Write on Σάββατο, 20 Ιουλίου 2019 Κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΑ

Σάββατο 20 Ιουλίου 1974. Έχουν περάσει πάνω από δώδεκα ώρες από την έναρξη των τουρκικών επιχειρήσεων για κατάληψη της Κύπρου. Οι καταδρομείς ακατάπαυστα μάχονται σε όλα τα μέτωπα. Η μια επιχείρηση διαδέχεται την άλλη.

Ώρα 18.30. Οι 11ος, 12ος και 13ος Λόχοι Κρούσεως της 31 Μοίρας Καταδρομών μόλις έχουν ολοκληρώσει την τοπογραφική ενημέρωση σε πρόχειρες αμμοδόχους στο ύψωμα της Αετοφωλιάς. Μια νέα επιχείρηση τους περιμένει: Η κατάληψη του στρατοπέδου Καταδρομών των Τούρκων στο ύψωμα Κοτζά Καγιά, το οποίο εντωμεταξύ έχει ενισχυθεί από δυνάμεις αλεξιπτωτιστών που πάτησαν το πρωί τα άγια χώματα της Κύπρου.

Το σούρουπο, η εκκίνηση του 13ου Λόχου Κρούσεως, μετά τον επιβεβλημένο έλεγχο ατομικής παραλλαγής. Προσκύνημα και στάση στο εικόνισμα του Προφήτη Ηλία, που βρήκαμε στο μονοπατάκι. Ο Λοχαγός θυμάται πως είναι η ονομαστική γιορτή του. Βράδυ, ώρα 21.00, η διείσδυση στα μετόπισθεν του εχθρού από το σημαδιακό ανάχωμα πλησίον της σκοπιάς.

Ο 13ος Λόχος Κρούσεως διασχίζει τη χαράδρα. Παντελώς ανορθόδοξο και άκρως επικίνδυνο. Όμως μόνο από εκεί δεν θα μας περίμενε ο εχθρός. Εισερχόμαστε στο δάσος της Αγύρτας. Αποφυγή των τουρκικών περιπόλων που ούτε καν διανοούνται πως κινούμαστε σ' απόσταση αναπνοής από αυτές. Παράλληλα προς τον ίδιο αντικειμενικό σκοπό κινούνται οι 11ος και 12ος Λόχοι Κρούσεως. Το έδαφος τραχύ κι απροσπέλαστο. Κινούμαστε αναρριχώμενοι. Τα κιβώτια πυρομαχικών αλλάζουν συνεχώς χέρια. Ανάβαση με πόδια και χέρια. Φωτιές παντού.

Αριστερά προβάλλει στοιχειωμένο το κάστρο του Άγιου Ιλαρίωνα. Μέσα στους καπνούς. Θεέ μου σ' ευχαριστούμε που μας αξίωσες να φτάσουμε εδώ. Ψύχωση είχε γίνει ο Άγιος Ιλαρίωνας για όλους τους καταδρομείς όλα εκείνα τα χρόνια. Στους στρατιωτικούς αγώνες των Μοιρών Καταδρομών η επωδός για κάθε Μοίρα ήταν το ανταγωνιστικό σύνθημα '' ...στον Άγιο Ιλαρίωνα εμείς θα βγούμε πρώτοι...''

Ώρα 22.55. Άφιξη έξω από το στρατόπεδο. Η ομάδα των 22 ανδρών, έχοντας δύο ανιχνευτές, διασταυρώνει με τη σειρά το λευκό, από ασβεστολιθικό κονίαμα, μονοπάτι. Όλοι λαμβάνουν θέση μάχης. Μόνο ο γρύλος διακόπτει την ηρεμία της νύκτας. Μια κουκουβάγια φτερουγίζει δυνατά. Μένουμε όλοι κάτω και σχεδόν δεν αναπνέουμε. Την ίδια ώρα ο 11ος Λόχος Κρούσεως καταλαμβάνει θέση, έτοιμος για την καθήλωση των πολυβολείων του ανατολικού τομέα

Ο 12ος Λόχος αναλαμβάνει την ευθύνη του βόρειου τομέα. Μια απέραντη ησυχία βασιλεύει. Η ηρεμία της νύκτας κάθεται στο θρόνο της. Οι καταδρομείς δεν αισθάνονται τίποτα πια. Περιμένουν αγωνιωδώς το σύνθημα για την κρούση. Ο χρόνος άπειρος. Είναι η ώρα μηδέν.

Ο Λοχαγός δρασκελίζει το πέτρινο τείχος. Πέφτει πάνω στο σκοπό. Τον γαζώνει ακαριαία. Άμεση κινητοποίηση της ομάδας. Μπαίνουμε στους θαλάμους του στρατοπέδου. Το προσωπικό, κυρίως Τούρκοι αλεξιπτωτιστές, είναι κατάχαμα οκλαδόν. Ανυποψίαστοι αναπαύονται. Φανοί θυέλλης στις γωνίες. Καμία αντίδραση. Ο αιφνιδιασμός απόλυτα επιτυχής.

Ταυτόχρονα, καταλαμβάνονται και εκκαθαρίζονται εκ των έσω τα πολυβολεία από τους 11ο και 12ο Λόχους Κρούσεως. Η μάχη κρίθηκε. Μια φωτοβολίδα από το Λοχαγό του 13ου Λόχου Κρούσεως σήμανε την επίτευξη του στόχου. Αποστολή εξετελέσθη. Ώρα 23.15. Έλεγχος του χώρου και των πολεμικών εφοδίων. Τοποθέτηση εχθρικών πολυβόλων σε κατάλληλες θέσεις και λήψη θέσεων μάχης για αντιμετώπιση ενδεχόμενων αντεπιθέσεων.

Είναι μεσάνυκτα. Καταφθάνει σήμα πως η 32 Μοίρα Καταδρομών αντιμετωπίζει προβλήματα στην επιχείρηση Άσπρης Μούττης. Ο Διοικητής του 13ου Λόχου Κρούσεως, με 2 πολυβολητές (ο εις από το Άρσος και ο έτερος από το Μάμμαρι), σπεύδει να ενισχύσει την προσπάθειά της με καλυπτικά πυρά.

Σε λίγο αρχίζει το αναμενόμενο. Στους πρόποδες, Τούρκοι ετοιμάζονται για το γιουρούσι. Ανάβουν φωτιές και αρχίζουν με την καθοδήγηση των ηγητόρων τους αλαλαγμούς. Κατευθύνονται προς εμάς. Μας θεωρούν εύκολη λεία.

Η μάχη είναι σκληρή. Οι Τούρκοι αντεπιτίθενται με μανία. Είναι μάχη κατά κυριολεξία σώμα με σώμα. Οι σφαίρες βουίζουν δαιμονικά από πάνω και δίπλα από τα κεφάλια μας σαν σφήκες. Δεν υπάρχει σιγή ή στάση μεταξύ βολών. Ένα τούρκικο πολυβόλο Browning, 50 χιλιοστών, πολεμικό λάφυρο, τοποθετημένο από μας σχεδόν στην κορυφογραμμή, τους κατακερματίζει από απόσταση τριών περίπου μέτρων. Τα επιτιθέμενα τμήματα διαλύονται. Η ίδια σκηνή επαναλαμβάνεται μέχρι το πρώτο φως.

Η ώρα έχει φθάσει 05.00 της 21 Ιουλίου. Άρχισε να ροδίζει η αυγή. Γνωστοποιείται πως το τάγμα πεζικού που θα έπρεπε να έλθει να παραλάβει το ύψωμα αδυνατεί να εκτελέσει την αποστολή του. Βρισκόμαστε σε εχθρικό έδαφος βαλλόμενοι από κάθε κατεύθυνση. Ακόμα και από τον Άγιο Ιλαρίωνα.

Το ύψωμα είναι διάσπαρτο με πτώματα. Κοράκια υπερίπτανται του χώρου. Οι αντεπιθέσεις έχουν τερματιστεί. Περιεργαζόμαστε το χώρο του στρατοπέδου. Το Διοικητήριο. Τα κρεβάτια είναι εκτός θαλάμων. Αναρτημένα δελτία θέσης με φωτογραφίες. Δίψα. Δροσίζουμε τα χείλη μας με ίχνη νερού από βαρέλι με πετρέλαιο.

Ώρα 12.00 μεσημέρι. Έκδοση νέας διαταγής. Ο 11ος Λόχος Κρούσεως να αναχαιτίσει αποβατικές δυνάμεις στον Καραβά. Οι 12ος και 13ος Λόχοι Κρούσεως να κινηθούν προς τη διάβαση Αγίου Παύλου για αντιμετώπιση τμημάτων αλεξιπτωτιστών. Ανασυγκρότηση στην Αετοφωλιά.

Διώχνουμε το Λόχο. Μένουμε πίσω με τον Υπολοχαγό Ηλία Γλεντζέ. Εκείνος παγιδεύει, με ολύμπια ηρεμία το χώρο κι εγώ τον καλύπτω. Οι Τούρκοι δειλά – δειλά πλησιάζουν. Είναι σε απόσταση μερικών μέτρων. Όταν η παγίδευση του χώρου ολοκληρώνεται, διανοίγουμε με αιφνιδιαστικά πυρά τον κλοιό. Παίρνουμε το μονοπάτι με το πεσμένο δένδρο. Εν μέσω καταιγιστικών πυρών πορευόμαστε ταχύτατα προς τα φίλια τμήματα.

Δευτέρα, ώρα 15.00. Διάβαση Αγίου Παύλου. Προσκλητήριο. Νεκρική σιγή. Μόνο το θρόισμα των φύλλων συνοδεύει τη σιωπή μας. Απών ο Χριστοφόρου Χριστόφορος, εκ Ποταμού του Κάμπου, της 74Α ΕΣΣΟ.

Ώρα 15.30 και ο ήλιος ακόμα καίει. Όλοι σε στάση προσοχής. Μάτια νυσταγμένα. Χείλη ξερά. Κορμιά κατάκοπα. Ο Ταγματάρχης Αλέξανδρος Μανιάτης κραυγάζει: '' Ηθικό; ''

Η απάντηση μία. Υπόκωφη και μακρόσυρτη: '' Ακμαιότατο! ''

jhssMTB

Σε λιγότερο από μια ώρα η 31 Μοίρα Καταδρομών αναλάμβανε τη νέα αποστολή της εν καιρώ υποτιθέμενης εκεχειρίας. - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

21 Ιουλίου 2012! Μακριά από τα φώτα, μακριά από τη βουή και τον αχό, οι Πολεμιστές τής Α' ΜΚ συναντήθηκαν για πρώτη φορά με ένα κερί στο χέρι για νά θυμηθούν και να τιμήσουν τούς συμπολεμιστές τους, τούς ηρωικούς νεκρούς τους πού τούς προσέχουν από εκεί ψηλά.
21 Ιουλίου 2014, στις 20:00 οι Πολεμιστές τής Α' ΜΚ, θα συναντηθούν πάλι εκεί, στο Άγαλμα τού Παπάγου, απέναντι από το ΥΕΘΑ για να θυμηθούν και να τιμήσουν τούς συμπολεμιστές τους, και να αφηγηθούν με το δικό τους μοναδικό τρόπο, ότι ανασυρθεί από τη μνήμη τους από εκείνη την εποχή και να μοιραστούν την Ιστορία τους με κάποιους πού σέβονται και τιμούν τα Ιερά και τα Όσια τής Φυλής.
Η κίνηση αυτή, δεν έχει καμία σχέση με συλλόγους ή σωματεία. Πρόκειται για μια κίνηση μακριά από τούς τύπους και τα πρωτόκολλα, αυθόρμητα, μόνο με ένα κερί στα χέρια!

Την παραπάνω συγκινητική ανάρτηση έκανε στο facebook ο Ταξίαρχος ε.α. Ιωάννης Τζιάκης.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014 Κατηγορία ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ
Γράφει ο Κωνσταντίνος Βουλγαράκης

Εμείς που ζήσαμε τα γεγονότα (έστω και με την τότε παιδική αφέλεια μας), Εμείς που υπηρετήσαμε στη μαρτυρική Μεγαλόνησο και μας πληγώνουν τα εχθρικά συρματοπλέγματα και η προκλητική σημαία του εισβολέα, Εμείς που κάτσαμε και φάγαμε δίπλα στη δύστυχη μάνα, που 40 χρόνια τώρα στρώνει το τραπέζι βάζοντας μια καρέκλα και ένα σερβίτσιο παραπάνω, για τον αγνοούμενο γιο της, Εμείς που - κατά παραγγελία του πατέρα μας - ψάχναμε με αγωνία και δακρυσμένοι το απέραντο νεκροταφείο στην Λευκωσία, για να βρούμε την ταφόπλακα για το σκοτωμένο Κρητικόπουλο το χωριανάκι του, Εμάς που πάγωσε το αίμα μας, νοιώθοντας το χρόνο να σταματά, όταν αντικρίσαμε την εφιαλτική ουδέτερη αποστρατικοποιημένη ζώνη, Εμείς που ορκιστήκαμε να ξαναγυρίσουμε σ' αυτό τον τόπο, ΜΟΝΟ όταν θα μπορέσουμε να πάμε ελεύθερα στα ματωμένα χώματα, Εμείς που πάντα δακρύζουμε όταν θυμούμαστε και γράφουμε για την μεγαλύτερη πληγή του Ελληνισμού, ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ όχι μόνο να μη ξεχνούμε, αλλά και να μεταδίδουμε τη μνήμη και τα αισθήματα μας ... στους νεότερους!

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016 Κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΑ

Στις 20 Ιουλίου 1974, σαράντα περίπου χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες, υπό την υποστήριξη της Τουρκικής Αεροπορίας και του ναυτικού εισέβαλαν παράνομα και κατά παράβαση του καταστατικού χάρτη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών στις βόρειες ακτές της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Τετρακόσια τέσσερα χρόνια μετά την οθωμανική εισβολή, η σύγχρονη ιστορία της Κύπρου βρίσκεται μπροστά σε μία νέα εισβολή.

Η απόβαση των Τουρκικών στρατευμάτων που ολοκληρώθηκε σε δύο φάσεις, με ένα μήνα σχεδόν διαφορά η πρώτη από τη δεύτερη, είχε ως αποτέλεσμα την παράνομη κατοχή του 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Περίπου 200.000 εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα, περίπου 4.000 νεκροί, και 1.619 δηλώθηκαν αγνοούμενοι. Οι Τούρκοι κατακτούν το 65% της καλλιεργήσιμης έκτασης, το 70% του ορυκτού πλούτου, το 70% της βιομηχανίας, το 80% των τουριστικών εγκαταστάσεων.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Γράφει ο Κώστας Χατζηαντωνίου

Παραμονή του Προφήτη Ηλία, νύχτα του 1974. Στα πρόσωπα όλων γραμμένη η αγωνία για όσα μαθαίνανε, το πανηγύρι έμοιαζε παράταιρο. Για μας η Κύπρος ήτανε πάντoτε κοντά. Κατεβήκαμε γρήγορα από το λόφο του Φιλερήμου στο σπίτι, ο πατέρας στο ραδιόφωνο ακούει Λονδίνο και Ντώυτσε Βέλλε. Το ξέρανε όλοι. Ο τουρκικός αποβατικός στόλος πλησίαζε τις ακτές της Κύπρου. Κι όμως. Υπήρχαν κι αυτοί που δεν θέλανε να το ξέρουν. Και τότε και τώρα.

Η πλήρης αδράνεια εν όψει του εμφανούς κινδύνου, η απίστευτη ανικανότητα για την εκτίμηση της κατάστασης και λήψη των αναγκαίων μέτρων δεν ήταν γεγονότα τυχαία. Οι μονάδες αποκοιμίζονταν συνειδητά από το Επιτελείο που καθησύχαζε ακόμη και τους διοικητές των ταγμάτων πρώτης γραμμής. Μάταια φωνάζανε οι σταθμοί έγκαιρης ειδοποίησης, οι διευθύνσεις πληροφοριών: Οι Τούρκοι φτάνουν! Στις πέντε το πρωί τουρκικά αεροσκάφη βομβαρδίζουν ελληνοκυπριακούς στόχους. Πέφτουν οι πρώτοι αλεξιπτωτιστές στο θύλακα της Λευκωσίας στο Κιόνελι και τα αποβατικά κινούνται προς την ακτή ενώ χαράζει. Ο πρώτος καταπέλτης αποβατικού πέφτει στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας. Οι άνδρες αποβιβάζονται με άνεση μεγαλύτερη και από εκτέλεση άσκησης. Κατέρχονται σε μπουλούκια, μέσα σε σύγχυση και σ' έναν αιγιαλό πλάτους 200 μ. Τόσο σίγουροι ήσαν για την έλλειψη αντίστασης. Πράγματι, με εξαίρεση τις ριπές λιγοστών γενναίων που αυτοβούλως αμύνονταν, μόλις στις 10 το πρωί άρχισε να δέχεται πυρά το προγεφύρωμα, όταν εμφανίστηκε στην περιοχή το 251 τάγμα πεζικού του (αγνοούμενου ακόμη) Κουρούπη.

Στη Ρόδο είχαμε την τύχη ν' ακούμε απευθείας το ΡΙΚ. Νιώθαμε τον παλμό της συμφοράς καθώς τα ψέματα του χουντικού ραδιοφώνου κάπως μετριάζονταν. Δεν ξέραμε βέβαια πως ο Αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων Μπονάνος (που το βράδυ της 19ης άνετος κοιμόταν στο θέρετρο του Αγ. Ανδρέα) όταν ενημερώθηκε ότι ενεργείται απόβαση θα πει (ένορκη κατάθεση αντιπλοίαρχου Νικολόπουλου) ότι «η Τουρκία χτυπά την Κύπρο και εμείς είμαστε Ελλάς». Η ΕΛΔΥΚ, για κάθε ενέργεια της οποίας απαιτείται διαταγή της Αθήνας, ολιγωρεί, χάνονται πολύτιμες ώρες. Όταν η Εθνοφρουρά αναλαμβάνει να αμυνθεί, είναι αργά. Η ταυτόχρονη αντιμετώπιση θυλάκων και απόβασης απαιτούσε επιστράτευση, η Εθνοφρουρά των 10.000 ανδρών δεν μπορούσε συγχρόνως και τον επιθετικό ελιγμό κατά των θυλάκων και κατά των εισβολέων να ενεργήσει. Μια μερική επιστράτευση την προηγούμενη και μια έξοδος στους χώρους διασποράς, θα επέτρεπε το πρωί της 20ης Ιουλίου να υπάρχουν τα προβλεπόμενα δύο τάγματα στον χώρο απόβασης και την Κυρήνεια, θα είχε κάνει δυνατό να οργανωθεί επάκτιο πυροβολικό, θα είχε δώσει τη δυνατότητα ειδικά στις κομβικής σημασίας τρεις μοίρες καταδρομών να είναι έτοιμες να επιτεθούν αμέσως στο βόρειο ορεινό τμήμα του θυλάκου στον Πενταδάχτυλο, αντί να παραμένουν τραυματισμένες από το πραξικόπημα ακόμη στη Λευκωσία. Και κυρίως, οι μονάδες που έσπευδαν το πρωί της εισβολής να βγουν από τα στρατόπεδα, δεν θα είχαν δεχθεί τα καταστρεπτικά πυρά της τουρκικής αεροπορίας.

Η Κύπρος είχε παραδοθεί στη σφαγή και την ίδια ώρα στην Αθήνα η στρατιωτική ηγεσία και το «υπουργικό συμβούλιο» των ασπαλάκων συνέρχονταν, κουβέντιαζε και κήρυσσε γενική επιστράτευση. Και τότε, ο «πρόεδρος της δημοκρατίας» Γκιζίκης, οι μεγαλόσχημοι υπουργοί και στρατηγοί, ο αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγός Μπονάνος οι αρχηγοί των Επιτελείων (Γαλατσάνος, Παπανικολάου, Αραπάκης), άβουλα ανθρωπάκια ως τότε στα χέρια του ταξιάρχου Ιωαννίδη, θα του αντιταχθούν για τον ίδιο λόγο που τον υπάκουαν. Για τη σωτηρία του ασήμαντου τομαριού τους. Η αντίστροφη μέτρηση για την πτώση της χούντας άρχιζε. Ήταν άχρηστη πια στους πάτρωνές της. Τώρα έπρεπε να αποφευχθεί ο ελληνοτουρκικός πόλεμος που θα διέλυε τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Σαράντα χρόνια μετά ξέρουμε, όσο και αν το μαύρο μέτωπο νεοφιλελευθερισμού και κρατικής αριστεράς το αποκρύπτει για να υπηρετήσει έναν ακόμη συμβιβασμό: Η 20η Ιουλίου απέδειξε ότι ο Αττίλας τόσο από πλευράς σχεδίου όσο και εκτέλεσης αποδείχθηκε απίστευτα πρόχειρος και ερασιτεχνικός. Αποβιβάστηκε ευχερώς επειδή δεν συνάντησε αντίσταση. Δεν διέθετε επαρκείς και κατάλληλες δυνάμεις, δεν μερίμνησε για τον απαιτούμενο στρατηγικό εδαφικό χώρο, αδρανώντας τραγικά και τρέμοντας την πρώτη νύχτα της εισβολής νυχτερινή αντεπίθεση της Εθνοφρουράς. Ζητούσε απεγνωσμένα ενισχύσεις που χρειάζονταν 48 ώρες για να φτάσουν: να η προσφορά της «εκεχειρίας» της 22ας Ιουλίου: σταθεροποιήθηκε και ενισχύθηκε (πάλι χωρίς ενόχληση) με άρματα και νέες δυνάμεις το προγεφύρωμα που θα επεκτείνεται συνεχώς τις μέρες των συνομιλιών στη Γενεύη. Και βέβαια, «πέφτει» η χούντα.

Τη νύχτα της 23ης Ιουλίου οι Έλληνες με κεράκια στα χέρια γιορτάζουν το τέλος της εφτάχρονης ευτέλειας. Ο Κίσινγκερ ανασαίνει τώρα με ανακούφιση. Με αμερικανική εποπτεία είχαν δοθεί οι σχετικές διαβεβαιώσεις και η τρίτη χούντα παρέδιδε την πολιτική εξουσία παραμένοντας επικεφαλής του στρατού - κι όχι βέβαια λόγω των μέχρι τότε θριάμβων της. Η εξέγερση του ένοπλου επιστρατευμένου λαού είχε αποφευχθεί. Η αλλαγή φρουράς φέρνει την «αποκατάσταση της δημοκρατίας». Η νέα πολιτική ηγεσία κράτησε την υπόσχεσή της, δεν έθιξε ποτέ τους υπεύθυνους της τραγωδίας. Σαράντα χρόνια αργότερα οι πολιτικοί κληρονόμοι εκείνων που παρέδωσαν την Κύπρο στον πρώτο Αττίλα και εκείνων που ανέχτηκαν τον Αύγουστο τον δεύτερο Αττίλα, συγκυβερνούν και ξαναγράφουν την Ιστορία, ενώ μαζί με την ενσωματωμένη αριστερά αγωνίζονται σταθερά για τη νομιμοποίηση του εγκλήματος του 1974. Κι ίσως το καταφέρουν. Γιατί στην Κύπρο δεν ηττηθήκαμε στρατιωτικά. Ηττηθήκαμε πολιτικά και ηθικά. Και αυτό υπήρξε απείρως χειρότερο.

Για πολλά χρόνια διακήρυσσαν «δεν ξεχνώ» γιατί φοβούνταν ότι ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού, μέσα στην ηθική ανάταση της δημοκρατικής απελευθέρωσης, θα αξίωνε μια ιστορική απάντηση, θα επέβαλλε μια πολιτική και εθνικής απελευθέρωσης ή έστω ανένδοτης στάσης. Αυτό ακριβώς έτρεμε το μεταπολιτευτικό κατεστημένο. Να καταστεί στη λαϊκή συνείδηση η Κύπρος η λυδία λίθος που θα έσυρε τους πολιτικούς σε μια πορεία εθνικής αξιοπρέπειας. Τώρα, καθώς ο λαός αυτός εκφυλίστηκε οριστικά (πρώτα με τον καταναλωτισμό, τώρα με την ανέχεια) και δεν υπάρχει φόβος πραγματικής αντίδρασης, αποφαίνονται πως «ηττηθήκαμε το 1974» για να εκμαιεύσουν τη συναίνεση σε μια νέα εθνική ταπείνωση. Κανένα δάκρυ μάνας αγνοούμενου δεν μπορεί πια να ταράξει τη μίζερη ζωή αυτού του λαού και των αντάξιων ηγετών του. Γιατί δεν είναι πια η Κύπρος μακράν αλλά οι Έλληνες μακράν, πολύ μακράν απ' την Ελλάδα.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter