Write on Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017 Κατηγορία ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Αλεξ. Δημητριάδης - Συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής

Πολλοί έχουν γράψει για την Μικρασιατική Καταστροφή...
Άλλοι έγραψαν καθαρά ιστορικά-τεχνοκρατικά, άλλοι με γλαφυρό τρόπό και άλλοι επηρεασμένοι από την ιδεοπολιτική τους τοποθέτηση.

ΚΑΠΟΙΟΙ... όπως οι Ελληνόφωνοι Κομμουνιστές παραδέχθηκαν ότι χάρηκαν (!!!) με την Ήττα του Ελληνικού Στρατού, διότι απεχθάνονταν την ιδέα της δημιουργίας μιάς Μεγάλης και Κραταιάς Ελλάδας - ίσως επειδή κάτι τέτοιο θα ήταν η ταφόπλακα στα οράματά τους για ανεξάρτητη Μακεδονία (των Σλάβων) και Θράκη (των Τούρκων) ... Αλλά είπαμε: απλά "ελληνόφωνοι" !!!

ΚΑΠΟΙΟΙ... άλλοι "Ηρακλείς" του Στέμματος διαλαλούσαν ότι η Μικρασιατική Εκστρατεία ήταν μια αποτυχία που κινδύνευε να βουλιάξει και την "παλαιά" λεγόμενη Ελλάδα, καθυβρίζοντας τον Μεταξά που δεν είχε δεχθεί να αναλάβει την Αρχιστρατηγία ως "νάνο Στρατηγό" και αναρτώντας άρθρα όπως το "Οίκαδε" και τους "Πομερανους", που βέβαια εκείνη την στιγμή έμοιαζαν ως πισώπλατη μαχαιριά στο ηθικό του καταπονημένου Ελληνικού Στρατεύματος...

ΚΑΠΟΙΟΙ... άλλοι που είχαν ξεκινήσει αυτήν την εκστρατεία στην Μικρά Ασία, αντί με το τέλος του Α' ΠΠ να πιέσουν για την εξασφάλιση της Κωνσταντινούπολης, των Στενών, της Βορ.Ηπείρου και του Πόντου, και αφού καθυπόταξαν τα οράματά τους στα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των Άγγλων για έλεγχο της σιδηροδρομικής γραμμής Σμύρνης-Ιρακ-Ιραν, σφυρούσαν αδιάφορα μπροστά στην λαίλαπα που ερχόταν...και που σίγουρα θα κατέστρεφε τα πάντα!

Όμως η Μικρασιατική Εκστρατεία που κατέληξε στην Καταστροφή της Σμύρνης από τους Τούρκους του οραματιστή Μουσταφά Κεμάλ, που με δικτατορικό τρόπο κυβερνούσε ένα υποτυπώδες κράτος "υπό προθεσμίαν", αποτελούμενο από έναν αγράμματο και παντελώς απολίτιστο λαό, δεν ήταν μια "χαμένη υπόθεση" όπως κάποιοι θέλουν να την παρουσιάζουν.

Με όλα τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν εξ αιτίας της ανόητης Προέλασης του Σαγγαρίου και την αναδίπλωση μετά την Μάχη προ του Πολατλή (46 χλμ απο την Αγκυρα), η Μικρά Ασία μπορούσε να κρατηθεί. Να κρατηθεί και το Αιγαίο να συνέχιζε να είναι "Ελληνική λίμνη". Πως;
- Με το να οχυρωνόμασταν στα όρια της Συνθήκης των Σεβρών, που μετά την πολιτική Μεταβολή στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 1920 άρχισε να αποδυναμώνεται μέχρι που "ξέφτισε" τελείως. 'Επρεπε ως Έθνος να επιμείνουμε στην εφαρμογή της Συνθήκης, που δημιουργούσε την Μεγάλη Ελλάδα. Και να την υπερασπιστούμε.

Μπορούσε κάλλιστα το καθεστώς αντί να διατάξει προέλαση προς Σαγγάριο, να επικεντρώσει την προσοχή του, με δεδομένη την αρνητική στάση των Συμμάχων που πλέον είχαν για "σύμμαχο" τον μέχρι πριν εχθρό τους στον "Μεγάλο Πόλεμο" τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Α', στην οχύρωση των ορίων της Συνθήκης και την εθελοντική κατάταξη στον Ελληνικό Στρατό των Μικρασιατών να την καταστήσει υποχρεωτική, ώστε οι ίδιοι οι Μικρασιατες σε μεγάλο βαθμό να είναι αυτοί που θα φρουρούσαν τον τόπο τους.
Ο ίδιος ο Μεταξάς, Επιτελική φυσιογνωμία των Βαλκανικών Πολέμων, στο ημερολόγιο του αναφερόμενος στην συνάντηση που είχε με τον Γούναρη και τον Στράτο (ημερολ. σελ.91), τονίζει στους συνομιλητές του ότι με μερικές Μεραρχίες θα μπορούσαν να κρατήσουν αυτήν την γραμμή.
Εκείνοι δεν πείσθηκαν και προτίμησαν παρά τις προεκλογικές τους υποσχέσεις προς τον Ελληνικό Λαό για τερματισμό του Πολέμου, να προελάσουν προς την "Κόκκινη Μηλιά"!

Ο ίδιος ο Βασιλιάς απαντώντας στον Αρχιεπίσκοπο Σμύρνης Χρυσόστομο, έδειξε την αντίθεσή του σε αυτήν την Εκστρατεία. Ο Αρχιστράτηγος Παπούλας, τίμιος και πιστός Στρατιώτης, προτίμησε αντί την ρήξη με την Πολιτική Ηγεσία, να φανεί νομιμόφρων.
Και ο Στρατός ξεκίνησε για την "κόκκινη μηλιά" πέφτοντας στην παγίδα του Κεμάλ.
Επιμηκύνοντας τις γραμμές ανεφοδιασμού σε έδαφος που δεν υπήρχε καν ελληνικό ρουθούνι, επέτρεψε τα σαμποτάζ, τον κακό εφοδιασμό της πρώτης γραμμής που οδήγησε στα γνωστά αποτελέσματα.

Επίσης ήταν ολοφάνερο ότι πλέον ο Τούρκος είχε επιλογές. Ας υποθέσουμε ότι καταλαμβάναμε την Άγκυρα, ο Κεμάλ είχε κάθε πολυτέλεια να μεταφέρει την πρωτεύουσα του στην Σεβάστεια (Σιβάς). Τι θα κάναμε τότε; Νέα εκστρατεία κατά της Σεβάστειας; Με τι Στρατό; Με ποιά Διοικητική μέριμνα; Με ποιούς συμμάχους; Ήδη οι Ιταλοί και οι Γάλλοι τελείως ξεδιάντροπα, είχαν ταχθεί με τον Κεμάλ, ξεχνώντας τους ποταμούς αίματος που έχυσε η Ελλάς "δι' υπόθεσίν των". Την ίδια στιγμή οι Αμερικάνοι είχαν αποχωρήσει από το Ευρωπαϊκό σκηνικό, οι δε Μπολσεβίκοι δεν ξέχασαν ποτέ την Εκστρατεία στην Ουκρανία κατά της Επανάστασής τους, όπου συμμετείχε και Ελληνικό Σώμα Στρατού. Έτσι έμεναν οι Άγγλοι να ψελλίζουν μερικά παρηγορητικά λόγια ...αλλά μέχρι εκεί! Τίποτα ουσιώδες. Καμμιά ουσιαστική παρέμβαση - καμμιά βοήθεια...
Και ταυτόχρονα η Εκστρατεία στον Σαγγάριο, έδωσε στους Τούρκους την αίσθηση ότι ο αγώνας τους πλέον είναι απελευθερωτικός. Γιατί μάχονταν πλέον σε εδάφη αμιγώς μουσουλμανικά, δηλαδή κατά τον Κεμάλ ...τουρκικά!

Και ενώ πρώτα αποδέχονταν για την Σμύρνη, το Αϊδίνι, το Αϊβαλί, την Πέργαμο, την Προύσσα, την Φιλαδέλφεια ότι έτσι ήθελε το "κισμέτ", να γυρίσουν δηλαδή οι "γκιαούρηδες" στα μέρη τους, ξαφνικά αναθάρρησαν ότι "μπορούν να πάρουν την Γκιαούρ Ιζμίρ από τα χέρια των γκιαούρηδων"!
Και τότε δόθηκε το σύνθημα "Ντογρού Γκιαούρ Ισμίρ 'τα" (Ευθεία στην "Απιστη Σμύρνη" ή Κατά της Σμύρνης των απίστων)!
Ούτε ο ίδιος ο Κεμάλ δεν το πίστευε ότι ο Ελληνικός Στρατός διαβρώθηκε τόσο πολύ εσωτερικά από την πολιτικοποίηση, το βόλεμα, την προσμονή της επιστροφής των οπλιτών - που κάποιοι από αυτούς πολεμούσαν ήδη 10 χρόνια - στην πόλη και το χωριό τους. Το "νόστιμο ήμαρ"...

Και η Στρατιά Μικράς Ασίας με λίγες εξαιρέσεις ...κατέρρευσε. Με έναν εμμονικό Αρχιστράτηγο που ακόμα δεν είχε εξοικειωθεί με το Στράτευμα που διοικούσε (!!!) και ανώτατους Αξιωματικούς που αποδείχθηκαν τελείως ανίκανοι στο πεδίο της μάχης. Ηταν φυσικό επακόλουθο...
Όμως η ανακατάληψη των εδαφών που η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε χάσει, δεν ήταν αρκετή για τον Κεμάλ. Αυτός ο διορατικός μέθυσος, που έγινε ίνδαλμα των απανταχού Τούρκων, ήξερε ότι αν ο Έλληνας δεν ξεριζωθεί από τα εδάφη του, ακόμα και υπόδουλος όπως πολλούς αιώνες πριν, πάλι θα κινδύνευε μια μέρα να σηκώσει κεφάλι...
Και αποφάσισε. Γενοκτονία.

Και γενοκτονία, το προσφιλές σπορ των Τούρκων έλαβε χώρα εκεί στα τέλη του Αυγούστου του '22 στα παράλια της Μικράς Ασίας.
Μιάς γενοκτονίας με τέτοια έκταση και σαδισμό, που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από αυτήν που γεύτηκαν οι Αρμένιοι πριν από επτά χρόνια...
Είναι σαφές ότι πολλοί προσπαθούν να προβλέψουν τι θα γινόταν "αν"!
​Αλλά με "αν" δεν γράφεται η Ιστορία. Η Ιστορία είναι η καταγραφή της πραγματικότητας.
Αν μετά την Καταστροφή χτυπούσε η Στρατιά του Εβρου....
Αν πριν την Καταστροφή είχε οργανωθεί η Μικρασιατική Αμυνα....
Αν ο Πρίγκηπας Ανδρέας δεν έκανε του κεφαλιού του κατά την επίθεση στην Άγκυρα...
Αν δεν είχε αφεθεί αφύλακτο το πέρασμα στο "Τσάϊ-Νταγ" που έφερε τους Τούρκους στα νώτα μας!
Αν αν αν αν αν .... πολλά τα αν...

Ξέρουμε το "κύκνειο άσμα", το πέσιμο της αυλαίας της καταστροφής...
Η Δίκη των Εξ...
Μια καθαρά πολιτική Δίκη... μιά Δίκη σκοπιμότητας... με πολιτικές προεκτάσεις... με αστήρικτο Κατηγορητήριο και ατεκμηρίωτη απόφαση κόλαφο για τον Νομικό κόσμο της χώρας!
Μια Δίκη που επέβαλε ο "κυρίαρχος λαός", εναντίον αυτών που ο ίδιος πριν δύο χρόνια είχε εκλέξει!
Και σαν επιμύθιο σε όλα αυτά... η Νύμφη του Ερμαίου... στα χέρια των Τούρκων... και τα κόκκαλα των αδίκως κατακρεουργηθέντων Ελλήνων της Ιωνίας, θαμμένα κάτω από τα νεόκτιστα μετά την Καταστροφή, παραλιακά Ξενοδοχεία της Izmir.

Η ιστορία της Μικρασιατικής Καταστροφής μοιάζει πολύ με την Εισβολή στην Κύπρο το 1974.
Ανικανότητα, μικρότητες, διχασμός, ανυπαρξία μελέτης και προγραμματισμού και βέβαια ΠΡΟΔΟΣΙΑ...
Η Ιστορία κατα την γνώμη μου ΔΙΔΑΣΚΕΙ...
Διδάσκει ότι κανείς δεν διδάσκεται από αυτήν...
Και η επανάληψη των ιδίων λαθών με τους ίδιους πρωταγωνιστές ΣΙΓΟΥΡΑ θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα.
ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ ΛΟΙΠΟΝ...
Σκεφθείτε το. Αλλωστε ο τίτλος του άρθρου είναι "σκόρπιες σκέψεις"... - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τετάρτη, 06 Ιανουαρίου 2016 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Για πρώτη φορά έπειτα από 94 χρόνια εορτάστηκαν τα Θεοφάνεια στη Σμύρνη. Στην ιστορική προκυμαία απόγονοι ελληνικών οικογενειών της Σμύρνης, Ελληνες από την Πόλη και την Ιμβρο, επισκέπτες από τη Χίο και τη Μυτιλήνη, Τούρκοι, ο καθολικός καρδινάλιος, ο Έλληνας πρόξενος επανέλαβαν κάτι που είχε να γίνει από το 1922.

«Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις...» ήταν ανέλπιστο ότι θα ακούγονταν ξανά τα λόγια αυτά από Έλληνα ιερέα στην προβλήτα που κάποτε επικράτησε κλαυθμός και οδυρμός με τη φυγή των Ελλήνων της Σμύρνης. Η τελετή ξεκίνησε στις 12 και μισή το μεσημέρι απέναντι από το παλιό ελληνικό προξενείο της Σμύρνης, το οποίο βρίσκεται υπό ανακαίνιση. Περισσότεροι από 150 άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί και αρκετοί ήταν αυτοί που περίμεναν να πέσουν στη θάλασσα για να πιάσουν τον σταυρό όπως ορίζει το έθιμο.

Η ατμόσφαιρα ήταν συγκινησιακά φορτισμένη δεδομένου ότι ήταν η πρώτη φορά που καθαγιάστηκαν τα ύδατα μετά την καταστροφή της Σμύρνης και τον ξεριζωμό των Ελλήνων πριν από 94 χρόνια.... - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017 Κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΑ

Μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (ΠΠ) ανατέθηκε στην Ελλάδα από τους Συμμάχους η κατάληψη της Σμύρνης, δίνοντας ελπίδες για την απελευθέρωση περίπου 3 εκατομμυρίων Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Το ελληνικό αεροπορικό υλικό της περιόδου περιλάμβανε 120 αεροσκάφη, απομεινάρια του Α΄ ΠΠ. Τα 70 ανήκαν στη Στρατιωτική Αεροπορία (ΣΑ) και τα υπόλοιπα στη Ναυτική Αεροπορία (ΝΑ). Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, το Νοέμβριο του 1919 διέθετε 11 αεροσκάφη ρωσικής κατασκευής και 19 γερμανικά.

Ο Ελληνικός Στρατός αποβιβάστηκε στη Σμύρνη, την 2α Μαΐου 1919. Την ίδια μέρα άρχισε η ανάπτυξη της Ναυτικής Αεροπορικής Μοίρας Σμύρνης (ΝΑΜΣ), η οποία αριθμούσε 10 αεροσκάφη Airco De Havilland D.H.9 και 15 καταδιωκτικά Sopwith Camel 1F.1. Η ΝΑΜΣ δημιούργησε Προκεχωρημένα Σμήνη Μετώπου και επιχειρούσε κυρίως από τα αεροδρόμια Καζαμίρ, Μαγνησίας και Ουσάκ. Η πρώτη Μονάδα της ΣΑ, που διατέθηκε στις δυνάμεις της Μ. Ασίας, ήταν η 533 Μοίρα με αεροσκάφη Breguet 14A2/B2. Η πρώτη αποστολή βομβαρδισμού έγινε στις 18 Ιουνίου 1919, όταν τρία Airco De Havilland D.H.9 υποστήριξαν την ελληνική επίθεση στο Αϊδίνιο.

Την 20η Δεκεμβρίου 1919 οργανώθηκε η Διεύθυνση Αεροπορικής Υπηρεσίας Στρατιάς (ΔΑΥΣ), που ενσωμάτωσε όλες τις αεροπορικές δυνάμεις στη Μ. Ασία. Επιπλέον, οι Μοίρες 532, 533 και 534 μετονομάστηκαν σε Α΄, Β΄ (στο Καζαμίρ) και Γ΄ (στην Πάνορμο) Μοίρες Αεροπλάνων αντίστοιχα, με τυπική δύναμη 8-12 αεροσκάφη καθεμιά.

Προκειμένου να επιτυγχάνεται άμεση εκμετάλλευση των πληροφοριών, οργανώθηκαν πεδία προσγείωσης στο μέτωπο, από όπου τα πληρώματα έδιναν αναφορά, είτε έριχναν ερματισμένο φάκελο με πληροφορίες στα στρατεύματα στο μέτωπο. Οι αποστολές συνήθως εκτελούνταν μέσα σε άγνωστη περιοχή και μακριά από οργανωμένα αεροδρόμια. Οι βασικές τακτικές περιλάμβαναν πτήση σε μεσαίο ύψος, ενώ συχνά τα πληρώματα κατέβαιναν πολύ χαμηλά για αναγνώριση και αύξηση της ακρίβειας των βολών, με τίμημα αρκετές απώλειες από τα εχθρικά πυρά. Τις αποστολές αναγνώρισης, πολυβολισμού και βομβαρδισμού αναλάμβανε κυρίως η ΣΑ, ενώ τα πληρώματα της ΝΑΜΣ εκτέλεσαν κυρίως αποστολές βομβαρδισμού, λόγω μικρής εμπειρίας στη συνεργασία με τις επίγειες δυνάμεις.

1 history5 pic2

Η προέλαση...

Την περίοδο Ιουνίου – Οκτωβρίου 1920 έγινε η προέλαση του Ελληνικού Στρατού μέχρι την Προύσα. Από τον Αύγουστο είχαν οργανωθεί περιπολίες από ελληνικά καταδιωκτικά, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις σποραδικές εμφανίσεις της Οθωμανικής Αεροπορίας. Το Μάρτιο του 1921, αυξήθηκαν οι αποστολές αναγνώρισης και βομβαρδισμού στόχων μέσα στο εχθρικό έδαφος, προκειμένου να βοηθηθούν οι δυνάμεις προέλασης προς το Εσκί Σεχίρ.

Ιδιαίτερα επιτυχημένη ήταν η μαζική επιδρομή της 9ης Ιουνίου 1921 από 7 Airco De Havilland D.H.9 της ΝΑΜΣ, στην Κιουτάχεια. Μια βδομάδα αργότερα, δύο ίδια αεροσκάφη βομβάρδισαν το Εσκί-Σεχίρ και ανάγκασαν σε προσγείωση εχθρικό καταδιωκτικό, που έσπευσε σε αναχαίτισή τους. Την 21η Ιουνίου 1921, επαναλήφθηκε η επιδρομή στην Κιουτάχεια με 7 Airco De Havilland D.H.9 και συνοδεία ένα Spad VII/XIII, κατά τη διάρκεια της οποίας οι Σημαιοφόροι Νικόλαος Κατσουλάκος και Στέφανος Φίλιππας με Airco De Havilland D.H.9, κατέρριψαν εχθρικό αεροσκάφος που τους καταδίωξε.

Την 29η Ιουνίου 1921, άρχισε η ελληνική επίθεση προς το Σαγγάριο και την 28η Αυγούστου 1921, άρχισε η εχθρική αντεπίθεση με αυξημένη παρουσία αεροπλάνων. Η Οθωμανική Αεροπορία, τον Ιανουάριο του 1922, ενισχύθηκε από τη Γαλλία με 20 αεροσκάφη Breguet και Spad και ακόμα 10 ιταλικής προέλευσης. Στην τελευταία φάση του πολέμου η Τουρκία ενισχύθηκε με ακόμα 50 καταδιωκτικά.

Χαρακτηριστικό περιστατικό αποτελεί η κατάρριψη, της 12ης Ιουλίου 1922, εχθρικού Breguet, που κατόπτευε τις ελληνικές θέσεις από το Λοχία Χριστόφορο Σταυρόπουλο με το Νο 4466 Spad VII/XIII. Ο Σταυρόπουλος επιτέθηκε και γάζωσε το Breguet από απόσταση 50 μέτρων, που ανεφλέγη και συνετρίβη, σκοτώνοντας τον Υπολοχαγό πιλότο του και τον Ταγματάρχη παρατηρητή, που ήταν Διοικητής του αεροδρομίου Τσάι.

2 history5 pic2

Το τέλος...

Τον Αύγουστο του 1922 ξεκίνησε η τουρκική επίθεση. Την περίοδο αυτή υπήρχαν διαθέσιμα 10 Airco De Havilland D.H.9 της ΝΑΜΣ, ενώ από πλευράς ΣΑ υπήρχαν 25-30 αναγνωριστικά / βομβαρδιστικά και 15 καταδιωκτικά κατανεμημένα στις Β΄, Γ΄ και Δ΄ Μοίρες με έδρες αντίστοιχα το Γκαριμτζέ, το Εσκί-Σεχίρ και το Αφιόν Καραχισάρ. Την 14η Αυγούστου 1922 άρχισε η σύμπτυξη του Ελληνικού Στρατού και παρά τη σύγχυση, οι αεροπόροι καθοδήγησαν αρκετά τμήματα σε ασφαλές δρομολόγιο υποχώρησης, ενώ παρακολουθούσαν στενά το τουρκικό ιππικό, που εκτελούσε ελιγμούς κύκλωσης των ελληνικών στρατευμάτων. Μέχρι την 26η Αυγούστου 1922, όσα αεροσκάφη διασώθηκαν πέταξαν σε ελληνικό έδαφος.

Οι ήρωες Αεροπόροι της περιόδου αυτής είναι ελάχιστα γνωστοί. Πιλότοι όπως οι Δημήτρης Μάρακας, Γεώργιος Μαμαλάκης, Μιχάλης Πετροπουλέας κ.α., εκτέλεσαν επικίνδυνες αποστολές, σε όλες τις φάσεις και τα μέτωπα. Από τους παρατηρητές ξεχώρισαν ιδιαίτερα ο Υπολοχαγός Δημήτριος Παπαναστασίου και ο Ανθυπολοχαγός Νικόλαος Δέας. Από τα πληρώματα της ΝΑΜΣ ξεχώρισε ο παράτολμος αεροπόρος Αθανάσιος (Θάνος) Βελούδιος, ο οποίος την 25η Ιουνίου 1920 προσγείωσε το αεροπλάνο του μέσα στον περίβολο της Οθωμανικής Στρατιωτικής Ακαδημίας, στην Προύσα και ύψωσε στον ιστό της την Ελληνική σημαία.

Στη μικρασιατική εκστρατεία έγινε εντατική χρήση του αεροπορικού όπλου. Τα πληρώματα της Αεροπορίας, αποτέλεσαν τα μάτια του Γενικού Στρατηγείου, εξασφαλίζοντας την εικόνα του πεδίου της μάχης. Παράλληλα κατάφεραν την καταστροφή σημαντικών στόχων ενώ κατά την υποχώρηση της Στρατιάς διέσωσαν με τις αναφορές τους, χιλιάδες στρατιώτες από βέβαιο θάνατο. - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014 Κατηγορία ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Η Μεγάλη Ιδέα αποτελούσε ένα ανεκπλήρωτο όνειρο για τους Ελληνες μέχρι το 1919, ένα όνειρο που φάνηκε να παίρνει σάρκα και οστά με τη φιλόδοξη Μικρασιατική Εκστρατεία. Με αφετηρία την αποβίβαση των ελληνικών δυνάμεων στη Σμύρνη τον Μάιο του 1919, η «Ελλάδα των Δύο Ηπείρων και των Πέντε Θαλασσών» είχε αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα. Η θριαμβευτική, όμως, προέλαση προς τη Φιλαδέλφεια, το Ουσάκ και την Προύσα το καλοκαίρι του 1920 και η υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, δεν είχαν εξίσου θετική συνέχεια. Οι μοιραίες εκλογές του Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου και το δημοψήφισμα επαναφοράς του Κωνσταντίνου, καθώς και οι εκ βάθρων αλλαγές στην ηγεσία της μαχόμενης στρατιάς για πολιτικούς λόγους, άλλαξαν άρδην τα δεδομένα. Το όνειρο άρχισε να απομακρύνεται με τις πρώτες αποτυχίες στην περιοχή του Ινονού, για να καταρρεύσει δύο χρόνια αργότερα, το 1922, με τη σκληρή ήττα στην ενδοχώρα από τον αναγεννημένο Τουρκικό Στρατό. Η άλλοτε φιλόδοξη Μικρασιατική Εκστρατεία είχε πλέον μετατραπεί σε Μικρασιατική Καταστροφή.

Το βιβλίο καλύπτει την περίοδο 1919-1921, και παρουσιάζει με κάθε λεπτομέρεια τις στρατιωτικές επιχειρήσεις αρχικά κατά των Τούρκων ανταρτών, για την επέκταση και εξασφάλιση της κατεχόμενης ζώνης, και στη συνέχεια κατά του τακτικού στρατού, τη δομή και την οργάνωση των αντιπάλων, τις δραματικές πολιτικές εξελίξεις και το εξαιρετικά ενδιαφέρον διπλωματικό παρασκήνιο της περιόδου. Ο αναγνώστης θα ενημερωθεί επίσης διεξοδικά για τις εν πολλοίς άγνωστες αεροπορικές και ψυχολογικές επιχειρήσεις, καθώς και για τους πρωταγωνιστές των γεγονότων που επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις της κρίσιμης εκείνης περιόδου.

Αποτιμώντας την εκστρατεία με βάση τα δεδομένα της εποχής, και όχι τις σύγχρονες αντιλήψεις, εξετάζονται τα προβλήματα, τα σχέδια και οι προοπτικές που είχαν μπροστά τους οι τότε κυβερνήσεις, οι εναλλακτικές δυνατότητες και οι τελικές επιλογές τους. Επιπλέον, αναλύονται οι απόψεις των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων της εποχής (της νεοεμφανιζόμενης Αριστεράς και του ανεξαρτητοποιηθέντος Ιωάννη Μεταξά), όπως και τα ανταγωνιστικά συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων και η στάση τους απέναντι στις ελληνικές διεκδικήσεις.

1316

Οι συγγραφείς επιχειρούν να δώσουν πειστικές απαντήσεις στα ερωτήματα που απασχολούν ακόμα και σήμερα πολλούς Ελληνες, και ιδιαίτερα τους ιστορικούς: Επρεπε, άραγε, να εκστρατεύσουμε στη Μικρά Ασία; Και αν κερδίζαμε τον πόλεμο, θα ήταν δυνατό να παραμείνουμε εκεί; Αν δεν διεξαγόταν η Μικρασιατική Εκστρατεία, τι θα συνέβαινε με τους ελληνικούς πληθυσμούς της περιοχής;

Ο νέος τόμος της σειράς ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΑΧΕΣ έρχεται να συμπληρώσει τις τρεις προηγούμενες αναλύσεις («Μικρασιατική Καταστροφή», «Σαγγάριος 1921», «Η μάχη του Εσκί Σεχίρ»), ολοκληρώνοντας την παρουσίαση του Ελληνοτουρκικού Πολέμου 1919-1922. Η πλούσια εικονογράφηση, οι κατατοπιστικοί χάρτες και οι καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις Ελλήνων και Τούρκων μαχητών που πλαισιώνουν το γλαφυρό κείμενο συνθέτουν ένα πλήρες έργο, απαραίτητο για κάθε λάτρη της ιστορίας.

 ISBN: 978-618-5018-24-5
Σελίδες: 84
Κωδικός: 150-060
Συγγραφέας: Συλλογικό

Τιμή: 6,00 €

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τετάρτη, 03 Σεπτεμβρίου 2014 Κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΑ
Επιμέλεια: Γιώργος Λαμπράκης

Σαν σήμερα, στις 3 Σεπτεμβρίου 1922, η Γ' Μοίρα Αεροπλάνων της Στρατιωτικής Αεροπορίας πραγματοποίησε από την Πάνορμο (Μικρά Ασία) την τελευταία της αποστολή. Αναγνώρισε τις περιοχές των λιμνών Μανιάδας και Αρτυνία - Μιχαλίτσι - Καρά Νταγ και διαβίβασε τις πληροφορίες στο Γ' Σώμα Στρατού. Την ίδια ημέρα μεταστάθμευσε στην Αλεξανδρούπολη, μαζί με τη Δ' Μοίρα, ολοκληρώνοντας ουσιαστικά τη σύμπτυξη των ελληνικών αεροπορικών δυνάμεων, στη σκιά της Μικρασιατικής Καταστροφής...

Nieuport 24BIS

Οι επιχειρήσεις στη Μικρά Ασία
Μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (ΠΠ) ανατέθηκε στην Ελλάδα από τους Συμμάχους η κατάληψη της Σμύρνης, δίνοντας ελπίδες για την απελευθέρωση περίπου 3 εκατομμυρίων Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Το ελληνικό αεροπορικό υλικό της περιόδου περιλάμβανε 120 αεροσκάφη, απομεινάρια του Α΄ ΠΠ. Τα 70 ανήκαν στη Στρατιωτική Αεροπορία (ΣΑ) και τα υπόλοιπα στη Ναυτική Αεροπορία (ΝΑ). Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, το Νοέμβριο του 1919 διέθετε 11 αεροσκάφη ρωσικής κατασκευής και 19 γερμανικά.

Ο Ελληνικός Στρατός αποβιβάστηκε στη Σμύρνη, την 2α Μαΐου 1919. Την ίδια μέρα άρχισε η ανάπτυξη της Ναυτικής Αεροπορικής Μοίρας Σμύρνης (ΝΑΜΣ), η οποία αριθμούσε 10 αεροσκάφη Airco De Havilland D.H.9 και 15 καταδιωκτικά Sopwith Camel 1F.1. Η ΝΑΜΣ δημιούργησε Προκεχωρημένα Σμήνη Μετώπου και επιχειρούσε κυρίως από τα αεροδρόμια Καζαμίρ, Μαγνησίας και Ουσάκ. Η πρώτη Μονάδα της ΣΑ, που διατέθηκε στις δυνάμεις της Μ. Ασίας, ήταν η 533 Μοίρα με αεροσκάφη Breguet 14A2/B2. Η πρώτη αποστολή βομβαρδισμού έγινε στις 18 Ιουνίου 1919, όταν τρία Airco De Havilland D.H.9 υποστήριξαν την ελληνική επίθεση στο Αϊδίνιο.
Την 20η Δεκεμβρίου 1919 οργανώθηκε η Διεύθυνση Αεροπορικής Υπηρεσίας Στρατιάς (ΔΑΥΣ), που ενσωμάτωσε όλες τις αεροπορικές δυνάμεις στη Μ. Ασία. Επιπλέον, οι Μοίρες 532, 533 και 534 μετονομάστηκαν σε Α΄, Β΄ (στο Καζαμίρ) και Γ΄ (στην Πάνορμο) Μοίρες Αεροπλάνων αντίστοιχα, με τυπική δύναμη 8-12 αεροσκάφη καθεμιά.

Προκειμένου να επιτυγχάνεται άμεση εκμετάλλευση των πληροφοριών, οργανώθηκαν πεδία προσγείωσης στο μέτωπο, από όπου τα πληρώματα έδιναν αναφορά, είτε έριχναν ερματισμένο φάκελο με πληροφορίες στα στρατεύματα στο μέτωπο. Οι αποστολές συνήθως εκτελούνταν μέσα σε άγνωστη περιοχή και μακριά από οργανωμένα αεροδρόμια. Οι βασικές τακτικές περιλάμβαναν πτήση σε μεσαίο ύψος, ενώ συχνά τα πληρώματα κατέβαιναν πολύ χαμηλά για αναγνώριση και αύξηση της ακρίβειας των βολών, με τίμημα αρκετές απώλειες από τα εχθρικά πυρά. Τις αποστολές αναγνώρισης, πολυβολισμού και βομβαρδισμού αναλάμβανε κυρίως η ΣΑ, ενώ τα πληρώματα της ΝΑΜΣ εκτέλεσαν κυρίως αποστολές βομβαρδισμού, λόγω μικρής εμπειρίας στη συνεργασία με τις επίγειες δυνάμεις.

history5 pic2

Την περίοδο Ιουνίου – Οκτωβρίου 1920 έγινε η προέλαση του Ελληνικού Στρατού μέχρι την Προύσα. Από τον Αύγουστο είχαν οργανωθεί περιπολίες από ελληνικά καταδιωκτικά, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις σποραδικές εμφανίσεις της Οθωμανικής Αεροπορίας. Το Μάρτιο του 1921, αυξήθηκαν οι αποστολές αναγνώρισης και βομβαρδισμού στόχων μέσα στο εχθρικό έδαφος, προκειμένου να βοηθηθούν οι δυνάμεις προέλασης προς το Εσκί Σεχίρ.
Ιδιαίτερα επιτυχημένη ήταν η μαζική επιδρομή της 9ης Ιουνίου 1921 από 7 Airco De Havilland D.H.9 της ΝΑΜΣ, στην Κιουτάχεια. Μια βδομάδα αργότερα, δύο ίδια αεροσκάφη βομβάρδισαν το Εσκί-Σεχίρ και ανάγκασαν σε προσγείωση εχθρικό καταδιωκτικό, που έσπευσε σε αναχαίτισή τους.
Την 21η Ιουνίου 1921, επαναλήφθηκε η επιδρομή στην Κιουτάχεια με 7 Airco De Havilland D.H.9 και συνοδεία ένα Spad VII/XIII, κατά τη διάρκεια της οποίας οι Σημαιοφόροι Νικόλαος Κατσουλάκος και Στέφανος Φίλιππας με Airco De Havilland D.H.9, κατέρριψαν εχθρικό αεροσκάφος που τους καταδίωξε.

Την 29η Ιουνίου 1921, άρχισε η ελληνική επίθεση προς το Σαγγάριο και την 28η Αυγούστου 1921, άρχισε η εχθρική αντεπίθεση με αυξημένη παρουσία αεροπλάνων. Η Οθωμανική Αεροπορία, τον Ιανουάριο του 1922, ενισχύθηκε από τη Γαλλία με 20 αεροσκάφη Breguet και Spad και ακόμα 10 ιταλικής προέλευσης. Στην τελευταία φάση του πολέμου η Τουρκία ενισχύθηκε με ακόμα 50 καταδιωκτικά.
Χαρακτηριστικό περιστατικό αποτελεί η κατάρριψη, της 12ης Ιουλίου 1922, εχθρικού Breguet, που κατόπτευε τις ελληνικές θέσεις από το Λοχία Χριστόφορο Σταυρόπουλο με το Νο 4466 Spad VII/XIII. Ο Σταυρόπουλος επιτέθηκε και γάζωσε το Breguet από απόσταση 50 μέτρων, που ανεφλέγη και συνετρίβη, σκοτώνοντας τον Υπολοχαγό πιλότο του και τον Ταγματάρχη παρατηρητή, που ήταν Διοικητής του αεροδρομίου Τσάι.

Τον Αύγουστο του 1922 ξεκίνησε η τουρκική επίθεση. Την περίοδο αυτή υπήρχαν διαθέσιμα 10 Airco De Havilland D.H.9 της ΝΑΜΣ, ενώ από πλευράς ΣΑ υπήρχαν 25-30 αναγνωριστικά / βομβαρδιστικά και 15 καταδιωκτικά κατανεμημένα στις Β΄, Γ΄ και Δ΄ Μοίρες με έδρες αντίστοιχα το Γκαριμτζέ, το Εσκί-Σεχίρ και το Αφιόν Καραχισάρ. Την 14η Αυγούστου 1922 άρχισε η σύμπτυξη του Ελληνικού Στρατού και παρά τη σύγχυση, οι αεροπόροι καθοδήγησαν αρκετά τμήματα σε ασφαλές δρομολόγιο υποχώρησης, ενώ παρακολουθούσαν στενά το τουρκικό ιππικό, που εκτελούσε ελιγμούς κύκλωσης των ελληνικών στρατευμάτων. Μέχρι την 26η Αυγούστου 1922, όσα αεροσκάφη διασώθηκαν πέταξαν σε ελληνικό έδαφος.

history5 pic3

Οι ήρωες Αεροπόροι της περιόδου αυτής είναι ελάχιστα γνωστοί. Πιλότοι όπως οι Δημήτρης Μάρακας, Γεώργιος Μαμαλάκης, Μιχάλης Πετροπουλέας κ.α., εκτέλεσαν επικίνδυνες αποστολές, σε όλες τις φάσεις και τα μέτωπα. Από τους παρατηρητές ξεχώρισαν ιδιαίτερα ο Υπολοχαγός Δημήτριος Παπαναστασίου και ο Ανθυπολοχαγός Νικόλαος Δέας. Από τα πληρώματα της ΝΑΜΣ ξεχώρισε ο παράτολμος αεροπόρος Αθανάσιος (Θάνος) Βελούδιος, ο οποίος την 25η Ιουνίου 1920 προσγείωσε το αεροπλάνο του μέσα στον περίβολο της Οθωμανικής Στρατιωτικής Ακαδημίας, στην Προύσα και ύψωσε στον ιστό της την Ελληνική σημαία.

Στη μικρασιατική εκστρατεία έγινε εντατική χρήση του αεροπορικού όπλου. Τα πληρώματα της Αεροπορίας, αποτέλεσαν τα μάτια του Γενικού Στρατηγείου, εξασφαλίζοντας την εικόνα του πεδίου της μάχης. Παράλληλα κατάφεραν την καταστροφή σημαντικών στόχων ενώ κατά την υποχώρηση της Στρατιάς διέσωσαν με τις αναφορές τους, χιλιάδες στρατιώτες από βέβαιο θάνατο. - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter