Write on Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

H Συμεών Γ. Τσομώκος Α.Ε. και το Ελληνο-Αμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο διοργανώνουν, για 4η συνεχή χρονιά το Συνέδριο EXPOSEC-DEFENSEWORLD στις 12 & 13 Απριλίου 2016, στο ξενοδοχείο Athens Ledra.

Το φετινό συνέδριο έχει τίτλο: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ EΠΙΚΕΝΤΡΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ | Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΗ Ν.Α. ΕΥΡΩΠΗ». Οι εργασίες του θα επικεντρωθούν στις βραχυπρόσθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Θα παρουσιασθούν όλες οι παράμετροι οι οποίες διαμορφώνουν την εθνική στρατηγική διαχείρισης του μεταναστευτικού-προσφυγικού ζητήματος και θα αναζητηθούν οι τρόποι με τους οποίου ς η χώρα μας θα καταφέρει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά μια δύσκολη κατάσταση με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και εξασφαλίζοντας παράλληλα τα εθνικά της συμφέροντα και την εσωτερική της ασφάλεια.

Η Ελλάδα κατέχει αναμφισβήτητα μια ιδιαίτερα σημαντική θέση στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων ως παράγοντας ειρήνης και σταθερότητας. Ως εκ τούτου, οι επιπτώσεις των μεγάλων γεωπολιτικών ανακατατάξεων που συντελούνται, οι περιφερειακές συγκρούσεις, το ευμετάβλητο διεθνές περιβάλλον, που επιπλέον χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση ενός νέου είδους προκλήσεων και απειλών, των επονομαζόμενων και ασύμμετρων, δεν μπορούν και δεν πρέπει να μας αφήνουν αμέτοχους ως αναπόσπαστο κομμάτι της Ν.Α. Ευρώπης και επίσης θα συζητηθούν εκτενώς στο πλαίσιο του συνεδρίου.

Το συνέδριο ΕXPOSEC-DEFENSEWORLD έχει καθιερωθεί ως σημαντικό forum διαλόγου μεταξύ ειδικών, εκπροσώπων διεθνών οργανισμών και εθνικών οργάνων χάραξης πολιτικής, αναζήτησης λύσεων και κατάθεσης αξιοποιήσιμων προτάσεων στα μεγάλα θέματα που απασχολούν τους κλάδους άμυνας και ασφάλειας και αναμένεται κάθε χρόνο με εξαιρετικό ενδιαφέρον από τους εκπροσώπους των δύο κλάδων. Χορηγός επικοινωνίας στο σημαντικό αυτό συνέδριο θα είναι το Defenceline.gr

H επίκαιρη θεματολογία του φετινού συνεδρίου περιλαμβάνει:

-Η Διαχείριση του Προσφυγικού-Μεταναστευτικού Ζητήματος στην Ελλάδα της Κρίσης -
Ένα Πολυδιάστατο Πολιτικό Ζήτημα
-Υποδομές Υποδοχής Προσφύγων (Hot Spots) - Ελληνική Πραγματικότητα & Διεθνής Εμπειρία
-Η Διαχείριση του Προσφυγικού-Μεταναστευτικού Ζητήματος ως Θέμα Ευρωπαϊκής Ασφάλειας
-Οι Επιπτώσεις του Προσφυγικού-Μεταναστευτικού Ζητήματος σε Οικονομία-Υγεία-Ασφάλεια
-Οι Ευρύτερες Γεωπολιτικές Εξελίξεις στη Ν.Α. Μεσόγειο - Ο Ρόλος της Ελλάδος
-Εθνική Αμυντική Πολιτική και Στρατηγικός Σχεδιασμός εν μέσω Γεωπολιτικών Αναταράξεων
-Η Εσωτερική Ασφάλεια Σήμερα - Τρομοκρατία και Ασύμμετρες Απειλές
-Οι Νέες Τεχνολογίες στην Υπηρεσία της Εσωτερικής Ασφάλειας και στην Αντιμετώπιση των Ασύμμετρων Απειλών

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Πέμπτη, 01 Οκτωβρίου 2015 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Γράφει ο Νίκος Λυγερός - Μετάφραση από τα αγγλικά Αθηνά Κεχαγιά

Σε προηγούμενο άρθρο με τίτλο, Ισότητα της διαφοράς, αναφέραμε ότι η έννοια αυτή βρίσκεται στα θεμέλια της δημοκρατίας. Το άτομο φυσικά θεωρείται ως διαφορετικό από ένα άλλο, χωρίς αυτό να επηρεάζει την αξία του ως πολίτη, διότι η αποδοχή της διαφορετικότητας οδηγεί στην ισότητα των δικαιωμάτων.

Σε αυτό το άρθρο, θέλουμε να μελετήσουμε τις παρενέργειες που δημιουργούνται από την αντικατάσταση της λέξης "ατόμο", από την έκφραση "κρατική οντότητα" εντός αυτού του πλαισίου. Στην ουσία, το κράτος που εκπροσωπεί όλες τις γενικές υπηρεσίες ενός έθνους, εγγυάται το νόμο και όχι απαραίτητα την επιστροφή στο πνεύμα των νόμων. Ωστόσο, όταν το κράτος αντιπροσωπεύει μια ομάδα ανθρώπων που είναι εγκατεστημένη σε μια συγκεκριμένη περιοχή και υποβάλλεται στην ίδια εξουσία, τότε μπορεί να θεωρηθεί ως μία νομική οντότητα. Έτσι, η θεωρητική μας αντικατάσταση έχει νόημα και συνάδει με το διεθνές δίκαιο. Όμως τότε, είναι ενδιαφέρον να εξεταστεί το μερίδιο της ευθύνης του, από ανθρωπιστικής απόψεως.

Είναι προφανές ότι το ερώτημα αυτό καθίσταται απαραίτητο όταν το συγκεκριμένο κράτος είναι μια υπερδύναμη. Διότι, όπως ένας φιλελεύθερος αναλυτής σωστά παρατηρήσε, εάν η απαράμιλλη δύναμη του κράτους διεξάγεται πραγματικά για το καλό της ανθρωπότητας, τότε η ανθρωπότητα πρέπει να έχει το δικαίωμα να ελέγχει την εφαρμογή της. Και είναι πραγματικά, σε αυτό πλαίσιο , που ο ρόλος ενός κράτους αποκτά νόημα. Αλλά ακριβώς πριν καν μελετήσει τις δεδομένες ευθύνες του, εκείνες που δεν έχει την εξουσία να αναλάβει, πρέπει να ληφθούν υπόψην.

Έπομένως, όπως ένας άνθρωπος, δεν είναι υπεύθυνος για όλους τους ανθρώπους - δηλαδή, μια κατάσταση που δεν μπορεί στην ουσία και να απαιτήσει - ένα κράτος δεν μπορεί να είναι υπεύθυνο για όλα τα άλλα, διότι τα άλλα δεν του καταχώρησαν αυτό το δικαίωμα.
Παρ' όλα αυτά, δεν σημαίνει ότι το κράτος αυτό πρέπει υποχρεωτικά να συγκαταλέγεται στην κατηγορία που ο Τσόμσκι - αναφερόμενος στην Ουάσιγκτον και το Λονδίνο - σωστά συνέδεσε με την έννοια "κράτος-παρίας". Αλλά, εάν το κράτος αυτό χρησιμοποιεί ισχύ παράνομα, τότε, οι διαφορές στην πραγματικότητα εξαλείφονται. Στην πραγματικότητα, η δυσκολία του δικαστικού συστήματος ενός κράτους, κυρίως όταν πρόκειται για μια υπερδύναμη, προέρχεται από τον εγγενή αποσυγχρονισμό που υπάρχει μεταξύ των δεδομένων του διεθνούς δικαίου και της γεωστρατηγικής.

Η τελευταία, αν και είναι ειδική για κάθε κράτος, είναι ουσιαστικά η κύρια αιτία επικοινωνίας του κάθε συγκεκριμένου κράτους με τα άλλα. Ωστόσο, το διεθνές δίκαιο μπορεί να λειτουργήσει μόνο με αμοιβαία συμφωνία. Είναι προφανώς πιο αργή διαδικασία, από την γεωστρατηγική ενός κράτους που δρα βασιζόμενο στην δική του πρωτοβουλία. Αυτό είναι προφανώς το καθεστώς που αφορά σε κάθε χώρα, αλλά όταν αυτή είναι μια υπερδύναμη που κατέχει έναν "μεγάλο τομέα", όπως, έναν στρατηγικά σημαντικό χώρο της υδρογείου, που της εξασφαλίζει τον παγκόσμιο ελέγχο σύμφωνα με τους όρους της ομάδας μελέτης πολέμου-ειρήνης, τότε, αυτός ο αποσυγχρονισμός είναι προφανής.

Ένα κράτος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς γεωστρατηγική, αλλά παρ' όλα αυτά, έχει το δικαίωμα να ενεργεί αν η ενέργεια αυτή έρχεται σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο; Ωστόσο, για να αντιστρέψουμε την ερώτηση, ακόμη και αν αυτό φαίνεται κάπως προκλητικό: μπορεί ένα κράτος το οποίο πραγματικά σέβεται το διεθνές δίκαιο να υφίσταται με την γεωστρατηγική έννοια του όρου;

Στην πραγματικότητα, αυτό το είδος των ερωτήσεων προβάλλει, όχι μόνο την ενύπαρκτη φύση του προβλήματος της συνύπαρξης των δύο αυτών τάσεων, αλλά και την προ-υπαρξιακή ανάγκη αυτών να συνάδουν. Διότι το διεθνές δίκαιο στη σημερινή του επέκταση, είναι ένα σχετικά νέο στοιχείο, ενώ η γεωστρατηγική, αν και δεν έχει αυτή την κωδικοποιημένη μορφή εξ αρχής, υπήρχε σχεδόν από την ύπαρξη του πολέμου. Έτσι, η εφαρμογή των ζωνών και των σφαιρών επιρροής για τα κράτη, ή ακόμη και των "μεγάλων τομέων' για τις υπερδυνάμεις, είναι μια κλασική διαδικασία, αποκλείοντας την πιθανότητα μιας σαφούς κατανομής της υδρογείου, κατά το διεθνές δίκαιο.

Η γεωστρατηγική, λειτουργεί θαυμάσια με υπερκατασκευές δικτύων, ενώ το διεθνές δίκαιο παλεύει ενάντια σε κάθε διαδικασία δικτύων που αποτελεί φυσική παράβαση. Έπομένως, η επέκταση της εξουσίας ενός κράτους, ξεπερνά την έκταση των δικαιωμάτων του. Και η παγκόσμια αποδοχή της έννοιας του κράτους έρχεται σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο. Συνεπώς, η αντικατάστασή μας, δείχνει μια αποτυχία του συστήματος.

*Ο Νίκος Λυγερός είναι Έλληνας μαθηματικός, συγγραφέας, ποιητής, ζωγράφος, σκηνοθέτης, ασχολείται με τη μουσική, την κοινωνιολογία, την οικονομία, την αρχαιολογία, το μάνατζμεντ και τη στρατηγική. Είναι ειδικός σύμβουλος στη Σχολή Εθνικής Άμυνας, τη Σχολή Πολεμικής Αεροπορίας, την Αστυνομική Ακαδημία, τη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας, τη Σχολή Στρατολογικού. Είναι επίσης διερμηνέας-μεταφραστής στα Γαλλικά δικαστήρια.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015 Κατηγορία ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ

Την Παρασκευή 12 Ιουνίου 2015, πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο της Διοίκησης Αεροπορικής Εκπαίδευσης (ΔΑΕ), ημερίδα με θέμα "Γεωπολιτική της ενέργειας στο ευρύτερο μεσογειακό περιβάλλον". Η εν λόγω ημερίδα διοργανώθηκε από τη Σχολή Διοίκησης και Επιτελών της Πολεμικής Αεροπορίας (ΣΔΙΕΠ/ΠΑ).

Ομιλητές της ημερίδας ήταν οι πρώην υπουργοί κ. Γιάννης Μανιάτης και κ. Ανδρέας Ανδριανόπουλος, ο Πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής, κ. Θάνος Ντόκος και ο Υποστράτηγος ε.α Ιωάννης Παρίσης.

Την ημερίδα παρακολούθησαν ο Διοικητής της ΔΑΕ, Υποπτέραρχος (Ι) Ιωάννης Μανωλάκος, ο Διοικητής της ΣΔΙΕΠ/ΠΑ, Ταξίαρχος (Ι) Θεόδωρος Παπάζογλου, επιτελείς της Σχολής και το σύνολο των σπουδαστών της 24ης Εκπαιδευτικής Σειράς ΣΔΙΕΠ/ΠΑ.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Του Δρ. Ζήνωνα Τζιάρρα *

Κατά τα τελευταία δέκα χρόνια περίπου η εξωτερική πολιτική της Κύπρου και πιο συγκεκριμένα της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχει βελτιωθεί σημαντικά όπως φαίνεται από το γεγονός ότι έχει αρχίσει, παρά τα κάποια συνεχιζόμενα προβλήματα και διλήμματα, να συνειδητοποιεί και να αξιοποιεί το γεωστρατηγικό ρόλο του νησιού.
Σε αυτή την αναδυόμενη πραγματικότητα συνέβαλαν τρεις βασικοί παράγοντες: 1) η ωρίμανση της πολιτικής ελίττης χώρας, 2) η αυξανόμενη τάση αυτοεπιβεβαίωσης της Τουρκίας και η αποσταθεροποιητική εξωτερική της πολιτική, η οποία οδήγησεσε πολλαπλά διπλωματικά και στρατηγικά αδιέξοδα, και 3) η οριοθέτηση της θαλάσσιας Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κύπρου με την Αίγυπτο, το Λίβανο και το Ισραήλ και η ανακάλυψη υδρογονανθράκων εντός της.

Τα αποτελέσματα αυτά ήταν εμφανή σε μια σειρά απόαποφάσεις εξωτερικής πολιτικής και γεωπολιτικών εξελίξεων. Για παράδειγμα, η Κύπρος κατάφερε να γίνει μέρος δύο σημαντικών περιφερειακών τριμερών συνεργασιών: Ισραήλ – Κύπρου - Ελλάδας και Αιγύπτου – Κύπρου - Ελλάδας. Ταυτόχρονα, και παρά τη φιλοδυτική κυβέρνηση του ΔΗΣΥ, προσπάθησε να επιτύχει μια ισορροπία μεταξύ των δυτικών της εταίρων (ΕΕ καιΗΠΑ) και της Ρωσίας, με αρκετή επιτυχία. Για να είμαστε σίγουροι, οι προσπάθειες αυτές είναι αρκετά πρόσφατες κα σε μεγάλο βαθμό εξαρτώνται, τόσο από τους χειρισμούς της Κύπρου όσο και από τις διεθνείς εξελίξεις. Όπως πάντα, οι διεθνείς συνεργασίες καισυμμαχίες δεν είναι «λαξευμένες σε πέτρα», ενώ η βιωσιμότητά τους απαιτεί πολλή προσπάθεια και δέσμευση.

Τούτων λεχθέντων, δεν είναι όλα ρόδινα στην εξωτερική πολιτική της Κύπρου. Η χώρα αντιμετωπίζει μια σειρά από εμπόδια και προβλήματα που έχουν άμεσο αντίκτυπο στις διεθνείς προοπτικές της. Ίσως τα δύο σημαντικότερα προβλήματα αυτή τη στιγμή είναι το κυπριακό πρόβλημα (τουρκική εισβολή και κατοχή του νησιού)και η οικονομική κρίση. Πράγματι, η εξωτερική πολιτική στη Κύπρο θεωρείται συχνά ως ένα απλό μέσο για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Οιδιεθνείς συμμαχίες και συμφωνίες γίνονται κατανοητές μέσα από αυτό το πρίσμα. Αυτή ηπροσέγγιση δεν είναι απαραίτητα λανθασμένη, δεδομένου ότι η επίλυση του κυπριακού προβλήματος είναι ζωτικής σημασίας για το μέλλοντου νησιού και τη διεθνή του θέση. Ωστόσο, η εξωτερική πολιτική δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο σε ένα πολιτικό ζήτημα ή μία διάσταση. Θα πρέπειμάλλον να επιδιώκει την ενίσχυση της διεθνούς εικόνας του κράτους και της επιρροής του, να μπορεί να διαβάζει σωστά τις νεότερες τάσεις του διεθνούς συστήματος και να προσαρμόζεται ανάλογα.

Ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία επιδεικνύει κάποια ευρύτητα πνεύματος και όραμα στην εξωτερική της πολιτική, ωστόσο φαίνεταινα παραμελεί ένα από τα πιο -αν όχι τοπιο-σημαντικό χαρακτηριστικό μιας παγκόσμιας τάξης που αλλάζει με ταχείς ρυθμούς: την άνοδο της Ανατολής. Η επιχειρηματική δραστηριότηταμε τη Ρωσία έχει κάποια οικονομική και πολιτική σημασία. Ωστόσο, η Ρωσία είναι μόνο ένας παίκτης από την ομάδα των χωρών που επηρεάζουν την οικονομία και την ισορροπία ισχύος του διεθνούς συστήματος. Οι ΗΠΑ μπορεί να εξακολουθούν να είναι ο πιο ισχυρός πόλος του διεθνούς συστήματος, αλλά η ηγεμονία τους και η ικανότητα τους να επιβληθούν έχει μειωθεί, κυρίως ένεκα της απροθυμίας της να αναμιχθεί σε παγκόσμια ζητήματα, όπως στο παρελθόν,λόγω κόστους και πικρών εμπειριών (π.χ. Αφγανιστάν, Ιράκ). Αυτή η πραγματικότητα γίνεται πιο σαφής όταν οι ΗΠΑ αντιπαραβληθούν με άλλες ανερχόμενες δυνάμεις και επίδοξες περιφερειακές ηγεμονίες που σχηματίζουν μη/αντιδυτικά μπλοκ και δίκτυα συνεργασίας.

Η Ανατολή, με άλλα λόγια η Ασία, είναι η περιοχή στην οποία βρίσκονται μερικοί απότους πιο σημαντικούς διεθνείς παίκτες και ως εκ τούτου, καμία χώρα που θέλει να είναι σοβαρή και να έχει ανάμιξη στα διεθνή πράγματα δεν μπορεί να την αγνοήσει. Είναι σημαντικό ότι η Κίνα έχει πρόσφατα ξεπεράσει τις ΗΠΑ ως η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου με ένα Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ), που φτάνει τα 17.600 τρισεκατομμύρια δολάρια. [i] Η Ινδία έχει σήμερα μια οικονομική ανάπτυξη της τάξης του 7,5%, η οποία ξεπερνά «την οικονομική ανάπτυξη της Κίνας για τα δύο τρίμηνα εκ των τριών τελευταίων». [ii]  Η Ιαπωνία είναι μια από τιςτέσσερις μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου [iii], ενώ η Δημοκρατία της Κορέας (Νότια Κορέα) κατέχει την 4η θέση μεταξύ των οικονομιών της Ασίας και τον αριθμό 13 στον κόσμο. [iv]

Αυτά τα απλά γεγονότα αντανακλούν τεκτονικές αλλαγέςστη διεθνή πολιτική οικονομία. Επιπλέον, θα πρέπει να σημειωθεί ότι μαζί με αυτή την οικονομική δύναμη έρχεται και πολιτική επιρροή παγκοσμίων διαστάσεων. Αυτή η δυναμική της οικονομικής και χρηματοπιστωτικής επιχειρηματικής δραστηριότητας με πολιτική σημασία, περιλαμβάνει και την καθοδηγούμενη από την Κίνα Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεως Υποδομής (AIIB) και τη δημιουργία Τράπεζας Ανάπτυξης, BRICS [v]. Και οι δύο αυτέςκινήσεις μπορεί να θεωρηθούν ως προκλήσεις προς το δυτικοκρατούμενο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), την Παγκόσμια Τράπεζα, και την ηγεμονία του δολαρίου. [Vi] Βέβαια, θα ήταν πολύ νωρίς για κάποιον να ισχυριστεί ότι η κυριαρχούμενη από τη Δύση οικονομική και χρηματοπιστωτική αρχιτεκτονική ανήκει στο παρελθόν. Ωστόσο, η άνευ προηγουμένου οικονομική και πολιτική δυναμική της Ασίας και των ανερχόμενων δυνάμεων εκεί δεν μπορεί γενικά να αγνοηθεί.

Στο πλαίσιο αυτό, η Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει να διευρύνει τους ορίζοντές της προς την Ασία και να επωφεληθεί όχι μόνο από το οικονομικό δυναμισμό και την πολιτική επιρροή των κρατών αυτών, αλλά και από την εμπειρία τους και την τεχνογνωσία σε τομείς που κυμαίνονται από την τεχνολογία και τις επιχειρήσεις μέχρι την εκπαίδευση και την καινοτομία. Επιπλέον, η Κύπρος θα μπορούσε να αναπτύξει μια πιο στενή σχέση και συνεργασία με χώρες όπως η Νότια Κορέα, που αντιμετωπίζει τα δικά της πολιτικά προβλήματα και γεωπολιτική διαίρεση, σε θέματα που αφορούν διμερείς διαπραγματεύσεις, τη συμφιλίωση και την επίλυση των συγκρούσεων. Φυσικά η Κύπρος δεν είναι εντελώς αποκομμένη από την Ασία. Έχει παραδοσιακά αναπτύξει καλές σχέσεις με τις χώρες αυτές. Οι σχέσεις με την Κίνα, για παράδειγμα, είναι θετικές τόσο από οικονομικής όσο και από πολιτικής άποψης, [vii] παρά τα κάποια προβλήματα στις επενδυτικές προσπάθειες που συνέβησαν στο πρόσφατο παρελθόν. [viii] Την ίδια στιγμή, η συμπερίληψη της Korea Gas Corporation (KOGAS ) της Νότιας Κορέας στη διεργασία των εξερευνήσεων φυσικού αερίου στην Κύπρο καθιερώνει σημαντικούς δεσμούς συνεργασίας και επικοινωνίας.

Παρ 'όλα αυτά, υπάρχει σημαντικό περιθώριο βελτίωσης από πλευράς Κύπρου. Διευρυμένοι και βαθύτεροι δεσμοί πρέπει να αναπτυχθούν με τις χώρες της Ασίας στο πλαίσιο των αμοιβαίων και επωφελών σχέσεων. Ως κράτος-μέλος της ΕΕ και πόλος σταθερότητας εν μέσω της αναταραχής στη Μέση Ανατολή και της αναδυόμενης ενεργειακής αρχιτεκτονικής στην περιοχή, η Κύπρος έχει επίσης πολλά να προσφέρει. Για να εμπλουτίσει αποτελεσματικά η Δημοκρατία της Κύπρου την εξωτερική πολιτική της με την ασιατική προοπτική, πρέπει να κάνει κάποια αποφασιστικά βήματα προς τα εμπρός, εκ των οποίων το πιο σοβαρό ίσως να είναι να αποβάλει από πάνω της το δίλημμα Δύση vsΑνατολή. Τέλος, οποιαδήποτε προσπάθεια για τη βελτίωση των σχέσεων με την Ασία θα πρέπει να υποστηρίζεται από ένα καλά στελεχωμένο υπουργείο Εξωτερικών με ανεπτυγμένο τμήμα για την Ασία και, βεβαίως, μια καλά μελετημένη στρατηγική σε σχέση με την προσέγγιση που πρέπει να ακολουθηθεί, τους στόχους που πρέπει να επιτευχθούν και τους τρόπους με τους οποίους οι σχέσεις με την Ασία θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σε συνάρτηση με τις σχέσεις με άλλους διεθνείς παράγοντες, ιδίως την ΕΕ και τις ΗΠΑ.
Ακριβώς όπως ο ήλιος, έτσι και η νέα εποχή για την παγκόσμια πολιτική σκηνή αναδύεται από την Ανατολή και η Ασία μπορεί να είναι η πύλη της Κύπρου σε αυτή.

Παραπομπές

[i] http://www.valuewalk.com/2015/05/china-world-largest-economy/

[ii] http://www.bbc.com/news/business-32928138 

[iii] http://bit.do/imf-org-gdp 

[iv] Ibid 

[v] Brazil, Russia, India, China, South Africa 

[vi] http://www.cnbc.com/id/102526769;http://www.forbes.com/sites/greatspeculations/2015/04/06/chinas-infrastructure-bank-challenges-dollars-world-hegemony/ , http://rt.com/business/173008-brics-bank-currency-pool/ 

[vii] http://www.cychiba.org/  , http://www.mfa.gov.cy/mfa/embassies/embassy_beijing.nsf/DMLpoliticalsect_en/DMLpoliticalsect_en?Opendocument&print 

[viii] http://www.parikiaki.com/2012/06/chinese-investment-in-old-larnaca-airport/ 

*Αναλυτής θεμάτων ασφάλειας και Τουρκίας, Διπλωματική Ακαδημία, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας - Πηγή: ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014 Κατηγορία ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ
Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Διαχρονικοί στρατηγικοί στόχοι της Δύσης, από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα, είναι ο περιορισμός της επιρροής που ασκεί η Ρωσία σε ευρωπαϊκές χώρες καθώς και ο περιορισμός της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Όσον αφορά την επιρροή, η Δύση σταδιακά απέσπασε μια σειρά χωρών από τη ρωσική επιρροή και τις ενέταξε στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ.

Από την άλλη πλευρά, με ένα πολύ φιλόδοξο σχέδιο, που ήταν η κατασκευή του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου Nabucco -εκ του «Ναβουχοδονόσορ»-, μέσω του οποίου θα μεταφερόταν φυσικό αέριο στις ενεργοβόρες αγορές της Ευρώπης από το Τουρκμενιστάν αλλά και από άλλες πηγές εκτός του ελέγχου της Ρωσίας, για να μειωθεί η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από αυτήν.

Ομως, παρά τις προσπάθειες που έγιναν σε πολλά επίπεδα από τις ΗΠΑ και άλλους παράγοντες των δυτικών συμφερόντων, ο αγωγός Nabucco δεν προχώρησε, ενώ την ίδια ώρα η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία, αντί να περιορίζεται, επεκτεινόταν με τη λειτουργία του Βόρειου Αγωγού (Nord Stream) -ο οποίος παρέκαμπτε την Ουκρανία και την Πολωνία, μεταφέροντας φυσικό αέριο απευθείας από τη Ρωσία στη Γερμανία- και την προγραμματιζόμενη κατασκευή του Νότιου Αγωγού (South Stream), που θα μετέφερε ρωσικό αέριο μέσω της θάλασσας του Ευξείνου Πόντου στη Βουλγαρία, στην Ελλάδα και εκείθεν σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Για να εξαλείψει αυτή την απειλή, η Δύση έκανε το παν ώστε να μην κατασκευαστεί ο Νότιος Αγωγός -όπως πολύ καλά γνωρίζει ο Κώστας Καραμανλής-, ενώ ταυτόχρονα σχεδίασε από τη μία να αποκόψει τη ροή φυσικού αερίου που πήγαινε στην Ευρώπη μέσω Ουκρανίας και από την άλλη να δημιουργήσει κατάλληλες συνθήκες που θα επιτρέψουν στο φυσικό αέριο του Κατάρ αλλά και άλλων χωρών της Μεσοποταμίας και της Μέσης Ανατολής να φτάσει μέσω αγωγού στην Ευρώπη.

Στη βάση των παραπάνω έγινε το ξενοκίνητο πραξικόπημα, με αιχμή του δόρατος δυνάμεις των νεοναζί, για την ανατροπή του ρωσόφιλου Γιανουκόβιτς, εξ ου και η αντίδραση της Ρωσίας με την προσάρτηση της Κριμαίας και τις αποσχιστικές κινήσεις στις περιφέρειες της Ανατολικής Ουκρανίας, οι οποίες καταπνίγονται με ιδιαίτερη σκληρότητα στο αίμα από τις ένοπλες δυνάμεις του Κιέβου.

Την ώρα που είναι σε εξέλιξη η επιχείρηση γεωπολιτικού ελέγχου της Ουκρανίας από τη Δύση και ο περιορισμός της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο, εξελίσσεται μια άλλη επιχείρηση της Δύσης, που εξυπηρετεί το σκέλος του προαναφερθέντος στρατηγικού στόχου της ο οποίος σχετίζεται με την τροφοδοσία της Ευρώπης με φυσικό αέριο δυτικών -και πάντως μη ρωσικών- συμφερόντων. Και μιλάμε κυρίως για το φυσικό αέριο του Κατάρ, που πρέπει να φτάσει με αγωγό μέσω περιοχών οι οποίες ελέγχονται από σουνίτες της Σαουδικής Αραβίας, του Ιράκ και της Συρίας στην Τουρκία, και από εκεί στην Ευρώπη.

Για να γίνει ακριβώς αυτό ξεκίνησε η επιχείρηση που είχε σκοπό την αποσταθεροποίηση στη Συρία, η οποία επεκτάθηκε και στο έδαφος του Ιράκ. Αιχμή του δόρατος της Δύσης στην επέμβαση στη Συρία ήταν η λεγόμενη «συριακή αντιπολίτευση» και ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός, που χρηματοδοτούνταν κυρίως από το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία, ενώ η Τουρκία είχε αναλάβει τον «βρόμικο» ρόλο της παροχής κάθε είδους υποστήριξης στους αντιπολιτευόμενους και στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό.

Ομως, σταδιακά τα πράγματα άλλαξαν και άρχισαν να καταφτάνουν στις περιοχές που δεν ήλεγχε πλέον ο Ασαντ ομάδες της Αλ Κάιντα και τζιχαντιστές, οι οποίοι, σταδιακά και αφού πρώτα ισχυροποιήθηκαν στη Συρία, άρχισαν να διεισδύουν στο Ιράκ, όπου συνήψαν συμμαχίες με παλιά στελέχη του Μπάαθ και του καθεστώτος Σαντάμ, καθώς και με τις σουνιτικές φυλές που είχαν περιθωριοποιηθεί από τον μέχρι προχθές πρωθυπουργό του Ιράκ, Μαλίκι.

Ετσι μας προέκυψε το Ισλαμικό Κράτος, του οποίου τα ένοπλα στελέχη από 6.000 που ήταν πριν από την κατάληψη της Μοσούλης, έφθασαν σήμερα να αριθμούν τις 50.000.

Να σημειώσουμε ότι η παρουσία των τζιχαντιστών στις σουνιτικές περιοχές του Ιράκ και της Συρίας, εκτός από τη διέλευση του αγωγού που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο του Κατάρ στην Ευρώπη, εξυπηρετεί και έναν άλλον στρατηγικό στόχο της Δύσης: τη δημιουργία ενός ενδιάμεσου χώρου ασφαλείας μεταξύ Ιράν - σιιτών του Ιράκ και Συρίας - Χεζμπολάχ του Λιβάνου.

Κατά τα φαινόμενα, οι στρατηγικοί στόχοι της Δύσης, με κόστος το αίμα εκατοντάδων χιλιάδων άοπλων αθώων, κυρίως χριστιανών, θα εκπληρωθούν. Το μόνο που μένει να δούμε είναι ο τρόπος με τον οποίο θα εξουδετερωθούν και θα τεθούν υπό έλεγχο τα άγρια θηρία, αυτά τα ανθρωπόμορφα τέρατα που ανέλαβαν τη βρόμικη δουλειά επ' ωφελεία της Δύσης, όταν θα έχει τελειώσει ο ρόλος τους.

Είναι το επόμενο επεισόδιο που θα δούμε στις οθόνες μας, εκτός κι αν μέρος του έργου παιχτεί στην ελλαδική και κυπριακή επικράτεια... - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter