Write on Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Γράφει ο Φαήλος Κρανιδιώτης

Πέρυσι, ο αδελφικός φίλος και συνάδελφος Δημήτρης Γαρούφας, με ξενάγησε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Αμφίπολη, εκεί που έπεσε πολεμώντας ένας από τους σπουδαιότερους στρατηγούς όλων των εποχών, ο Βρασίδας. Αυτός ο Σπαρτιάτης, πρότυπο πολεμικού ηγήτορα, με μια φράση του, που καταγράφει ο Θουκυδίδης, συνόψισε το τι εστί στρατιωτική ηγεσία: «Τρία του καλώς πολεμείν. Το εθέλειν, το αισχύνεσθαι και το τοις άρχουσι πείθεσθαι». Σε ελεύθερη μετάφραση, «τρεις είναι οι αρετές του καλού πολεμιστή: η αποφασιστικότητα, το αίσθημα τιμής και η υπακοή στην ηγεσία». Πήγαμε στο Μουσείο κι εκεί είδα τον θώρακά του , που βρέθηκε στον τάφο του. Νίκησε στη μάχη κατά των Αθηναίων αλλά σκοτώθηκε έξω από τα τείχη, προκινδυνεύων ο ίδιος των ανδρών του. Αιώνιο παράδειγμα ηγεσίας και στα λόγια αλλά και στην ύστατη του πράξη.

Περπατήσαμε στον αρχαιολογικό χώρο νωρίς το πρωί, με την ομίχλη να μην έχει καλοδιαλυθεί και μου έδειξε, πριν φύγουμε, προς την κατεύθυνση όπου διενεργείται η ανασκαφή, που συγκλονίζει αυτές τις ημέρες την Ελλάδα και την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα.

Δεν ξέρω αν είναι ο Αλέξανδρος ο νεκρός που φρουρούν άγρυπνα οι δυο σφίγγες, η Ρωξάνη κι ο γιος του, ο Αλέξανδρος Δ΄, ο Κάσσανδρος ή όποιος άλλος. Σίγουρα είναι κάτι μεγάλο κι απ' ό,τι φαίνεται ασύλητο. Πεντακόσια μέτρα μαρμάρινο τείχος και δυο αγάλματα σφίγγες 5,20 μ. έκαστο, δεν τα φτιάχνεις για να θάψεις τον οινοχόο ή τον ιπποκόμο σου.

Αυτό που με θλίψη είδα, ήταν την χολερική και προκαταβολικά μίζερη αντίδραση μέρους της αριστεράς. Είδα πχ τον κακομοίρη τον Κυρίτση, αυτή την συμπαθή παλιμπαιδίζουσα γεροντική φιγούρα, με το σκουλαρικάκι του και τα μπλουζάκια των Ζαπατίστας, να επιδίδεται σε κλαψομουνίαση από τηλοψίας. Σέβομαι τους ηλικιωμένους και τους αγαπώ αλλά αν εμένα με δείτε να έχω καβατζάρει τα 60 και να ντύνομαι σαν δεκαεξάχρονος στα Εξάρχεια και να λέω τέτοιες μπούρδες, ρίχτε μου μια μπούφλα να συνέλθω. Αν είχε βρεθεί απολιθωμένη κοπριά από το άλογο του Βελουχιώτη ή ένα τρύπιο βρακί του Ζαχαριάδη, θα κάνανε τρία επιστημονικά συνέδρια, δυο κατασκηνώσεις της τζιβανάτης νεολαίας τους και σειρά άρθρων στην «Αυγή».

Έχω βέβαια την υποψία πως ο Αλέξης, άρτι αφιχθείς εκ του Αγίου Όρους, που θέλει να γίνει πρωθυπουργός και όχι ταβλαδόρος επαναστάτης στο «Φλοράλ» ή αναλυτής στην «Αυγή» για 1000 μερακλήδες αναγνώστες, θα ρίξει αργότερα, ως οφείλει, μια επίσκεψη στην ανασκαφή και θα μιλήσει για την τεράστια επιστημονική και εθνική σημασία της όποιας ανακάλυψης, οπότε θα πέσουν τ' ανάσκελα οι ψιλοκομμισάριοι του. Είθε, τώρα που έχει και θεία φώτιση.

Είναι πολύ ενοχλητικό η γη των Ελλήνων να αναδύει από τα σπλάχνα της τεκμήρια που ενώνουν για πολλοστή φορά τον μύθο με την πραγματικότητα. Μύθος και πραγματικότητα τόσο αδιαίρετα μεταξύ τους και τόσο ενοχλητικά για τον άπατρι μηδενισμό μέρους της ημεδαπής αριστεράς.

Κι η Ρωξάνη με τον γιο του Αλέξανδρου να είναι, την ξέρετε την ιστορία. Τότε εκεί είναι θαμμένος ο αληθινός διάδοχος του μεγαλύτερου πολεμιστή όλων των εποχών κι η μητέρα του, κόρη ηγεμόνα του σημερινού Αφγανιστάν, που σύμφωνα με τον Αρριανό, ήταν η μία από τις δυο ωραιότερες γυναίκες της Ασίας. Η άλλη ήταν η γυναίκα του Δαρείου, την οποία αν και αιχμαλώτισε ο Αλέξανδρος, μαζί με την μητέρα του Πέρση βασιλιά και άλλα μέλη της οικογένειας του, την σεβάστηκε, αποδίδοντας τους βασιλικές τιμές.

Η ωραιότερη γυναίκα της Ασίας, που αγάπησε κι έκανε γυναίκα του ο μεγαλύτερος πολεμιστής κι ο γόνος του έρωτας τους θαμμένοι στην Αμφίπολη; Η ζωή πάντοτε κάνει καλύτερα σενάρια από το Χόλλυγουντ, δεν νομίζετε; Όποιος έχει διαβάσει όλο τον Αρριανό, το ξέρει. Εγώ το κάνω κατ' έτος, μαζί με τον Θουκυδίδη και τον Ηρόδοτο και πάντα ανακαλύπτω κάτι καινούργιο.

Αν οι αρχαιολόγοι στον ταφικό θάλαμο, που προστατεύεται από αυτό το μοναδικό τείχος με μισό χιλιόμετρο περίμετρο, βρουν τον ίδιο τον γιο του Φιλίππου, τον Έλληνα που έφτασε πολεμώντας καβαλάρης και χτίζοντας πόλεις ως την Ινδία και που η μνήμη του σώζεται σε παραδόσεις, από τα Βαλκάνια ως πέραν του Ινδού ποταμού, τότε η Αμφίπολη θα γίνει τόπος παγκόσμιου προσκυνήματος. Όποιος κι αν είναι ο ένοικος αυτού του πρωτοφανούς ελληνιστικού τάφου, έστω οποιοσδήποτε από τους επιγόνους, θα γίνει πόλος έλξης εκατομμυρίων τουριστών κι επιστημόνων. Αν όμως εκεί «κοιμάται» το σώμα της εκπληκτικότερης μορφής της παγκόσμιας Ιστορίας, τότε, η ανακάλυψη είναι ανυπολόγιστης παγκόσμιας επιστημονικής αξίας αλλά και εθνικά πολιτικής σημασίας. Αυτό που θα γίνει, ξεπερνάει την όποια φαντασία και σίγουρα, πέραν της αρχαιολογικής αξίας θα συμβάλλει, σε βάθος χρόνου, στην οικονομία της ευρύτερης περιοχής αλλά και στην εθνική οικονομία.

Και βέβαια, μαζί με τον Κυρίτση, ήδη πενθούν οι σκοπιανοί σωβινιστές απατεώνες της Ιστορίας και της πολιτικής, που θα μείνουν με κάτι αγάλματα που στήνουν, που αν τα δεις, αυτά που στολίζουν την καφετέρια – πιτσαρία «Ίωνες» στην Βαρυμπόμπη, είναι πιο πιασάρικα και μπάνικα. Κι η γυναίκα του Αλέξανδρου να ναι, που πας κύριος και τη θάβεις τη κυρά σου και το γιο σου ή τον Χ επίγονο σου στην Αμφίπολη; Και το μαγαζί/κράτος των επιγόνων συνεργατών του Χίτλερ, τι θα γίνει; Είτε βρουν τον Αλέξανδρο στον τάφο, είτε οποιονδήποτε συγγενή ή επίγονο, προτείνω τα Σκόπια να μετονομαστούν σε Νίτσα. Από το Μακεδονίτσα... - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Εβδομήντα χρόνια τον σφυρηλατούσαν στην Σοβιετία τον Νέο Άνθρωπο και τελικά, αντί για κομμουνιστικό ατσάλι, βγήκε τσίγκος. Δεν περάσανε ούτε δυο χρόνια κι οι κομισάριοι αλλάξανε την σκούφια τους και γίνανε μαφιόζοι. Κρατικοί αξιωματούχοι λεηλατούσαν τις δημόσιες επιχειρήσεις. Αξιωματικοί πουλούσανε τα όπλα τους. Μέχρι υποβρύχιο παζάρευε μ' ένα ναύαρχο για λογαριασμό του καρτέλ του Μεντεγίν ένας ρωσοεβραίος μαφιόζος από τη Φλόριντα! Τους παρακολουθούσε η DEA και τους μπαγλάρωσαν, άλλως οι εξαγωγές κόκας στις ΗΠΑ θα γίνονταν με νέο, πολύ πρωτότυπο τρόπο. Εβδομήντα χρόνια παίζανε μπάλα μόνοι τους τα συντρόφια. Ελέγχανε ασφυκτικά όλο το κράτος, την παιδεία, την κουλτούρα, όλες τις τέχνες, μηδεμιάς εξαιρουμένης. Ένα καλούπι υπήρχε μόνο για να βγάζουν ανθρώπους, το δικό τους. Κι όμως απέτυχαν. Έβγαλε σκάρτο πράμα.

Προσπάθησαν επίμονα τις πρώτες δεκαετίες να ξηλώσουν την εθνική συνείδηση, κυνήγησαν την εκκλησία, ανατίναξαν κι ισοπέδωσαν ναούς, ντουφέκισαν αβέρτα παπάδες. Όπου έβλεπες πλατεία με το όνομα κομισάριου, συνήθως ήταν στην θέση ορθόδοξης εκκλησίας που έγινε ίσωμα. Εκτός από την εκκλησία, χτύπησαν τον θεσμό του γάμου, με μια δήλωση συζούσες ή την έκανες αλά γαλλικά μ' ελαφρά πηδηματάκια, με αποτέλεσμα να γεμίσει η χώρα διαλυμένες οικογένειες. Ξεχαρβαλώθηκε η κοινωνία, ειδικά στις πόλεις, σε σημείο που ο Στάλιν υποχρεώθηκε να αποκαταστήσει τον θεσμό, τελειώνοντας τις χαλαρές «επαναστατικές διαπροσωπικές σχέσεις».

Στον Κόκκινο Στρατό, με δυσκολία ξεχώριζες στις στολές τους στρατιώτες από τους αξιωματικούς. Ισοπέδωση κι εκεί, στο ηλίθιο πνεύμα της εξίσωσης προς τα κάτω. Κι όποιους άξιους αξιωματικούς είχε, ο παρανοϊκός Γεωργιανός, πρώην μαθητής ιερατικής σχολής, ο πατερούλης Στάλιν, τους ντουφέκισε σαν μπεκάτσες, όπως τον Τουχατσέφσκι, πρωτοπόρο της στρατιωτικής τέχνης, μετά από εξευτελιστικά βασανιστήρια.

Είναι γεγονός πως ο Στάλιν την ώρα που ξεκινούσε ο Β΄ ΠΠ είχε εξοντώσει τα ¾ της Κεντρικής Επιτροπής που τον είχε εκλέξει, τους καλύτερους στρατιωτικούς διοικητές και στο σύνολο της αιματοβαμμένης δεσποτείας του, σκότωσε πολύ περισσότερους σοβιετικούς πολίτες από τον «μαύρο» ομόλογο του, τον Αδόλφο. Κανείς δεν σκότωσε τόσους κομμουνιστές όσους ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι ή Κόμπα ή Στάλιν, που κάποτε, πλην των ληστειών για χρηματοδότηση της επανάστασης, ήταν κι αρμόδιος να παίρνει το ποσοστό της «προστασίας» από τα μπορντέλα της Γεωργίας. Μετά το νταβαντζιλίκι ήρθαν οι μαζικοί φόνοι.

Και δεν ήταν μόνο με σφαίρα στον σβέρκο, την προσφιλή μέθοδο της Τσεκά, της NKVD και των λοιπών δυσοίωνων και κακόφημων κόκκινων SS στην όλη διάρκεια της σοβιετικής παράνοιας.

Χολοντομόρ, σημαίνει εξόντωση δια της πείνας. Έτσι ονομάζεται η Γενοκτονία σε βάρος του Ουκρανικού λαού το 1932 -1933. Εκατομμύρια Ουκρανών πέθαναν από πείνα και μολυσματικές ασθένειες, αποτελέσματα συνδυασμού παραγόντων. Αποτυχημένες οικονομικές «μεταρρυθμίσεις», βίαιη κολεκτιβοποίηση και στο τέλος «σφράγισμα» της χώρας από ένοπλα αποσπάσματα κι οργανωμένη εξόντωση μέσω λιμού. Τα μαυροντυμένα, με δυσεύρετες « ψαρωτικές» δερμάτινες στολές, ένοπλα αποσπάσματα των σοβιετικών υπηρεσιών ασφαλείας, σε πολλές περιπτώσεις κατασχέσανε ακόμη και τον σπόρο για την σπορά και όλα τα ζώα, αφήνοντας τους «αντιδραστικούς» αγρότες του σιτοβολώνα της Ευρώπης, να πεθαίνουν από την πείνα, αποστερημένοι κάθε ανθρώπινης ιδιότητας και αξιοπρέπειας. Ακόμη και φαινόμενα κανιβαλισμού παρατηρήθηκαν στον παράδεισο της σταλινικής γενοκτονικής δικτατορίας, που τόσο θαυμάζουν ακόμη διάφοροι κομψευόμενοι ηλίθιοι εν Ελλάδι.

Όταν στο πνεύμα των μυστικών παραρτημάτων του Συμφώνου Ρίμπεντροπ – Μολότωφ, οι Σοβιετικοί εισέβαλαν στην Πολωνία από την Ανατολή, την ίδια ώρα που η χιτλερική Γερμανία εισέβαλε από την Δύση, οι εν Ελλάδι αντιπρόσωποι της παγκόσμιας σέχτας, της ψευτοθρησκείας του Μαρξισμού – Λενινισμού, εξυμνούσαν την πισώπλατη κομμουνιστική μαχαιριά στο Πολωνικό Έθνος, όπως πριν είχαν γλείψει και δικαιολογήσει το ίδιο το κατάπτυστο σύμφωνο συμμαχίας των δύο δικτατόρων.

Έτσι, το ξημέρωμα που οι γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις ξεχύθηκαν στις αχανείς πεδιάδες τις Ρωσίας και της Ουκρανίας, σάρωσαν τον αποδυναμωμένο από τις σταλινικές εκκαθαρίσεις Κόκκινο Στρατό. Οι ναζί έπιαναν τους σοβιετικούς στρατιώτες αιχμαλώτους ανά κοπάδια, σαν γαλοπούλες. Μεραρχίες ολόκληρες μαζί με τους διοικητές τους. Πολλοί δε Ρώσοι αλλά και Ουκρανοί, με πρόσφατη την γενοκτονία τους και την εξευτελιστική υποδούλωση τους από τους κομισάριους του πατερούλη, υποδέχθηκαν τους ναζί ως απελευθερωτές, ενώ Ρώσοι, Ουκρανοί, Λετονοί, Εσθονοί, Λιθουανοί, Τσρτσένοι, μέχρι Αρμένιοι (!), συγκρότησαν ολόκληρες μεραρχίες εθελοντών στα SS, για να διαλύσουν την μισητή μπολσεβίκικη εξουσία. Ο Θεός τύφλωσε τους Γερμανούς και φέρθηκαν με σκληρότητα στους ντόπιους πληθυσμούς, με βάση τις ηλίθιες και πρωτόγονες φυλετικές θεωρίες του πρώην πτηνοτρόφου Χίμλερ, ο οποίος θεωρούσε τους Σλάβους «υπανθρώπους». Για τον Χίμλερ, που ήταν σαν ποντικομαμή, επιφανής ναζί νομικός και γκαουλάϊτερ είπε, «αν είχα την φάτσα του, δεν θα μιλούσα για φυλή»! Οι ιδέες του, προσφιλείς στον Αδόλφο, επικράτησαν στην δεσποτική διακυβέρνηση των κατεχομένων σοβιετικών λαών. Έτσι οι αιμοσταγείς μέθοδοι καταστολής κι η φυλετική περιφρόνηση έσπρωξαν τις μάζες, που αρχικά τους θεωρούσαν ελευθερωτές από την σοβιετική βαρβαρότητα, πίσω στην αγκαλιά του Στάλιν. Ευτυχώς, διότι αλλιώς μπορεί η κατάληξη του πολέμου να ήταν άλλη, με καταστροφικές συνέπειες για τον λαό μας και την όλη Ευρώπη, αν όχι όλη την ανθρωπότητα.

Ο Στάλιν στην αρχή μούδιασε και βλέποντας το κράτος του να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος από τον χιτλερικό οδοστρωτήρα, κατάλαβε πως ο «νέος άνθρωπος» ήταν μια μπούρδα, πως σχεδόν κανείς δεν ήθελε να πεθάνει για τον κράτος του Μαρξ και του Λένιν. Δεν αρκούσε ο Χειμώνας που πρόλαβε τους Γερμανούς στις πύλες της Μόσχας, χάρις στην μοναχική αντίσταση των ωραίων τρελών Ελλήνων, που καθυστέρησαν τα ναζιστικά σχέδια.

Ο Στάλιν ήξερε πως χρειαζόταν ένα μεγάλο κίνητρο. Οι Ρώσοι δεν θα πέθαιναν για το τυραννικό κράτος των μισητών κομισαρίων, όμως θα πέθαιναν πολεμώντας γενναία για την Πατρίδα, την Μητέρα Ρωσία, την ορθόδοξη Ρωσία, για την γη της. Κι έτσι τους μίλησε σαν Τσάρος! Στο μεγάλο κάλεσμα, άφησε στην άκρη τα πολλά πολλά με τον διαλεκτικό υλισμό, πέταξε στα σκουπίδια τον διεθνισμό. Τους μίλησε για τον πρίγκιπα Αλέξανδρο Νιέφσκι που σταμάτησε τους Τεύτονες ιππότες. Τους μίλησε για τον γέρο στρατηγό, τον Κουτούζοφ, που συνέτριψε τον Ναπολέοντα. Τους κάλεσε να πολεμήσουν για την Πατρίδα, την Μητέρα Ρωσία, τον πολιτισμό, την γη τους, τις φαμίλιες τους. Έβγαλε από τα γκουλάγκ όσους παπάδες επέζησαν, τους έδωσε πίσω ναούς, περιουσία, αυτοκίνητα. Επανέφερε στον Στρατό τις τσαρικές στολές και τα παράσημα για τους Αξιωματικούς, ενώ πριν δεν ξεχώριζες τον Στρατάρχη από τον αγροφύλακα. Αποκατέστησε σύμβολα, την ιεραρχία, θεοποίησε την έννοια της Πατρίδας, μίλησε για Έθνος. Κι ο Στάλιν νίκησε, γιατί αυτός ο μπολσεβίκος φονιάς, την κρίσιμη ώρα, φέρθηκε σαν μεγαλορώσος εθνικιστής! Απευθύνθηκε στην μόνη, την πανάρχαια μήτρα που βγάζει ακέραιους ανθρώπους: το Έθνος, τις ιστορικές του μνήμες, τον πολιτισμό του, την αγάπη του για την γη του κι αποκατέστησε, σ' ένα βαθμό, την φυσική τάξη των πραγμάτων, όπου υπάρχει ιεραρχία, εθνικό φρόνημα, θρησκεία ως έκφραση της υπερβατικής, μεταφυσικής πνευματικής ανάγκης των ανθρώπων.

Γιατί απέτυχε λοιπόν η σφυρηλάτηση του Νέου Ανθρώπου, του κομμουνιστή, ως δήθεν ανώτερου ηθικά όντος; Γιατί τελικά ήταν ηθικά κατώτερος, ως φορέας ολοκληρωτικής ιδεολογίας. Εχθρός της Ελευθερίας. Γιατί από την όλη διαδικασία γεννήθηκε τελικά βαρβαρότητα, γενοκτονία, δουλεία; Γιατί η Μητέρα Θεωρία εμπεριέχει την βαρβαρότητα, ως μη ανθρωποκεντρική που είναι. Γιατί αυτή η ψευτοθρησκεία χωρίς Θεό, αντίκειται στην ανθρώπινη φύση. Ό,τι δεν είναι ανθρωποκεντρικό, ό,τι συνθλίβει την ιδιοπροσωπεία, την ατομικότητα, ό,τι αρνείται το μόνο υγιές συλλογικό υποκείμενο, το Έθνος, την Ιστορία του και την Πατρίδα του, ό,τι αρνείται την Ελευθερία, διχάζει αντί να ενώνει την κοινωνία και βασίζεται στο μίσος και τον ταξικό πόλεμο, οδηγεί στην βαρβαρότητα.

Κι εμείς είμαστε τυχεροί, πιο τυχεροί από κάθε άλλο λαό, που εύλογα κι άξια, όπως όλοι λαοί, αγαπά τον τόπο του και την Ιστορία του. Γιατί ξέρετε ποιο είναι το καλύτερο αντίδοτο στην κάθε λογής βαρβαρότητα; Ο Ελληνισμός. Ως Ιστορία, ως πολιτισμός, ως Τρόπος... - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Κυριακή, 08 Δεκεμβρίου 2013 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Γράφει ο: Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

Μερικοί ψυχάκηδες νοσταλγούν τα Δεκεμβριανά του '44, όπως άλλοι νοσταλγούν το Αουσβιτς. Ψευτοεπαναστατικές φαντασιώσεις λαγνείας του μακελειού. «Ηρωικός» εξωραϊσμός μιας αιματοβαμμένης απόπειρας επιβολής κομμουνιστικής δικτατορίας. Αναζητά τη νομιμοποιητική του βάση στον δωσιλογισμό μέρους της κοινωνίας και της πολιτικής τάξης κατά την Κατοχή. Αποσιωπά ότι το οργανωμένο από την Αριστερά κίνημα των Δεκεμβριανών ήταν η κολυμβήθρα του Σιλωάμ μέσα στην οποία «ξεπλύθηκαν» οι ταγματασφαλίτες κι άλλοι συνεργάτες του Άξονα. Κάπως έτσι, αντί για το εδώλιο του στρατοδικείου με την κατηγορία της συνεργασίας με τον εχθρό, βρέθηκαν στην πλευρά του εθνικού κράτους που, αγωνιζόμενο για επιβίωση, χρειάστηκε κάθε χέρι, κάθε όπλο.

Προπαγανδιστές εμφυλιοπολεμικού μίσους, ομόλογοι των νοσταλγών του «εθνικόφρονος» δωσιλογισμού.
Ξεχνούν βολικά ποιους ανθρώπους, ποιες μεθόδους εξιδανικεύουν.

Θα παραθέσω μόνο δύο προσωπικές αφηγήσεις τίμιων και καλών ανθρώπων.

Τον άγριο Δεκέμβρη ήταν δεκαπέντε χρονών. Ορφανός από πατέρα μέσα στην Κατοχή, για να ξεφύγουν από την πείνα της Αθήνας, κατέφυγαν με τη μάνα του και τα μικρότερα αδέρφια του σ' ένα χωριό της Βοιωτίας, όπου μπήκε τσομπανόπουλο σ' έναν ντόπιο κτηνοτρόφο.

Οι ηττημένοι ελασίτες οπισθοχωρούσαν, σέρνοντας μαζί τους τις φάλαγγες χιλιάδων άμαχων ομήρων. Για το άγος της ομηρίας ακόμη και το ΚΚΕ, μασώντας τα λόγια του, μίλησε για «λάθος». Ανάμεσά τους ήταν αστοί, δάσκαλοι, συγγενείς «αντιδραστικών», που αυτό απλά μπορεί να σήμαινε πως είχαν αδερφό χωροφύλακα ή αξιωματικό του Στρατού. Οι όμηροι, κάθε ηλικίας, νέοι, γέροντες, γυναίκες, υπήρχαν ακόμη και ανάπηροι (!), περπατούσαν μέσα στη βαρυχειμωνιά σε μια πορεία θανάτου. Άλλοι σφαγιάστηκαν στην αρχή, από «αγωνιστές» όπως ο διαβόητος Λιόλιος, ανάμεσά τους κι η σπουδαία ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, κι άλλοι εκτελούνταν εν πορεία.

Όταν ο Σιάντος, αυτός που στη Βάρκιζα ο Μαύρος Καβαλάρης, όταν τόλμησε να τον διακόψει, του είπε «σκάσε ζαγάρι, θα σε τσακίσω!», έλεγε πριν από τα γεγονότα «θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι», δεν μιλούσε στην τύχη. Υπήρχε σχέδιο εξόντωσης των «ταξικών εχθρών» και, ελλείψει ευμεγέθους αστικής τάξης και «κουλάκων», βολευτήκανε να μακελεύουν αστυφύλακες, παπάδες, αδέρφια «αντιδραστικών», συγγενείς δωσιλόγων αλλά και αξιωματικών που πολεμούσαν τον Άξονα στη Β. Αφρική και την Ιταλία. Ο,τι είχανε πρόχειρο κι ανήμπορο στα χέρια τους.

Μια τέτοια φάλαγγα ομήρων έφτασε ρακένδυτη και ξέπνοη στη στενωπό που χωρίζει τον κάμπο των Θηβών από τον κάμπο της Κωπαΐδας.

Το βοσκόπουλο με το κοπάδι του βρισκόταν στην πλαγιά και κρύφτηκε αθέατο μέσα στα πουρνάρια, γιατί ήξερε πως τα συναπαντήματα με Γερμανούς, ταγματασφαλίτες κι αντάρτες δεν βγαίνανε συχνά σε καλό. Οι όμηροι ήταν ξυπόλητοι, σέρνονταν. Μάλιστα ένας... γενναίος φρουρός είχε περασμένα από τον λαιμό του σαν τρόπαια, δεμένα μεταξύ τους με τα κορδόνια, μερικά ζευγάρια παπούτσια των ομήρων, που είχαν πλέον κομματιαστεί τα πόδια τους ύστερα από περισσότερα από ογδόντα χιλιόμετρα μαρτυρικής πορείας.

Ανάμεσά τους μια μάνα με τη νεαρή κόρη της. Η ηλικιωμένη δεν μπορούσε άλλο να περπατήσει και καθυστερούσε την πορεία της φάλαγγας. Οι αντάρτες ήξεραν πως καταδιωκτικά αποσπάσματα κι εγγλέζικα αεροπλάνα τούς αναζητούσαν.

Κάποια στιγμή η γριούλα έπεσε κάτω και δεν μπορούσε να σηκωθεί, παρά τις προσπάθειες της πανικόβλητης κόρης της, που δεχόταν τις βρισιές των ελασιτών φρουρών για την καθυστέρηση. Κάποιος, που μάλλον ήταν ο επικεφαλής, φώναξε στον ανδρείο με τα παπούτσια των ξυπόλητων για περιδέραιο: «Τι θα γίνει με δαύτες;» Ο ελασίτης του απάντησε: «Προχωράτε και θα το κανονίσω εγώ». Το κανόνισε.

Άρπαξε την κόρη από τα μαλλιά, τράβηξε το μαχαίρι του και της έκοψε τον λαιμό μπροστά στη μάνα της, που σπάραζε με ουρλιαχτά, ανήμπορη. Ύστερα έσφαξε με τον ίδιο τρόπο και τη μάνα. Σκούπισε το μαχαίρι του στο φουστάνι του σφάγιου της «επανάστασης» και συνέχισε τον δρόμο του για να προλάβει τους άλλους.

Το βοσκόπουλο άφωνο παρακολούθησε όλη τη σκηνή κι έμεινε μαρμαρωμένο μέσα στο πουρνάρι, ώσπου να χαθεί ο φονιάς στη στροφή του δρόμου.

Το βοσκόπουλο ήταν ο πατέρας μου.

Μια άλλη φάλαγγα ομήρων έφτασε με τους ελασίτες φρουρούς της στη θέση Λεκάνεζα στο Μαυρομμάτι, το χωριό της μάνας μου, το ίδιο στο οποίο ο πατέρας μου και η φαμίλια του, φεύγοντας από την Αμφιάλη, είχαν ζητήσει καταφύγιο στην Κατοχή. Οι ελασίτες άφησαν για χνάρι έναν σφαγμένο σαν αρνί ανάπηρο συνταγματάρχη, με ένα πόδι, να τον τραβάνε τα σκυλιά και να τον τσιμπολογούν τα κοράκια. Κάπου στο Αλβανικό ή στο Μικρασιατικό Μέτωπο είχε χάσει το πόδι του για την πατρίδα και τον έσφαξαν Ελληνες (;). Τον βρήκε ο παππούς μου και τον έθαψε από χριστιανικό καθήκον σε μιαν άκρη. Επειτα από καιρό ρωτώντας έφτασαν τα παιδιά του κι ο παππούς τούς πήγε στον τάφο του. Τον ξέθαψαν και τον έφεραν στην Αθήνα.

Αυτό ήταν το ήθος αυτών που ματοκύλισαν την Ελλάδα, με καθοδήγηση τυχοδιωκτικά καθάρματα σαν τον Σιάντο. Σε τι διαφέρανε από τους άλλους λύκους που βγαίνανε παγανιά μαζί με τους Γερμανούς, ξεφτίλισαν τη στολή των Ευζώνων ή φοράγανε κουκούλες και δείχνανε με το δάχτυλο; Προδότες κι οι δυο, φονιάδες Ελλήνων.

Γι' αυτό λοιπόν βούλωσ' το, ηλίθιε.

ΠΗΓΗ

Write on Παρασκευή, 01 Νοεμβρίου 2013 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Η λέξη συντηρητισμός ορισμένους τους κάνει επιφυλακτικούς ταυτίζοντάς την με ιδέες και πρακτικές αναχρονιστικές. Αυτήν ακριβώς την άποψη έρχονται να ανατρέψουν 58 νέοι άνθρωποι προερχόμενοι από όλα τα κοινωνικά στρώματα οι οποίοι υπογράφουν ένα κείμενο το οποίο μπορεί να ληφθεί και ως απάντηση στην Κίνηση των 58 που είχε ως στόχο την ανασύνταξη της Κεντροαριστεράς.

Δημοσιογράφοι, σερβιτόροι, διεθνολόγοι, υποψήφιοι διδάκτορες, κομμώτριες, οικονομολόγοι ελεύθεροι επαγγελματίες, ερευνητές της Ακαδημίας Αθηνών, δικηγόροι και γενικότερα άτομα από όλους τους επαγγελματικούς χώρους που δεν έχουν καμία σχέση με τους κομματικούς σωλήνες του παρελθόντος έρχονται να θέσουν τις βάσεις πάνω στις οποίες θα στηριχθεί μία σύγχρονη και εποικοδομητική συζήτηση για τον νέο ελληνικό συντηρητισμό.

«Διαπιστώνουμε, με ανησυχία, ότι εδώ και πολλές δεκαετίες, στον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο δεξιότερα του κέντρου («Κέντρο», «Δεξιά», «Κεντροδεξιά»), δεν προτείνεται και δεν εφαρμόζεται πολιτική καθορισμένη από αρχές, αξίες, ιδέες και συγκεκριμένο όραμα για την Ελλάδα, αλλά προτείνεται και εφαρμόζεται δήθεν «διαχειριστική πολιτική», με την ελπίδα ότι οι «(κεντρο)δεξιοί» διαχειριστές θα αποδειχθούν κάπως καλύτεροι από τους «(κεντρο)αριστερούς» διαχειριστές. Διαπιστώνουμε στην πράξη ότι τα προϊόντα του κομματικού σωλήνα και της επαγγελματικής πολιτικής είναι θεμελιωδώς ασύμβατα με την μη-διαχειριστική αντίληψη για την πολιτική, με την συνέπεια, με την αξιοσύνη, με τη λογοδοσία σε στοχεύσεις που μας υπερβαίνουν. Αδυνατούμε να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας στις παραπάνω περιγραφόμενες στρεβλώσεις», αναφέρει το κείμενο που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Συντηρητικής Πολιτικής.

Στο ερώτημα του τι Ευρώπη θέλουμε, οι Έλληνες Συντηρητικοί απαντούν: «Ο νέος ελληνικός συντηρητισμός επιμαρτυρεί την ανάγκη να βρίσκεται η Ελλάδα στην ενωμένη Ευρώπη, στο κέντρο των ιστορικών εξελίξεων της περιοχής μας – και προτίθεται να αγωνιστεί γι' αυτήν. Ευρωπαϊσμός όμως δεν σημαίνει φεντεραλισμός, δεν σημαίνει ομοσπονδοποίηση: το όραμα για την ενιαία κοινότητα των ευρωπαϊκών εθνών δεν συμπεριλαμβάνει για εμάς την κατάλυση της αυτοτέλειας των δημοκρατιών και των πολιτισμών τους, την δόμηση ενός οργουελικού υπερκράτους. Όπως και οι «μεγάλοι» της Ευρώπης αυτήν την στιγμή, αντιστεκόμαστε στην διάλυση των εθνών-κρατών, τα οποία αναγνωρίζουμε ως προπύργια ελευθερίας και δημοκρατίας: αντ' αυτού, επιδιώκουμε την εγγύτερη συνεργασία μεταξύ τους. Στην Ελλάδα οι διαφορετικές προσεγγίσεις για το θέμα της Ευρώπης θεωρούντο ανέκαθεν λίγο-πολύ ταυτόσημες ή συνώνυμες, «λεπτομέρειες»: γι' αυτό είναι αναγκαία η σαφής διατύπωση ενός μη-φεντεραλιστικού ευρωπαϊσμού για την χώρα μας».

Ολόκληρο το κείμενο της πρωτοβουλίας έχει ως εξής:
Αναγνωρίζουμε στην Δεξιά μια παράταξη-φάντασμα. Μας διαβεβαιώνουν ότι υπάρχει, αλλά εμείς δεν την βλέπουμε. Διαβάζουμε ότι κυβερνά, αλλά δεν διαπιστώνουμε να μετουσιώνονται οι ιδέες της σε πολιτική πράξη. Μοιάζει να καταλαμβάνει πολιτικό χώρο και κοινοβουλευτικές θέσεις, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι αξίες της είναι πραγματικά εκεί, παρούσες με αξιώσεις στην πολιτική ζωή του τόπου. Η βάση της παράταξης –η σιωπηρή πλειοψηφία του ελληνικού λαού- αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως συντηρητική, αλλά τα κόμματα που αξιώνουν πως την εκπροσωπούν ακκίζονται συνήθως ως «φιλελεύθερα», αντιγράφοντας ιδεολογικά συστήματα που ελάχιστη σχέση έχουν με αυτόν τον τόπο και την εξέλιξή του.
Διαπιστώνουμε, με ανησυχία, ότι εδώ και πολλές δεκαετίες, στον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο δεξιότερα του κέντρου («Κέντρο», «Δεξιά», «Κεντροδεξιά»), δεν προτείνεται και δεν εφαρμόζεται πολιτική καθορισμένη από αρχές, αξίες, ιδέες και συγκεκριμένο όραμα για την Ελλάδα, αλλά προτείνεται και εφαρμόζεται δήθεν «διαχειριστική πολιτική», με την ελπίδα ότι οι «(κεντρο)δεξιοί» διαχειριστές θα αποδειχθούν κάπως καλύτεροι από τους «(κεντρο)αριστερούς» διαχειριστές. Διαπιστώνουμε στην πράξη ότι τα προϊόντα του κομματικού σωλήνα και της επαγγελματικής πολιτικής είναι θεμελιωδώς ασύμβατα με την μη-διαχειριστική αντίληψη για την πολιτική, με την συνέπεια, με την αξιοσύνη, με τη λογοδοσία σε στοχεύσεις που μας υπερβαίνουν. Αδυνατούμε να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας στις παραπάνω περιγραφόμενες στρεβλώσεις.

Θεωρούμε ότι οι πολίτες που τοποθετούν τους εαυτούς τους δεξιότερα του πολιτικού κέντρου οφείλουν να δημιουργήσουν εκ νέου και εκ του μηδενός την παράταξή τους, να ορίσουν εκ νέου το τί τους κάνει να είναι, πολιτικά, αυτό που είναι. Και να πιέσουν τα κόμματα που αξιώνουν ότι εκπροσωπούν αυτήν την παράταξη να μιλήσουν με καθαρές κουβέντες, καθαρές προτάσεις, καθαρές ιεραρχήσεις και καθαρά πρόσωπα. Για να συμβεί αυτό, η παράταξη πρέπει να αντιληφθεί τον εαυτό της με την ονομασία που της πρέπει: συντηρητική παράταξη. Οι Έλληνες Συντηρητικοί. Τα υπόλοιπα είναι επεξηγήσεις, υποσημειώσεις, αστερίσκοι, προσθήκες και ιδεολογικές μειοψηφίες. Η ευρύτερη παράταξη δεξιότερα του κέντρου δεν μπορεί παρά να είναι πρωτίστως συντηρητική.

Ο συντηρητισμός δεν φιλοδοξεί να συντηρήσει καταστάσεις. Ο συντηρητισμός φιλοδοξεί να συντηρήσει αρχές, ιδέες, αξίες, ιεραρχήσεις προτεραιοτήτων: την συσσωρευμένη πείρα του παρελθόντος για την εκτίναξη στο μέλλον. Δεδομένου του περιεχομένου αυτών των αρχών, ιδεών, αξιών, ένας νέος ελληνικός συντηρητισμός δεν μπορεί παρά να φιλοδοξεί να αλλάξει τα πάντα. Ως εκ τούτου, και παραδοξολογικά, αν κάτι μπορεί να επιφέρει την πραγματική πρόοδο στην Ελλάδα, αυτό θα ήταν ένας συνεπής συντηρητισμός.
Μιλάμε για νέο ελληνικό συντηρητισμό:
Νέο, διότι στην Ελλάδα δεν έχει διατυπωθεί ποτέ με σαφήνεια, διαύγεια και καθαρότητα ένα τέτοιο πρόταγμα και ένα τέτοιο διακύβευμα. Κάτι τέτοιο θα είναι πραγματικά καινοφανές, πραγματικά καινούργιο, νέο.

Ελληνικό, διότι το διακύβευμα συνίσταται ακριβώς στο να μην αντιγράψουμε -για μια ακόμη φορά- κάποιο ξένο ιδεολόγημα από τα εισαγόμενα μεταχειρισμένα, αλλά να βρούμε το πραγματικό μας πρόσωπο, την δική μας ταυτότητα και ιστορία και την αντανάκλασή της στο πολιτικό γεγονός αφομοιώνοντας γόνιμα τις έξωθεν επιρροές και καθιστώντας έτσι εφικτή την πραγματική συνεργασία μας με άλλα έθνη στο επίπεδο της φιλίας, όχι στο επίπεδο της σχέσης υποδείγματος-μιμητή. Στην Ελλάδα, και δη δεξιότερα του κέντρου, παρατηρείται αενάως μια ιδιότυπη φοβία για την δόμηση γηγενούς πολιτικού προτάγματος. Ώρα να αναδειχθεί η παράταξη ως η μη-μεταπρατική παράταξη: η παράταξη που αντιστέκεται στην πολιτισμική μίμηση και αντιγραφή στην οποία έχουμε καθηλωθεί για τόσον καιρό, που αντιστέκεται στην αντίληψη του ελληνισμού ως προϊόντος «μετακένωσης» με κίονες και χιτώνες: εξωστρεφής διότι αφομοιώνουσα, όχι μιμητική διότι υποτελής. Ελληνικό, γιατί «όσο πιο τοπικό είναι, τόσο πιο παγκόσμιο αποδεικνύεται».
Συντηρητισμό, διότι πασχίζει να διαφυλάξει τα βέλτιστα του παρελθόντος μας, την πλέον πολύτιμη συλλογική μας εμπειρία και διαχρονία, ώστε να ετοιμάσουμε το βέλτιστο δυνατό μέλλον.

Για πολύ καιρό προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι αυτή η παράταξη βρίσκει το πραγματικό της πρόσωπο σε δάνεια ιδεολογήματα «φιλελευθερισμού», στην ανάδειξη του φυσικού ατόμου, στην υπογράμμιση των δικαιωμάτων του και των ελευθεριών του. Σχεδόν ξεχάσαμε ότι αυτή η παράταξη συγκροτείται με άξονα το γεγονός ότι λογοδοτεί σε σύνολα: στην πατρίδα, στην οικογένεια, στην κοινότητα, στον λαό όχι ως απλό άθροισμα των πολιτών, αλλά ως απαρτία που συμπεριλαμβάνει κεκοιμημένους και αγέννητους.
Προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι όπως στον ιστορικο-υλιστικό «σοσιαλισμό», έτσι και στον «δεξιό» φιλελευθερισμό και παντού η βάση της πολιτικής, το στοιχείο που την χαρακτηρίζει, είναι πρωτίστως η οικονομία. Ότι η πολιτική, η δημοκρατία της συνύπαρξής μας, συνίσταται πρωτίστως στις οικονομικές σχέσεις του κράτους και των ιδιωτών και δευτερευόντως σε οτιδήποτε άλλο. Αλλά εμείς οι δεξιοί πολίτες δεν ήμασταν ποτέ ιστορικοϋλιστές! Την δική μας αντίληψη για την πολιτική την καθοδηγούν αρχές και προτεραιότητες: η αξιοσύνη και αξιοκρατία, η εργατικότητα, η παράδοση-παραδεδομένη πείρα αιώνων, η αξιοπρέπεια, η αυτάρκεια, ο σεβασμός του ιερού, η φιλοτιμία, ο ρεαλισμός λόγων, ελπίδων και πράξεων. Χαώδης η διαφορά με τις προτεραιότητες του πολιτικού προσωπικού.

Φυσικά, όσον αφορά στην οικονομία, ένας Έλληνας συντηρητικός δεν θα «συντηρούσε» την κατάσταση του άρρωστου ελλαδικού κρατισμού, θα την άλλαζε εντελώς, σμικραίνοντας ριζικά το κράτος (θα ασκούσε φιλελεύθερη οικονομική πολιτική στα πλαίσια περίπου της χριστιανοδημοκρατικής Soziale Marktwirtschaft): όχι όμως λόγω κάποιου θέσφατου για το «ελάχιστο κράτος» ή για το «μεγαλείο των ατόμων», αλλά επειδή οι συντηρητικές του αξίες θα ήταν ασυμβίβαστες με την αναξιοκρατία, την αναξιοπρέπεια, την αργομισθία και την αναποτελεσματικότητα του νεοελλαδικού κρατισμού και της σήψης του.

Ο νέος ελληνικός συντηρητισμός επιμαρτυρεί την ανάγκη να βρίσκεται η Ελλάδα στην ενωμένη Ευρώπη, στο κέντρο των ιστορικών εξελίξεων της περιοχής μας – και προτίθεται να αγωνιστεί γι' αυτήν. Ευρωπαϊσμός όμως δεν σημαίνει φεντεραλισμός, δεν σημαίνει ομοσπονδοποίηση: το όραμα για την ενιαία κοινότητα των ευρωπαϊκών εθνών δεν συμπεριλαμβάνει για εμάς την κατάλυση της αυτοτέλειας των δημοκρατιών και των πολιτισμών τους, την δόμηση ενός οργουελικού υπερκράτους. Όπως και οι «μεγάλοι» της Ευρώπης αυτήν την στιγμή, αντιστεκόμαστε στην διάλυση των εθνών-κρατών, τα οποία αναγνωρίζουμε ως προπύργια ελευθερίας και δημοκρατίας: αντ' αυτού, επιδιώκουμε την εγγύτερη συνεργασία μεταξύ τους. Στην Ελλάδα οι διαφορετικές προσεγγίσεις για το θέμα της Ευρώπης θεωρούντο ανέκαθεν λίγο-πολύ ταυτόσημες ή συνώνυμες, «λεπτομέρειες»: γι' αυτό είναι αναγκαία η σαφής διατύπωση ενός μη-φεντεραλιστικού ευρωπαϊσμού για την χώρα μας.

Το ζητούμενο δεν είναι η δημιουργία ενός ακόμη κόμματος: η σκέψη ότι επείγει η δημιουργία ενός ακόμη κόμματος δεξιότερα του κέντρου είναι, νομίζουμε, λανθασμένη ανάγνωση των δεδομένων. Το ρήγμα στην εκπροσώπηση της δεξιάς παράταξης του λαού από τα κόμματα είναι δομικό, δεν θεραπεύεται με καλές προθέσεις και ασυμμάζευτες φιλοδοξίες – αυτές θα καταλήξουν απλώς στα ίδια συμπτώματα. Για να θεραπευθεί αυτό το ρήγμα χρειάζεται πρώτα πολλή δουλειά και πολλή σπουδή: γι' αυτό πιστεύουμε ότι προέχει η δημιουργία μιας δυναμικής συντηρητικής «δεξαμενής σκέψης» έξω από τα κόμματα, ενός σοβαρού ινστιτούτου πραγματικά ανεξάρτητου από τους κομματικούς μηχανισμούς που θα μελετήσει, θα προτείνει, θα διδάξει και θα διδαχθεί, θα επηρεάσει και θα εξελιχθεί. Ενός Ινστιτούτου Συντηρητικής Πολιτικής. Η διατύπωση ιδεών, η κατάθεση προτάσεων, η εκπαίδευση στελεχών και η ειλικρινής πρόταξη αξιών είναι πράγματα τόσο ξένα και πρωτόγνωρα για την σημερινή Δεξιά, που και μόνον η εμφάνισή τους δύναται, πιστεύουμε, να επιφέρει τεκτονικές αλλαγές στον χώρο δεξιότερα του κέντρου και συνακόλουθα σε ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό.

Οι μυλόπετρες των επερχόμενων ευρωεκλογών δεν επιτρέπουν ακόμα την χωρίς ιδιοτέλεια έκφραση πολιτικού προβληματισμού προσανατολισμένου σε λύσεις: εν όψει εκλογών, υφίστανται μόνο υποστηρίξεις, αλληλοστηρίξεις και συμμαχίες, κόμματα και λίστες, σε μια ρητορική τύπου «ή μαζί μας ή εναντίον μας, ή μ' αυτούς ή μ' εμάς». Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν θα ήταν σώφρον να επιχειρηθεί κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου ακραίας πόλωσης και εκατέρωθεν στρατεύσεων η εμφάνιση έλλογης αντιπρότασης: θα την κατάπινε η προεκλογική πολυφωνία και παραφωνία. Ως εκ τούτων, ο ρεαλισμός επιτάσσει να ξεμυτίσει η ελπίδα ενός νέου ελληνικού συντηρητισμού μετά τις ευρωεκλογές του 2014.

Αναπόσπαστο κομμάτι των συντηρητικών μας αξιών είναι η αξιοπρέπεια και η διαφάνεια της επωνυμίας, όχι οι ανώνυμες τοποθετήσεις. Όπως και οι υπογραφές αυτού του κειμένου, έτσι και κάθε μας παρέμβαση θα φέρει το όνομα και το επώνυμο των συντελεστών της. Αν κάτι θέλουμε να διαφοροποιήσει την παρέμβασή μας από την πολιτική οχλαγωγία, αυτό ας είναι πρωτίστως η συνέπεια, η σοβαρότητα και η αξιοπρέπεια. Οι κάτωθι υπογράφοντες δεν προερχόμαστε από την γενιά των δεινοσαύρων της μεταπολίτευσης, οι περισσότεροι γεννηθήκαμε αρκετά μετά το 1981. Σε όσους δια βίου προοδευτικούς από την γενιά που έφερε την Ελλάδα ως εδώ ξινίσουν και ρωτήσουν «μα, τόσο νέοι και συντηρητικοί;», απαντάμε: «ναι, ακριβώς έτσι».

Θεωρούμε ότι ο μη-ιδεολογικός, μεταπρατικός και δήθεν διαχειριστικός χαρακτήρας της σημερινής ελληνικής Δεξιάς (και η συνακόλουθη ανυπαρξία ενός μη-αριστερού πολιτικού Κέντρου) είναι ο «αδύναμος κρίκος» ολόκληρου του κομματικού συστήματος και του πολιτικού μας προβλήματος, που αν σπάσει θα συμπαρασύρει σύνολη την πολιτική γεωγραφία σε μια νέα, ελπιδοφόρα περίοδο, χαρακτηριζόμενη από την σαφήνεια, αξιοπρέπεια και συνέπεια του πολιτικού λόγου. Ώρα να μάθουμε αν αυτή η ανάγνωση έχει τον ρεαλισμό των ιστορικών αλλαγών...

[ Ονοματεπώνυμο - ηλικία - επάγγελμα/ιδιότητα/σπουδή ]
1. Αθανασόπουλος Ελευθέριος, 30 ετών, δικηγόρος
2. Αντωνιάδης Γεώργιος, 30 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος/διεθνολόγος
3. Αντωνιάδης Δημήτριος, 31 ετών, υλοτόμος
4. Βερδελής Δημήτριος, 20 ετών, σπουδαστής Νομικής ΕΚΠΑ
5. Γιοβάνη Δήμητρα, 18 ετών, σπουδάστρια μαθηματικών ΕΚΠΑ
6. Γραμματικού Αρετή, 29 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος
7. Δικαίος Δημήτριος, 25 ετών, ασκούμενος δικηγόρος
8. Ζόγκας Θωμάς, 26 ετών, οικοδομικά
9. Θωμόπουλος Χρήστος, 40 ετών, ιατρός νευρολόγος
10. Ιωαννίδου Αγγελική, 36 ετών, οικιακά
11. Κανίδης Χρήστος, 36 ετών, ελεύθερος επαγγελματίας
12. Κοκκόλης Γεώργιος, 25 ετών, δημοσιογράφος-πολιτικός επιστήμων LSE
13. Κοντολαίμου Αγλαΐα, 36 ετών, εκπαιδευτικός-φιλόλογος MA ΕΚΠΑ)
14. Κουρεμμένος Ιπποκράτης, 22 ετών, σπουδαστής οικονομικών Πανεπιστημίου Πειραιώς
15. Κουρούση Νικολέττα, 25 ετών, μεταπτυχιακή φοιτήτρια διεθνών και ευρωπαϊκών σπουδών Πανεπιστημίου Πειραιώς
16. Κούτρας Ευάγγελος, 29 ετών, σερβιτόρος
17. Κωνσταντόπουλος Γεώργιος, 19 ετών, φοιτητής νομικής σχολής Αθηνών.
18. Λιθαδιώτης Πάνος, 28 ετών, μεταπτυχιακός φοιτητής πολ. επικοινωνίας LSE
19. Λούτσης Αιμίλιος, 29 ετών, τεχνικός
20. Μαγκαφάς Παναγιώτης, 34 ετών, ιστορικός
21. Μαντέλλου Αριστούλα, 32 ετών, φιλόλογος MA, Institute of Education, University of London
22. Μάντη Μαρίνα, 27 ετών, οικονομολόγος
23. Μητραλέξης Σωτήριος, 25 ετών, υπ. διδάκτωρ της Freie Universität Berlin
24. Μιχαηλίδης Γεώργιος-Δημήτριος, 26 ετών, δημοσιογράφος/διεθνολόγος
25. Μιχελόγγονας Αντώνης, 20 ετών, σπουδαστής νομικής
26. Μπαλτά Έλενα, 31 ετών, γραφίστρια
27. Μπασδέκη Δήμητρα, 32 ετών, ιδιωτική υπάλληλος
28. Μπόκολα Θεοδοσία, 30 ετών, δασκάλα
29. Μπόκολας Παναγιώτης, 35 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος
30. Μπουρλάς Φειδίας, 43 ετών, ηλ. μηχανικός ΕΜΠ
31. Νάτση Ιωάννα, 25 ετών, κομμώτρια
32. Νικήτας Ιωάννης, 22 ετών, δημοσιογράφος/σπουδαστής κοινωνικών επιστημών Πανεπιστημίου Αιγαίου
33. Νίκου Ευάγγελος, 26 ετών, ηλεκτρολόγος
34. Ξανθοπούλου Μαρία, 29 ετών, έμπορος
35. Παπαδοπούλου Μαρία-Αγγελική, 29 ετών, διοικητικός υπἀλληλος ΠΓΝ «Λαϊκού», σπουδάστρια ΦΠΨ ΕΚΠΑ
36. Παπανικόλα Χαρά, 30 ετών, ελεύθερη επαγγελματίας
37. Παπανικόλας Άρης, 30 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος
38. Παππάς Χρήστος, 25 ετών, ελεύθερος επαγγελματίας
39. Πηλιαφάς Ανέστης, 29 ετών, ηλεκτρολόγος τηλεπικοινωνιών
40. Σαπουνάκη Στέλλα, 25 ετών, ιδιωτική υπάλληλος/πολιτική επιστήμων
41. Σεμσίρη Ιωάννα, 27 ετών, ιδιωτική υπάλληλος
42. Σκόκοτα Ειρήνη, 24 ετών, αισθητικός
43. Σταλίδης Ανδρέας, 40 ετών, δημιουργός διαδικτυακού περιοδικού «Αντίβαρο» (2001)
44. Τζιτζής Παναγιώτης Μιχαήλ, 23 ετών, σπουδαστής Ιατρικής ΑΠΘ
45. Τζούμπας Μιχάλης, 24 ετών, λογιστής
46. Τόλιας Κωνσταντίνος-Τιμολέων, 34 ετών, άνεργος
47. Τούσε Χριστίνα, 27 ετών, γραφίστρια
48. Τσαμουρλίδης Αλέξανδρος, 19 ετών, φοιτητής βαλκανικών, σλαβικών και ανατολικών σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας
49. Τσάπαλος Όμηρος, 26 ετών, υπ. Δρ. πολιτιστικής διπλωματίας Παντείου
50. Τσίρος Ιωάννης, 32 ετών, Msc μηχανολόγος μηχανικός
51. Τσόχλα Εύα, 33 ετών, ψυχολόγος
52. Φερραίος Αλέξανδρος, 24 ετών, δημοσιογράφος/σπουδαστής οικονομικών
53. Φουντοπούλου Αγγελική, 27 ετών, βιολόγος
54. Χατζή Κωνσταντίνα, 19 ετών, σπουδάστρια λογοθεραπείας T.E.I. Πατρών
55. Χατζημιχαήλ Χρήστος, 33 ετών, PhD, επιστημονικός συνεργάτης Ακαδημίας Αθηνών
56. Χιόνης Σπυρίδων, 36 ετών, δικηγόρος Πειραιώς
57. Χλιούρας Πέτρος, 24 ετών, σπουδαστής πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου του Marburg
58. Χριστόπουλος Χρήστος, 20 ετών, σπουδαστής διεθνών και ευρωπαϊκών σπουδών Παντείου

ΠΗΓΗ