Write on Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Γράφειο ο Χ. Κ. Λαζαρόπουλος - Δημοσιογράφος

Οι ταραχές και τα επεισόδια που έχουν ξεσπάσει κυρίως στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα ήταν αναμενόμενα για όποιον παρακολουθεί με σοβαρότητα και σταθερότητα τις εξελίξεις στη γειτονική Τουρκία. Πέρα από τα στερεότυπα, ο πρωθυπουργός κ. Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι το πρόσωπο που κατάφερε σε 14 χρόνια να κυριαρχήσει στο πολιτικό σκηνικό της γειτονικής χώρας.

Ποιος θα περίμενε στα τέλη της δεκαετίας του '90 ότι το πρόσωπο που είχε επιλέξει ο εθνικιστής Νετσμεντίν Ερμπακάν για να διεκδικήσει την δημαρχία της Κωνσταντινούπολης θα έκανε το πολιτικο-στρατιωτικό κατεστημένο να παραμιλά. Κατά την περίοδο που ήταν δήμαρχος έκανε σοβαρό έργο και κατάφερε να γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής.

Τώρα που βγαίνουν όλοι να τσαλακώσουν το πρόσωπο του κ. Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, ας θυμηθούμε μερικά γεγονότα τα οποία θα πρέπει να λαμβάνουμε υπ' όψιν μας ώστε να καταλάβουμε καλύτερα τι παίζεται τις τελευταίες ημέρες. Όταν διεκδίκησε την πρωθυπουργία για πρώτη φορά το 2002, η Τουρκία ήταν βυθισμένη στην οικονομική κρίση, τον πληθωρισμό και την οικονομική κηδεμονία.

Τα φαντάσματα του «κράτους συμμορία» -όπως ονομάστηκε η υπόθεση Σουσουρλούκ από την οποία αποδείχθηκε η στενή διασύνδεση των μυστικών υπηρεσιών, του κατεστημένου και συγκεκριμένων εγκληματικών οργανώσεων- κυκλοφορούσαν ακόμα ανενόχλητα. Με πυγμή, ο κ. Ερντογάν έστειλε στο σπίτι τους ή στη φυλακή όσους στρατηγούς, διπλωμάτες και δικαστικούς νόμιζαν πως διοικούσαν το κράτος αναλόγως με τα συμφέροντα και τους σχεδιασμούς τους.

Ποιοι πήραν «μαύρο χρήμα» στην Τουρκία

Αν στην Ελλάδα υπήρχαν υπουργοί με ύποπτες δραστηριότητες και εμπλοκή σε υποθέσεις ξεπλύματος μαύρου χρήματος, στην Τουρκία υπήρχαν ανώτατοι λειτουργοί του κράτους που διοικούσαν το Στρατό και είχαν λόγο στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας. Είκοσι δύο χρονιά μετά τη χούντα του Κενάν Εβρέν και οι πολιτικοί παρίσταναν τα γιουσουφάκια.

Σε ένα κάποιο ταξίδι μου από την Πόλη στα βάθη της Ανατολίας προς τα Άδανα, ένας Τούρκος αξιωματούχος μού είχε ανοίξει συζήτηση για την κρίση στα Ύμια. Απ' την ιστορία αυτή κάποιοι στρατηγοί της γειτονικής χώρας σε συνεργασία με ανώτατα στελέχη της οικονομικής ελίτ και αντιπροσώπους όπλων «κέρδισαν λεφτά μετά την παρέμβαση του Χόλμπρουκ». Αλήθεια ή ψέμματα, δεν το επιβεβαίωσα. Ξέρω όμως πως ό,τι ήθελε το κατεστημένο, πάντα το ζητούσε από την Τανσού Τσιλέρ και από τον Μεσούτ Γιλμάζ ενώ καλλιεργείτο η αρχή που αξίωνε πως «για όλα φταίει η Ελλάδα».

Αυτά ως το φθινόπωρο του 1999, όταν ύστερα από πρωτοβουλία του τότε πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα κ. Νίκολας Μπερνς και τη σύμφωνη γνώμη της τότε επικεφαλής του Στέητ Ντηπάρτμεντ κ. Μαντλέν Ωλμπράιτ επιχειρήθηκε η «προσέγγιση» με τα ζεϊμπέκικα του κ. Γιώργου Παπανδρέου και τα χειροκροτήματα του συγχωρεμένου Ισμαήλ Τζεμ. Τρία χρόνια μετά, οι «αμερικανιές» κόπηκαν. Όσο ο σημερινός Πρόεδρος κ. Αμπντουλάχ Γκιούλ ήταν υπουργός Εξωτερικών των πρώτων κυβερνήσεων του κ. Ερντογάν υπήρχε η λογική της προσέγγισης αλλά με δουλειά και με σοβαρότητα.

Εκείνο το διάστημα ο Τούρκος πρωθυπουργός σχεδίαζε και εκκαθάριζε γρήγορα και αποτελεσματικά το εσωτερικό πεδίο ώστε να ασκήσει την πολιτική του χωρίς παρατράγουδα. Εν πολλοίς το πέτυχε. Έκοψε το βήχα στο κατεστημένο, έστειλε σε «κοινωνικό τουρισμό» όσους στρατηγούς δεν αξιοποιούσαν την αποστρατεία τους, κατάφερε σοβαρές συμφωνίες σε συνεργασία με την οικονομική ελίτ ώστε μερικές από τις σημαντικότερες γραμμές παραγωγής ευρωπαϊκών και πολυεθνικών κολοσσών να εγκατασταθούν στη χώρα. Αυτές ήταν σοβαρές μεταρρυθμίσεις που άνοιξαν θέσεις εργασίας κι έφεραν επί της ουσίας ανάπτυξη γι' αυτό και η απαξιωμένη TL(τουρκική λίρα) έδωσε τη θέση της στη YTL (νέα λίρα) που είναι ισχυρότερη στις αγορές.

Με αυτόν τον τρόπο σταθεροποίησε την Τουρκία, η οποία αντιμετώπιζε πραγματικό διαμελιστικό κίνδυνο στις νοτιο-ανατολικές επαρχίες της, όταν ανέλαβε ο κ. Ερντογάν. Αφού έγινε ο κύριος συνομιλητής των ΗΠΑ και της Ε.Ε. (παρότι δεν γνωρίζει αγγλικά) αφήνοντας πίσω τα στελέχη της βραδυκίνητης γραφειοκρατίας άρχισε να υλοποιεί συγκεκριμένους αντικειμενικούς σκοπούς απομυθοποιώντας ακόμα και τα στερεότυπα.

Πώς ο Ερντογάν αντιμετωπίζει τον Ελληνισμό

Λέγεται ότι λίγο πριν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο, ο Μουσταφά Κεμάλ συμβούλευσε τους συνεργάτες του να προσέχουν πάντα τα παράλια της Ιωνίας διότι «όσο υπάρχουν απέναντι οι Έλληνες, τόσο θα υπάρχει η δίψα τους να ξαναπατήσουν το πόδι τους στη Μικρασία» (σ.σ. Πού είσαι κ. Ρεπούση να ακούσεις εδώ «εθνικούς μύθους»). Όταν μετέφεραν αυτήν την ιστορία στον κ. Ερντογάν γέλασε κάτω από τα μουστάκια του και σχολίασε: «Και δεν έρχονται. Ευρώ θα αφήσουν και θα βγάλουν φωτογραφίες».

Με αυτή τη λογική, ο Τούρκος πρωθυπουργός αντέγραψε τον Τουρκούτ Οζάλ κι ήρθε στην Αθήνα, τον Μάιο του 2004. Πολύ έξυπνα επέτρεψε στους Έλληνες να ασκούν τα θρησκευτικά δικαιώματά τους στην Τουρκία, όπως και οι μουσουλμάνοι στην Ελλάδα. Είναι ο πρώτος μετά το 1952 που πήγε στη Θράκη για να κλείσει τα στόματα ενώ επέτρεψε να γίνονται χριστιανικές λειτουργίες σε σημαντικά μνημεία της Ορθοδοξίας όπως λ.χ. στον Άγιο Νικόλαο στα Μύρα και στην Παναγία Σουμελά στον Πόντο.

Η ρωμέικη μειονότητα στην Πόλη τυγχάνει ιδιαίτερου σεβασμού και μάλιστα για πρώτη φορά εδώ και τέσσερις δεκαετίες εμφανίζει σημάδια άνθησης και ακμής. Πολλοί συμπατριώτες μας που δεν τα έβγαζαν πέρα με τους παράδες εδώ λόγω της κρίσης προτίμησαν να μεταναστεύσουν στην Τουρκία και δεν περνούν άσχημα, όπως μου λένε κάποιοι απ' αυτούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διμερείς διαφορές, ζωτικά συμφέροντα και διεκδικήσεις, για τις οποίες η ελληνική πλευρά δεν έχει τη δύναμη να βάλει «κόκκινες γραμμές». Γι' αυτό όμως δεν φταίει η απέναντι πλευρά αλλά τα πρόσωπα που υποτίθεται πως παίρνει τις αποφάσεις στη δική μας πλευρά.

Μοιραίο λάθος ή μεγάλο ρίσκο

Με τη δύναμη της κεκτημένης ταχύτητας, από το 2002 ως σήμερα, ο κ. Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν διεκδικεί το ρόλο του μεγαλύτερου αναμορφωτή της σύγχρονης Τουρκίας. Ακόμα και συγκριτικά με τον προοδευτικό «Μαίανδρο», τον Αλή Αντάν Μεντερές, ο σημερινός πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας έχει προβεί σε τολμηρούς ριζοσπαστισμούς.

Περπατώντας κάτω από την πλατεία Ταξίμ, στον πεζόδρομο του Πέραν, η παρακμή που έβλεπε κανείς πριν από 15 χρόνια έχει αντικατασταθεί από την ομορφιά μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής πόλης. «Ο Ερντογάν αντιγράφει την πολιτική σουλτάνων που θαυμάζει. Έχει ανοικτό μυαλό σε πολλά πράγματα και πιστεύει το λαϊκό κριτήριο. Γι' αυτό είναι ο μόνος, από το 1946, που έχει κερδίσει με ευκολία τρεις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις με ποσοστά πάνω από 45%», μου είπε σε έναν απογευματινό περίπατο από το Σιραγκάν μέχρι το Ορτάκιοϋ ένας καλός φίλος και συνάδελφος, ο Σερχάτ.

Αυτή ίσως είναι και η παγίδα. Ο κόσμος στην εποχή των σουλτάνων ήταν διαφορετικός, σκεφτόταν διαφορετικά και δεν κυνηγούσε τις χίμαιρες που πλάθει η κοινωνία του «παγκόσμιου χωριού». Ο νέο-οθωμανικός οίστρος ας μην γίνει παρωπίδα που θα επιτρέψει στη Λερναία Ύδρα του πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου να ξαναβγάλει κεφάλια.

Υπάρχουν πολλές αφορμές. Το εμπορικό κέντρο στο πάρκο Γκεζί είναι η πρόφαση πίσω από την οποία κρύβεται η αντίδραση πολύ πιο ακραίων πολιτικών δυνάμεων για μια φράση που είπε ο κ. Ερντογάν στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματός του με αφορμή το νομοσχέδιο κατά του καπνίσματος και του αλκοολισμού. «Πώς όταν δυο μεθύστακες φτιάχνουν έναν νόμο τον σεβόσαστε αλλά όταν εμείς φτιάχνουμε έναν νόμο για κάτι που επιτάσσει η θρησκεία μας, το απορρίπτετε. Γιατί;», είπε.

Οι βαρώνοι του κεμαλικού Ρεπουμπλικανικού κόμματος έσπευσαν να ερεθίσουν τους όποιους θύλακες αντίστασης του κατεστημένου και του παρακράτους εναντίον του Τούρκου πρωθυπουργού κατηγορώντας τον ότι οι μεθύστακες ήταν ο Μουσταφά Κεμάλ και ο Ισμέτ Ινονού (σ.σ. όλως τυχαίως οι δύο στενοί συνομιλητές του Ελευθέριου Βενιζέλου όταν έγινε το πρώτο σύμφωνο ελληνοτουρκικής φιλίας το 1930). Παρεμπιπτόντως, δεν είναι τυχαία και η συζήτηση για τις πιθανές ερωτικές ιδιαιτερότητες του Κεμάλ που ακούγεται τελευταία.

Οι δεσμεύσεις του

Από τότε σιγοκαίει και φουντώνει η «φωτιά» εναντίον του κ. Ερντογάν. Η οργή για τα μικρά θέματα της καθημερινότητας αποτελούν το πρόσφορο έδαφος για προβοκάτσιες και καταστάσεις που δεν θα επηρεάσουν μόνο την Τουρκία αλλά θα έχουν ευρύτερο αντίκτυπο.
Αν αυτή τη στιγμή υπάρξει αποσταθεροποίηση στη γειτονική χώρα ή εκτραπεί η σημερινή κυβέρνηση της Άγκυρας ο ασκός του Αιόλου θα ανοίξει και θα βγάλει δαίμονες σε Βαλκάνια, Ανατολική Μεσόγειο, Εγγύς και Μέση Ανατολή. Ίσως όχι τυχαία, μια πρώτη εικόνα σκιαγράφησε ο πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ κ. Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκυ γράφοντας στο "Time".

Από τις αποψινές δηλώσεις του κ. Ερντογάν ξεχωρίζω την απάντησή του στη μομφή ότι είναι δικτάτορας: «Φέραμε την Τουρκία σε μια νέα εποχή. Αν αποκαλούν έτσι έναν που είναι υπηρέτης του λαού, τότε δεν έχω να πω τίποτα». Σε άλλο σημείο υπογράμμισε: «Δεν είμαι κύριος του λαού, η δικτατορία δεν τρέχει στο αίμα ή τον χαρακτήρα μου. Είμαι υπηρέτης του λαού».

Όσο κι αν αντιδράσουν ορισμένοι, ό,τι κι αν πουν, τον πιστεύω. Ο κ. Ερντογάν πράττει όπως θα έκανε ένας πραγματικός ηγέτης που μιλά με την παρρησία νου και καρδιάς. Το γνωρίζω πολύ καλά από την εποχή που ήταν δήμαρχος στην Πόλη. Πριν από τέσσερις μήνες, όταν ο υπουργός Εξωτερικών κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος συναντήθηκε στο «Άγκυρα Παλάς» με τον Τούρκο πρωθυπουργό μίλησαν για τις σχέσεις των δύο χωρών και την ανάγκη της ειλικρίνειας. «Η αλήθεια απελευθερώνει αφού πρώτα σε νευριάζει πολύ. Το ψέμα έχει ταχύτητα, αλλά η αλήθεια έχει αντοχή», είπε τον επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας.

Παρακολουθώντας καθημερινά τα δρώμενα στην Τουρκία από το 1995 έως σήμερα προτιμώ τον συντηρητικό αλλά ριζοσπάστη κ. Ερντογάν με το ισλαμικών καταβολών «ΑΚ Παρτί» παρά τους κεμαλιστές που θα νεκραναστήσουν το κατεστημένο ή τους ακροδεξιούς «Γκρίζους Λύκους» και ό,τι συνεπάγεται η παρουσία τους. Άλλωστε πολλοί βλέπουν χαρακτηριστικά και χαρίσματα της προσωπικότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή στον άνθρωπο που έχει παρατήσει τον εαυτό του και αφιερώθηκε στην υπηρεσία προς τη χώρα του, στοιχείο αξιοζήλευτο για όσους απηύδησαν από τη σήψη του εγχώριου πολιτικού συστήματος.

Όλα τ' άλλα είναι κολλήματα και θεωρίες συνωμοσίας... - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Τελεσίγραφο προς τη Λευκωσία είτε να υπογράψει μέχρι τον Μάρτιο συμφωνία επίλυσης του Κυπριακού είτε να αποδεχτεί το τετελεσμένο της κατοχής φαίνεται να προωθεί η Αγκυρα, συνδέοντας μάλιστα το ζήτημα αυτό με όσα συμφώνησε ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τη γερμανίδα καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ, στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της προσφυγικής κρίσης.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Hurriyet, τουρκική διπλωματική πηγή ανέφερε ότι «το Μάρτιο είτε θα υπογραφεί συμφωνία και η ελληνοκυπριακή διοίκηση θα πάει σε δημοψηφίσματα είτε, εάν το απορρίψει, η υφιστάμενη κατάσταση θα γίνει αποδεκτή από τη διεθνή κοινότητα ως μια λύση». Η θέση αυτή διατυπώθηκε ως απάντηση στα σχόλια ότι η συμφωνία Ερντογάν-Μέρκελ για άνοιγμα νέων κεφαλαίων στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας στην ΕΕ δεν έχει καμία ισχύ από τη στιγμή που ο κυπριακή πλευρά ξεκαθάρισε ότι δεν αίρει το βέτο της για την επανεκκίνηση της ενταξιακής διαδικασίας της Τουρκίας στην ΕΕ.

Με αυτό το επιχείρημα, η διπλωματική πηγή που επικαλείται η τουρκική εφημερίδα βλέπει να παρακάμπτεται το κυπριακό βέτο και να μην υπάρχουν εμπόδια στην υλοποίηση της συμφωνίας Μέρκελ-Ερντογάν, εάν η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν συναινέσει σε μία λύση μέχρι τον Μάρτιο.

Η ίδια πηγή επισήμανε τη δήλωση της γερμανίδας καγκελαρίου ότι θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να πείσει την ελληνοκυπριακή πλευρά ώστε να ανοίξουν σύντομα νέα διαπραγματευτικά κεφάλαια. Η Hurriyet σημειώνει επίσης πως η Μέρκελ υποστήριξε την τουρκική θέση ότι σε περίπτωση που το Μάρτιο του 2016 οι ελληνοκύπριοι απορρίψουν τη λύση, η παρούσα κατάσταση στο νησί πρέπει να γίνει αποδεκτή ως οριστική από την ΕΕ. Η γερμανίδα καγκελάριος φέρεται, σύμφωνα με το δημοσίευμα, να στήριξε τη θέση αυτή της Τουρκίας λέγοντας «έχετε δίκιο».

Παράλληλα, ο αρθρογράφος της Yeni Safak Αμπντουλκαντίρ Σελβί, υποστηρίζει πως κατά το ταξίδι του στη Ρωσία, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν του εκμυστηρεύτηκε κάτι ανάλογο: «Εάν μέχρι το Μάρτιο του 2016 ιδρυθεί η "συνεταιρική κυβέρνηση" τότε καλώς», αλλιώς η Τουρκία είναι αποφασισμένη να κλείσει αυτό το θέμα. Όπως φέρεται να είπε, οι ελληνοκύπριοι σκέφτονται ότι έχουν ένα δικό τους κράτος και προβληματίζονται εάν θα το μοιραστούν με τους Τούρκους. Από την άλλη, όπως ανέφερε, «οι Τούρκοι είναι υπέρ της λειτουργίας του δικαιώματος των εγγυήσεων και ανησυχούν μήπως με τον χρόνο οι ελληνοκύπριοι τους υποβαθμίσουν σε μειονότητα».

«Εάν αυτά τα εμπόδια δεν μπορούν να ξεπεραστούν και εάν δεν μπορεί να δημιουργηθεί το συνεταιρικό κράτος, η Τουρκία είναι υπέρ της έναρξης ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων μεταξύ της «Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου» και της ελληνοκυπριακής διοίκησης. Δεν υπάρχει νόημα στην παράταση αυτής της υπόθεσης» φέρεται να είπε ο Ερντογάν στον Τούρκο δημοσιογράφο.

Πάντως, σε συνέντευξη που δημοσιεύτηκε την περασμένη Κυριακή ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, εξέφρασε την εκτίμηση ότι δεν είναι εφικτή η διενέργεια δημοψηφίσματος για το Κυπριακό τον Μάρτιο, εκτός, όπως είπε, «εάν αλλάξουν άρδην τα δεδομένα». Τόνισε ότι υπάρχουν διαφορές στα ακανθώδη θέματα και ότι δεν είναι ο χρόνος που μετρά, αλλά η ουσία. - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Η απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης να επαναφέρει τα οθωμανικά ως μάθημα στην υποχρεωτική εκπαίδευση (λύκειο) άνοιξε έναν εξαιρετικά ενδιαφέροντα κύκλο συζητήσεων στην τουρκική κοινωνία αλλά και στους κύκλους της διανόησης. Από την πλευρά τους οι κεμαλιστές και οι εκσυγχρονιστές αντιδρούν, θεωρώντας ότι η κυβέρνηση ξεθεμελιώνει το κοσμικό οικοδόμημα του Μουσταφά Κεμάλ και η Τουρκία επιστρέφει στον σκοταδισμό, ενώ οι υποστηρικτές του διδύμου Ερντογάν - Νταβούτογλου θεωρούν ότι με την ενέργεια αυτή επανασυνδέεται το τουρκικό έθνος από το «λαμπρό αυτοκρατορικό οθωμανικό παρελθόν του», από το οποίο είχε αποκοπεί βίαια εξαιτίας των επιλογών του κεμαλικού καθεστώτος.

Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι οι Τούρκοι, στερούμενοι αλφαβήτου, καθότι ήταν ένας αγράμματος λαός, όταν εισέβαλαν στην Ανατολή (1071) και έως την κατάρρευση των σελτζουκικών εμιράτων (14ος αι.) είχαν ως επίσημη γλώσσα την περσική και στη συνέχεια την αραβική. Η κατάσταση αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία της λεγόμενης οθωμανικής γλώσσας (Osmanl?ca), η οποία αποτελούσε ένα μείγμα περσικών, αραβικών, τουρκικών, ελληνικών, αρμενικών και κουρδικών λέξεων, ενώ για τη γραφή της χρησιμοποιούνταν το αραβικό αλφάβητο.
Ο Μουσταφά Κεμάλ, με σχετικό νόμο που ψηφίστηκε το 1928, επέβαλε τη χρήση της λατινικής γραφής, κλείνοντας με τον τρόπο αυτόν και πρακτικά την οθωμανική περίοδο στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας και αρχίζοντας μια νέα περίοδο εκδυτικισμού του νεόκοπου τουρκικού κράτους.

Είχε προηγηθεί η κατάργηση του χαλιφάτου με νόμο της 3ης Μαρτίου 1924 και η καθιέρωση ενός κανονισμού ένδυσης με νόμο της 25ης Νοεμβρίου 1925, σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύονταν τα φέσια, τα σαρίκια, τα σαλβάρια και άλλα οθωμανικά ενδυματολογικά κατάλοιπα και καθιερώνονταν το ημίψηλο καπέλο και το κοστούμι ως βασικό ένδυμα των δημοσίων υπαλλήλων και των πολιτών.

Εκτός από τα παραπάνω, στην Τουρκία γράφτηκαν καινούργια βιβλία Ιστορίας, τα οποία δεν αφιέρωναν σχεδόν καμία σελίδα στην οθωμανική περίοδο. Με άλλα λόγια, η Ιστορία της Τουρκίας του Μουσταφά Κεμάλ άρχιζε με την εμφάνιση των Νεοτούρκων και τις επικές μάχες των Δαρδανελίων και κορυφωνόταν με τον λεγόμενο «εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα», κυρίως δε με τις μάχες που δόθηκαν εναντίον των Ελλήνων, από το 1919 έως το 1922.

Οσον αφορά τα άλλα βιβλία και μαθήματα όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης, τα πάντα άρχιζαν και τελείωναν στον Μουσταφά Κεμάλ και στο κίνημά του, ενώ και οι ίδιες οι επιστήμες προσαρμόζονταν και περιελάμβαναν και τον «μεγάλο ηγέτη», ο οποίος σταδιακά άρχισε να λατρεύεται και εν ζωή και μετά τον θάνατό του περίπου ως μια ιδιότυπη θεότητα.

Οσον αφορά την εθνική ιδεολογία, αυτή είχε ως βάση τον εθνικισμό του Ζιγιά Γκιόκαλπ, διανθισμένη με κείμενα ομιλιών αλλά και διάφορα «ρητά» που υποτίθεται ότι ανήκαν στον Μουσταφά Κεμάλ.
Ολη αυτή η ιδεολογία αλλά και το κεμαλικό καθεστώς, το οποίο όρισε την πορεία της Τουρκίας από το 1923 έως και τα τέλη του 20ού αιώνα, υποστηρίχτηκε κατά βάση από τους λεγόμενους «λευκούς Τούρκους», δηλαδή αστούς και επιχειρηματίες που δεν είχαν τουρκική καταγωγή, οι οποίοι στην ουσία λυμαίνονταν τους εθνικούς πόρους της Τουρκίας.

Με αφορμή την επαναφορά των οθωμανικών ως υποχρεωτικού μαθήματος στο λύκειο, όπως αναφέραμε στην αρχή του άρθρου μας, έχουν αρχίσει πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις στην τουρκική πολιτική σκηνή και τη διανόηση.
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες απόψεις είναι αυτή που θεωρεί ότι η κεμαλική περίοδος και η βίαιη αποκοπή του τουρκικού έθνους από το ένδοξο οθωμανικό παρελθόν ήταν στην ουσία μια πολιτική και γεωπολιτική προβοκάτσια των λευκών Τούρκων και σιωνιστικών κύκλων, που είχε ως στόχο την εκμετάλλευση των εθνικών πόρων της Τουρκίας αλλά και την περιθωριοποίηση του τουρκομουσουλμανικού έθνους!

Ανεξαρτήτως αν το ομολογούν δημοσίως, η παραπάνω άποψη αποτελεί τον κεντρικό πυρήνα της ιδεολογίας του διδύμου Ερντογάν - Νταβούτογλου, γεγονός που εξηγεί όχι μόνο την επαναφορά της διδασκαλίας των οθωμανικών, αλλά και τις κινήσεις της τουρκικής κυβέρνησης στη διεθνή σκακιέρα, στα Βαλκάνια, στη Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο. Θα υποστηρίζαμε μάλιστα ότι, αν αναζητήσει κανείς ιδεολογικά και ψυχολογικά αίτια στη στάση που τηρεί η τουρκική κυβέρνηση απέναντι στο Ισραήλ τα τελευταία χρόνια, θα μπορούσε να διακρίνει, από τη μια, το μίσος για την προαναφερθείσα «προβοκάτσια» και, από την άλλη, τις νεοοθωμανικές επιδιώξεις, στις οποίες το Ισραήλ έχει μία και μόνο θέση, αυτή του προτεκτοράτου της νέας μεγάλης Οθωμανίας.
Οσον αφορά την Ελλάδα και τη θέση της στο νεοοθωμανικό σχέδιο, αυτό θα το δούμε στο άρθρο μας της Κυριακής. - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Του Δρα Άριστου Αριστοτέλους*

Η πανηγυρική εκλογή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην προεδρία της Τουρκικής Δημοκρατίας σημαίνει ότι η Κύπρος και ασφαλώς ο υπόλοιπος κόσμος θα συνεχίσουν να τον έχουν απέναντι τους και την επόμενη πενταετία και πιθανότατα δεκαετία. Το θέμα βέβαια είναι πώς θα λειτουργήσει από τη νέα του θέση ο Τούρκος πρόεδρος, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, ενόψει αυξημένων εξουσιών.

Είναι σαφές ότι ο Ερντογάν για να διατηρήσει για τον εαυτό του τον καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των εξελίξεων, θα φροντίσει να προωθήσει ή αξιοποιήσει σχετικές συνταγματικές ρυθμίσεις και να μεταφέρει σημαντικές εξουσίες από το Κοινοβούλιο και τον Πρωθυπουργό στον Πρόεδρο της χώρας. Για να επιτύχει τους σκοπούς του θα φροντίσει ώστε ο διάδοχός του στην πρωθυπουργία να είναι της απόλυτης εμπιστοσύνης του και ότι ο ίδιος θα έχει έλεγχο στις κυβερνητικές αποφάσεις.

Παρά την διακήρυξη του ότι θα είναι πρόεδρος όλο των Τούρκων και την έκκληση για παραμερισμό των διαφορών μεταξύ αντιπάλων στρατοπέδων, ωστόσο τα γεγονότα των τελευταίων ετών και η πολιτική ζωή στην Τουρκία, που βασικά είναι πολωμένη μεταξύ κεμαλικών και συντηρητικών ( ισλαμιστών), κάθε άλλο παρά δείχνει ότι θα υπάρξει συναίνεση και συμβιβασμός. Τυχόν υλοποίηση δηλώσεων συνεργατών του, όπως για παράδειγμα ότι θα πρέπει να απαγορεύεται στις γυναίκες να γελάνε δημόσια, θα προκαλέσουν νέες συγκρούσεις στο εσωτερικό. Ακόμη και ανάμεσα στο συντηρητικό στρατόπεδο υπάρχουν σοβαρές εστίες σύγκρουσης. Ο Ερντογάν έχει επανειλημμένα διακηρύξει ότι θα ξεριζώσει το «παράλληλο κράτος» των ισλαμιστών οπαδών του κινήματος Γκιουλέν, που απετέλεσαν την κυριότερη πηγή αποκαλύψεων περί διαφθοράς του ιδίου και της κυβέρνησης του.

Ωστόσο, τα οικονομικά σκάνδαλα και η διαφθορά που βγήκαν στην επιφάνεια, η βίαιη καταστολή διαδηλώσεων, η φίμωση των ΜΜΕ, ο περιορισμός των ατομικών ελευθεριών και άλλα, δεν επηρέασαν το εκλογικό αποτέλεσμα για τον Ερντογάν. Αντίθετα ίσως να το ερμηνεύσει ως επικρότηση αυτής της συμπεριφοράς, γεγονός που θα τον οδηγήσει σε παρόμοιου είδους ή χειρότερες πρακτικές σε αντιδράσεις που θα προκύψουν στην πολιτική του.

Βέβαια, την ίδια ώρα, με την ανάληψη υπερεξουσιών και το προσωποπαγές καθεστώς που δημιουργεί, ο Ερντογάν καθίσταται ο ίδιος παράγοντας γεωπολιτικών επιδράσεων στη γύρω περιοχή. Ο ρόλος του καθίσταται ιδιαίτερα σημαντικός σε μια περίοδο όπου η Τουρκία περιτριγυρίζεται από σοβαρές προκλήσεις και απειλές στις οποίες πρέπει να απαντήσει. Το ουκρανικό για παράδειγμα, μπορεί να επηρεάσει άμεσα την ασφάλεια της Τουρκίας αλλά και τα οικονομικά συμφέροντα της με τη Μόσχα. Η κρίση στο Ιράκ την βρίσκει επίσης μπλεγμένη, τόσο με τις κουρδικές περιφερειακές αρχές στον τομέα της ενέργειας, αλλά και αντιμέτωπη με τη δυσαρέσκεια της κεντρικής κυβέρνησης στη Βαγδάτη, ενώ ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η δράση του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ.

Σοβαρή εστία κινδύνων παραμένει για την Τουρκία η κατάσταση στη Συρία, ενώ το θέμα των διαταραγμένων σχέσεων με το Ισραήλ βρίσκεται σε συνεχή εκκρεμότητα. Αμερικανοί και Ισραηλινοί καταβάλλουν τεράστιες προσπάθειες για την αναβίωση της συμμαχίας Άγκυρας – Τελ Αβίβ, όπου ενδεχόμενα να υπάρξει πρόοδος. Στην προσπάθεια αυτή αξιοποιούνται και τα κοιτάσματα φυσικού αερίου του Ισραήλ, ελπίζοντας ότι θα εμπλέξουν και την Κύπρο, την ύπαρξη της οποίας όμως ο Ερντογάν επιμένει και θα συνεχίσει να παραγνωρίζει. Επίσης με αδιέξοδη την πολιτική του όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση και η αδυναμία των ΗΠΑ να ασκήσουν πραγματική πίεση στον Ερντογάν, που τον χρειάζονται ως σύμμαχο στην περιοχή, είναι δύσκολο να δει κανείς οποιαδήποτε θετική στροφή του στο Κυπριακό και κατ' επέκταση στη στάση του κ. Έρογλου στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων.

*Τέως Βουλευτής, ειδικός σε θέματα άμυνας και στρατηγικής

ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ http://strategy-cy.com 

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τετάρτη, 02 Απριλίου 2014 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Του Δρ. Άριστου Αριστοτέλους*

Ο πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν , η κατάσταση της οικονομίας, το αυταρχικό ύφος και ειδικότερα η εκδικητική συμπεριφορά που προτίθεται να επιδείξει έναντι των αντιπάλων του, όπως ο ίδιος διακηρύττει, προοιωνίζουν συνέχιση της εσωτερικής σύγκρουσης στη χώρα, ενόψει άλλων δύο κρίσιμων εκλογικών αναμετρήσεων που αναμένεται να διέλθει.

Αγνοώντας τις κατηγορίες περί αθέμιτων εκλογικών πρακτικών, η επιτυχία του Ερντογάν στις εκλογές είναι σαφής. Οι υποψήφιοι του κόμματος του, του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), πήραν το 45,5 τοις εκατό των ψήφων – σε σύγκριση με 39 τοις εκατό που έλαβαν το 2009. Είναι όμως αρκετά πίσω από τα αποτελέσματά των βουλευτικών εκλογών του 2011, όταν έλαβε σχεδόν το 50 τοις εκατό των ψήφων. Το κεμαλικό Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), από την άλλη, έλαβε μόνο το 27.8 τοις εκατό των ψήφων. Το δεξιό Κόμμα του Εθνικιστικού Κινήματος κέρδισε το 15.2 τοις εκατό, και το κουρδικό Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας σημείωσε αύξηση στην υποστήριξή του στην ανατολική και τη νοτιοανατολική Ανατολία, λαμβάνοντας το 6.4 τοις εκατό των ψήφων.

Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εκλογών, υπήρξε πολύ συζήτηση ως προς το πώς το ΑΚΡ κέρδισε τις εκλογές παρά τις τόσες πολλές σοβαρές κατηγορίες σε βάρος του. Στις κατηγορίες αυτές περιλαμβάνονταν οι συγκρούσεις για το πάρκο Γκεζί, τα σκάνδαλα διαφθοράς, ο συνωμοτικός ρόλος της κυβέρνησης στο συριακό εμφύλιο πόλεμο, οι καταγγελίες για απάτη από το κίνημα Γκιουλέν, και η αύξηση του απολυταρχισμού του Ερντογάν. Ορισμένοι σχολιαστές απέδωσαν το εκλογικό αποτέλεσμα σε αθέμιτες πρακτικές, στους περιορισμούς και τον εκφοβισμό του Τύπου από το καθεστώς και στην παρεμπόδιση της πρόσβασης των αντιπολιτευομένων κομμάτων στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Οι ανωτέρω παράγοντας βέβαια έπαιξαν κάποιο ρόλο στις εκλογές, αλλά δεν μπορούν να εξηγήσουν από μόνα τους το αποτέλεσμα. Πολύ πιο σημαντική εξήγηση αποτελεί ίσως το γεγονός ότι το ΑΚΡ έχει μια ιστορία οικονομικών επιτυχιών, καθώς και το ό, τι από τη χώρα απουσιάζει μια αξιόπιστη αντιπολίτευση. Έτσι , παρά την διαφθορά που αναμφισβήτητα υπάρχει στο κυβερνών κόμμα, πολλοί ψηφοφόροι συνδέουν την εντεκάχρονη διακυβέρνηση του ΑΚΡ με την ραγδαία οικονομική ανάκαμψη που έχει πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια της θητείας του Ερντογάν και τις μεγάλες και επωφελείς επενδύσεις στον κοινωνικό τομέα, την υγείας και σε έργα υποδομής.

Ωστόσο, τα αποτελέσματα αυτά δεν βασίζονται σε στέρεο έδαφος. Η οικονομική ευημερία και η οικονομική άνθηση είναι αποτέλεσμα του μεγάλου επενδυτικού ενδιαφέροντος από το εξωτερικό, το οποίο όμως άρχισε να αποσύρεται ή επιβραδύνεται ενόψει της κρίσης που διέρχεται η περιοχή. Η οικονομική ανάπτυξη σημειώνει πτώση και τα επίσημα στατιστικά στοιχεία δείχνουν το ποσοστό της ανεργίας σε περίπου 10 τοις εκατό, αν και ο πραγματικός αριθμός μπορεί να είναι πολύ υψηλότερος. Ο τομέας των μισθών για τους περισσότερους εργαζόμενους είναι καθηλωμένος σε χαμηλά επίπεδα. Η τυχόν επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης θα οδηγήσει σε περαιτέρω συγκρούσεις.

Ο πρωθυπουργός θεώρησε τις εκλογές ως δημοψήφισμα ή ως ψήφο εμπιστοσύνης για την κυβέρνησή του. Όμως η εκλογική του νίκη δεν φαίνεται ότι θα εκτονώσει και την τεταμένη πολιτική κατάσταση στη χώρα. Μάλλον το αντίθετο. Ενισχυμένος από τα αποτελέσματα των εκλογών, ο Ερντογάν μάλλον φαίνεται διατεθειμένος να εφαρμόσει πιο αυταρχικές μεθόδους εναντίον των πολιτικών αντιπάλων του, κλιμακώνοντας την πολεμική του κατά των εχθρών του, καθώς και την προκλητικότητα του απέναντι στη Συρία. Έχει ήδη προειδοποιήσει τους πολιτικούς του αντιπάλους, ότι « θα το πληρώσουν", ότι θα τους ξεριζώσει και ότι υπάρχουν άνθρωποι που «από αύριο θα φύγουν." Επίσης υπογράμμισε ότι θα διεισδύσει στις τάξεις των εχθρών του και ότι « θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις.»

Οι απειλές στρέφονταν κυρίως κατά των υποστηρικτών του πρώην συμμάχου του, Φετουλάχ Γκιουλέν, τους οποίους ο Ερντογάν κατηγόρησε ότι έχουν διεισδύσει στην αστυνομία, το δικαστικό σώμα και το κατεστημένο της ασφάλειας. Τους κατηγορεί ότι ευθύνονται για τις έρευνες που ξεκίνησα για διαφθορά κυβερνητικών αξιωματούχων και ότι δημοσίευσαν επεξεργασμένες τηλεφωνικές συνδιαλέξεις στις διαδικτυακές πλατφόρμες. Επίσης, μιλώντας ενώπιον υποστηρικτών του, την Κυριακή το βράδυ, ο πρωθυπουργός προειδοποίησε τη Συρία με πόλεμο και απείλησε τους πολιτικούς του αντιπάλους με εκδίκηση.

Εν κατακλείδι, μετά την τελευταία επιτυχία στις τοπικές εκλογές, ο Ερντογάν έχει απέναντι του δύο ακόμη πολύ κρίσιμες προεκλογικές μάχες - μία για την προεδρία και άλλη για το Κοινοβούλιο - στις οποίες έχει ζωτικό προσωπικό και κομματικό διακύβευμα και ασφαλώς θα σχεδιάσει τα επόμενα βήματα του. Όμως, από τη μια, η πιθανότητα περαιτέρω χειροτέρευσης της οικονομίας και, από την άλλη, η πιο αυταρχική συμπεριφορά που ο πρωθυπουργός προτίθεται να ακολουθήσει, όπως και η αποφασιστικότητα του να εκδικηθεί τους αντιπάλους του, φαίνεται να επιφυλάσσουν νέα εσωτερικά προβλήματα και έντονες εκλογικές αντιπαραθέσεις. - http://strategy-cy.com

*Τέως Βουλευτής,
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Στρατηγικής

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter