριος υπουργός διαβεβαίωνε ότι «η περαιτέρω ενίσχυση της στρατηγικής μας συνεργασίας με τις ΗΠΑ δεν στρέφεται ενάντια σε οποιανδήποτε τρίτη χώρα» (ΚΥΠΕ, 7/11/2018). Τα πραγματικά γεγονότα όμως δεν βοηθούν τη θέση αυτή. Κατ’ αρχήν η πιο σημαντική πτυχή της νέας αμερικανικής στρατηγικής στα πλαίσια της οποίας, από σκοπιάς ΗΠΑ, εντάσσεται η εξέλιξη αυτή, είναι ότι για πρώτη φορά μετά από χρόνια προσδιορίζει τόσο ρητά και επαναλαμβανόμενα πως οι κυριότερες δυνάμεις - «ανταγωνιστές» - που απειλούν τα συμφέροντά τους στον πλανήτη, είναι η Ρωσία (και η Κίνα) και το Ιράν (στη Μέση Ανατολή). Πιο εξειδικευμένα, ο κ. Μίτσελ στην ομιλία του στο Heritage Foundation στις 2/6/2018 υπογράμμισε τη σημασία της Ανατολικής Μεσογείου για τις ΗΠΑ, χαρακτηρίζοντας την ως «αναδυόμενο θαλάσσιο σύνορο» αντιπαλότητας δυτικών συμφερόντων με άλλες δυνάμεις, όπου «αντιμετωπίζουμε πλήρη ανταγωνισμό από τους Ρώσους». Η Αμερικανίδα Πρέσβειρα κ. Κάθλιν Ντόχερντι μιλώντας σε πρόσφατο συνέδριο του Economist στη Λευκωσία υπέδειξε ότι: «Η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου προβάλλει ιδιαίτερες προκλήσεις» από τις οποίες «πιο πιεστικές» είναι «η τρομοκρατία, η ρωσική επιθετικότητα, οι συνεχιζόμενες συγκρούσεις, τα άνευ προηγουμένου κύματα μεταναστών, οι απειλές από το Ιράν». Η Κυπριακή Δημοκρατία, είπε, «μπορεί να παίξει σπουδαίο μέρος στις κοινές προσπάθειες για να αντιμετωπίσουμε τις υπερατλαντικές απειλές». (USA Embassy Cyprus, 2/11/2018). Είναι σαφές λοιπόν προς ποιες κατευθύνσεις στρέφονται οι διαγραφόμενες στρατηγικές συνεργασίες της Ουάσιγκτον στην περιοχή, που ξεπερνούν τα όρια προηγούμενων συμφωνιών με την Κύπρο, οι οποίες αφορούσαν συνήθως τη διεθνή τρομοκρατία και την ανάληψη ανθρωπιστικών αποστολών, και θα ήταν δύσκολο για τον Κύπριο Υπουργό να πείσει για το αντίθετο.

Ρωσική απάντηση
Το Κρεμλίνο έχει ήδη σαφή άποψη για τη νέα αμερικανική στρατηγική ασφάλειας, καθώς και για τα ανοίγματα που επιχειρούν οι ΗΠΑ στην περιοχή και βέβαια στην Κύπρο. Ο Γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας της Ρωσίας κ. Νικολάι Πατρούσεφ επεσήμανε από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε η αμερικανική ΕΣΑ το Δεκέμβριο του 2017 ότι πράγματι η χώρα του «κατονομάζεται σαν η κύρια απειλή κατά της ασφάλειας των ΗΠΑ». Προειδοποίησε ότι η προώθηση των στόχων και των σκοπών της δυνατό να απειλήσει την παγκόσμια και περιφερική ασφάλεια και ότι η Μόσχα αναπόφευκτα θα απαντήσει διαμορφώνοντας ανάλογα τη δική της εθνική στρατηγική (TASS, 20/12/2017). Όσον αφορά την Κύπρο, η Πρεσβεία της Ρωσίας στη Λευκωσία με αφορμή κάποιες δηλώσεις του Προέδρου του ΔΗΣΥ για τη ρωσική πολιτική στο Κυπριακό και έχοντας υπόψη το διαμορφούμενο ανταγωνισμό και τα σχέδια των ΗΠΑ για το νησί, σε ανακοίνωση της στις 10/09/2018 υποδεικνύει ότι «κάποιοι εταίροι της Κυπριακής Δημοκρατίας θα ήθελαν να διασπάσουν τη σχέση μεταξύ Ρωσίας και Κύπρου ώστε να αποτραπεί η εμπλοκή της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο»

Σχέσεις Κύπρου – Ρωσίας
Η Κυπριακή Δημοκρατία σαν κράτος αλλά και σαν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.) μπορεί σε κάποιο βαθμό να συμμερίζεται ορισμένες από τις προαναφερθείσες προκλήσεις κατά των ΗΠΑ, οι οποίες αόριστα καθορίζονται και στην Παγκόσμια Στρατηγική της Ε.Ε. του 2016 ( π.χ. αστάθεια Ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής, μεταναστευτικό, τρομοκρατία). Όμως οι σε βάρος της Κύπρου άμεσοι κίνδυνοι και απειλές προέρχονται από την Τουρκία και όχι τόσο από τις κατευθύνσεις που η Ουάσιγκτον ιεραρχεί ως προτεραιότητα της δικής της στρατηγικής στην περιοχή ή από τη Ρωσία. Σχετικά με τη Μόσχα, ασφαλώς και εξυπηρετεί πρωτίστως τα συμφέροντα της και έχει τη δική της στρατηγική ασφάλειας - ανησυχώντας κυρίως για τη δράση του ΝΑΤΟ στον περίγυρό της ή και αλλού - αλλά, όσον αφορά την Κύπρο, σύμφωνα με τον τότε κυβερνητικό εκπρόσωπο και νυν υπουργό Εξωτερικών κ. Χριστοδουλίδη, η Ρωσία « παραδοσιακά στηρίζει τις θέσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας" (ΚΥΠΕ 24/2/2015). Επίσης η χώρα αυτή εκτός του ότι αποτελεί σημαντικό εμπορικό εταίρο, από το 1964 υπήρξε εκ των κυριοτέρων προμηθευτών οπλισμού για την άμυνα του νησιού, όταν άλλες χώρες όπως οι ΗΠΑ δεν επέτρεπαν ή και ματαίωναν την πώληση στρατιωτικού υλικού στην Κύπρο. Εξάλλου, Μόσχα και Λευκωσία έχουν υπογράψει συμφωνίες στρατιωτικού χαρακτήρα που επικαιροποιήθηκαν το Φεβρουάριο του 2015 κατά την επίσκεψη του Προέδρου κ. Νίκου Αναστασιάδη, ο οποίος για να καθησυχάσει αυτή τη φορά τους δυτικούς και δη τους Αμερικανούς, διαβεβαίωνε ότι από ρωσικής πλευράς «τίποτε δεν μας ζητήθηκε που θα μπορούσε να μας φέρει σε δύσκολη θέση είτε με τους εταίρους μας είτε με τους τρανσατλαντικούς συμμάχους μας» ( ΚΥΠΕ, 26/2/2015).

Τουρκική απειλή
Όσον αφορά την Τουρκία, η χώρα αυτή με τις χιλιάδες των στρατιωτών της εισέβαλε και συνεχίζει να κατέχει από το 1974 το βόρειο τμήμα της Κύπρου, προβάλλοντας συνεχή απειλή άμεσης ή έμμεσης χρήσης της στρατιωτικής της ισχύος σε βάρος της κυριαρχίας της Δημοκρατίας αλλά και των δικαιωμάτων της στην κυπριακή ΑΟΖ. Η Άγκυρα διατυπώνει διεκδικήσεις επί των θαλασσίων πόρων του νησιού για την ίδια και για τους Τουρκοκυπρίους, προσπαθώντας να επιβάλει νέα τετελεσμένα στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. «Δεν θα επιτρέψουμε ενέργειες για την εξόρυξη φυσικών πόρων στην Ανατολική Μεσόγειο, από τις οποίες θα έχει αποκλειστεί η Τουρκία και η “Βόρεια Κύπρος”. Τα πλοία μας δείχνουν την ισχύ μας» προειδοποιεί με λόγια και με πράξεις ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, δημιουργώντας συνθήκες σύγκρουσης και έντασης στη θαλάσσια αυτή περιοχή (can.gr., 4/11/2018). Συνεπώς για τη Λευκωσία κύρια απειλή και συντελεστής ανασφάλειας και αστάθειας στην Ανατολική Μεσόγειο είναι πρωτίστως η Τουρκία και η επιθετική στάση που ακολουθεί, η οποία ωστόσο δεν κατονομάζεται από την αμερικανική ΕΣΑ ως μία από τις προκλήσεις στην περιοχή.

ΗΠΑ, Τουρκία και Κυπριακή ΑΟΖ
Ασφαλώς η αμερικανική στάση στο θέμα της κυπριακής ΑΟΖ είναι πολύ σημαντική. Είναι καλοδεχούμενη και θετική για τη Λευκωσία. Έχει όμως και τα όρια της. Η υποστήριξη από τις ΗΠΑ του δικαιώματος της Κυπριακής Δημοκρατίας να εκμεταλλευτεί τους φυσικούς της πόρους «οι οποίοι θα πρέπει να διαμοιραστούν δίκαια μεταξύ των δύο κοινοτήτων στα πλαίσια μιας λύσης, όπως και η υπόδειξη ότι στρατιωτικές απαντήσεις σε εμπορικές διαφορές είναι ανάρμοστες» ( δηλώσεις Πρέσβειρας ΗΠΑ, ο.π.) αποτελούν αποθαρρυντικό στοιχείο
στις στοχεύσεις και στρατιωτικούς εκβιασμούς της τουρκικής πλευράς. Δεν σημαίνει όμως ότι είναι ικανές να την αποτρέψουν τελικά να επιμένει να διεκδικεί και να απειλεί. Η άποψη των ΗΠΑ για την Τουρκία και το ρόλο της στη νέα στρατηγική στην περιοχή είναι ότι : Από τη μια, αναγνωρίζουν τις διαφορές που έχουν προκύψει μεταξύ τους (ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες , συριακό και Κούρδοι της Συρίας, σχέσεις της Άγκυρας με Ιράν και Μόσχα όπως και το θέμα των S-400) και ότι δεν μπορούν να παραμείνουν σιωπηλοί. Από την άλλη, συνεχίζουν να την θεωρούν εξαιρετικά σημαντικό νατοϊκό σύμμαχο στην μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση του ρωσικού ανταγωνισμού και ως το ισχυρότερο αντίβαρο για την ανακοπή της εξάπλωσης της ιρανικής επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Μέσα στα πλαίσια της νέας Εθνικής Στρατηγικής Ασφάλειας, λοιπόν, ο κ. Μίτσελ τόνισε στην προαναφερθείσα ομιλία του ότι «δουλεύουμε αποφασιστικά να σταθεροποιήσουμε τη σχέση με την Τουρκία και να τη διατηρήσουμε σε στρατηγική πορεία της Δύσης. Μία μόνιμη παραβίαση αυτής της σχέσης θα προκαλούσε ζημίες πολλών γενεών στην εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ». Αυτή η στάση στρατηγικής θα καθορίζει, ανάλογα με τις εξελίξεις, τα μέσα και την έκταση της αμερικανικής αντίδρασης απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις και προκλήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ - όπου ούτε η μια ούτε η άλλη πλευρά θα ήθελαν να συγκρουστούν μετωπικά. Όμως δεν θα είναι τέτοιου βαθμού αποφασιστικότητας οι αμερικανικές ενέργειες που να αποτρέπουν ουσιαστικά την Τουρκία από το να προκαλεί, να παρενοχλεί και να διεκδικεί.

Συνειδητή επιλογή στρατηγικής
Επανερχόμενοι στο θέμα, η ταύτιση της Λευκωσίας με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου, που δυνατό να εκληφθεί ως επιλογή στρατοπέδου στον ανταγωνισμό τους με άλλες δυνάμεις στην περιοχή, θα ήταν δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι λήφθηκε χωρίς να είχε προηγουμένως δεόντως μελετηθεί. Εξάλλου η στενότερη στρατηγική συνεργασία με την Ουάσιγκτον ή και με το ΝΑΤΟ εκκολαπτόταν από την παρούσα κυβέρνηση πριν και από την επίσκεψη του τέως Αμερικανού Αντιπροέδρου Τζο Μπάιντεν στην Κύπρο τον Αύγουστο του 2014 ( Sigmalive, 21/08/2014), με τον καθοριστικό ρόλο της εδώ Πρεσβείας. Αλλά τότε, σε αντίθεση με σήμερα, θα μπορούσε να λεχθεί ότι δεν στοχοποιούσαν τη Ρωσία ως κύρια απειλή κατά των ΗΠΑ στην περιοχή. Θα ήταν όντως εκπληκτικό αν ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών καλωσορίζοντας την επιστροφή των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως εγκύρως μεταδόθηκε από την Ουάσιγκτον (ΚΥΠΕ, 7/11/2018) και υπογράφοντας τη Δήλωση Προθέσεων, δεν γνώριζε το γενικότερο περιεχόμενο αλλά και τις ιδιαίτερες στοχεύσεις της νέας αμερικανικής στρατηγικής κατά της λεγόμενης ρωσικής απειλής στην περιοχή. Θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην είχαν προσμετρηθεί οι επιδράσεις της εξέλιξης αυτής στις διεθνείς σχέσεις της Κύπρου και στο Κυπριακό. Έχοντας υπόψη το φιλοσοφικό υπόβαθρο της κυβέρνησης στην οποία υπηρετεί ο κ. υπουργός, όπως και παλιότερες ανεπιτυχείς προσπάθειες της να ενταχθεί στο Νατοϊκό πρόγραμμα για το Συνεταιρισμό για την Ειρήνη ή ακόμη και την επιθυμία της - εάν ήταν δυνατό – για ένταξη στο ΝΑΤΟ, θα ήταν δύσκολο να πεισθεί κανείς ότι η πρόθεση για ενεργό συστράτευση με τις ΗΠΑ στην υλοποίηση της αμερικανικής στρατηγικής δεν ήταν συνειδητή επιλογή στρατηγικής. Το κρίσιμο ερώτημα βέβαια είναι πόσο καλά έχει μελετηθεί και εκτιμηθεί η μετακίνηση αυτή από την παραδοσιακά πιο ουδέτερη στάση που τηρούσε η Κύπρος ακόμη και ως μέλος της Ε.Ε. στον ανταγωνισμό μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, έχοντας ανάγκη τη συνεργασία τους και αρκετές φορές τη στήριξη τους σε διάφορα διεθνή φόρουμ και στο Συμβούλιο Ασφαλείας;

Συμπέρασμα
Πεποίθηση της Λευκωσίας προφανώς είναι ότι ταυτιζόμενη με τα αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα θα εξυπηρετούνταν καλύτερα οι εθνικοί της στόχοι. Με αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα ήθελε να διαταραχθούν οι σχέσεις της με τη Μόσχα ή να λειτουργεί σε βάρος της Ρωσίας, αλλά δεν μπορεί να επιτευχθούν και τα δύο. Δηλαδή από τη μια να συστρατεύεται με τους μεν εναντίον τους δε και από την άλλη να αναμένει να τα έχει καλά και με τους δύο.

Επίσης όπως φάνηκε πιο πάνω οι Αμερικανοί ιεραρχούν πολύ ψηλά τη στρατηγική σημασία της Τουρκίας για τη χώρα τους και για το ΝΑΤΟ και θέλουν να τη διατηρήσουν στο δυτικό στρατόπεδο παρά τις διαφορές τους – χωρίς ταυτόχρονα να πάψουν να αποδοκιμάζουν ορισμένες πολιτικές της. Από την άλλη, αν και καλοδεχούμενη και ενισχυτική η στήριξη των Αμερικανών προς την Κυπριακή Δημοκρατία και την ΑΟΖ – που υπήρχε βέβαια και πριν την υπογραφή της Δήλωσης Προθέσεων - ωστόσο σε τελική ανάλυση δεν απομακρύνει ή αποτρέπει αποφασιστικά τις τουρκικές προκλήσεις και απειλές σε βάρος της Κύπρου. Την ίδια ώρα θα ήταν απίθανο οι στρατηγικές επιλογές της κυβέρνησης της Κύπρου να αφήσουν ανενόχλητη τη Ρωσία και εντελώς ανεπηρέαστες τις σχέσεις των δύο χωρών, αλλά και ασυγκίνητους άλλους δρώντες στην περιοχή.

Όλα αυτά αν δεν έχουν μελετηθεί προσεκτικά και αν δεν έχουν εκτιμηθεί σωστά, τότε η κίνηση της Λευκωσίας να ταχθεί έμπρακτα υπέρ των συμφερόντων της μιας δυνάμεως στο εν εξελίξει γεωπολιτικό ανταγωνισμό στην περιοχή, ενδεχομένως να αποδειχθεί επιζήμιος ακροβασία της εξωτερικής πολιτικής, χωρίς να δώσει λύσεις σε καίρια προβλήματα που ταλανίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία και το Κυπριακό. Αυτά κατατίθενται ως τροφή για σκέψη, για σφαιρικότερη μελέτη του θέματος και μεγαλύτερο προβληματισμό, τονίζοντας ταυτόχρονα την ανάγκη διαφανέστερου διάλογο με τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου για την καλύτερη προώθηση του εθνικού συμφέροντος της Κύπρου.

Write on Τρίτη, 06 Νοεμβρίου 2018 Κατηγορία ΕΘΝΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ

Συγκρότημα Λόχου Ελικοπτέρων της 1ης Ταξιαρχίας Αεροπορίας Στρατού (1ης ΤΑΞΑΣ), αποτελούμενο 4 Επιθετικά Ελικόπτερα (ΕΕ/Π) τύπου ΑΗ-64 A-DHA (Apache), 2 Ελικόπτερα τύπου CH-47D CHINOOK, 1 στοιχείο Υγειονομικού Τάγματος Υποστήριξης Αεροδρομίου (ΤΥΑΔ) και 1 στοιχείο Επικοινωνιών Λόχου Διαβιβάσεων, συμμετείχε στις παρακάτω συνεκπαιδεύσεις :
- Το διάστημα από 23 έως 25 Οκτωβρίου 2018, στην Τακτική Άσκηση Μετά Στρατευμάτων (ΤΑΜΣ) «WHITE AND BLUE GLORY», στο Ισραήλ.

10 2

9 1

Η ΤΑΜΣ, πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Προγράμματος Αμυντικής Συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ. Κατά τη διεξαγωγή των ρεαλιστικών σεναρίων της, τα πληρώματα συνεκπαιδεύτηκαν σε αποστολές Έρευνας και Διάσωσης και αποστολές σε περιβάλλον υψηλής αντιαεροπορικής απειλής.

7 1

- Την 26 Οκτωβρίου 2018, σε άσκηση συνεκπαίδευσης, μεταξύ επίγειων και εναέριων μέσων, στο Πεδίο Βολής Καλού Χωριού, της Κύπρου. Η άσκηση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας και Κύπρου. Η άσκηση, στην οποία συμμετείχαν Ελικόπτερα, Τεθωρακισμένοι Σχηματισμοί και Τμήματα Ειδικών Επιχειρήσεων της Εθνικής Φρουράς (ΕΦ), περιελάμβανε συνδυασμό τακτικών κινήσεων στο επίγειο και εναέριο επιχειρησιακό περιβάλλον.

4 3

Το προσωπικό της 1ης ΤΑΞΑΣ, τόσο κατά την συμμετοχή του στην ΤΑΜΣ «WHITE AND BLUE GLORY», όσο και κατά τη συνεκπαίδευση με τα τμήματα της ΕΦ, απέσπασε κολακευτικά σχόλια για το υψηλό επίπεδο επαγγελματισμού του. Ταυτόχρονα, αποκόμισε πολύτιμη εμπειρία, κατά τη συνεργασία του με το προσωπικό των Ισραηλινών Χερσαίων Δυνάμεων και της Εθνικής Φρουράς Κύπρου.

Write on Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Σαράντα τρία χρόνια μετά την κυπριακή τραγωδία του 1974 και τριάντα περίπου χρόνια μετά τη συγκρότηση της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής των Ελλήνων το 1985, αναρτώνται τα επίσημα πρακτικά που εκδίδονται από κοινού από τη Βουλή των Ελλήνων και τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο πρόεδρος της Βούλης, Νίκος Βούτσης, παρέδωσε τους τόμους στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο, και κατά την παράδοση αναφέρθηκε εν συντομία στο χρονικό του Φακέλου. Όπως είπε, ύστερα από 2,5 χρόνια επεξεργασίας, παρέδωσε τους τέσσερις πρώτους τόμους, 600 σελίδων ο καθένας - από τους συνολικά 30 που αποτελούν το σύνολο του υλικού - από την Ειδική Εξεταστική Επιτροπή που είχε συσταθεί πριν από 33 χρόνια για την τραγωδία της Κύπρου. Τότε - και έπειτα από δύο χρόνια επεξεργασίας - είχε έλθει στη Βουλή το υλικό με τις πορισματικές αναφορές της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας, έγινε συζήτηση τότε, ωστόσο δεν υπήρξε διαδικασία για πόρισμα της Βουλής.

Στη συνέχεια, για δεκαετίες το θέμα παραμερίστηκε. Το θέμα ανακίνησε ξανά η προηγούμενη πρόεδρος της Βουλής, η οποία είχε οδηγήσει τον πρόεδρο της Κυπριακής Βουλής, Γιαννάκη Ομήρου, στο υλικό της Ειδικής Επιτροπής.

Οι τόμοι είναι πλέον αναρτημένοι στην σελίδα της Βουλής των Ελλήνων και μπορείτε να τους κατεβάσετε ΕΔΩ.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018 Κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΑ
Γράφει ο Γιώργος Λαμπράκης

Σαν σήμερα πριν από 44 χρόνια στα αιματοβαμμένα χώματα της Κύπρου γράφτηκε μια ακόμα "χρυσή" σελίδα στο βιβλίο ιστορίας των Δυνάμεων Καταδρομών,  κατά τη διάρκεια της υπεράσπισης του χωριού Πυρόι, από μια διμοιρία του 13ου Λόχου Κρούσεως της 31ης Μοίρας Καταδρομών, η οποία αντιμετώπισε υπέρτερες (στους αριθμούς και μόνο) τουρκικές δυνάμεις. 

Την ιστορία και τα μηνύματα που προκύπτουν από τα όσα θα διαβάσετε παρακάτω, θα μου επιτρέψετε να την αφιερώσω σε όσους "ξέχασαν", σε όσους λησμόνησαν και σε όσους δεν θέλησαν να μάθουν την πρόσφατη ιστορία μας. Αλίμονο στους λαούς που δεν μαθαίνουν και δεν διδάσκονται από την ιστορία τους. Αλίμονο σε αυτούς που δεν τιμούς όσους αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την πατρίδα...

Επειδή τις μέρες που πέρασαν ακούσαμε τα ίδια κούφια λόγια από τους ίδιους κούφιους πολιτικούς μας παράγοντες, ας φροντίσει ο καθένας από εμάς να απαντήσει στα δικά του ΓΙΑΤΙ, στα δικά του αναπάντητα ερωτηματικά για το πως σήμερα η Τουρκία κατέχει το 38% της Κύπρου μας. Προσωπικά, σας προτείνω να αναζητήσετε και να διαβάσετε το βιβλίο του Κωνσταντίνου Α. Δημητριάδη: ΚΥΠΡΟΣ 1974 - Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ.

Από την σελίδα του συγγραφέα στο facebook αντλήσαμε την συγκεκριμένη ιστορία. Διαβάστε τα γεγονότα, όπως τα αφηγείται ο - τότε -Ανθυπολοχαγός Ανδρέας Γεωργιάδης:

O - τότε -Ανθυπολοχαγός Ανδρέας Γεωργιάδης.

" Βρισκόμασταν στα υψώματα Αγίου Σωζόμενου. Από εκεί κινηθήκαμε στον ανατολικό τομέα Λευκωσίας. Ο 13ος Λόχος Κρούσεως της 31 Μοίρας Καταδρομών, στάθμευσε στο χώρο πέριξ του εργοστασίου ΒΑΚΟΥΛΑΚ, ανατολικά της Αγλαντζιάς και επί του παλαιού δρόμου Λευκωσίας - Λάρνακας.

Στις 16 Αυγούστου λήφθηκε η διαταγή για μετακίνηση. Μια διμοιρία τεθήκαμε υπό διοίκηση μονάδας Τεθωρακισμένων. Κινηθήκαμε προς το Πυρόι. Με δύο BTR και ένα Τ34. Εισήλθαμε στο χωριό. Οι Τούρκοι από το απέναντι ύψωμα άρχισαν να μας κτυπούν με πυρά όλμων. Λάβαμε διαταγή για οπισθοχώρηση στην Ποταμιά. Στην επιστροφή μας διέταξαν και πάλι να κινηθούμε προς το Πυρόι, με εντολή, αν οι Τούρκοι δεν εισήλθαν στο χωριό να εγκατασταθούμε εμείς.

Το χωριό ήταν εγκαταλειμμένο. Η διμοιρία κινήθηκε από καλυμμένο δρομολόγιο. Λάβαμε θέσεις μάχης μέσα στα πρώτα τέσσερα σπίτια με μέτωπο το ύψωμα. Τοποθετήσαμε δυο πολυβόλα τσέχικα στα άκρα και δύο πολυβόλα FN MAG στο κέντρο. Αντιαρματικά δεν διαθέταμε. Δεξιά μας βρισκόταν το υδραγωγείο. Μπροστά μια αναπεπταμένη πεδιάδα και το ύψωμα. Δυτικότερα ο Άρωνας. Ανατολικότερα και βόρεια η Αθιένου.

Ένας άνδρας των Ηνωμένων Εθνών μας πλησιάζει. ''Τι κάνετε εδώ; Απέναντι έχει πολλούς Τούρκους.'' Καθώς συνομιλούμε πέφτει το πρώτο βλήμα. Αυτός μας χαιρετά και φεύγει. Μπήκαμε στα σπίτια, ήπιαμε τον καφέ μας, ρίξαμε νερό πάνω μας να δροσιστούμε και περιμέναμε. Οι όλμοι έπεφταν στο γάμο του καραγκιόζη.
Μόλις σταμάτησαν οι όλμοι άρχισε το μπουλούκι να κατεβαίνει από το ύψωμα. Τους παρακολουθούσα με διόπτρες που βρήκα στο χωριό. Όλοι είχαν ξεκάθαρη εντολή να μην βάλλουν παρά μόνο μετά από δικό μου σύνθημα. Πυρομαχικά είχαμε αρκετά.
Πλησίασαν στα 200 μέτρα. Ερχόντουσαν σχεδόν παρελαύνοντας. Αρχίσαμε με τα πολυβόλα και τα καλασνίκωφ. Έγινε χαμός. Μεταβολή και άτακτη φυγή. Συνεχίσαμε να τους κτυπούμε. Όλα αυτά κράτησαν δέκα λεπτά. Αρκετός χρόνος για να σκεπαστεί η πλαγιά με νεκρούς.
Αρχίζουν και πάλι από το ύψωμα με όλμους, ΠΑΟ και πολυβόλα. Μετά από μισή ώρα σφυροκόπημα επιτίθενται και πάλι. Γύρισα όλα τα σπίτια. Ουδείς τραυματίας.

Ο αξιωματικός των Τεθωρακισμένων, του οποίου είμαστε υπό διοίκηση, ρωτάει από τον ασύρματο τι συμβαίνει.
- ''Δεχόμαστε επίθεση'' απαντώ.
- ''Να υποχωρήσετε προς Ποταμιά'' διατάζει.
- ''Γιατί να υποχωρήσουμε; Αφού κρατάμε το χωριό.''
- ''Ανθυπολοχαγέ να κάνεις αυτό που σου λέω γιατί θα σε στείλω στο στρατοδικείο.''
- ''Να με στείλετε. Εμείς θα πολεμήσουμε μέχρι την τελευταία σφαίρα.''

Διέκοψα γιατί οι Τούρκοι εν τω μεταξύ κατέβαιναν και πάλι. Ένα τσούρμο σε επίθεση. Άρχισαν τα πολυβόλα μας. Δίπλα ο καταδρομέας με το FN σε ρύθμιση βολή κατά βολή. Κάθε Τούρκο που κτυπούσε αναφωνούσε: ''Μπίγκο''. Το ασκέρι μεταβολή και πίσω στο ύψωμα.
Ο αξιωματικός των Τεθωρακισμένων ξανά από τον ασύρματο με απειλές για οπισθοχώρηση.
Ακολουθεί ο διοικητής μας: (Οι καταδρομείς είχαν ως διοικητή τον Υπολοχαγό Ηλία Γλεντζέ)
- ''Τι γίνεται ρε Γεωργιάδη;''
- ''Κύριε Διοικητά είμαστε οχυρωμένοι. Πυρομαχικά έχουμε. Ουδεμία απώλεια. Πολεμούμε. Κρατάμε.''
- ''Να μείνετε να πολεμήσετε.''

Ύστερα από λίγο ξεκινούν και πάλι τα βλήματα. ΠΑΟ, πολυβόλα, όλμοι. Μεσημέρι. Την ώρα της επίθεσης έρχεται ένα αυτοκίνητο από τη Μοίρα. Ο Ανθυπολοχαγός Νεοπτολέμου με πρωτοβουλία δική του μας φέρνει πυρομαχικά και καρπούζια.
Επίθεση και πάλι. Επανάληψη. Το πεζικό να κατεβαίνει. Στα 200 μέτρα, στα 150, στα 100 μέτρα. Ατσάλι και πάλι. Μακελειό. Μια μικρή ομάδα που γλίτωσε μπήκε σε μια μάντρα στα δεξιά μας. Τους κυκλώσαμε και τους εξουδετερώσαμε. Αριστερά μας, από την Τύμπου, κονιορτός αρμάτων. Από τον ασύρματο λαμβάνουμε διαταγή οπισθοχώρησης. Κίνδυνος κύκλωσης. Έμεινα πίσω με τον Χατζημιχαήλ και παγιδεύσαμε το χώρο. Ξεκινήσαμε αμέριμνα προς τα δυτικά. Εγκατασταθήκαμε λίγο πιο κάτω.

Μια διμοιρία τρελών αντιμετώπισε 17 άρματα, τεθωρακισμένα και ένα σύνταγμα.

Ανάπαυλα. Σκάψαμε με τις ξιφολόγχες να βρούμε στεγνό χώμα για να κοιμηθούμε το βράδυ. Ήταν Αύγουστος και κάθε μεσημέρι έβρεχε. Ούτε ένα δένδρο. Καυτός ήλιος το πρωί, βροχή το μεσημέρι.
Κάποτε μας έστελναν και καμιά κονσέρβα ''Καρίνα''. Τα βράδια μετρούσαμε τα φώτα του χωριού. Ήταν 107. Μείναμε εκεί για αρκετό καιρό. Ουδείς ερχόταν να μας αντικαταστήσει. Καθόμασταν κι ονειρευόμασταν με το Μάκη. Εγώ έλεγα: ''Ρε παιδιά να είχαμε ένα ταψί γαλατομπούρεκα!'' Ο Μάκης ήθελε ψητό κι ο Ευτύχιος ένα ευρωπαϊκό αποχωρητήριο.

Κάποιο βράδυ ακούμε πίσω μας θόρυβο στα καλάμια. Συναγερμός. Μας κύκλωσαν οι Τούρκοι; Αναμένοντας με το χέρι στη σκανδάλη βλέπουμε έναν δικό μας που στείλαμε στο Γέρι για υλικά, έτοιμο να λιποθυμήσει από το γέλιο. ''Δεν θα πιστέψετε'' μας λέει, ''αλλά ήλθαν να μας αντικαταστήσουν. Μου έδωσαν ένα λόχο πεζικαρέους από το Γέρι και τους φέρνω εδώ και 500 μέτρα έρποντας. Τους είπα αν σηκώσετε κεφάλι οι Τούρκοι ξεκινούν να πυροβολούν.''
Την άλλη μέρα φεύγαμε για τον Κακομάλλη."

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter