Write on Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016 Κατηγορία ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ
Γράφει ο Νίκος Λυγερός - Καθηγητής Γεωστρατηγικής

Όσοι δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι το κοινό στοιχείο του Σταλινισμού και του Κεμαλισμού είναι η γενοκτονία και ότι αυτή προέρχεται δομικά από τον κομματισμό τους, προσπαθούν ακόμα και στις μέρες μας να δικαιολογήσουν το απαράδεκτο.

Αν η γενοκτονία και οι διωγμοί ήταν τόσο αποτελεσματικοί εναντίον των θυμάτων, ήταν απλώς ότι η ιδεολογία της επιβολής ενός συστήματος χωρίς την αποδοχή του λαού οδηγούσε αναπόφευκτα σε αυτό το αποτέλεσμα. Οι συμφωνίες που έγιναν μεταξύ αυτών των καθεστώτων αλλά βέβαια και με τον Χίτλερ στη δεύτερη περίοδο είχαν πάντα στόχο την εξαθλίωση του λαού για ν' αναγκαστεί να αποδεχτεί ένα απαράδεκτο και απάνθρωπο σύστημα που θα κατέληγε σε γενοκτονίες.

Το πιο απίστευτο είναι ότι θύματα διωγμών που βρέθηκαν στη Σοβιετική Ένωση, μετά τη γενοκτονία, έχουν υποστεί το Σύνδρομο της Στοκχόλμης, και κοιτάζουν ακόμα μ' ένα φιλικό τρόπο κομματικά συστήματα που έχουν ως μοντέλα τον Στάλιν και τον Κεμάλ λες και δεν κατάλαβαν τι έγινε.

Και ακόμα και τώρα δεν βλέπουν ότι αυτά τα κομματόσκυλα είναι απλώς το επιφαινόμενο μιας σκληροπυρηνικής δομής που είναι φτιαγμένη για να καταστρέφει λαούς με το πρόσχημα της ισότητας που μετατρέπεται σε σύνθημα: όλοι ίδιοι, όλοι νεκροί.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Γράφει ο Νίκος Λυγερος*

Όταν έχεις υποστεί μία γενοκτονία λόγω της βαρβαρότητας κι έχεις καταφέρει ως λαός να επιζήσεις σε αυτό το έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας δεν έχεις μόνο χρέος προς τους νεκρούς να θυμάσαι, αλλά και καθήκον προς τους αγέννητους να τους διδάξεις να μην ξεχάσουν τα γεγονότα που άλλαξαν τη ζωή σου λόγω θανάτου. Έτσι ιστορικοί και ειδικοί της γενοκτονίας, όπως είναι ο Αντώνης Παυλίδης και ο Κωνσταντίνος Φωτιάδης κατάφεραν όχι μόνο να καταγράψουν την ιστορία που μελέτησαν, αλλά να δώσουν και χειροπιαστά στοιχεία για την παιδεία των παιδιών μας μέσω του πολιτισμού.

Με αυτόν τον τρόπο, εδώ και χρόνια υπάρχει στη διδακτέα ύλη της τρίτης λυκείου ένα ειδικό κεφάλαιο για την γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού. Αυτό πέτυχε να υπάρχει παρόλες τις αντίξοες συνθήκες που περάσαμε με αλλαγές στα βιβλία ιστορίας που προσπάθησαν να μετατρέψουν σε μη ιστορικά βιβλία λες κι έπρεπε να μαθαίναμε μόνο και μόνο από τις εφημερίδες λήθης. Κι όμως αντισταθήκαμε όλοι και καταφέραμε να κρατήσουμε την ιστορία μας με νύχια και με δόντια δίχως να οπισθοχωρήσουμε ούτε βήμα πίσω.

Από τότε η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου απέκτησε επιτέλους μια διεθνή εμβέλεια με διεθνείς αναγνωρίσεις σε εθνικό και πολιτειακό επίπεδο και με την ανάπτυξη της προσέγγισης της τριάδας γενοκτονιών με την οποία οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι και οι Έλληνες ενώνονται, συσπειρώνονται και κινούνται ως στρατηγικό μείγμα, για να πετύχουν αποτελέσματα που ήταν εντελώς αδιανόητα πριν μερικά χρόνια μόνο. Αφού έχουμε φτάσει σε αυτό το στάδιο αντιλαμβανόμαστε τώρα ότι το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων προσπαθεί να το βγάλει από την εξεταστέα ύλη του προγράμματος.

Αν αυτή η βάρβαρη κίνηση υλοποιηθεί επί του πρακτέου δεν θα είναι μια οπισθοχώρηση πολλών ετών μόνο, όπως θα το έλεγαν οι πιο διπλωμάτες από εμάς, αλλά θα αρχίσει ένας αγώνας ακάθεκτης αντίστασης για να ανατραπεί αυτή η απόφαση. Δεν πρόκειται για μια λεπτομέρεια για τον Ελληνισμό, ούτε ένα στίγμα ραγιαδισμού μόνο, αλλά για έναν εκφυλισμό. Διότι όλοι όσοι αγωνίζονται στο εξωτερικό για τις αναγνωρίσεις τι θα πουν όταν θα αντιληφθούν ότι η Γενοκτονία Ελλήνων του Πόντου έχει υποστεί μέσω εγκλήματος ειρήνης στην ίδια την πατρίδα του Ελληνισμού μια γενοκτονία μνήμης με την πρωτοβουλία της χώρας, πολύ απλά: Ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς.

*Ο Νίκος Λυγερός είναι Έλληνας μαθηματικός, συγγραφέας, ποιητής, ζωγράφος, σκηνοθέτης, ασχολείται με τη μουσική, την κοινωνιολογία, την οικονομία, την αρχαιολογία, το μάνατζμεντ και τη στρατηγική. Είναι ειδικός σύμβουλος στη Σχολή Εθνικής Άμυνας, τη Σχολή Πολεμικής Αεροπορίας, την Αστυνομική Ακαδημία, τη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας, τη Σχολή Στρατολογικού. Είναι επίσης διερμηνέας-μεταφραστής στα Γαλλικά δικαστήρια. 

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Γράφει ο Νικόλαος Μουζάκης

Αν και πολλές φορές στην μακραίωνη ιστορία του ανθρώπινου γένους σημειώθηκαν περιστατικά μερικής ή ολικής εξόντωσης εθνικών, φυλετικών ή θρησκευτικών ομάδων για το λόγο ακριβώς της εθνικής φυλετικής ή θρησκευτικής τους διαφορετικότητας ο Όρος γενοκτονία διατυπώθηκε μόνο το 1945 από τον Πολωνικής καταγωγής Αμερικανό καθηγητή Λέμκιν κατά την διάρκεια της δίκης της Νυρεμβέργης προκειμένου να χαρακτηριστούν και να στιγματιστούν τα φρικιαστικά εγκλήματα της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας σε βάρος των Εβραίων και άλλων Ευρωπαϊκών λαών.

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 9/12/1948 ψήφισε Σύμβαση για την πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος της Γενοκτονίας την όποια υπέγραψε και η Ελλάδα στις 19/12/1949 και επικύρωσε με το Ν.Δ. 3091/1954 (ΦΕΚ Α΄250/12-10-1954). Τα πρώτα άρθρα της Σύμβασης αναφέρουν:

Άρθρον 1

Τα Συμβαλλόμενα Μέρη επιβεβαιώνουν ότι η γενοκτονία συντελούμενη είτε εν καιρώ ειρήνης είτε εν καιρό πολέμου τυγχάνει έγκλημα διεθνούς δικαίου και αναλαμβάνουν την υποχρέωση να προλάβουν να τιμωρήσουν τούτο.

Άρθρον 2

Εις την παρούσα σύμβαση ως γενοκτονία νοείται οιαδήποτε εκ των κατωτέρω πράξεων ενεργούμενων με την πρόθεση ολικής ή μερικής καταστροφής ομάδος εθνικής, εθνολογικής, φυλετικής ή θρησκευτικής, ως τοιαύτης:

-Φόνος των μελών της ομάδας
-Σοβαρά βλάβη της σωματικής ή διανοητικής ακεραιότητας των μελών της ομάδας.
-Εκ προθέσεων υποβολή της ομάδας εις συνθήκας διαβιώσεως δυνάμενας να επιφέρωσι την πλήρη ή την μερική σωματική καταστροφή αυτής.
-Μετρά αποβλέποντα εις την παρεμπόδιση των γεννήσεων εις του κόλπους ορισμένης ομάδος.
-Αναγκαστική μεταφορά παίδων μιας ομάδος εις έτεραν ομάδα.

Άρθρον 3

Θα τιμωρούνται οι ακόλουθες πράξεις:

-Η γενοκτονία.
-Η συνεννόηση προς διενέργεια γενοκτονίας.
-Η άμεσος και δημόσια προτροπή προς διενέργεια γενοκτονίας.
-Απόπειρα γενοκτονίας.
-Συνεργεία εις την γενοκτονία.

Άρθρον 4

Τα άτομα τα διενεργήσαντα γενοκτονία ή μιαν οιανδήποτε εκ των άλλων πράξεων των απαριθμούμενων εις το άρθρον 3ον θα τιμωρούνται είτε είναι κυβερνώντες είτε υπάλληλοι είτε ιδιώται.

Σύμφωνα με το περιεχόμενο του όρου ''Γενοκτονία'' όπως ακριβώς στα άρθρα που προαναφέρθηκαν ορίζεται και υιοθετείται από το Διεθνές Δίκαιο, οι διώξεις και σφαγές του Ποντιακού Ελληνισμού από κεμαλικούς και νεότουρκους κατά τη δεύτερη δεκαετία του αιώνα μας αποτελούν αναμφισβήτητα Γενοκτονία.

Πλήθος πηγών που αναφέρονται στα γεγονότα της περιόδου το αποδεικνύουν. Τα ντοκουμέντα βρίσκονται σε δημοσιές και ιδιωτικές βιβλιοθήκες αλλά κυρίως στα επίσημα αρχεία των διαφόρων κρατών και στα αρχεία του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικού. Ξένοι διπλωμάτες διορισμένοι στην τουρκία την περίοδο εκείνη αλλά και εκπρόσωποι διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων ανέφεραν λεπτομερώς με έγγραφα στις κυβερνήσεις των χώρων τους τη δεινή θέση στην οποία είχε περιέλθει ο Ποντιακός Ελληνισμός, τους εμπρησμούς των παρουσιών, τις λεηλασίες τις σφαγές και τους απαγχονισμούς των Ποντίων, τις εξορίσεις δια των λεγόμενων ''ταγμάτων εργασίας'' κατά τις οποίες οι ταλαίπωροι εκείνοι άνθρωποι υποχρεώνονταν να πεθάνουν καθοδόν από την εξάντληση.

Ας σημειωθεί ότι η ιδία ημερομηνία είναι ημέρα εθνικής εορτής για την τουρκία η οποία τιμά με τον τρόπο αυτό τα ανδραγαθήματα... του κεμάλ, του τοπάλ οσμάν και των άλλων σφαγέων. Διότι το ανελεύθερο, αντιδημοκρατικό και στρατιωτικό καθεστώς της τουρκιάς διέπεται από τις αρχές του κεμαλισμού ακόμα και σήμερα και ουδέποτε σταμάτησε τη γενοκτόνο πολιτική του σε βάρος των εθνοτήτων που ζουν στο έδαφος της (αρχής γενομένης από τους Αρμένιους, Λάζους, Κιρκασίους,Τσερκέζους, Κζιλπάσηδες, Γεζίτες, Ασσυρίους, Αλεβήδες, Γεωργιανούς, Κούρδους) αλλά και εισβάλλοντας στο έδαφος τρίτων χώρων όπως στην Κύπρο. Το κεμαλικό δόγμα «ένα έθνος ένα κράτος» για να γίνει πραγματικότητα έπρεπε να εξοντωθούν ή να αφομοιωθούν πλήρως οι πολυάριθμες εθνότητες της τουρκιάς (κατά πολλούς 73 τον αριθμό) παρότι ο αμιγής τούρκικος πληθυσμός μεταξύ αυτών αποτελεί μειοψηφία. Δυστυχώς το απάνθρωπο αυτό δόγμα αποτελεί κεντρική πολιτική ιδεολογία του στρατιωτικού καθεστώτος της τουρκιάς ακόμα και σήμερα.

Από τους βαλκανικούς πολέμους και από τους επισήμους συμβούλους τους, τους Γερμανούς οι νεότουρκοι διδαχτήκαν στις αρχές του 20ου αιώνα πως μόνο με την εξαφάνιση των Ελλήνων και Αρμένιων θα κάνανε πατρίδα τους την Μικρά Ασία. Οι διάφορες μορφές βίας που χρησιμοποιήθηκαν όμως δεν αποδείχτηκαν επαρκείς για να φέρουν τον εκτουρκισμό. Έτσι με αφορμή το Κρητικό ζήτημα (1909) ο τούρκικος εθνικισμός έβαλε εφαρμογή το εξοντωτικό του πρόγραμμα. Αρχικά οι νεότουρκοι κήρυξαν τον οικονομικό πόλεμο για κάθε τι το Ελληνικό. Απαγόρευσαν στα Ελληνικά πλοία αγκυροβολούν στα τουρκικά λιμάνια. Ανάγκαζαν τους Έλληνες να καταφέρονται εναντίον των Ελλήνων, έκαναν μποϊκοτάζ κατά του Ελληνικού εμπορίου. Οι βαλκανικοί πόλεμοι του 1912-13 ανησυχούσαν τους τούρκους γιατί βλέπαμε πως η ανάπτυξη των εθνικών κινημάτων σήμαινε το τέλος της οθωμανικής αυτοκρατορίας στη βαλκανική. Γι' αυτό αποφασίζουν να πνίξουν κάθε φωνή με κάθε μέσο. Μοιράζουν όπλα στους μωαμεθανικούς πληθυσμούς και γράφουν άρθρα στις εφημερίδες τους παρακινώντας τους να αρχίσουν τις σφαγές των Χριστιανών.

«Ο Ποντιακός Ελληνισμός ατύχησε να δοκιμάσει όλες τις κατηγορίες που αναφέρονται στην παραπάνω σύμβαση ωε πράξεις Γενοκτονίας. Τα ντοκουμέντα που βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές βιβλιοθήκες αλλά κυρίως στα επίσημα αρχεία των διαφόρων κρατών αποκαλύπτουν τους σατανικούς στόχους των νεότουρκων και κεμαλικών.

Η ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα , που έληξε με τη συνθήκη του Λονδίνου στις 30 Μαΐου 1913, έγινε αφορμή αρχίσουν ανοιχτό πια τον πόλεμο. Σόλα τα τζάμια, τους καφενέδες, τις συγκεντρώσεις, βγάζαμε πύρινους λογούς. Κάνανε συλλαλητήρια. Υποχρέωναν τους Έλληνες να παίρνουν μέρος σ' αυτά, να γράφονται στους καταλόγους εισφορών για τον πόλεμο, για τις στρατιωτικές ανάγκες. Τους υποχρέωναν να πληρώνουν ένα μέρος από τα έξοδα που είχαν ανάγκη οι χήρες και τα ορφανά του πολέμου.

Η κατάσταση για τους Έλληνες του Πόντου, οι όποιοι αποτελούσαν την πιο συμπαγή εθνική ομάδα στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, αγένωτο όλο και πιο ανυπόφορη. Οι σποραδικές δολοφονίες άρχισαν να πληθαίνουν. Χωρικοί που πήγαιναν να δουλέψου στα χωράφια τους βρίσκονταν καθημερινά δολοφονημένοι. Οργανωμένες συμμορίες κατά τη διάρκεια της νύχτας λεηλατούσαν τις πόλεις και τα χωριά.

Το Πατριαρχείο, ανήμπορο πια να βοηθήσει, αναγκάστηκε σε ένδειξη πένθους να κλείσει στις 15 Μαΐου 1914 όλες τις εκκλησιές και τα σχολεία και να καταγγείλει στις Μεγάλες Δυνάμεις τους νέους διωγμούς. Δεν έτυχε όμως τίποτα, γιατί κηρύχτηκε ο Παγκόσμιος Πόλεμος, ο όποιος απλοποίησε κατά πολύ τα πράγματα. Η τουρκία πηρέ μέρος στον πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας.

Η Γερμάνια στην προσπάθεια της να πετύχει τους πολιτικοστρατηγικούς της στόχους στο νευραλγικό αυτό χώρο, δε δίστασε να θυσιάσει τους Χριστιανικούς λαούς της Ανατολής στο βωμό του παντουρκισμού. Ως ένα βαθμό είναι συνυπεύθυνη στις γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ελλήνων. Με τη συγκατάθεση της η τουρκία άρχισε τη στρατολόγηση των Χριστιανών στα τάγματα εργασίας, που στην πραγματικότητα ήταν τάγματα θανάτου.

Μετά τις εκτοπίσεις των αμάχων πληθυσμών και τις εξορίες κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, οι τούρκοι προχώρησαν στα επόμενα γενοκτονία τους μετρά που ήταν οι μαζικές πια εκτοπίσεις, δολοφονίες και καταστροφές χωρίων.

Ορισμένοι Γερμανοί, που δε συμφωνούσαν με την πολιτική της πατρίδας τους, άρχισαν να διαφωνούν και να καταγγέλλουν την αφανιστική πολιτική των νεότουρκων. Συγκεκριμένα στις 16 Ιουλίου 1916, ο Γερμανός πρόξενος της Αμισού Kuckhoff έγραφε στο Βερολίνο ότι: «από αξιόπιστες πήγες ολόκληρος ο Ελληνικός πληθυσμός της Σινώπης και της παραλιακής περιοχής της επαρχίας Κασταμονης έχει εξοριστεί. Εξορία όμως και εξολόθρευση είναι στα τουρκικά η ιδία έννοια, γιατί όποιος δε δολοφονήθηκε, πεθαίνει ως επί το πλείστον από τις αρρώστιες και την πείνα».

Με την εξαφάνιση των ανδρών πίστευαν οι νεότουρκοι πως το σχέδιο τους γινόταν ευκολότερο. Οι αποφάσεις του μουτεσαριφη Αμισού ραφετ-μπέη, ανησύχησαν και τον αυστριακό υποπρόξενο Kwiatkowski, ο όποιος στις 30 Νοεμβρίου 1916, ενημέρωσε τον Υπουργό Εξωτερικών της ΑυστρίαςBaron Burian τηλεγραφώντας την κατά λέξη συζήτηση που είχε στις 26 Νοεμβρίου με τον ραφετ-μπέη: «Τελικά με τους Έλληνες πρέπει να ξεκαθαρίσουμε όπως και με τους Αρμενίους... . Στις 28 Νοεμβρίου 1916 μου είπε ο ραφετ-μπέη: Πρέπει να τελειώνουμε με τους Έλληνες. Έστειλα σήμερα στα περίχωρα τάγματα για να σκοτώσουν πάνω στο δρόμο κάθε Έλληνα». Φοβάμαι, τονίζει στη συνεχεία του τηλεγραφήματος Kwiatkowski, την απέλαση ή την εξορία του συνολικού Ελληνικού πληθυσμού και την επανάληψη των περσινών παραδειγμάτων – εννοώντας τη γενοκτονία των Αρμένιων.

Ερευνώντας τους διωγμούς των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου, ο Γερμανός ιερωμένος J. Lepsius, που ασχολήθηκε όσο κάνεις άλλος αντικειμενικά – από ενοχή για το έθνος του, με την έρευνα της Γενοκτονίας των Αρμενίων, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι: «ο ανθελληνικός και αντιαερμνικος διωγμός είναι δυο φάσεις ενός και του αυτού «προγράμματος, της εξόντωσης του Χριστιανικού στοιχείου στην τουρκία».

Οι διαταγές που είχε δώσει ο μουτεσαριφης Αμισού ραφετ-μπέη για εξαφάνιση κάθε Ελληνικού στοιχείου από την περιφέρεια του, δεν άργησαν να φέρουν τα πρώτα δυσάρεστα αποτελέσματα για τον Ποντιακό Ελληνισμό. Οργανωμένες αμόρφωτες λαϊκές μάζες, καλλιεργημένες μονάχα με θρησκευτικό και σοβινιστικό φανατισμό σπέρναμε παντού θάνατο. Τα πρώτα τρομακτικά στοιχειά αυτής της βιβλικής καταστροφής, μας τα δίνει ο αυστριακός πρεσβευτής της Κωνσταντινούπολης Pallavicini: «31 Δεκεμβρίου 1916. 18 Ελληνικά χωριά κάηκαν εξ ολοκλήρου. 15 εν μέρει. 60 γυναίκες περίπου βιάστηκαν. Λεηλάτησαν ακόμη και εκκλησίες».

Στο ίδιο πνεύμα με τον Pallavicini, ο Γερμανός πρεσβευτής ανήσυχος για όσα συνέβαιναν στον Πόντο, ενημέρωνε τον αντικαγκελάριο Hollwes στο Βερολίνο τονίζοντας του ότι: «Ελληνικές προσφυγικές οικογένειες, οι περισσότερες γυναίκες και παιδιά, εξορίζονται από τα παράλια προς τη Σεβάστεια. Η ανάγκη είναι μεγάλη». «...Μέχρι τώρα δολοφονηθήκαν 250 αντάρτες. Αιχμάλωτους δεν κρατούν. 5 χωριά παραδόθηκαν σε στάχτη».

Στις συμβουλές των φιλιτουρκων πρεσβευτών προς τους νεότουρκους για πιο ανθρώπινη μεταχείριση των Ελλήνων υπηκόων τους, ο πρωτεργάτης της γενοκτονίας ταλάατ-μπέης, υπουργός των εσωτερικών απάντησε, όπως μας λέει ένας Αυστριακός πράκτορας στις 31 Ιανουαρίου 1917 με τους Αρμένιους.

Η κατάληψη της Τραπεζούντας από τους Ρώσους και η δημιουργία των Ελληνικών αντάρτικων ομάδων σωτηρίας, χρησίμευαν ως πρόσθετα προσχήματα, για να εξαφανίσουν ότι Ελληνικό απόμεινε: «Νήπια, κοράσια, λεχώ, έγκυοι, ασθενείς και γέροντες ωθούνται από τόπον εις τόπον, διανυκτερεύουσι κατά χιλιάδας εις χάνια, όπου διαμενούσιν άνευ άρτου ή άλλης τροφής... . Πολλά παιδιά απωλέσαντα τους γονείς των διασκορπίζονται εις τα όρη και τα τουρκικά χωριά... . Σκοπός όλων των φρικωδών τούτων γεγονότων είναι η εξόντωσης των εν τουρκία Ελλήνων, οίτινες οφείλουσι να εκλείψωσιν ως οι Αρμένιοι. Ήδη το εν τέταρτον του μετατοπισθέντος πληθυσμού υπέκυψαν εις τον θάνατον», μας πληροφορεί έκθεση του Ελληνικού υπουργείου εξωτερικών στις 29 Φεβρουαρίου 1917.

Ανάλογα εγκλήματα συνέβαιναν και σέλλες περιοχές του Πόντου. Ο Μητροπολίτης Νεοκαισάρειας πολύκαρπος στις 12 Νοεμβρίου 1918 με έκθεση του ενημέρωνε όλα τα Πατριαρχεία για τη θλιβερή κατάσταση του ποιμνίου του: «Κατά την εκδίωξη των εστιών των συνέβησαν και σφαγαί και βεβηλώσεις Ιερών Ναών, οίτινες ή μετεβλήθησαν εις στάβλους και αχυρώνας ή κατεστράφησαν. Το χείριστων πάντων είναι ότι υπό το πρόσχημα προστασίας των μικρών παιδιών και νεανίδων, τα επίσημα όργανα της κυβερνήσεως παραλαβόν όλην την μικράν νεολαίαν και αυτά έτι τα βρέφη, εκτουρκίσαντα δε αυτήν, την διατηρούσιν εισέτι εις τας τουρκικάς σχολάς της Σεβάστειας».

Σα να μην φτάνανε τόσα δεινά, εξορίες, εκτοπισμοί, βιασμοί ,βασανιστήρια, λεηλασίες, δολοφονίες, προστέθηκε για μια ακόμα φορά το φοβερότερο απ' όλα, ο εξισλαμισμός των Χριστιανών: «Αι εξισλαμίσεις είναι άπυροι, διότι οι τούρκοι εκμεταλλευόμενοι την πενία, το ρίγος, την πείνα και την απόγνωση των ταλαίπωρων Χριστιανών, ατίμαζαν αντί 100 δραμιού άρτου τας δεκαετείς θυγατέρας και τέκνα των δύστυχων του Θεού πλασμάτων και εξισλάμιζαν αντί πινακίου φακής τους λιμώττοντας».

Καλύτερη τύχη δεν είχαν οι Πόντιοι των περιοχών Τρίπολης, Κερασούντος, Πουλαντζάκης και Κοτυώρων. Στην Τρίπολη από τους 2.500 Έλληνες, απόμειναν μονάχα 200 άτομα και στην Κερασούντα από τους 14.000 μονάχα 4.000. Σκηνες φρίκης περιγράφονται στα δελτία πληροφοριών του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο κουτσός Δήμαρχος της Κερασούντος, ο αγράμματος βαρκάρης τοπάλ οσμάν δεν άφηνε τίποτα όρθιο. Περιπτώσεις τρέλας από φόβο εμφανίστηκαν ανάμεσα στους Χριστιανούς της Κερασούντας που τους έκλεισε στο Ελληνικό σχολειό, στο ξενοδοχείο Belle-Vue και σένα μεγάλο κτίριο με πρόθεση να τους σκοτώσει όλους.

Η δεύτερη και συστηματικότερη περίοδος των διωγμών στον Πόντο άρχισε μετά τον Μάϊο του 1919. Κάτω από την καθοδήγηση του μουσταφά κεμάλ, Βρετανοί ναυτικοί παρατηρητές ανάφεραν ότι το 80% της τουρκικής τοπικής χωροφυλακής σχηματίστηκε από την τάξη των ληστών, των τσέτιδων, τα εγκλήματα των οποίων παραγράφτηκαν. Ο μουσταφά κεμάλ και οι οπαδοί του ήταν αρχηγοί του συστήματος και ως πρότυπο τους είχαν τον ταλάατ-πασά του 1915.

Στις 20 Μαΐου του 1919 ο Αρχιμανδρίτης Τραπεζούντας Πανάρετος με ακριβή στατιστικά στοιχειά του Χριστιανικού πληθυσμού του Πόντου, αποκάλυπτε στο Συνταγματάρχη Κατεχάκη το μέγεθος της ως τότε βαρβαρότητες των τούρκων: «Η επαρχία Αμάσειας είχε προ του πολέμου 136.768 Ελληνικό πληθυσμό. Εκ του ολικού αριθμού 73.375 του πληθυσμού μετατοπίστηκαν ή ξορισθήκαν, εκ των οποίων το 70% απέθαναν εν τη εξορία, μόλις δε το 30% επανήλθαν... . Εκ των 25.000 εξορισμένων της επαρχίας Νεοκαισάρειας εκ μεν των χωρικών εσώθησαν μόλις το 6%... . ΕΚ ΔΕ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ 35%... η επαρχία Κολωνίας εξ ολοκλήρου κατεστράφη. Όλα τα χωριά αυτής ερημώθηκαν, ελάχιστοι ομογενείς σώζονται εν Νικοπολει... . Η επαρχία Χαλδειας-Κερασουντας είχε... ολικό Ελληνικών πληθυσμών 167.470. Εκ τούτων 45.000 περίπου εξαναγκασθήκαν κατά τον χρόνο ανακατοχής να κατάφυγωσιν εις Ρωσσιαν, άνω δε των 90.000 μετατοπίστηκαν και εξορισθησαν εις τα βάθη της Μικράς Ασίας. Εκ των εξορισμένων 805 απέθαναν εκ πεινάς, εκ των διωγμών, των δεινοπαθημάτων και των δαρμών... . Εκ των 72 Ελληνικών χωριών του τμήματος Κερασούντος ουδέν σώζεται...». Ανάλογος αριθμός στατιστικών πινάκων δίνεται και για τις άλλες περιοχές του Πόντου.

Δια κάθε ενδεχόμενο προς τέλεια εξασφάλιση της κυριαρχίας και ισχύος του ο μουσταφά κεμάλ ίδρυσε τα δικαστήρια της ανεξαρτησίας, εξέδωσε τους περί προδοσίας κατά της πατρίδας νομούς, και με αυτά τα μέσα έθεσε προ των ομμάτων του λάου τις απαίσιες μορφές, και την θεά της αγχόνης, του τουφεκισμού και της καταστροφής, ο δε λαός διατελεί πάντοτε περίτρομος υπό τον φόβο του θανάτου, της πυρπόλησης και αρπαγής της περιουσίας του.

Στην πόλη της Αμάσειας το κεμαλικό καθεστώς επιλεγεί να στήσει τα έκτακτα στρατοδικεία, τα περιβόητα αυτά Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας. Με στημένο κατηγορητήριο ότι «όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά, προσπάθησαν να ιδρύσουν ανεξάρτητο κράτος, αποσπώντας μέγα μέρος από την αυτοκρατορία και συγκεκριμένα, από Ρώσικων συνόρων μέχρι Σινώπης», δικάζονται χωρίς να τηρηθούν τα τυπικά προσχήματα και καταδικάζονται εις θάνατον με κρεμάλα την 7 Σεπτεμβρίου 1921, 69 παρόντες και 15 έρημη, το άνθος της Ποντιακής διανόησης.

Η δική αυτή με πρόεδρο τον πρώην δικηγόρο και βουλευτή Σαμψούντας εμίν-μπέη, σκοπό είχε να αφανίσει τα πιο αξιόλογα στοιχειά της Ποντιακής κοινότητας και να εκφοβίσει τους υπόλοιπους. Με την δική αυτή θέλησαν να δώσουν νομιμοφάνεια στα εγκλήματα που είχαν ήδη διαπραχτεί σε βάρος χιλιάδων άμαχων.

Οι σφαγές στη Μερζιφουντα στο τέλος Ιουλίου του 1921, οφείλονταν στον περιβόητο οσμάν-αγά, δήμαρχο Κερασούντας και έναν διοικητή του κεμαλικού στρατού, που ευθύνεται επίσης για τον μεγάλο αριθμό των χειρότερων φρικαλεοτήτων στην περιοχή του Πόντου.

Οι πληροφορίες για την γενοκτονία που διαπράχτηκε στη Μεριζόμουνα είναι παρμένες από τον Άρμενο-ελληνικό τομέα της Βρετανικής αποστολής στην Κωνσταντινούπολη. Τις μετέφερε ο Sir H. Rum bold στις 22-10-1921. Ακόμη μια πιο ανεξάρτητη μαρτυρία γράφτηκε από τον K. Hosford, ο όποιος ήταν μέλος της βοήθειας Εγγύς Ανατολής και Αμερικής.

Η έκθεση του K. Hosford, που είναι εξαιρετικά λεπτομερής και γραμμένη με ήπιο και κριτικό πνεύμα, δημιουργεί όσους τη διαβάζουν προσεκτικά μια εικόνα συνεχούς τρόμου. Στη Μερφιζουντα ο τοπαλ-οσμάν συγκέντρωσε σε τρία κτίρια όσο περισσότερους Χριστιανούς γινόταν. Αυτά ήταν η φυλακή, το Γαλλικό σχολειό αρρένων και ένα σπίτι που ονομαζόταν «το κόκκινο σπίτι». Αυτοί που συγκεντρώθηκαν στο κόκκινο σπίτι ήταν κυρίως νέες κοπέλες που είχαν όλες βιαστεί. Μερικές από αυτές τις πέρανε μαζί τους οι τσέτες, όταν φύγανε στις 27 Ιουλίου από την Μερζιφουντα.

Μετά την αναχώρηση των τσέτεδων, το απόγευμα της τέταρτης, η λεηλασία συνεχιζόταν όλη τη εβδομάδα από τούρκους της πόλης και χωρικούς. Πήραν ότι άξιζε να παρθεί, ως και τις πόρτες και τα παράθυρα από τα σπίτια. Την πέμπτη και παρασκευή, μέσα σε βαγόνια νεκροί μεταφέρονταν έξω από την πόλη και θάβονταν σε πέντε λάκκους με θεά τον Αμερικανικό χώρο, που απείχε μισό περίπου μίλι απόσταση. Η κυρία Anthony, μέλος της βοήθειας εγγύς ανατολής, μπορούσε να δει «το τράβηγμα των φορτίων των πτωμάτων και το θάψιμο τους σε λάκκους δια μέσου της κοιλάδας των σπιτιών μας». Νομίζει πως μερικοί άπαυτους που θαφτήκαν δεν ήταν εντελώς νεκροί.«Με κιάλια ήταν δυνατόν να δει κάνεις τραυματισμένους να πετάγονται στους λάκκους και να θάβονται με τους νεκρούς. Ο K. Hasford περιληπτικά αναφέρει τα αποτελέσματα αυτών των σφαγών:

«Σε καμία περίπτωση δεν υπήρχε διάφορα στη μεταχείριση ανάμεσα στους Έλληνες και Αρμένιους. Από τον Ελληνικό πληθυσμό των 2.000 με 2.500 ανθρώπων σχεδόν όλοι οι άνδρες σκοτώθηκαν». Η πληροφορία αυτή διασταυρώνεται και από άλλες εκθέσεις του Foreign Office.

Από τις γυναίκες, τους γέρους και τα παιδιά, συνολικά σκοτώθηκαν γύρω στους 700. Όλοι οι Έλληνες εκτοπίστηκαν. Έμειναν περίπου 700 Αρμένιοι στην πόλη μαζί με 20 ή 30 άνδρες. Κάθε Χριστιανικό σπίτι λεηλατήθηκε και 400 σπίτια κάηκαν. Σε σύνολο 2.000 ατόμων, οι νεκροί ήταν περίπου 1.200.

Τα εγκλήματα των τούρκων προξένησαν φοβερή εντύπωση, κατά την εφημερίδα Telegraph(17-5-1922), και στην Ουκρανική αποστολή που πέρασε μέσα από την Σαμψούντα για να πάει στην Άγκυρα και να υπογράψει τη Σοβιετο-κεμαλική συνθήκη φιλίας και συνεργασίας: «Οι φοβερές σκηνές που διαδραματίστηκαν μέσα και γύρω από εκείνη την πόλη», γραφεί ο διπλωματικός ανταποκριτής, «γίνανε αίτια να διαμαρτυρηθεί η Ουκρανική αποστολή στις φιλικές τους κεφαλικές αρχές για τις βιαιοπραγίες, το στρώσιμο των δρόμων με τα πτώματα των ανδρών, γυναικών και παιδιών που πολλά από αυτά φέρναμε και σημάδια βιασμού».

Oι αποκαλύψεις αυτές επιβεβαιώνονται και από τις γραπτές μαρτυρίες του αρχηγού της Ουκρανικής αποστολής στρατηγού M. Frunze, που δημοσιευτήκαν στην εφημερίδα Kommunist της Ουκρανίας από τις 6 Νοεμβρίου του 1921 για αρκετές μέρες με τον τίτλο «αναμνήσεις από την τουρκία». «Από τους 200.000 Έλληνες που ζεύσανε στη Σαμψούντα, τη Σινώπη και την Αμάσεια, ελάχιστοι αντάρτες μόνο εμείνανε που περιφέρονταν στα βουνά. Σχεδόν το σύνολο των ηλικιωμένων, των γυναικών και των παιδιών εξορίστηκαν σε άλλες περιοχές της χώρας, όπως στο Ντιγιαρμπακίρ, το Χαρπούτ, την Κόνια κ.α. κάτω από πολύ άσχημες συνθήκες... . Έμαθα ότι οι τσέτες του οσμάν-αγά σπείρανε τον πανικό στην πόλη Χάβζα. Κάψανε, βιαιοπράγησαν, σκότωσαν όλους τους Έλληνες και Αρμένιους που βρεθήκαν μπροστά τους, γκρέμισαν όλες τις γέφυρες... . Σε κάθε πλευρά υπήρχαν σημάδια γκρεμίσματος. Η διαδρομή από την πόλη Καβάκ προς το πέρασμα Χατζηλάρ θα μείνει για πάντα στην μνήμη μου, όσο θα ζω. Σε απόσταση 30χιλ. συναντούσαμε συνεχεία πτώματα. Μόνο εγώ, μέτρησα 58. Τα περισσότερα φεράνε σημάδια καταπίεσης και βιαιοπραγιών. Σένα σημείο συνάντησα το πτώμα μιας ωραίας κοπέλας. Της είχαν κόψει το κεφάλι και το τοποθέτησαν κοντά στο χέρι της. Σε κάποιο άλλο σημείο υπήρχε το πτώμα μιας άλλης ωραίας κοπέλας, 7-8 χρονών, με κίτρινα μαλλιά, με γυμνά πόδια. Φορούσε μονάχα ένα παλιό πουκάμισο. Παρότι καταλάβαμε το κοριτσάκι καθώς έκλαιγε, έχωσε το πρόσωπο του στο χώμα, δολοφονημένο από το κάρφωμα της λόγχης του φαντάρου».

Τα αρχεία του Foreign Office αλλά και τα Ελληνικά αρχεία του υπουργείου εξωτερικών μας δίνουν μια γενική στατιστική περιγραφή των θυμάτων του Πόντου αλλά και της καταστροφής του γεωγραφικού χώρου. Από την στατιστική αυτή έκθεση φαίνεται ότι 815 επιτυχημένες κοινότητες έχουν καταστραφεί ολοκληρωτικά . Όλα τα Ελληνικά χωριά με τις 1.134 εκκλησίες τους και τα 960 σχολεία λεηλατήθηκαν και κάηκαν. Περιούσιες αποκτημένες ύστερα από 500 χρόνια σκληρής δουλειάς πάρθηκαν και ο πληθυσμός 303.238 ατόμων ως το 1922 εξολοθρεύτηκε από τη φωτιά και το ατσάλι.

Οι εκθέσεις των ανέκδοτων αρχείων των υπουργείων εξωτερικών για το δράμα του Ποντιακού Ελληνισμού δεν έχουν τελειωμό. Συνολικά ως την αναγκαστική ανταλλαγή πάνω από 350.000 πόντιοι βρήκαν οικτρό θάνατο από τους νεότουρκους στις πόλεις και τα χωριά, στις χαράδρες και τα βουνά, στις εξορίες και τις φύλακες.

Και τίθεται τώρα το ερώτημα: Έχουμε το δικαίωμα να συγχωρήσουμε με μια μονοκοντυλιά τους τούρκους που δείξανε τόση μεγάλη περιφρόνηση στις αρχές του ανθρωπισμού θάβοντας τη ιστορία; Βοηθάμε έτσι την ανθρωπότητα να βρει το δρόμο της;

Η γενοκτονική ενοχή της τουρκιάς συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Το διεθνές έγκλημα της τουρκιάς είναι κατ' εξακολούθηση, είναι διάρκειας. Ξεκίνησε με τους Αρμένιους, συνέχισε με τους Έλληνες. Στην κεφαλική περίοδο εξαφάνισε τις μικρές Χριστιανικές και μουσουλμανικές εθνότητες (Άραβες, Λάζους, Κιρκάσιους, Τσερκέζους, Κιζιλπάσηδες, Γεζίτες Ασσύριους, Αλεβήδες, Γεωργιανούς). Το 1974 τους Έλληνες της βόρειας Κύπρου και σήμερα τους Κούρδους, τον αρχαίο λαό των Καρδούχων του Ξενοφώντα, που ζητούν στοιχειώδη εθνικά και ανθρωπινά δικαιώματα. Αύριο δεν ξέρουμε ποιον. Και αυτό, γιατί μέχρι σήμερα δεν κλήθηκε από κανένα Διεθνή Οργανισμό ν' απολογηθεί για τα εγκλήματα της. Στο σημείο αυτό είναι συνένοχη και η ιδία η διεθνής κοινότητα που ανέχεται ή και εν μέρει αποσιωπά το διεθνές έγκλημα.

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

Οι συνέπειες της γενοκτονίας για τον Ελληνισμό και τους Πόντιους καθώς εκτείνονται σε πολλά επίπεδα δεν είναι εύκολο να απαριθμηθούν. Εστίες ζωντανής παρουσίας τριών χιλιάδων πόνων χάθηκαν. Κοινότητες και κοινωνίες που διαμόρφωσαν ήθη, άξιες, πολιτισμό και διακρίθηκαν στον οικονομικό και πνευματικό τομέα καταστράφηκαν. Ένας λαός ξεριζώθηκε. Άφησε πίσω του 350.000 αγαπημένους νεκρούς, αθώα θύματα του μουσταφά κεμάλ, τα οστά των προγονών, τα σπίτια του, τις εκκλησίες, τα μνημεία του. Πήρε μαζί του μνήμες, παραδόσεις, τον πόνο της πατρίδας, την πικρά της προσφυγιάς, τη φρίκη της σφαγής. Εξαθλιωμένος και ενδεής έφτασε στα έσχατα όρια της βιολογικής και πνευματικής του αντοχής. Πώς να αποτιμηθεί ο πόνος και τα βάσανα; Πώς να αποτιμηθούν οι απώλειες σε ανθρώπους όταν μάλιστα προέρχονται από ένα από τα πιο γνήσια, ηρωικά, σθεναρά και δημιουργικά κομμάτια του γένους μας;

Η ιστορική συνεχεία διακόπηκε βάναυσα. Ο πολιτισμός των Ποντίων δέχτηκε καίριο πλήγμα. Στην έξοδο τους προς την Ελλάδα τη Ρωσία ή άλλου όπου γης (έξοδο που δεν τελείωσε ακόμη) συντηρούν την πολιτισμική τους ταυτότητα όμως για πόσο; Ο πολιτισμός γεννιέται μέσα στο περιβάλλον που τον δημιουργεί και είναι άρρηκτα δεμένος μ' αυτόν. Με την γενοκτονία αποκόπηκε από το χώρο του και καθώς καμία μεριμνά δεν έχει προβλεφτεί ώστε αυτή η ιδιαίτερη φυσιογνωμία των ποντίων να διατηρηθεί, μοιραία θα σβήσει, Πόσοι μιλούν π.χ. σήμερα την Ποντιακή την πλησιέστερη προς την αρχαία ιωνική ζώσα διάλεκτο; Τα αρχιτεκτονικά μνημεία, οι ναοί, τα μοναστήρια του Πόντου καταρρέουν και ασυντήρητα και εγκαταλειμμένα.

Η υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών (με βάση το θρήσκευμα) της Συνθήκης της Λωζάννης το 1923 ανάγκασε και τους τελευταίους εναπομείναντες Χριστιανούς του Πόντου να εγκαταλείψουν το πατρογονικά τους εδάφη. Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες άλλοι ήρθαν στην Ελλάδα, άλλοι διέφυγαν στη Ρωσία άλλοι σε τρίτες χώρες. Έτσι η διασπορά των Ποντίων είναι σήμερα αξιοθαύμαστη, βρίσκονται σχεδόν σε κάθε γωνία του πλανήτη. Στα βάθη της Ασίας, εκτοπισμένοι από τον Στάλιν ιδρύσαν νέες εστίες. Από εκεί τα τελευταία 10 χρόνια παίρνουν ξανά το δρόμο της φυγής για την Ελλάδα αυτή τη φορά εξαναγκασμένοι από τις συνθήκες που επικρατούν. Στη χωρά μας ζουν περιθωριοποιημένοι, απομονωμένοι ενώ υφίστανται απερίγραπτες ταλαιπωρίες στην προσπάθεια τους να ενταθούν. Η λοιπή Ελληνική κοινωνία καθώς ελάχιστα γνωρίζει γι' αυτούς τους αντιμετωπίζει καχύποπτα και δεν τους κατανοεί.

Μετά από την ανταλλαγή του 1923 στον Πόντο παρέμειναν οι εξισλαμισμένοι (κάτω από τη βία στη συντριπτική πλειοψηφία τους) Έλληνες. Το δράμα αυτών των ανθρώπων που σήμερα εκτιμάται πως αριθμούν εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές είναι ένα άλλο πολύ σοβαρό κεφάλαιο. «Εμάς γιατί φύγατε και μας ξεχάσατε;» Είναι το παράπονο τους. Όλοι έχουν τουρκικά ονοματεπώνυμα ενώ μεγάλος αριθμός συνεχίζει να μιλά την Ποντική διάλεκτο. Άγνωστος αριθμός από αυτούς είναι σύμφωνα με μαρτυρίες κρυπτοχριστιανοί.

Σχεδόν ένα αιώνα μετά τη γενοκτονία οι Πόντιοι ακόμα περιμένουν δικαίωση για όσα υπέστησαν. Η ιστορία τους δεν υπάρχει στα σχολικά εγχειρίδια εκτός από μικρές αναφορές. Η διεθνής κοινότητα δεν έχει αναγνωρίσει ακόμα παρά τις προσπάθειες που έγιναν την Ποντιακή γενοκτονία. Έτσι σε καμία έκφραση συγγνώμης προς τα θύματα του δεν έχει υποχρεωθεί το τουρκικό κράτος όπως έκαναν π.χ. οι Γερμανοί.

Κάνεις δεν μπορεί να αναιρέσει από κανένα λαό το δικαίωμα του στη Μνήμη, το αίτημα για δικαίωση και σεβασμό.

Η 19η Μαΐου ημέρα Μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας, αποτελεί ορόσημο στον αγώνα γι' αυτή τη δικαίωση τόσο για τους Ποντίους όσο και για όλους τους Έλληνες.

Χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από ειδικά για τη Γενοκτονία έντυπα της «Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματίων Νότιας Ελλάδας».

Θερμές ευχαριστίες στη καλή μου φίλη Σ. Β.-Α. ποντία 3ης γενεάς, για την πολύτιμη βοήθεια της. - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Γράφει ο Νίκος Λυγερός*

Για να αποφύγει τις κατηγορίες το τουρκικό καθεστώς, που τόσα χρόνια μιλούσε αποκλειστικά για την επαναστατική δράση του Κεμάλ, έχει αρχίσει να μιλά γενικότερα με έναν νέο-οθωμανικό τρόπο. Πολύ απλά προσπαθεί να μας πείσει ότι ο Κεμάλ ακόμα κι αν είναι μια σημαντική προσωπικότητα για τους περισσότερους στο κράτος του, αποτελεί ιστορικά μια παρένθεση, ακόμα κι αν άλλαξε τον τρόπο γραφής.

Με αυτήν τη μέθοδο το κράτος αποφεύγει τις γενικές κριτικές, αφού πολλές επικεντρώνονται για το θέμα της Γενοκτονίας πάνω στον Κεμάλ. Και όλα αυτά γίνονται γιατί θεωρούμε ότι όλα έγιναν το 1915. Η επίσημη ιστοριογραφία της Τουρκίας έχει επιλέξει να γεννηθεί ο Κεμάλ στις 19 Μαΐου, ενώ είχαμε μόνο μια περίοδο από τον Δεκέμβριο 1880 έως Μάιο 1881 για να συμπίπτει με τις 19 Μαΐου 1919, όπου άρχισε ο πόλεμος της τουρκικής ανεξαρτησίας.

Η περίοδος της Τριάδας Γενοκτονιών αρχίζει το 1894 με τη δράση του Κόκκινου Σουλτάνου, συνεχίζει με τους Νεότουρκους και τελειώνει το 1923 με τον Κεμάλ και τη Συνθήκη της Λωζάννης. Ο Κεμάλ ασκούσε κρυφά κριτικές εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και δεν πίστεψε στην επανάσταση των Νεότουρκων την άνοιξη του 1908. Με άλλα λόγια δεν αποτελούσε μια συνέχεια και μάλιστα γι' αυτόν τον λόγο είναι μια αλλαγή φάσης για το κράτος.

Άρα μόνο για τη Γενοκτονία βλέπουμε μια σκυταλοδρομία. Είναι, λοιπόν, εύκολο να μπει σε μια ιστορική παρένθεση. Μόνο που η Γενοκτονία δεν μπορεί να εγκλωβιστεί σε αυτή, γιατί ξεχειλίζει από παντού.

*Ο Νίκος Λυγερός είναι Έλληνας μαθηματικός, συγγραφέας, ποιητής, ζωγράφος, σκηνοθέτης, ασχολείται με τη μουσική, την κοινωνιολογία, την οικονομία, την αρχαιολογία, το μάνατζμεντ και τη στρατηγική. Είναι ειδικός σύμβουλος στη Σχολή Εθνικής Άμυνας, τη Σχολή Πολεμικής Αεροπορίας, την Αστυνομική Ακαδημία, τη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας, τη Σχολή Στρατολογικού. Είναι επίσης διερμηνέας-μεταφραστής στα Γαλλικά δικαστήρια. 

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ο βουλευτής Ξάνθης του ΣΥΡΙΖΑ Ζεϊμπέκ Χουσεΐν έγραψε ένα μήνυμα - ύμνο στο προφίλ του στο facebook για τον Κεμάλ Ατατούρκ, με αφορμή την επέτειο θανάτου (10 Νοεμβρίου του 1938) του Σφαγέα του Ελληνισμού. Συγκεκριμένα σε έναν από τους δύο λογαριασμούς που διατηρεί στη σελίδα κοινωνικής δικτύωσης, ανέφερε χαρακτηριστικά...

1 zeybek-minima

Το μήνυμα του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, μετέφρασε η ιστοσελίδα tourkikanea.gr:

"Εάν ακόμη και 76 χρόνια αργότερα οι ιδέες του φωτίζουν τον δρόμο μας, επίσης εάν προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε τις επιθυμίες του και εάν για να προοδεύσουμε και να μπορέσουμε να φθάσουμε το επίπεδο των σύγχρονων πολιτισμών, ακολουθούμε δρόμο υπό το φως του, τότε η 10η Νοεμβρίου δεν είναι η επέτειος θανάτου του Ατατούρκ, αλλά η μέρα που κρατάμε τις επαναστάσεις του στις καρδιές μας".

Χουσείν Ζεϊμπέκ 10/11/2014

Αν ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί πως ο δρόμος της προόδου που οδηγεί στο σύγχρονο πολιτισμό, είναι ο δρόμος που χάραξε ο Κεμάλ Ατατούρκ, τότε κάθε σχόλιο είναι περιττό... Να τον χαίρονται...

1 xousein-zeibek

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθήστε μας στο twitter