Write on Κυριακή, 03 Σεπτεμβρίου 2017 Κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΑ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Α. Δημητριάδης - Συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής

Λέμε ΕΛΔΥΚ και εννοούμε Ελληνική Δύναμη Κύπρου.

Αν ψάξει κανείς στο Διαδίκτυο θα βρει τα εξής:
«Η Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛΔΥΚ) αποτελεί τη μόνιμη στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας στην Κύπρο, και αποτελείται από ένα αριθμό στρατιωτικών μονάδων οι οποίες βρίσκονται στα περίχωρα της πόλης της Λευκωσίας».

Αποβιβάστηκε στην Κύπρο στις 16 Αυγούστου 1960, με την υπογραφή της Συνθήκης Ζυρίχης – Λονδίνου. Το Στρατόπεδό της έμεινε στον ίδιο χώρο μεταξύ Αγ. Δομετίου και Γερόλακκου, για 14 συναπτά έτη ΑΚΡΙΒΩΣ, ήτοι από την άφιξή της μέχρι την κατάληψή του από τους Τούρκους την 16/8/74 (κατά σύμπτωση ίδια ημερομηνία με την άφιξή της στο νησί). Ακολούθως εγκαταστάθηκε στην περιοχή Κλήρου. Yπάγεται τέλος, στον Α' Υπαρχηγό του ΓΕΣ.
Ανέκαθεν η ΕΛΔΥΚ εθεωρείτο και συνεχίζει να θεωρείται μέχρι σήμερα, αν όχι το πιο μάχιμο, ένα από τα πλέον μάχιμα τμήματα του ελληνικού Στρατού ενώ ανεπίσημα οι οπλίτες που υπηρετούν στην ΕΛΔΥΚ αποκαλούνται Ελδυκάριοι. Παράλληλα, πρέπει να σημειωθεί ότι η ΕΛΔΥΚ αποτελεί παράγοντα ασφάλειας και σταθερότητας στην περιοχή ενώ χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από το σύνολο των Ελλήνων Κυπρίων».

Η άποψη του γράφοντος είναι ότι η ΕΛ.ΔΥ.Κ. αποτελεί την «αφρόκρεμα» του Ελληνικού Στρατού Ξηράς, αμέσως μετά από τις Ειδικές Δυνάμεις.

Και αυτό διότι είναι εκ των πραγμάτων αναγκασμένη να βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση υποτυπώδους επιφυλακής, παρόμοιας με αυτήν που βρίσκονται όλες οι παραμεθόριες μονάδες εκστρατείας, αλλά με την ιδιαιτερότητα ότι θα πρέπει συνεχώς να εκπαιδεύεται σε σενάρια «Μάχης» καθημερινά, πάντα με πραγματικά πυρά, σε κανονικές συνθήκες «πολέμου», για την αποτροπή πιθανής προέλασης του κατακτητή εχθρού, αν και ποτέ αυτός το τολμήσει.
Η διαφορά της με την Εθνική Φρουρά είναι ότι δεν διαθέτει εφεδρείες, δεν διαθέτει την δυνατότητα επιστράτευσης και γνωρίζει ότι αν κληθεί, θα πρέπει «να βγάλει μόνη της τα κάστανα από την φωτιά».

image14

Η Ιστορία της λίγο πολύ γνωστή. Συνοψίζουμε τα κύρια σημεία της:

• Η ΕΛΔΥΚ αποβιβάστηκε για πρώτη φορά στο Λιμάνι της Αμμοχώστου από το Αρματαγωγό «Αλιάκμων», αποτελούμενη από την Διοίκηση με πρώτο Διοικητή της, τον Σχη (ΠΖ) Διονύσιο Αρμπούζη με το Επιτελείο του, καθώς και το 1ο και 2ο Τάγμα Τυφεκιοφόρων. Μαζί τους αποβιβάστηκε και ο Λόχος Υποστήριξης της και ο Λόχος Διοικήσεως της. Συνολική δύναμη 950 άνδρες που υπήχθησαν άμεσα στο Τριμερές Στρατηγείο. Το θεωρητικά και μόνον, αντίπαλο δέος της ΕΛΔΥΚ, η ΤΟΥΡΔΥΚ (Τουρκική Δύναμη Κύπρου) εγκαταστάθηκε σε Στρατόπεδο που γειτνίαζε με αυτό της Ελληνικής Δύναμης. Και η ΤΟΥΡΔΥΚ υπήχθη στο Τριμερές Στρατηγείο.

• Την 21 Δεκεμβρίου 1963, ξεκίνησαν στην Λευκωσία και επεκτάθηκαν σε όλες τις πόλεις και χωριά της Κύπρου, οι αιματηρές ταραχές των δύο κοινοτήτων, της Ελληνικής και της τουρκογενούς, ταραχές που έμειναν γνωστές στην Ιστορία ως «Τουρκανταρσία». Αποτέλεσμα αυτών των ταραχών ήταν η χάραξη από τους Άγγλους στις 30/12/1963 της γνωστής σε όλους πλέον «πράσινης γραμμής» που έκτοτε χωρίζει την Λευκωσία στα δύο (με διαφοροποιήσεις στα όρια που δημιούργησε η εισβολή του 1974). Το όνομα «πράσινη γραμμή» προήλθε από το πράσινου χρώματος στυλό που χρησιμοποίησε Στρατηγός Young, που ήταν ο Άγγλος Διοικητής των Βρετανών «ειρηνευτών», για να χαράξει πάνω στον Χάρτη, την διαχωριστική γραμμή. Όταν σημειώθηκαν τα πρώτα σοβαρά ελληνοτουρκικά επεισόδια το 1963, η εμπλοκή των τμημάτων της ΕΛΔΥΚ απετράπη, την τελευταία στιγμή, μετά από ...Βρετανική παρέμβαση. Όμως εκείνη την εποχή η Κύπρος ήταν «καζάνι που έβραζε» και τα επεισόδια μεταξύ των δύο κοινοτήτων διαδέχονταν το ένα το άλλο.

• Τον Μάρτιο του 1964, σκοτώθηκε ένας υπαξιωματικός της ΕΛΔΥΚ, ο μόνιμος Επιλοχίας (ΠΖ) Σ. Καραγιάννης.

• Στις 27/3/1964 εγκαταστάθηκε στην Κύπρο, η Διεθνής Ειρηνευτική Δύναμη Κύπρου, γνωστή ως ΟΥΝΦΙΚΥΠ (UNFICYP), η οποία συγκροτήθηκε από τον ΟΗΕ, αφού 20 ημέρες προηγουμένως οι Τουρκογενείς της Πάφου χτύπησαν σε ώρα αιχμής την αγορά της πόλεως, σκοτώνοντας ανυποψίαστους Κύπριους πολίτες. Αμέσως οι Κύπριοι, απάντησαν με αντίποινα, που επέβαλαν πλέον την άφιξη Ειρηνευτικής Δύναμης υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.

• Την εύθραυστη εκεχειρία που ακολούθησε, τίναξε στον αέρα η στυγερή δολοφονία αξιωματικών της ΕΛΔΥΚ, της 11ης Μαΐου 1964. Σύμφωνα με το επίσημο ανακοινωθέν του ΥΠΕΘΑ, αυτή η τριπλή δολοφονία έγινε υπό τις ακόλουθες συνθήκες:
«Την 14.30’ της 11/5/1964, τρεις Έλληνες αξιωματικοί, υπηρετούντες στην Ελληνική Δύναμιν Κύπρου, ο Ταγματάρχης ΠΖ Πούλιος Δημήτριος, ο Λοχαγός ΜΧ Καποτάς Βασίλειος και ο Λοχαγός ΠΖ Ταρσούλης Παναγιώτης επιστρέφοντες εις Λευκωσίαν δι’ αυτοκινήτου μέσω Αμμοχώστου, εισήλθον εκ λάθους εις τον τουρκικόν τομέα της Αμμοχώστου. Αντιληφθέντες της πλάνην των, προσεπάθησαν να οπισθοχωρήσουν, αλλά συνελήφθησαν υπό 5μελούς περιπόλου Τουρκοκυπρίων, εξ ων 4 έφερον στολήν, ο δε πέμπτος πολιτικήν περιβολήν, οι οποίοι και εζήτησαν τας ταυτότητάς των. [...] Μετά την επίδειξιν της ταυτότητός των, ο άνευ στολής άτακτος Τουρκοκύπριος, τους επυροβόλησεν με βολήν οπλοπολυβόλου, φονεύσας τον Τχην Πούλιον Δ., τον Λγόν Καποτά Β. και τον οδηγόν του αυτοκινήτου Ελληνοκύπριον Αστυνομικόν Παντελίδην Κ., υιόν του Αστυνομικού Διευθυντού Λευκωσίας Παντελίδην Μ. και τραυματίσας βαρύτατα τον Λγον Ταρσούλην Π.
Τα πτώματα των τριών φονευθέντων καθώς και ο τραυματισθείς Λοχαγός παρελήφθησαν από τον Ερυθρόν Σταυρόν και παρεδόθησαν την 15.30’ εις το Νοσοκομείον Αμμοχώστου. [...] Είναι απολύτως βέβαιον ότι οι εν λόγω αξιωματικοί της ΕΛΔΥΚ πυροβολήθησαν εν ψυχρώ. Εις το σώμα του Τχου Πούλιου ευρέθησαν 17 σφαίρες.»
Το όνομα του Τχη (ΠΖ) Δημ. Πούλιου έφερε το Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ κατά την περίοδο της άνανδρης Τουρκικής Εισβολής το 1974.
Το όνομα του Λγού (ΜΧ) Βας. Καποτά δόθηκε στο μεγάλο Στρατόπεδο της ΕΦ στην Λευκωσία, το γνωστό ως ΒΜΗ (British Military Hospital).

• Το 1974 κατά το Πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, η ΕΛΔΥΚ δεν έλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο. Άσκησε μόνο υπό την επίβλεψη του Υποδιοικητή της, καθήκοντα Αστυνόμευσης στις περιοχές του Προεδρικού και του Αεροδρομίου.

• Κατά την άνανδρη Τουρκική Εισβολή των Τούρκων στο νησί στις 20/7/74 η ΕΛΔΥΚ ήταν η πρώτη Ελληνική Στρατιωτική Μονάδα που δέχθηκε τις πρώτες βόμβες από την Τουρκική αεροπορία. Οι απώλειες ήταν σχετικά μικρές διότι ο παρών την προηγουμένη το βράδυ στην σύσκεψη στο ΓΕΕΦ Υποδιοικητής της Ανχης (ΠΖ) Κων. Παπαγιάννης, αντιληφθείς μπροστά στην οθόνη του ραντάρ ότι η αποβατική δύναμη κατευθυνόταν προς Κερύνεια και όχι προς Αμμόχωστο, όπως επέμενε ο εκτελών χρέη Α/ΓΕΕΦ, πραξικοπηματίας Ταξχος Μιχαήλ Γεωργίτσης και τα «παπαγαλάκια του» (και ειδικά αυτός ο Ταγματάρχης που είπε το γνωστό πλέον «Κύριοι πάτε για ύπνο»!), ζήτησε από τον Διοικητή της ΕΛΔΥΚ Σχη (ΠΖ) Νικόλαο Νικολαΐδη, όπως διατάξει την μονάδα να ακροβολιστεί στους χώρους διασποράς, όπως και έγινε, αλλά δυστυχώς, το μεγαλύτερο μέρος της, μόνο σε χώρους εντός του τεράστιου Στρατοπέδου. Κάποιες διμοιρίες καλύφθηκαν σε κοντινό αλσύλλιο, σε ημιτελή ορύγματα μάχης. Παρά ταύτα, οι Τουρκικές βόμβες προκάλεσαν κατά βάση μόνο υλικές ζημιές, κύρια στις εγκαταστάσεις της Μονάδος με πρώτο και καλύτερο το Διοικητήριο και ακολούθως τον Λόχο Βαρέων Όπλων. Απολογισμός απωλειών σε άνδρες: 3 νεκροί και 15 τραυματίες.
Κατά την διάρκεια της πρώτης ημέρας της εισβολής, ο Α/ΓΕΕΦ διέταξε τον υπό διοίκησή του πλέον Διοικητή της ΕΛΔΥΚ να επιτεθεί κατά του Κιόνελι. Το αιτιολόγησε ως διαταγή από το Α/ΕΔ της Αθήνας και δη από την ΔΙΚ.
Οι Ελδυκάριοι με 4 λόχους, υποστηριζόμενοι από Ίλη αρμάτων Τ-34/85, επιτέθηκαν πεζή σε βάθος 3,5 χλμ αποψιλωμένου κάμπου, προκειμένου να καταλάβουν τις 3 σειρές μονίμων πολυβολείων των Τούρκων (άριστα παραλλαγμένων) και να καταλάβουν το Κιόνελι. Σημειωτέον ότι σε αυτήν την επίθεση κατά παράβαση κάθε στρατιωτικής λογικής, ο επιτιθέμενος (λόχοι ΕΛΔΥΚ) υστερούσε κατά του οχυρωμένου αμυνόμενου (Τούρκοι) σε μια αναλογία 1:4,5 (!!!). Οι πλευρικές επιθέσεις που προβλέπονταν από μονάδες της ΕΦ κατά του Κιόνελι και κύρια από Άγ. Ερμόλαο (301 ΤΕ) και Γερόλακκο (Οπαδοί Λυσσαρίδη) προς υποβοήθηση του εγχειρήματος της ΕΛΔΥΚ δεν έγιναν ποτέ! Η ΕΛΔΥΚ αφέθηκε μόνη της να καταλάβει το Κιόνελι. Μέσα σε κόλαση όλμων και διασταυρωμένων πυρών κατάφερε και πέρασε την πρώτη σειρά πολυβολείων, αλλά καθηλώθηκε μπροστά στην δεύτερη, διότι κάποια άρματα που την υποστήριζαν έπεσαν μέσα στην αντιαρματική τάφρο «Τσινάρ» και λόγω της χαμηλής ισχύος στρέψης της ερπύστριας εξ αιτίας της παλαιότητας των κινητήρων τους, δεν κατάφεραν να απεγκλωβισθούν και εγκαταλείφθηκαν από τα πληρώματά τους. Με τον φόβο της αεροπορικής προσβολής με το πρώτο φως της ημέρας, οι επιτιθέμενες μονάδες της ΕΛΔΥΚ διετάχθησαν να απαγκιστρωθούν, λίγο πριν ξημερώσει. Ο απολογισμός; 8 νεκροί, 11 αγνοούμενοι και 17 τραυματίες.
Σημαντική σημείωση: Μεγάλο μέρος των ανδρών που ανέλαβαν αυτήν την ηρωική επίθεση στο Κιόνελι, ήταν νέοι Ελδυκάριοι που είχαν αφιχθεί στην Μονάδα μόλις το προηγούμενο βράδυ!

21291797 1305511266243002 549784326 n

• Κατά τον Αττίλα ΙΙ η ΕΛΔΥΚ δημιούργησε τον ΑΘΛΟ της Ιστορία της. Την ΕΠΙΚΗ Μάχη Υπεράσπισης του Στρατοπέδου τους. Σε αυτήν την Μάχη, 317 άνδρες (2ος Λόχος ΤΦ, 4ος Λόχος ΤΦ, μέρος του Λόχου Διοικήσεως και διμοιρία όλμων του Λ.Β.Ο.) υπό τις διαταγές του Ανχη (ΠΖ) Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου, που μόλις είχε αναλάβει Υποδιοικητής της Μονάδας και Στρατοπεδάρχης (ο Υποδιοικητής κατά το Πραξικόπημα και τον Αττίλα-1 Ανχης (ΠΖ) Κων/νος Παπαγιάννης διετάχθη να επαναπατρισθεί), αντιμετώπισαν επιτυχώς για περίπου 60 ώρες, 6.900 πάνοπλους Τούρκους και τουρκογενείς της Λευκωσίας, υποστηριζόμενους από μια ενισχυμένη Επιλαρχία μέσων αρμάτων (περί τα 60 άρματα Μ-47 και Μ-48), Πυροβολικό και Αεροπορία. Μια αναλογία 1:22 (!!!) Και άντεξε από τις 05.45 της 14/8/74 έως και τις 16.10’ της 16/8/74 που αποχώρησε ο τελευταίος Έλληνας ένστολος από το Στρατόπεδο, μαζί με τον επικεφαλής τους Αντισυνταγματάρχη. Το Στρατόπεδο δεν θα έπεφτε, αν για τελείως ανεξήγητο λόγο, δεν έπαυαν οι ανασχετικές βολές της 187 ΜΠΠ που το υποστήριζε και κρατούσε τα τουρκικά άρματα σε κάποια απόσταση ασφαλείας. Με την παύση της υποστήριξης από το Πυροβολικό τα άρματα των Τούρκων κατάφεραν και πέρασαν το μαλακό υπογάστριο της όλης παράταξης της ΕΛΔΥΚ, οπότε με κίνδυνο να εγκλωβισθούν οι πάντες ο επικεφαλής Υποδιοικητής τους, διέταξε «απαγκίστρωσιν εν ημέρα και υπό την ισχυράν πίεσιν του εχθρού» την 13.25’.
Κατά την Μάχη του Στρατοπέδου, που εν πολλοίς ήταν και η αιτία να παραμείνει η Λευκωσία στα προ της εισβολής όρια της, καθόσον 6,900 Τούρκοι στρατιώτες κρατήθηκαν μακριά από αυτήν μέχρι 4 ώρες προ της κατάπαυσης του πυρός. Οι πάντες αντιλαμβάνονται τι θα είχε συμβεί αν οι Τούρκοι είχαν καταλάβει το Στρατόπεδο από τις 14/8.
Τα μαχόμενα πιο Β.Α. Τάγματα της ΕΦ υπό τον Ταγματάρχη (ΠΖ) Δημήτριο Αλευρομάγειρο και τον Λοχαγό Ιωάννη Χριστοδουλίδη (Μαυρόγιαννο) ήτοι το 336 ΤΕ, ο 1/211 ΤΠ, το 212 ΤΠ (που υποστήριζε την ΕΛΔΥΚ υπό τον Ταγματάρχη Κωνσταντίνο Αχιλλείδη), τμήματα του 386,391 και 399 ΤΠ, θα δέχονταν επίθεση από τα νώτα τους, πέραν αυτής που δέχονταν κατά μέτωπο και θα κατέρρεαν. Με ότι αυτό θα σήμαινε για την Λευκωσία.
Για αυτό την Μάχη του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ η Βρετανική Στρατιωτική Ακαδημία την διδάσκει ως την «πιο άνιση μάχη των νεώτερων χρόνων». Ο απολογισμός της περί τους 90 νεκρούς και αγνοούμενους. Οι αγνοούμενοι με βάση πρόσφατα ευρήματα κατά την γνώμη μου ήταν αιχμάλωτοι και εκτελέστηκαν εν ψυχρώ. Η συλλογή των νεκρών που επετράπη την Κυριακή 18/8/74 αποκάλυψε ότι οι Τούρκοι αποκεφάλισαν αρκετούς νεκρούς ΕΛΔΥΚάριους προκειμένου να φωτογραφηθούν με τα κομμένα κεφάλια των Ηρώων μας, μπροστά στην Κεντρική Πύλη του καταληφθέντος Στρατοπέδου!

• Την επόμενη μέρα άντρες της ΕΛΔΥΚ παρόλο που ίσχυε κατάπαυση του πυρός, τέθηκαν ως ενίσχυση των προσβληθέντων υπό των Τούρκων ολιγάριθμων μαχόμενων τμημάτων της 21 ΕΑΝ της ΕΦ, στην περιοχή της Δένειας.

• Ερχόμενοι στο σήμερα τα δύο Στρατόπεδα της ΕΛΔΥΚ στην Μαλούντα φέρουν τα ονόματα των ηρωικά πεσόντων Λοχαγών της, Σωτήριου Σταυριανάκου (ΜΧ) και Βασίλειου Σταμπουλή (ΠΖ). Το τρίτο Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ εδρεύει στην Αθαλάσσα.

21291966 1305511262909669 699578342 n

Θα σας διηγηθώ ένα πρόσφατο συμβάν που ήμουν παρών.
Κάθομαι και ακούω τον σημερινό Διοικητή της ΕΛΔΥΚ να ομιλεί με σταθερή φωνή που εμπνέει εμπιστοσύνη προς τους Αξιωματικούς, Υπαξιωματικούς και Οπλίτες του 1ου Μ/Κ Τάγματος, κατά την τελετή ανάληψης καθηκόντων από τον νέο Διοικητή του:
«Εύχομαι στον νέο Διοικητή του Τάγματος όταν έλθει η ώρα να παραδώσει την Μονάδα, να την παραδώσει με όλους τους στρατιώτες του ζωντανούς και τουλάχιστον στα εδαφικά όρια που την παραλαμβάνει. Και λέω τουλάχιστον και προχωρώ ακόμα παρακάτω, λέγοντας αν είναι τυχερός να την παραδώσει με ΗΡΩΕΣ ζωντανούς, διότι αρκετούς ΗΡΩΕΣ νεκρούς είχαμε και το έδαφος της Κύπρου ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΟ, με την βοήθεια του Θεού. Διότι να θυμάστε ότι έχουμε αφήσει "ανοιχτούς λογαριασμούς" με τους απέναντι. Λογαριασμούς από το 1974, που το ματωμένο χώμα της Κύπρου μας τους υπενθυμίζει. Του εύχομαι λοιπόν καλή επιτυχία στο έργο του».
Λόγια Λεβέντη Διοικητή...

Οι άντρες και γυναίκες της ΕΛΔΥΚ αποτελούν εγγύηση προς όλον τον Κυπριακό Ελληνισμό, ότι αν κληθούν "όταν η περίστασις συγχωρήσει", θα κάνουν και αυτοί το καθήκον τους όπως και οι συνάδελφοι τους ΕΛΔΥΚάριοι του 1974. Δίχως δισταγμό, δίχως δεύτερη σκέψη. - Πηγή: Εφημερίδα Η Μάχη

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθήστε μας στο twitter

Write on Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017 Κατηγορία ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ

Γράφει ο Κων/νος Αλεξ. Δημητριάδης - Συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής

Το επΙσημο ιματΙδιο του αειμνήστου Ταξχου ε.α. Παν. Σταυρουλοπουλου με τα διακριτικά του βαθμού του το 1974, δηλαδή αυτά του Ανχη ΠΖ που μου το είχε δωρίσει το 2016 το καλοκαίρι, κοσμεί τον ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ - ΑΓ.ΠΑΥΛΟΥ στον Αγ.Δομέτιο Λευκωσιας, μετά την αποδοχή της προσφοράς μου (να το δωρίσω με την σειρά μου στο Σωματείο) από τον Πρόεδρο του, Κυπριανό Παπαδόπουλο.

21192512 1300896593371136 2626551055431552922 n

Ειναι μια εμπρακτη αποδειξη της ευγνωμοσυνης των Ελληνων του Αγ.Δομετιου στον Αγωνα και την Θυσια των ανδρων της ΕΛΔΥΚ, εκφρασθείσα στο προσωπο του Αρχηγου τους.
ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΩΝ 317 ΓΕΝΝΑΙΩΝ.

21192781 1300911023369693 2587439283941514968 n

Το ιματιδιο μου το ειχε δωρισει ο αειμνηστος κ.Ταξχος περυσι, περιπου τετοιες μερες, όταν ετοιμαζαμε να δώσουμε στην ΕΛΔΥΚ την στολή του για το Μουσείο της. Μου είχε πει δίνοντας μου το: "Να πάρε αυτό εσύ για να μην με ξεχασεις" (εννοώντας όταν πεθάνει - λες και υπηρχε περιπτωση τετοιος Αντρας να ξεχαστει ποτε! Ιδιως απο μενα! Που τον αγαπησα και τον τίμησα σαν πατέρα μου!)
ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΤΗΚΕ ΟΤΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ ΠΟΤΕ KAI ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΔΥΚΑΡΙΟΙ ΤΟΥ 1974.
ΑΘΑΝΑΤΟΣ.
ΑΘΑΝΑΤΟΙ.

Write on Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017 Κατηγορία ΣΤΡΑΤΟΣ ΞΗΡΑΣ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Αλεξ. Δημητριάδης
​Αγ. Δομέτιος Λευκωσίας 24/8/2017

Κάθομαι εκστασιασμένος και ακούω αυτόν τον καλογυμνασμένο αξιωματικό με τα διακριτικά του Συνταγματάρχη, του Αλεξιπτωτιστή, του Βατραχανθρώπου, του Αλπινιστή, του Χιονοδρόμου, του απόφοιτου στην Α.Σ.Π. και του Ελδυκάριου. Του πρώτου ΕΛΔΥΚαριου του σήμερα.

Με σταθερή φωνή που εμπνέει εμπιστοσύνη ομιλεί στους Αξιωματικούς, Υπαξιωματικούς και Οπλίτες του 1ου Μηχανοκίνητου Ταγματος Πεζικού που εδρεύει στο Στρατόπεδο που φέρει το όνομα του ΗΡΩΑ του 1974 Αντιστράτηγου (Λοχαγού ΠΖ τότε) Βασίλειου Σταμπουλή, κατά την τελετή ανάληψης καθηκόντων από τον νέο Διοικητή Τάγματος:
"Εύχομαι στον νέο Διοικητή του Τάγματος όταν έλθει η ώρα να παραδώσει την Μονάδα, να την παραδώσει με όλους τους στρατιώτες του ζωντανούς και τουλάχιστον στα εδαφικά όρια που την παραλαμβάνει. Και λέω τουλάχιστον και προχωρώ ακόμα παρακάτω, λέγοντας αν είναι τυχερός να την παραδώσει με ΗΡΩΕΣ ζωντανούς, διότι αρκετούς ΗΡΩΕΣ νεκρούς είχαμε και το έδαφος της Κύπρου ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΟ, με την βοήθεια του Θεού. Διότι να θυμάστε ότι έχουμε αφήσει "ανοιχτούς λογαριασμούς" με τους απέναντι. Λογαριασμούς από το 1974 που το ματωμένο χώμα της Κύπρου μας τους υπενθυμίζει. Του εύχομαι λοιπόν καλή επιτυχία στο έργο του."

Σε μιά περίοδο που όλοι σκύβουν το κεφάλι, που όλοι σκέφτονται συμβίωση με τον βιαστή της μητέρας τους, που όλοι ονειρεύονται μια ζωή στα γονικά τους αλλά υπό Τουρκική Διοίκηση, μια περίοδο όπου κάθε 5 χρόνια θα έχουν Τούρκο Πρόεδρο Δημοκρατίας με ότι αυτό συνεπάγεται, έρχεται ένας "καλαμαράς" Αξιωματικός, με στητό κορμί και καθαρό λόγο να μας κάνει όλους να ανασηκώσουμε το κεφάλι, να νιώσουμε την συγκίνηση να περνά σαν ηλεκτρικό ρεύμα από μέσα μας και να μας υπενθυμίζει ποιών απόγονοι είμαστε.
Οχι δεν θα μείνει μόνιμα στην Κύπρο αυτός ο "καλαμαράς" Αξιωματικός. Του χρόνου θα προαχθεί σε Ταξίαρχο και θα παραδώσει την σκυτάλη σε έναν νέο Διοικητή Συνταγματάρχη που εύχομαι να συνεχίσει το έργο του.

Όμως στο σήμερα, στο ζοφερό σήμερα που ακούγονται όλο και περισσότερο οι φωνές των Κομμάτων και των σιχαμερών οπαδών τους (ίσως με μια μόνο εξαίρεση), οπαδών γνήσιων απόγονων του Δημητρίου Νενέκου, η φωνή του ξυπνά από τον λήθαργο την κουρασμένη και αποκαμωμένη Στρατιά των Πατριωτών, που ξέρουν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση στο Κυπριακό πρόβλημα, παρά μόνον η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ.

Η ΕΛ.ΔΥ.Κ. φέρει βαρέως την προδοσία που οδήγησε στην Στρατιωτική Ήττα του 1974. Φέρει βαρέως την απώλεια του Στρατοπέδου της, αν και η ΕΠΙΚΗ ΜΑΧΗ που έδωσε επί 60 ώρες, η τόσο άνιση, πολεμώντας ένας εναντίον εικοσιδύο πάνοπλων Τούρκων, δεν αφήνει περιθώρια για ντροπή παρά μόνο για θαυμασμό και τιμή.

Η ΕΛ.ΔΥ.Κ. όσο σε αυτήν υπηρετούν Αξιωματικοί όπως ο αείμνηστος Δήμου, ο Κουρής, ο Θεοδώρου και κατ' εμέ πολύ περισσότερο ο Συνταγματάρχης ΠΖ Προκόπιος Μαυραγάνης, θα είναι βασικός αποτρεπτικός παράγοντας οιασδήποτε σκέψης των Τούρκων, για προέλαση προς τον Νότο. Πολλώ δε μάλλον, όταν είμαι σε θέση να γνωρίζω, ότι οι Τούρκοι αντίθετα φοβούνται μια αστραπιαία προέλαση της ΕΛΔΥΚ στον Βορρά, με σκοπό την απελευθέρωση των κατεχόμενων από αυτούς και ειδικά από την Εισβολή του 1974, εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η ΕΛ.ΔΥ.Κ. κουβαλάει μια Ιστορία πάνω της... Μια ιστορία που ξεκινάει το διήμερο 20/21-7-74 όταν υστερούσα σε δυνάμεις 1:4.5 επιτέθηκε στο Κιόνελι χωρίς την βοήθεια κανενός, γνωρίζοντας το αδύνατον του εγχειρήματος της. Και όμως το προσπάθησε. Με νύχια και με δόντια. Και αυτή η ιστορία σφραγίστηκε στο τριήμερο αγώνα 14-16/8/74 στην υπεράσπιση του Στρατοπέδου της. Ενός αγώνα που διδάσκεται από την Βρετανική Στρατιωτική Ακαδημία ως η πιό άνιση Μάχη των Νεώτερων χρόνων, που συνετέλεσε στο έπακρον για να διατηρηθεί τότε η Λευκωσία ελέυθερη, μέσα σχεδόν στα εδαφικά όρια που είχε προ της Εισβολής.
Πολλοί οι νεκροί και αγνοούμενοι ΗΡΩΕΣ της. Μέγιστη η Τιμή που τους αρμόζει.
Και αυτή η Τιμή παίρνει σάρκα και οστά από αυτά τα λόγια του Διοικητή της Μονάδος: Αγαπητέ μου, θεώρησα καθήκον και τιμή της μονάδος, να τοποθετήσω την στολή του κ.Ταξχου (σ.σ. εννοεί την στολή του αείμηστου τελευταίου Στρατοπεδάρχη της ΕΛΔΥΚ του παλαιού σκλαβωμένου Στρατόπεδου της, Αντισυνταγματάρχη ΠΖ το 1974 Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο) στην αίθουσα των Σημαιών του Νέου Διοικητηρίου όπου υπάρχουν και τα πορτραίτα όλων των διατελεσάντων Διοικητών της Μονάδος. Θα ήταν αδιανόητο για μένα σε αυτήν την αίθουσα να υπάρχει το προτραίτο μου και να μην υπάρχει η αιτία της ΔΟΞΑΣ της ΕΛΔΥΚ. Η Στολή του Στρατηγού" (σ.σ. τον αποκαλούσε Στρατηγό αν και Ταξίαρχος στον βαθμό εις ένδειξη τιμής και σεβασμού).

Σωστά καταλάβατε. Είναι τα λόγια του Διοικητού Μαυραγάνη προς εμένα όταν μου επιδείκνυε την βιτρίνα με την στολή του αείμνηστου κ.Ταξχου να κοσμεί την αίθουσα των Σημαιών απέναντι από την πόρτα του γραφείο του στο Διοικητήριο στην Μαλούντα.

Πράξεις συνειδητοποιημένων, ικανών και πατριωτών Αξιωματικών που Διοικούν Ελληνική Στρατιωτική Μονάδα. Εγγύηση προς όλον τον Κυπριακό Ελληνισμό, ότι αν κληθούν "όταν η περίστασις συγχωρήσει", θα κάνουν και αυτοί το καθήκον τους όπως και οι συνάδελφοι τους ΕΛΔΥΚάριοι του 1974. Δίχως δισταγμό, δίχως δεύτερη σκέψη. Και θα φέρουν την πολυπόθητη λύση: την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ. - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018 Κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΑ
Γράφει ο Γιώργος Λαμπράκης

Σαν σήμερα, πριν από 44 χρόνια, ξεκίνησε η τριήμερη επική μάχη της ΕΛΔΥΚ (Ελληνική Δύναμη Κύπρου), με τους αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και οπλίτες να δίνουν από τις 14 έως τις 16 Αυγούστου ένα τιτάνιο αγώνα για την υπεράσπιση του στρατοπέδου τους απέναντι στον πάνοπλο και πολυάριθμο Τούρκο εισβολέα, που ολοκλήρωνε την δεύτερη φάση της εισβολής στην Κύπρο.

Το μαύρο καλοκαίρι του 1974, στα ματωμένα χώματα του Γερόλακου και στα υψώματα γύρω από το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, η μικρή δύναμη των 318 ΕΛΔΥΚαρίων που παρέμεινε για να υπερασπιστεί το στρατόπεδό της (το μεγαλύτερο τμήμα είχε αποσυρθεί αρκετά χιλιόμετρα πιο πίσω) αναβίωσαν τις Θερμοπύλες και το Μανιάκι και η θυσία των πεσόντων και των αγνοουμένων "στοιχήθηκε" πλάι σε τόσες άλλες, που είχαν ως αξία και ως ιδανικό το ρητό "Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ".

3 mpraoudakis

Μέσα στα ορύγματα της τιμής και του καθήκοντος, ήταν και ο κρητικός πολεμιστής Βαγγέλης Μπραουδάκης, ο οποίος κατάγεται από Χανιά και υπηρετούσε τότε στον 4ο Λόχο της ΕΛΔΥΚ. Μάλιστα, διετέλεσε και πρόεδρος του Παγκρητίου Συνδέσμου Πολεμιστών 1974.

Η περιγραφή του για την επική μάχη που έδωσαν οι ΕΛΔΥΚάριοι, συγκλονίζει: 

ΚΥΠΡΟΣ 1974: Σαν σήμερα πριν 44 χρόνια (16-8-1974) οι εναπομείναντες όρθιοι πολεμιστές της ΕΛ.ΔΥ.Κ. εγκαταλείπουν μέρα από διαταγή το στρατόπεδο τους. Μετά από 3ήμερη επική μάχη, χωρίς φαγητό τρείς μέρες και χωρίς νερό την τελευταία μέρα και έχοντας αντιμετωπίσει τις λυσσαλέες επιθέσεις του συντάγματος της ΤΟΥΡ..Δ.Κ, ενός τάγματος του 50ου Σ.Π. πολλών αρμάτων μάχης, και τους συνεχείς βομβαρδισμούς αεροπορίας, πυροβολικού και βαρέων όπλων του πεζικού οι οποίοι δεν είχαν αφήσει τίποτα όρθιο, εγκατέλειπαν το ιερό έδαφος με δάκρυα στα μάτια.

5 mpraoudakis

Κατεστραμένα τολ στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ. Οι Τούρκοι κυριολεκτικά το ισοπέδωσαν. Μέσα εκεί οι Έλληνες μαχητές έμειναν ακλόνητοι στις θέσεις τους και απέκρουσαν τις επιθέσεις.

6 mpraoudakis

Μέσα στο στρατόπεδο όμως έμειναν, ακοίμητοι και αιώνιοι φρουροί της ελληνικότητας του, οι ΗΡΩΕΣ:
 
Λοχαγοί: ΣΤΑΜΠΟΥΛΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΣΤΑΥΡΙΑΝΑΚΟΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ.
 
Ανθυπασπιστής: ΚΕΝΤΡΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ.
 
Αρχιλοχίες: ΚΟΥΡΛΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ, ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ.
 
Λοχίες: ΧΑΙΡΕΤΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ, ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ΓΛΑΡΕΝΤΖΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ, ΖΑΧΑΡΑΤΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, ΜΠΑΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, ΚΟΥΚΟΥΛΑΡΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΗΛΙΑΣ, ΠΑΥΛΟΥΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ, ΒΑΗΣ ΙΑΚΩΒΟΣ, ΙΓΝΑΤΙΑΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΠΑΤΣΑΝΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ, ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ΧΑΜΟΥΡΙΩΤΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ.
 
Δεκανείς: ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗΣ ΜΗΝΑΣ, ΓΚΑΒΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, ΓΙΑΝΝΕΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΜΑΡΤΣΑΚΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ,ΝΙΚΗΤΟΠΟΥΛΟΣ ΛΑΜΠΡΟΣ, ΠΟΛΥΖΩΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΤΕΡΖΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΓΡΙΒΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, ΜΟΝΑΧΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΜΟΥΡΙΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΞΕΝΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ΤΣΩΝΗΣ ΗΛΙΑΣ.
 
Στρατιώτες: ΒΕΛΩΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΒΟΛΑΚΑΚΗΣ ΜΑΡΙΟΣ,ΓΚΟΥΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΚΑΒΡΕΝΤΖΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ,ΚΑΛΕΣΗΣ ΠΑΥΛΟΣ, ΚΡΑΤΗΜΕΝΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ,ΛΥΓΓΟΣ ΘΩΜΑΣ, ΜΑΣΟΥΡΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ,ΜΠΟΥΡΕΚΑΣ ΑΣΗΜΑΚΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΛΑΜΠΡΟΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΠΙΠΕΡΙΑΝ ΠΕΡΣΕΧ, ΣΙΜΙΤΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ,ΤΣΙΓΚΑΡΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ΑΝΘΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ, ΑΝΕΜΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΑΝΑΛΥΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΑΝΔΡΙΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ, ΔΕΔΕΒΕΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΖΑΧΑΡΕΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ, ΖΕΡΒΟΜΑΝΩΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ, ΚΑΤΡΑΚΑΚΗΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ. ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ,ΚΟΥΤΡΟΥΛΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΛΟΥΡΜΠΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΜΠΡΟΔΗΜΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ, ΞΥΔΙΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΠΑΠΑΤΣΑΝΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΡΟΥΣΣΗΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΣΙΝΗΣ ΑΡΓΥΡΙΟΣ, ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ, ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ΣΚΟΥΡΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΣΟΥΡΛΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ, ΤΣΙΤΙΡΙΔΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ, ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ ΜΑΝΟΥΣΟΣ, ΤΡΙΑΝΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΧΑΤΖΗΣΤΑΥΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ.

8 mpraoudakis

Άπαντες παρόντες. Έπεσαν μαχόμενοι την 16η Αυγούστου του 1974 υπερασπίζοντας το ιερό έδαφος του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ. Εμείς που πολεμήσαμε δίπλα τους δεν θα τους ξεχάσουμε ποτέ. «...Και περισσότερη τιμή τους πρέπει- όταν προβλέπουν - ότι ο εφιάλτης θα φανεί στο τέλος - κ'οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε "Καβάφης"».

2 mpraoudakis

Λίγο μετά τις φονικές μάχες. Από αριστερά, Φράγκος, Μπραουδάκης, Πεπεράς.. Μαζί στο όρυγμα, γλίτωσαν από το θάνατο. Περίπου 100 συμπολεμιστές τους δεν τα κατάφεραν και πέρασαν στο πάνθεον των Ηρώων.

7 mpraoudakis

Η περιοχή του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ όπως είναι σήμερα, το οποίο από τις 16 Αυγούστου 1974 βρίσκεται στα χέρια των Τούρκων. Διακρίνονται οι ελάχιστες εγκαταστάσεις που παραμένουν όρθιες, καθώς πριν από λίγα χρόνια οι Τούρκοι γκρέμισαν τις περισσότερες. Ίσως να τους τρόμαζαν ακόμα και τα χαλάσματα...

Το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ αποτελεί ένα σημείο Αναφοράς για τα ελληνικά όπλα. Εκεί, σώθηκε η τιμή της Ελλάδας, καθώς οι γενναίοι υπερασπιστές του παρέμειναν στις θέσεις τους, μέχρι την ύστατη ώρα. Απαγκιστρώθηκαν μόνο όταν έμειναν μόνοι και αβοήθητοι, χωρίς την ελάχιστη υποστήριξη, έστω από το πυροβολικό που τις προηγούμενες ημέρες με τις εύστοχες βολές του προκαλούσε απώλειες στους Τούρκους.

Στα προσκλητήρια νεκρών και αγνοουμένων που γίνονται κάθε χρόνο, οι παρευρισκόμενοι φωνάζουν "Άπαντες Παρόντες". Αυτοί που έμειναν για πάντα στα ματωμένα και σκλαβωμένα χώματα της μαρτυρικής Κύπρου, εξακολουθούν να "ζητούν" μετά από 43 χρόνια δικαίωση και αναγνώριση... 

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017 Κατηγορία ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Με την ευγενική χορηγία του www.discounthobbyzone.com

Ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της σχετικά πρόσφατης ιστορικής μας πορείας υπήρξε αναμφισβήτητα η τουρκική εισβολή στη Κύπρο, στις 20 Ιουλίου 1974, και η από τότε κατοχή και συνεχής λεηλασία του 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το καλοκαίρι του 1974, ένα τμήμα του ελληνικού στρατού, η Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛΔΥΚ), η οποία είχε σταλεί στη Κύπρο στις 16 Αυγούστου 1960, με βάση τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, βρέθηκε κυριολεκτικά στο μάτι του κυκλώνα των γεγονότων, που σάρωσε τα πάντα στο πέρασμα του. Μόνη και παντελώς αβοήθητη αντιμετώπισε ό,τι πιο εκλεκτό διέθεταν τότε οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και διεξήγαγε επικούς αγώνες χωρίς να λυγίσει.

Το βιβλίο αυτό είναι μια μαρτυρία για την αυτοθυσία των αξιωματικών και των οπλιτών της ΕΛΔΥΚ οι οποίοι, με το αίμα και τον ιδρώτα τους, πότισαν τη κυπριακή γη.

Σημείωση defenceline.gr: Τα στοιχεία που κατείχε ο συγγραφέας συνδυαζόμενα με τις έντονες εντυπώσεις και ανεξίτηλες μνήμες για τα γεγονότα που έζησε, ως αυτόπτης μάρτυρας, δίνουν τη δυνατότητα για μια σημαντική καταγραφή τόσο της αυτοθυσίας των ανδρών της ΕΛΔΥΚ όσο και των αιτιών που οδήγησαν σε αυτή. Αξίζει να σημειωθεί πως, μέχρι τη στιγμή της έκδοσης της μαρτυρίας του τελευταίου Στρατοπεδάρχη Αντισυνταγματάρχη -τότε- Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου, ο οποίος κατέγραψε τα γεγονότα με τη ματιά και το κύρος του επικεφαλής των δυνάμεων αμύνης του στρατοπέδου, το βιβλίο του Ταγματάρχη -τότε- Σπυρίδωνα Δελλή ήταν η μοναδική καταγεγραμμένη μαρτυρία από ανώτερο Αξιωματικό που έλαβε μέρος στην επική μάχη, ως Διοικητής του Λοχου Διοικήσεως Συντάγματος.

Στο βιβλίο ο αναγνώστης μπορεί να αντλήσει πολύτιμα στοιχεία για την στελέχωση της ΕΛΔΥΚ, ενώ ξεχωριστό ενδιαφέρον έχουν οι ονομαστικοί κατάλογοι του μόνιμου προσωπικού (Αξιωματικών, Υπαξιωματικών και Οπλιτών) που ανήκαν στη δύναμη του Λόχου Διοικήσεως, αλλά και η αναλυτική καταγραφή του οπλισμού που έφεραν (αναγράφονται μέχρι και οι αριθμοί σειράς των τυφεκίων και λοιπών όπλων).

Στα παραρτήματα, ξεχωρίζει - πέρα από τις ημερήσιες διαταγές και τα άλλα έγγραφα - η επίσημη Αναφορά του Ταγματάρχη Δελλή για τα γεγονότα του 1974, η οποία υποβλήθηκε κατόπιν διαταγής στα ανώτερα κλιμάκια στις 18 Ιανουαρίου 1975. Επίσης, υπάρχουν οι ένορκες καταθέσεις για τις συνθήκες θανάτου οπλιτών, αλλά και αναλυτικές καταστάσεις με τις συνολικές απώλειες και τους αγνοούμενους της ΕΛΔΥΚ κατά την διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων. Το βιβλίο πλαισιώνεται από χάρτες και σχεδιαγράμματα που βοηθούν τον αναγνώστη να καταλάβει τις επικρατούσες συνθήκες, την μορφολογία του εδάφους και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δόθηκε η επική μάχη.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ ΑΠΟ ΕΔΩ

DSCN1581

Συγγραφέας: Σπυρίδων Δελλής, Υποστράτηγος ε.α.
Έκδοση: Παπαζήσης (2012)
ISBN: 978-960-02-2694-2
Περιγραφή: Σελ. 319, μαλακό εξώφυλλο, 24 Χ 17 εκ.

1 dellis

Βιογραφικό
Ο Υποστράτηγος ε.α. Σπυρίδων Δελλής αποφοίτησε ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού από τη ΣΣΕ το 1961. Υπηρέτησε στην Ελληνική Δύναμη της Κύπρου (ΕΛΔΥΚ), από το 1973 έως το 1975, με τους βαθμούς του Λοχαγού και του Ταγματάρχου. Έζησε από κοντά τα γεγονότα πριν, κατά και μετά την εισβολή των Τούρκων το 1974. Αργότερα υπηρέτησε σε μονάδες του 'Εβρου, στην 1η Στρατιά, στο ΓΕΣ και στο ΓΕΕΘΑ. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Πολέμου, τη Σχολή Διοικήσεως και Επιτελών των Η ΠΑ, τη Σχολή Αμφιβίων Επιχειρήσεων των ΗΠΑ, τη Σχολή Επικοινωνιών των ΗΠΑ και άλλα στρατιωτικά σχολεία. Υλοποίησε, για τον Ελληνικό Στρατό, τη Συνθήκη Μειώσεως των Εξοπλισμών, τη γνωστή CFE (Conventional Forces Europe), που υπογράφηκε το 1990 στη Βιέννη από τις χώρες του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter