Write on Τετάρτη, 06 Νοεμβρίου 2013 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Γράφει ο Γιάννης Νικήτας

Η οικονομική ύφεση που όλοι βιώνουμε έχει επηρεάσει αναπόφευκτα και την άμυνα την χώρας σε σημείο μη αποδεκτό. Δυστυχώς, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ήταν το 1ο Υπουργείο το οποίο υπέστη δραματικές περικοπές αφενός στα λειτουργικά έξοδα των Ενόπλων Δυνάμεων και αφετέρου στα εξοπλιστικά προγράμματα. Από το 2005 το ΥΕΘΑ δεν έχει προμηθευτεί στην κυριολεξία ούτε βίδα με εξαίρεση την προμήθεια των 223 Μ-109 A3GEA2 από τα Γερμανικά αποθέματα έναντι συμβολικού κόστους περίπου 20 εκατομμυρίων ευρώ.

Η πολιτική ηγεσία και η εκάστοτε κυβέρνηση αντιμετωπίζει το ΥΕΘΑ και κατ' επέκταση την εθνική άμυνα της χώρας δίχως την προαπαιτούμενη προσοχή ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που το Υπουργείο αντιμετωπίζεται ως «η τελευταία τρύπα του ζουρνά». Δυστυχώς, το «δόγμα» του «σιγά να μην γίνει πόλεμος» κυριαρχεί τόσο στις τάξεις τόσο της κυβέρνησης όσο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και το χειρότερο σενάριο όλων φαντάζει στην άνοδο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην εξουσία το οποίο τρέφει ξεκάθαρη αντιπάθεια για τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, οι οποίες είναι βασικός πυλώνας ευημερίας και προάσπισης των εθνικών συμφερόντων. Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση λησμονούν διαρκώς πως Εξωτερική Πολιτική δίχως ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις είναι αδύνατη. Να μην ξεχνάμε πως οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι συντελεστής ισχύος στο διεθνές σύστημα. Με άλλα λόγια από την μια οι σύμμαχοι μας πρέπει να υπολογίζουν και από την άλλη οι εχθροί μας να μας σέβονται αν όχι να μας φοβούνται. Διαφορετικά, το ρητό «δώσε θάρρος στον χωριάτη να σ' ανέβει στο κρεβάτι» βρίσκει απόλυτη εφαρμογή.

Σε κάθε περίπτωση δεν τρέφουμε αυταπάτες αναφορικά με την δήθεν ελληνοτουρκική φιλία. Πως είναι δυνατόν να υπάρχει φιλία όταν παρανόμως κατέχεται ελληνικό έδαφος στην Κύπρο; Πως είναι δυνατόν να υπάρχει φιλία όταν ο Τούρκος ΥΠΕΞ δεν αναγνωρίζει την ελληνική κυριαρχία επί των νησιών του Αιγαίου; Πως είναι δυνατόν να υπάρχει φιλία όταν η Τουρκία απειλεί την Ελλάδα με πόλεμο εάν ασκήσει το νόμιμο βάσει του διεθνές δικαίου δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων και του εναέριου χώρου στα 12 ναυτικά μίλια; Πως είναι δυνατόν να υπάρχει φιλία όταν δεν αναγνωρίζεται η Κυπριακή ΑΟΖ; Πως είναι δυνατόν να υπάρχει φιλία όταν η Τουρκία δρομολογεί ένα γιγαντιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων με σκοπό να αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη;

Το πάθημα των Ιμίων το 1996 δυστυχώς δεν έγινε μάθημα. Το βράδυ εκείνο αποδείχθηκε τραγικά η ανεπάρκεια της πολιτικής ηγεσίας σε θέματα χειρισμού κρίσεων. Εκ τότε ακολουθήθηκε η ενδεδειγμένη πολιτική ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων πλην όμως έγινε κατόπιν εορτής αφού η Τουρκία εγκαινίασε το βράδυ της 31ης Ιανουαρίου του 1996 την περίφημη θεωρία των γκρίζων ζωνών. Από το 2005 και έπειτα ο λήθαργος επανήλθε στις τάξεις της πολιτικής ηγεσίας μέχρις ότου δεχθούμε ένα ακόμα «χαστούκι» από την Τουρκία και αφυπνιστούμε με την διαφορά όμως ότι οι «γείτονες» ίσως αυτή την φορά δεν διαπράξουν το λάθος να μας αφυπνίσουν και αρκεστούν στην πολιτική των μηδενικών προβλημάτων του Αχμέτ Νταβούτογλου και ακολούθως έπειτα από λίγα χρόνια με την Ελλάδα βυθισμένη ακόμα στην ύφεση αποκτήσουν εκτός από ποσοτική υπεροχή αποκτήσουν και την ποιοτική με σκοπό την δορυφοροποίηση της πατρίδας μας. Oι Ελληνικές αμυντικές δαπάνες (έξοδα μισθοδοσίας+λειτουργικές δαπάνες+αποπληρωμή εξοπλιστικών) μειώθηκαν από €6,5 δισ. το 2009 σε €3,2 δισ. σήμερα, μείωση της τάξης του 57% με τάσεις συνεχούς μείωσης.

Δεδομένων των εξαιρετικά ασφυκτικών οικονομικών πιέσεων μεγαλόπνοα σχέδια εξοπλιστικών προγραμμάτων είναι βέβαιο πως αδυνατούν να τρέξουν υπό τις υφιστάμενες οικονομικές συνθήκες. Ενδεχομένως, να δούμε κάποιο εξοπλιστικό πρόγραμμα μετά το 2015 με τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις.

Δεδομένων των εξαιρετικά ασφυκτικών οικονομικών πιέσεων μεγαλόπνοα σχέδια εξοπλιστικών προγραμμάτων είναι βέβαιο πως αδυνατούν να τρέξουν υπό τις υφιστάμενες οικονομικές συνθήκες.

Στις παρακάτω γραμμές επιχειρούμε μια πρώτη καταγραφή των βασικών προτεραιοτήτων της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Άμυνας με σκοπό την βελτίωση της στρατιωτικής ισχύος της χώρας μας.

1) Εφοδιαστική Υποστήριξη Οπλικών Συστημάτων. Με άλλα λόγια οι διαθεσιμότητες των εν ενεργεία συστημάτων θα πρέπει πάση θυσία να διατηρηθούν σε υψηλά επίπεδα και αυτό εξασφαλίζεται μέσω της προμήθεια επαρκών ποσοτήτων ανταλλακτικών, καυσίμων και πυρομαχικών. Είναι απαράδεκτο λόγου χάρη να μην έχουν ακόμα παρθεί οι μπαταρίες για τα υποβρύχια τύπου 209. Επιπροσθέτως, είναι επιβεβλημένη η ανάγκη να λάβει χώρα διαγωνισμός με σκοπό την προμήθεια σύγχρονων τορπιλών για τα υποβρύχια 214. Επιπλέον, είναι ανάγκη να αγοραστούν ή να βρεθούν από αποθέματα τρίτων χωρών μερικές ακόμα χιλιάδες βλήματα για τα άρματα Leopard 2A4/ A6 καθώς οριακά επαρκούν τα υπάρχοντα. Γενικά σε όλα τα οπλικά συστήματα των τριών κλάδων θα πρέπει να εξασφαλιστούν οι απαραίτητες ποσότητες αναλώσιμων δίχως να επηρεάζονται οι επιχειρησιακές τους δυνατότητες.

2) Παραλαβή εκκρεμούντων Οπλικών Συστημάτων. Με αιχμή του δόρατος τα υποβρύχια 214 και τις πυραυλακάτους Super Vita το ελληνικό δημόσιο αφενός πρέπει να προβεί στις απαραίτητες νομικό πολιτικές διαδικασίες ώστε να λυθούν τα τυχόν προβλήματα και αφετέρου να συνεχίσει την απρόσκοπτη συνέχιση των πληρωμών προς τους κατασκευαστές- προμηθευτές ώστε τα προαναφερθέντα συστήματα να παρθούν το συντομότερο δυνατόν. Ήδη τα υποβρύχια έχουν υποστεί σημαντικές ζημιές εξαιτίας της μη παραλαβής τους που κοστολογούνται στα 30 περίπου εκατομμύρια. Επίσης, εκκρεμεί η απόκτηση του συστήματος αυτοπροστασίας των F-16 Block 52+ καθώς και του συστήματος επικοινωνιών (Σύστημα Επικοινωνιών Ζώνης Μάχης) ΕΡΜΗΣ ΙΙ. Είναι αδιανόητο οπλικά συστήματα όπως τα υποβρύχια 214 να είναι ετοιμοπαράδοτα και να καθυστερεί η παραλαβή τους από το Πολεμικό Ναυτικό.

3) Αναδιάρθρωση της Αμυντικής Βιομηχανίας. Αδιαμφισβήτητα, η τελευταία αποτελεί την μεγάλη πληγή του Υπουργείου Άμυνας αφού καμία έως τώρα κυβέρνηση δεν αποφάσισε να ασχοληθεί σοβαρά με το κεφάλαιο Αμυντική Βιομηχανία. Το καλύτερο παράδειγμα για την αναδιοργάνωση της Αμυντικής Βιομηχανίας είναι αυτό της Τουρκίας, ήτοι προώθηση της εγχώριας έρευνας και ανάπτυξης οπλικών συστημάτων, κατασκευή πρωτότυπων και ακολούθως αξιολόγηση και εν συνεχεία εξωστρέφεια. Με άλλα λόγια, επιθετική πολιτική στις διεθνείς αγορές με σκοπό την προσέκλυση αγορών. Συστατικό στοιχείο για την επιτυχία της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας είναι η επιλογή των εγχώριων οπλικών συστημάτων από τις Ένοπλες Δυνάμεις. Είναι αναγκαίες επίσης, οι συνεργασίες των αμυντικών βιομηχανιών με εταιρείες κολοσσούς τους εξωτερικού με σκοπό την απόκτηση τεχνογνωσίας.

4) Λογιστικός Έλεγχος των Εξοπλιστικών προγραμμάτων. Κακά τα ψέματα, στο Υπουργείο Άμυνας έγιναν ουκ ολίγες σπατάλες ενώ πολλών οι τσέπες φούσκωσαν πολιτικών και μη. Απαιτείται, η συγκρότηση ανεξάρτητης επιτροπής που θα ελέγξει εξονυχιστικά τις αγορές των Ενόπλων Δυνάμεων από το 1974 μέχρι σήμερα με έμφαση στις αγορές κύριων οπλικών συστημάτων. Πρέπει να τεθούν σαφή χρονοδιαγράμματα και η επιτροπή που θα απαρτίζεται από στρατιωτικούς και μη να φροντίσει το συντομότερων δυνατόν οι ένοχοι να λογοδοτήσουν ενώπιον της δικαιοσύνης. Επιτέλους, είναι ανάγκη να μπει ένα φρένο στην ασυδοσία.

5) Αποκατάσταση των Μισθολογικών αδικιών εις βάρος του προσωπικού των Ε.Δ. Οι στρατιωτικοί αδιαμφισβήτητα το υγιές κομμάτι του δημόσιου τομέα έχουν υποστεί περικοπές άνω του 50% από τις αρχές του 2009. Για παράδειγμα, ένας στρατιωτικός με το βαθμό του συνταγματάρχη έχει χάσει 560 € τον μήνα (350 από τον μισθό και 210 από το χρονοεπίδομα), φτάνοντας δηλαδή τα 1.295 ευρώ. Οι απανωτές μειώσεις είναι φυσικό να έχουν επηρεάσει και την αποδοτικότητα τους αφού όταν κάποιος δεν μπορεί να συντηρήσει την οικογένεια του διότι τον πνίγουν τα έξοδα τότε δεν μπορεί να αφοσιωθεί εις την υπηρεσία του. Ο ναύαρχος Κουντουριώτης είχε σημειώσει και εν τέλει δικαιώθηκε απόλυτα πως «Καράβια άνευ ικανού εμψύχου υλικού, είναι μόλυβδος βαρύς βυθιζόμενος εντός ύδατος» θέλοντας να τονίσει την σημασία για την φροντίδα του προσωπικού». Η ηγεσία του Υπουργείου θα πρέπει να προβεί έστω και σε πολύ μικρές αυξήσεις στα όρια του δυνατού ώστε τουλάχιστον να υπάρξει μια ηθική επιβράβευση στις προσπάθειες των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων που καταβάλουν εδώ και 3 χρόνια.

Η ηγεσία του Υπουργείου θα πρέπει να προβεί έστω και σε πολύ μικρές αυξήσεις στα όρια του δυνατού ώστε τουλάχιστον να υπάρξει μια ηθική επιβράβευση στις προσπάθειες των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων που καταβάλουν εδώ και 3 χρόνια.

6) Αξιοποίηση της Εφεδρείας. Η εφεδρεία του Ελληνικού Στρατού αποτελεί σε κάθε περίπτωση την κύρια πηγή στρατολόγησης προσωπικού. Εδώ και 20 χρόνια έχει συστηματικά απαξιωθεί. Το κύριο έργο της εκπαίδευσης των Ελλήνων πολιτών έχουν αναλάβει με τα πενιχρά τους μέσα τα διάφορα σωματεία εφέδρων ανά την επικράτεια. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες όμως αυτό δεν επαρκεί καθότι μια λέσχη εφέδρων δεν μπορεί να εκπαιδεύσει εφέδρους αρματιστές ή πυροβολιτές παρά μόνον στα απολύτως βασικά αντικείμενα του μαχητή. Οφείλουμε να εφαρμόσουμε το παράδειγμα του Ισραήλ όπου ανά τακτά χρονικά διαστήματα καλεί τους εφέδρους στις μονάδες που ο καθένας εξ αυτών υπάγεται σε περίοδο επιχειρήσεων. Από την άλλη μεριά η πολιτεία πρέπει να βοηθήσει τα σωματεία και όχι να τα βλέπει στέκια γραφικών συμπολιτών μας... Κύριο βάρος στην εκπαίδευση των εφέδρων πρέπει να δοθεί τόσο στους έφεδρους αξιωματικούς όσο και στους εφέδρους των ειδικών δυνάμεων.

7) Απόκτηση Μεταχειρισμένων- Εκσυγχρονισμός Οπλικών Συστημάτων. Πρόκειται για μείζον ζήτημα αύξησης της στρατιωτικής ισχύος. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της παραλαβής των αμερικανικών χερσαίων συστημάτων των οποίων η απόκτηση εκκρεμεί εδώ και περίπου έναν χρόνο. Το υπουργείο κωλυσιεργεί απίστευτα την στιγμή που μας δίνεται η δυνατότητα να αποκτήσουμε οπλικά συστήματα καλύπτοντας ανάγκες και κενά που σε άλλη περίπτωση θα χρειάζονταν εκατοντάδες εκατομμύρια προκειμένου να μπορέσουμε να τα προμηθευτούμε. Ειδικότερα, τα παθήματα του παρελθόντος φαίνεται πως δεν έχουν γίνει μαθήματα αφού όταν οι Ευρωπαϊκές χώρες έβγαζαν στο σφυρί σύγχρονα οπλικά συστήματα το Υπουργείο κρατούσε στην κυριολεξία ομπρέλα.
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων και παρερμηνειών δεν υποστηρίζουμε την άποψη πως οτιδήποτε κυκλοφορεί πρέπει να το σκουπίζουμε πλην όμως οι όποιες ευκαιρίες δεν πρέπει να χάνονται. Λόγου χάρη, η απόκτηση των 223 Μ-109 το 2008 απογείωσε τις επιχειρησιακές δυνατότητες του Πυροβολικού με μόλις 20 εκατομμύρια την στιγμή που θα χρειαζόμασταν υπό άλλες προϋποθέσεις μερικές εκατοντάδες. Κρίσιμο ζήτημα στην όλη εξίσωση είναι και ο εκσυγχρονισμός καίριων οπλικών συστημάτων καθώς ορισμένα εξ αυτών είτε σταματούν να υποστηρίζονται εφοδιαστικά από την εταιρεία παραγωγής είτε το κόστος εκσυγχρονισμού τους έπειτα από λίγα χρόνια γίνεται ασύμφορο όπως χαρακτηριστικά συνέβη με τα Mirage 2000 που παρά τις πολιτικές εξαγγελίες περί αναβάθμισης τελικά δεν αναβαθμίστηκαν και πλέον το κόστος είναι δυσβάσταχτο. Συμπερασματικά, η απόκτηση μεταχειρισμένων οπλικών συστημάτων και ο εκσυγχρονισμός των υπαρχόντων είναι μονόδρομος δεδομένων των οικονομικών δυσχερειών του Υπουργείου.

8) Επαναφορά του Δόγματος Ενιαίου Αμυντικού Χώρου. Δεν νοείται τυχόν ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης δίχως να έχει προηγηθεί η δέουσα στρατιωτική προπαρασκευή σε περίπτωση τουρκικής αντίδρασης. Το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου στέλνει σαφή πολιτικά μηνύματα στην Άγκυρα και φανερώνει πως ακόμα και σε περίοδο κρίσης Ελλάδα και Κύπρος είναι ικανές να προασπίσουν τα εθνικά τους συμφέροντα. Στην Μεγαλόνησο πρέπει να μετασταθμεύσουν ελληνικές αεροναυτικές δυνάμεις με ένα σμήνος αεροσκαφών της Π.Α να έχει μόνιμη παρουσία και δευτερευόντως μονάδες του Π.Ν στην περιοχή και ειδικότερα υποβρύχια εφαρμόζοντας την στρατηγική της θαλάσσιας άρνησης. Το κύριο όμως και βασικό στήριγμά μας για επιβίωση του Ελληνισμού της Κύπρου είναι η Ελλάδα, με την οποία οι σχέσεις επεκτείνονται πέραν της απλής στρατιωτικής συνεργασίας. Λόγω του μεγέθους της η Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορεί να προβάλει αξιόπιστη αποτρεπτική ικανότητα προς την πολεμική μηχανή της Τουρκίας.

9) Εκπαίδευση, το άλφα και το ωμέγα της στρατιωτικής ισχύς. Ένα ρητό αναφέρει περισσότερος ιδρώτας στην εκπαίδευση λιγότερο αίμα στον πόλεμο. Δυστυχώς, οι εκπαιδευτικές δραστηριότητες των Ένοπλων Δυνάμεων έχουν ελαττωθεί σε μεγάλο βαθμό και πλέον γενικευμένες ασκήσεις δεν πραγματοποιούνται. Επιπροσθέτως, οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι ανάγκη να συνεχίσουν να συμμετέχουν απρόσκοπτα στις ασκήσεις του ΝΑΤΟ καθώς διαπιστώνεται το επίπεδο ετοιμότητας ενώ στέλνονται ξεκάθαρα μηνύματα σε φίλους και εχθρούς για την ισχύ των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Μεγάλη έμφαση θα πρέπει να δοθεί στην εκπαίδευση των δυνάμεων ταχείας αντίδρασης καθώς και της Π.Α και του Π.Ν. αφού αυτές αποτελούν την αιχμή του δόρατος σε περίπτωση που η «φίλη» γείτονα χώρα κάνει πράξη τις απειλές της...

10) Αύξηση της θητείας- Βελτίωση της θητείας. Καθώς όπως φαίνεται δεν θα υπάρξουν προσλήψεις επαγγελματιών οπλιτών τότε μια αύξηση της θητεία γίνεται επιβεβλημένη για ευνόητους λόγους. Μια αύξηση της θητείας στους 14 μήνες με περιορισμό των φυγόστρατων και στράτευση των γυναικών για ένα εξάμηνο αρκεί. Η θητεία όμως δεν αρκεί να αυξηθεί, πρέπει να αναβαθμιστεί ποιοτικά. Οι στρατεύσιμοι δεν είναι «αγγαριομάχοι» και ούτε ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπίζονται. Επιβάλλεται να δοθεί βάρος στην ρεαλιστική και συνεχή εκπαίδευση ενώ καλό θα ήταν οι Ένοπλες Δυνάμεις να δίνουν και κάποια επαγγελματικά εφόδια ώστε η θητεία να αποκτήσει περισσότερο ενδιαφέρον και να μην αντιμετωπίζεται ως χάσιμο χρόνου.

Επιβάλλεται να δοθεί βάρος στην ρεαλιστική και συνεχή εκπαίδευση ενώ καλό θα ήταν οι Ένοπλες Δυνάμεις να δίνουν και κάποια επαγγελματικά εφόδια ώστε η θητεία να αποκτήσει περισσότερο ενδιαφέρον και να μην αντιμετωπίζεται ως χάσιμο χρόνου.

Ανακεφαλαιώνοντας, αν η υφιστάμενη πολιτική ηγεσία θέλει πραγματικά να αφήσει έργο πρέπει αναγκαστικά να λαμβάνει και να εκτελεί αποφάσεις άνευ υπολογίζοντας το πολιτικό κόστος. Δεν είναι όλα θέμα χρημάτων, η διάθεση και το μεράκι είναι τα συστατικά στοιχεία της επιτυχίας. Δίχως ισχυρές ένοπλες δυνάμεις που θα διασφαλίζουν την σταθερότητα και την ευημερία είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί η πολυπόθητη ανάκαμψη. Για να υπάρξει πρόοδος σε όλους τους τομείς (υγεία, παιδεία κτλ) είναι αναγκαίο να υφίσταται ασφάλεια από τις όποιες απειλές καραδοκούν... Και οι απειλές καραδοκούν όσο και εάν η πολιτική ελίτ δεν θέλει να τις δει κατάματα...

Write on Τετάρτη, 06 Νοεμβρίου 2013 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Στο τεύχος Νοεμβρίου του περιοδικού Ελληνική Άμυνα & Τεχνολογία που κυκλοφορεί από σήμερα Τετάρτη 6 του μηνός, δημοσιεύεται μια λεπτομερής ανάλυση της τουρκικής απόφασης για συμπαραγωγή του κινεζικού FD-2000, καθώς και μια ακριβής τεχνική περιγραφή του συστήματος αεράμυνας μακράς ακτίνας.

Στις 3 Οκτωβρίου ο επικεφαλής του SSM Μουράτ Μπαγιάρ δήλωσε σε δημοσιογράφους στην Άγκυρα πως οι κυρώσεις των ΗΠΑ σε βάρος της CPMIEC δεν επηρεάζουν νομικά την Τουρκία και πως είναι εξαιρετικά πιθανή η ευόδωση των διαπραγματεύσεων κατάρτισης σύμβασης, η οποία θα μπορούσε να οριστικοποιηθεί και να υπογραφεί εντός 6 μηνών. Ανέφερε επίσης πως η κινεζική προσφορά ήταν ύψους $3,44 δισ. ενώ Τούρκοι αξιωματούχοι παρακολούθησαν δοκιμαστικές βολές όλων των υποψήφιων συστημάτων, αλλά στην περίπτωση του FD-2000 διαμόρφωσαν το σενάριο! Η κινεζική προσφορά επελέγη επειδή ήταν καλύτερη από τις ανταγωνιστικές σε «τιμή, τεχνολογία, εγχώριο μερίδιο εργασιών, μεταφορά τεχνολογίας και όρους πιστωτικής χρηματοδότησης. Η κινεζική προσφορά είναι τέλεια συμμορφωμένη με τους όρους και τις συνθήκες μας.

Κατά τον επικεφαλής του SSM, το κινεζικό σύστημα θα καταστεί διαλειτουργικό με τα μέσα του ΝΑΤΟ στην Τουρκία και θα μπορεί να υποστηρίξει συμμαχικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό: Ως τμήμα αυτού του προγράμματος, μια τουρκική αμυντική εταιρεία θα αναλάβει να ολοκληρώσει το σύστημα αεράμυνας σε ένα δίκτυο που χειρίζεται η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία. Η ολοκλήρωση εκείνη θα σημάνει ολοκλήρωση με μέσα του ΝΑΤΟ, επίσης, καθώς το τουρκικό σύστημα είναι πλήρως ολοκληρωμένο με το σύστημα του ΝΑΤΟ. Η πλήρης ολοκλήρωση με μέσα του ΝΑΤΟ ήταν ρητός όρος στις προδιαγραφές.

Ωστόσο, τόνισε ο Μπαγιάρ, δεν θα υπάρξει αντίστροφη ροή πληροφοριών μετά την εγκατάσταση των FD-2000 στην Τουρκία και την ολοκλήρωση με την υποδομή αεράμυνας του ΝΑΤΟ. Η τουρκική αμυντική βιομηχανία θα παράγει δικό της εξυπηρετητή ολοκλήρωσης για να διασυνδέσει το σύστημα με το εγχώριο δίκτυο αεράμυνας, ώστε να μην υπάρξει ανταλλαγή επιχειρησιακών δεδομένων με την κινεζική εταιρεία. Αυτό είναι απολύτως συμβατό με τα πρότυπα του ΝΑΤΟ, δήλωσε, προσθέτοντας πως το σύστημα επικοινωνιών θα είναι επίσης εγχώριας κατασκευής: Οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ θα πρέπει να μας εμπιστευθούν πως θα λειτουργήσουμε αυτό το σύστημα σύμφωνα με τους κανόνες του ΝΑΤΟ, ακριβώς όπως μας εμπιστεύονται τώρα. Η ολοκλήρωση με μέσα του ΝΑΤΟ δεν θα σημαίνει κινεζική πρόσβαση σε απόρρητη τεχνολογία του ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με τον Μπαγιάρ, πρωταρχική αποστολή του συστήματος θα είναι η άμυνα εναντίον αεροσκαφών και γενικά αεροδυναμικών απειλών, ενώ η αντιβαλλιστική άμυνα θεωρείται δευτερεύουσα. Το σχεδιαζόμενο σύστημα θα εκπληρώσει τις επιχειρησιακές απαιτήσεις μας, δήλωσε. Η προτεραιότητά μας είναι να έχουμε ένα εθνικό σύστημα. Η κινεζική εταιρεία έχει δεσμευθεί να παραχωρήσει όλα τα δεδομένα διασύνδεσης που θα χρειασθεί ο Τούρκος κύριος ανάδοχος για να ολοκληρώσει το σύστημα με τα τουρκικά μέσα.

Σχεδόν το σύνολο της παραγωγής θα πραγματοποιηθεί στην Τουρκία, με συμμετοχή της Roketsan για τα βλήματα και της Aselsan για τα ραντάρ και γενικά τα ηλεκτρονικά. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει 288 βλήματα σε ετοιμότητα εκτόξευσης –επομένως 72 σταθμούς εκτόξευσης– κατανεμημένα σε 4 συγκροτήματα τριών μονάδων βολής το καθένα, τα οποία θα παραδοθούν σε περίοδο τεσσάρων ετών, πάντα σύμφωνα με τον Μπαγιάρ.

Μια πλήρης ανάλυση όλων των τεχνικών και επιχειρησιακών παραμέτρων της επιλογής του FD-2000 από την Άγκυρα, στο τεύχος Νοεμβρίου 2013 της ΕΑ&Τ που κυκλοφορεί από σήμερα Τετάρτη 6 του μηνός.

Write on Τετάρτη, 06 Νοεμβρίου 2013 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Σχηματισμός 6 τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών, αποτελούμενος από 4 F-4 και 2 F-16, εισήλθε στις 15:34 στο FIR ΑΘΗΝΩΝ Νότια Χίου. Τα 4 F-4 του σχηματισμού πραγματοποίησαν στις 15:48 υπέρπτηση άνωθεν ν. Μακρονήσι του νησιωτικού συμπλέγματος Φούρνων στα στα 500 έως 2500 πόδια ενώ τα 2 F-16 του σχηματισμού πραγματοποίησαν στις 15:52 χθες το μεσημέρι, υπέρπτηση άνωθεν ν. Στρογγυλή του νησιωτικού συμπλέγματος Φούρνων στα 4.000 έως 5.000 πόδια. Ο σχηματισμός εξήλθε του FIR ΑΘΗΝΩΝ στις 15:53 Νότια Σάμου.

Το σύνολο των τουρκικών αεροσκαφών αναχαιτίσθηκαν και αναγνωρίσθηκαν, σύμφωνα με τους διεθνούς κανόνες και κατά πάγια πρακτική.

Write on Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013 Κατηγορία ΔΙΕΘΝΗ
Χρήστος Ιακώβου, Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

Προσφάτως η έγκυρη Εταιρεία Μεσανατολικών Σπουδών (MESA) των ΗΠΑ απέδωσε τον τίτλο του βιβλίου της χρονιάς στο έργο του Τούρκου καθηγητή στο πανεπιστήμιο Κλαρκ της Μασσαχουσέτης, Τανέρ Ακσάμ, «The Young Turks Crime against Humanity: The Armenian Genocide and Ethnic Cleansing in the Ottoman Empire» (Princenton University Press, 2012). Ανακοινώνοντας το σκεπτικό της επιβράβευσης του βιβλίου, η Εταιρεία Μεσανατολικών Σπουδών δήλωσε ότι «πρόκειται για την πιο ισχυρή θέση της ιστοριογραφίας που υπήρξε μέχρι σήμερα σχετικά με την Αρμενική Γενοκτονία και συνεπώς αποτελεί ένα έργο με μεγάλη επιρροή.»

Με τον Τανέρ Ακσάμ είχαμε ασχοληθεί και παλαιότερα με αφορμή την έκδοση στα ελληνικά του βιβλίου του «Μία Επαίσχυντη Πράξη» (Εκδόσεις Παπαζήση, 2007). Στο νέο του βιβλίο παρουσιάζει άγνωστα στοιχεία από περίπου 600 απόρρητα οθωμανικά έγγραφα, καταδεικνύοντας με πρωτοφανή λεπτομέρεια ότι η Γενοκτονία κατά των Αρμενίων και η εκδίωξη των Ελλήνων κατά την ύστερη περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχε ως αποτέλεσμα μέσα από την επίσημη κρατική πολιτική, η αυτοκρατορία να απαλλαγεί από τους χριστιανούς υπηκόους της. Η παρουσίαση όλου αυτού του πρωτογενούς υλικού, το οποίο μέχρι σήμερα ήταν απρόσιτο στους ερευνητές σε συνδυασμό με την εμπειρία και την ανάλυση του συγγραφέως καθιστά αυτό το εγκυρότερο μέχρι σήμερα έργο του Ακσάμ, την πιο εμβριθή εργασία για τη γραφειοκρατική μηχανή της Οθωμανικής Τουρκίας καταδεικνύοντας πως μια ετοιμοθάνατη αυτοκρατορία αγκάλιασε τη γενοκτονία και την εθνοκάθαρση.

Παρά το ότι οι βίαιοι εκτοπισμοί και εκκαθαρίσεις των Αρμενίων καταδικάσθηκαν διεθνώς το 1915 ως «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και του πολιτισμού», η «οθωμανική κυβέρνηση ξεκίνησε μία πολιτική άρνησης την οποία εξακολουθεί να συντηρεί και η σύγχρονη Τουρκία. Η υπόθεση για την «επίσημη ιστορία» της Τουρκίας στηρίζεται σε έγγραφα από τα οθωμανικά αρχεία, στα οποία η πρόσβαση ήταν περιορισμένη σε μεγάλο βαθμό μέχρι προσφάτως. Είναι αυτές τις πηγές που χρησιμοποιεί σήμερα ο Ακσάμ για να ανατρέψει την επίσημη τουρκική αφήγηση. Τα έγγραφα που παρουσιάζονται στο βιβλίο μαρτυρούν μία καθυστερημένη χρονικά οθωμανική πολιτική εκτουρκισμού, ο στόχος της οποίας δεν ήταν λιγότερος από το ριζικό δημογραφικό μετασχηματισμό της Ανατολίας.

Αν το βασικό ερώτημα στο προηγούμενο βιβλίο, «Μία Επαίσχυντη Πράξη», πάνω στο οποίο ο συγγραφέας στήριξε την μεθοδολογία ήταν εάν υπάρχουν αποδείξεις ότι από πλευράς των Οθωμανικών Αρχών υπήρξε πρόθεση και κεντρικός σχεδιασμός για συνολική ή μερική καταστροφή των Αρμενίων υπηκόων της αυτοκρατορίας, στο νέο του και εν λόγω βιβλίο προχωρά ένα βήμα πιο μπροστά ενισχύοντας ακόμη περισσότερο τα συμπεράσματα του πρώτου. Η επίσημη τουρκική θέση είναι ότι ο θάνατος εκατοντάδων χιλιάδων Αρμενίων (οι τουρκικές εκτιμήσεις κυμαίνονται από 300.000 έως 600.000) ήταν ένα τραγικό αλλά μη σκόπιμο επακόλουθο του πολέμου. Το επιχείρημα αυτό στηρίζεται στον ισχυρισμό ότι οι οθωμανικές πηγές δεν περιέχουν στοιχεία που να υποδεικνύουν διατεταγμένη και στοχευμένη πολιτική εξαφάνισης. Η συστηματική και σε βάθος έρευνα του Ακσάμ υποστηρίζει το αντίθετο.

Το βιβλίο αυτό πέραν του ότι διαφοροποιείται από τη συγκεκριμένη παράδοση της τουρκικής ιστοριογραφίας έχει δύο στοιχεία που το καθιστούν μοναδικό. Πρώτον ότι είναι γραμμένο από Τούρκο και δεύτερον ότι επιδίδεται στην πλέον εκτεταμένη και πρωτοφανή έως σήμερα χρήση οθωμανικού αρχειακού υλικού γύρω από το Αρμενικό Ζήτημα, σε συνδυασμό με την εξαντλητική χρήση της μέχρι τούδε βιβλιογραφίας. Με την εξαντλητική χρήση κάθε σημαντικού στοιχείου – από τουρκικά στρατιωτικά και δικαστικά αρχεία, πρακτικά κοινοβουλίου, επιστολές και μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων – ο συγγραφέας ακολουθεί την ιστορική εξέλιξη και αλληλουχία των γεγονότων που οδήγησαν στις σφαγές. Μέσα από την ιστορική αφήγηση ανασυνθέτει τη διαπλεκομένη ενορχήστρωση μεταξύ συντονισμένων τμημάτων του Οθωμανικού κράτους, του κυβερνώντος κόμματος των Νεοτούρκων «Ένωση και Πρόοδος» καθώς επίσης και των στρατιωτικών δυνάμεων.

Με αυτό τον τρόπο παρατηρείται και η μεγάλη συμβολή, ριζοσπαστική και αναθεωρητική, του Ακσάμ στην ιστοριογραφία της σύγχρονης Τουρκίας. Η θέση του είναι σαφής, ότι δηλαδή οι σφαγές των χριστιανών και η αρμενική γενοκτονία απετέλεσαν τον καθοριστικό παράγοντα για την ανάδυση του τουρκικού εθνικού κράτους. Χωρίς τον συστηματικό σχεδιασμό και την αποτελεσματική εκτέλεση της γενοκτονίας από τους Νεότουρκους, οι οποίοι στη συνέχεια, και υπό την ηγεσία του Κεμάλ Ατατούρκ, οργάνωσαν την αντίσταση στην Ανατολία, ο τελευταίος δεν θα είχε τη δυνατότητα να οικοδομήσει το τουρκικό εθνικό κράτος. Οι Νεότουρκοι ιδρυτές του τουρκικού κράτους δημιούργησαν με αυτό τον τρόπο μία εύπορη τάξη που ιδιοποιήθηκε τα πλούτη και τις περιουσίες των Αρμενίων. Οι περιουσίες αυτές είχαν δημευτεί από τους Νεότουρκους με διάταγμα του 1915 ως δήθεν «εγκαταλελειμμένες». Το διάταγμα του 1915 επανέφεραν οι κεμαλιστές το 1922, όταν είχαν πλέον επικρατήσει.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το καίριο και πολιτικής προεκτάσεως ερώτημα του πως δηλαδή η Τουρκία κατέφερε να αποφύγει την ανάληψη της ευθύνης, υποδεικνύοντας τα αντικρουόμενα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων στην περιοχή, τις προτεραιότητες του αναδυομένου τουρκικού εθνικού κινήματος και τις ανεπαρκείς απόπειρες της διεθνούς κοινότητας να οδηγήσει τους δράστες στη δικαιοσύνη. Ο συγγραφέας έχει το πλεονέκτημα αλλά και την ατυχία να μιλά εκ μέρους του θύτη. Αυτό του παρέχει εκ των πραγμάτων και τη ψυχολογική δύναμη πίσω από τα επιχειρήματά του. Η οπτική αυτή του παρέχει και την πρόσθετη δυνατότητα να εξηγήσει γιατί η σημερινή Τουρκία δεν μπορεί εύκολα να συμφιλιωθεί ψυχολογικά με το ζήτημα της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Ο συγγραφέας αναλύει τον ψυχολογικό παράγοντα που ενισχύει τις δυσκολίες μίας ειλικρινούς ιστορικής επισκόπησης στην Τουρκία. Σύμφωνα με τον Ακσάμ, η τουρκική κοινωνία δείχνει απρόθυμη να εξετάσει το παρελθόν της. Στην επικρατούσα κουλτούρα, όχι μόνον η γενοκτονία των Αρμενίων αλλά μεγάλο μέρος της πρόσφατης ιστορίας της Τουρκίας παραδίδεται στη σιωπή. Η μεταρρύθμιση του 1928, η οποία άλλαξε την τουρκική γραφή από αραβικά σε λατινικά στοιχεία ενέτεινε το πρόβλημα, σύμφωνα με τον συγγραφέα. Η Τουρκία είναι μία κοινωνία που δεν μπορεί να διαβάσει τις ίδιες τις εφημερίδες, τις επιστολές και τα ημερολόγια εάν αυτά γράφτηκαν πριν από το 1928. Δεν έχει πρόσβαση σε οτιδήποτε συνέβη πριν από εκείνη την ημερομηνία. Το αποτέλεσμα είναι η σύγχρονη Τουρκία να εξαρτάται πλήρως από την ιστορία όπως την έχει καθορίσει και συγγράψει το κράτος. Και, βεβαίως, για το κράτος διακυβεύονται πολλά αναφορικά με τον τρόπο που παρουσιάζεται η ιστορία, ιδιαιτέρως όταν αυτή αφορά την ίδια του την νομιμότητα. Ενόψει αυτών, είναι εμφανές γιατί η τουρκική κοινωνία έχει παραδώσει την Γενοκτονία των Αρμενίων στη λήθη.

Το πρωτοποριακό έργο του Ακσάμ αποδεικνύει ότι πλέον στην Τουρκία υπάρχουν δύο αφηγήσεις και δύο ιστοριογραφικές προσεγγίσεις για την μεταβατική περίοδο από την Οθωμανική αυτοκρατορία στην Κεμαλική Τουρκία. Από τη μια, υπάρχει η ιστορία της αυτοκρατορίας που διαμελίζεται από τις Μεγάλες Ευρωπαϊκές Δυνάμεις μέσω μιας προσχεδιασμένης διαδικασίας. Η εκδοχή αυτή βοήθησε να δημιουργηθεί μία ισχυρή αίσθηση σύγκρουσης με τη Δύση για την επιβίωση του τουρκικού έθνους, δημιουργώντας έντονα αντιδυτικά αισθήματα και καχυποψία, ιδιαιτέρως ανάμεσα στην κυρίαρχη ελίτ, τα οποία διατηρούνται μέχρι σήμερα. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η ιστορία των διώξεων των σφαγών και της εξόντωσης διαφορετικών θρησκευτικών και εθνικών ομάδων, στο πλαίσιο των οποίων ο συγγραφέας προσεγγίζει το αρμενικό πρόβλημα.

Ο Τανέρ Ακσάμ αποτελεί τον πρώτο Τούρκο πανεπιστημιακό που αμφισβήτησε με τεκμηριωμένο επιστημονικώς τρόπο και με διανοητική εντιμότητα την επίσημη εκδοχή της χώρας του ότι η σφαγή των Αρμενίων από τους Νεότουρκους δεν συνέβη ποτέ. Είναι επίσης ο πρώτος τούρκος ειδικός που χρησιμοποίησε δημοσίως τον όρο «γενοκτονία» (Soykirim) και ως εκ τούτου το βιβλίο είναι καινοτόμο και δικαίως χαρακτηρίστηκε ως το βιβλίο της χρονιάς.

ΠΗΓΗ

Write on Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013 Κατηγορία ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Η ελληνοτουρκική κρίση του 1986 στις βραχονησίδες Ίμια, τα γεγονότα που έφεραν την Ελλάδα και την Τουρκία ένα βήμα πριν από μια πολεμική σύγκρουση, αλλά και οι επιπτώσεις στα χρόνια που ακολούθησαν, αποτελούν το αντικείμενο του βιβλίου του Φοιτητή του Βαλκανικών Σπουδών στην κατεύθυνση Οικονομικά και Πολιτικές Επιστήμες, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας Νικόλαου θ. Παούνη, με τίτλο: Ίμια 1996 - Ο Bayrak Inecek: Μια ολοκληρωμένη αναφορά στην ελληνοτουρκική κρίση.

Η ανάλυση ενός ιστορικού γεγονότος από διεθνολογικής πλευράς, απαιτεί μια πολυδιάστατη περιγραφή, η οποία θα πρέπει να κινείται στην αμερόληπτη ιστορική απόδοση του γεγονότος, στην κατανόηση και ερμηνεία του, στην εξαγωγή συμπερασμάτων, και στη μεταφορά των εξαχθέντων αποτελεσμάτων στο σημερινό περιβάλλον.
Η κρίση της 30ής Ιανουαρίου 1996, στο σύμπλεγμα των δύο βραχονησίδων Ίμια, και η τελική έκβασή της έγινε ορόσημο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, διότι αποτέλεσε εφαλτήριο για την προώθηση εκ μέρους της Τουρκίας της περίφημης θεωρίας των "γκρίζων ζωνών", σύμφωνα με την οποία αμφισβητήθηκε το ιδιοκτησιακό καθεστώς, νησίδων και βραχονησίδων του αρχιπελάγους, ενώ ετέθησαν σε νέα δυναμικότερη βάση, οι στρατιωτικές προκλήσεις της γείτονος.
Στο ανά χείρας πόνημα, επιχειρήθηκε μια συγκεντρωτική αναφορά για την πραγματική διάσταση των γεγονότων και την αντικειμενική απόδοση αυτών, κατόπιν πολύχρονης αποτίμησης.

Συγγραφέας: Νικόλαος Θ. Παούνης
Εκδοτικός Οίκος: Σταμούλης Αντ.
Έτος έκδοσης: 13/04/2013
Σελίδες: 296
Σχήμα: 14x21
Βάρος: 0,45 kg
ISBN: 978-960-9533-40-9
Χώρα: ΕΛΛΑΔΑ

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε τη σελίδα του συγγραφέα στο facebook