Write on Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα*

Εδώ και σειρά ετών με συνδέουν ιδιαίτερες, προσωπικές και βαθιές σχέσεις με την Κύπρο. Οι σκέψεις, λοιπόν, που θα καταγράψω πιο κάτω βγαίνουν με ιδιαίτερη δυσκολία και προκαλώντας μου μεγάλο πόνο, αλλά -όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό- και Ελπίδα... Υπό άλλες συνθήκες η τελευταία ανακίνηση του Κυπριακού θα μπορούσε να είναι μια θετική εξέλιξη μετά από 10 χρόνια απραξίας. Όμως, δεδομένου ότι έχει προηγηθεί η προσπάθεια ολοκλήρωσης του αντικειμενικού σκοπού των επιχειρήσεων «Αττίλας» 1 και 2 μέσω του Σχέδιου Ανάν το 2004, καθώς και η ανάληψη της διακυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας από τον θερμότερο υποστηρικτή του, τον κ. Αναστασιάδη, οι επικείμενες διαπραγματεύσεις μας φέρνουν πιο κοντά από ποτέ στην ολοκλήρωση με το χειρότερο τρόπο μιας τραγωδίας που ξεκίνησε πριν 40 χρόνια.

Τι ακριβώς εννοούμε, όμως, όταν μιλάμε για «ολοκλήρωση της τραγωδίας»; Εν αντιθέσει με αυτό που μπορεί να έχει στο μυαλό του ο απλός πολίτης, η ολοκλήρωση της τραγωδίας ΔΕΝ είναι η διχοτόμηση! Η ολοκλήρωση της τραγωδίας είναι η τελική πραγματοποίηση του αρχικού σχεδίου της Άγκυρας, δηλαδή, η πλήρης κατάκτηση/απορρόφηση (ή οποιοδήποτε συνώνυμο επιθυμείτε), της Κύπρου από την Τουρκία. Η ενσωμάτωση και υποταγή της Κύπρου στη σφαίρα επιρροής της γείτονος.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά τους. Δύο τρόποι υπάρχουν να λυθεί το Κυπριακό: ή με τα όπλα ή με τη διπλωματία. Με τα όπλα σημαίνει η επανέναρξη των εχθροπραξιών με σκοπό να ρίξουμε τα Τουρκικά στρατεύματα κατοχής στη θάλασσα. Μη ξεχνάμε ότι η Πράσινη Γραμμή είναι γραμμή «κατάπαυσης του πυρός» και όχι σύνορα. Έχουμε, δηλαδή, μια εκεχειρία που διαρκεί 40 χρόνια. Είναι κάτι τέτοιο εφικτό; Όσο κι αν θα προτιμούσα αυτή τη λύση, δυστυχώς, ΌΧΙ δεν είναι. Το σύνολο των Ελληνικών δυνάμεων στη Μεγαλόνησο δεν επαρκούν για ένα τέτοιο εγχείρημα. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, θα σήμαινε έναν πλήρους εύρους Ελληνοτουρκικό πόλεμο (total war κατά Clausewitz) σε όλα τα μέτωπα, Κύπρο-Αιγαίο-Έβρο, με πιθανά δύο ακόμα μέτωπα, ένα εσωτερικό -ελέω πολυπολιτισμού- και ένα κοντά στα Ελληνοαλβανικά σύνορα, όχι ανοιχτά με τις Αλβανικές Ένοπλες Δυνάμεις, αλλά με κυρίως μονάδες του UCC και λοιπούς συνεργαζόμενους... Η δυνατότητα ενίσχυσης των δυνάμεων στη Κύπρο θα ήταν αδύνατη. Το κυριότερο, μάλιστα, είναι ότι δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι ειδικά στο μέτωπο της Κύπρου δεν θα είχαμε τα ακριβώς αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα... Αλλά ακόμα κι αν από στρατιωτικής απόψεως ήταν εφικτή μια τέτοια απόπειρα, είναι θλιβερά προφανές ότι δεν έχουμε πολιτικές ηγεσίες ούτε στην Ελλάδα ούτε στη Κύπρο έστω και για να σκεφτούν μια τέτοια επιλογή... Επομένως, μένουμε με τις επιλογές που μπορεί να μας παράσχει η διπλωματία.

Εφόσον, λοιπόν, πάμε για ειρηνική λύση, θα πρέπει απαραιτήτως να γίνει στη βάση μιας ελάχιστης τουλάχιστον συμφωνίας όλων των πλευρών, για να είναι βιώσιμη. Όμως, ακόμα και στο βέλτιστο για εμάς σενάριο, τι μπορούμε να περιμένουμε; Τα ουσιαστικά ζητούμενα για εμάς είναι:

1. Να φύγουν τα στρατεύματα κατοχής.
2. Να φύγουν οι έποικοι.
3. Να επιστρέψουν οι πρόσφυγες στις περιουσίες τους, όπου είναι εφικτό ή έστω να πάρουν άλλη γη στον τόπο τους σαν αντάλλαγμα, και μόνο σαν έσχατη λύση, αν δεν γίνεται αλλιώς, μια δίκαιη αποζημίωση.
4. Να υπάρξει ξανά κάποιας μορφής ουσιαστικός και κυρίαρχος έλεγχος/διακυβέρνηση (άρα πραγματική επανένωση) στα κατεχόμενα εδάφη μας υπό ενιαία διοίκηση και ως συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας.
5. Η ανεύρεση των αγνοουμένων ή μάλλον -δυστυχώς- των σωρών τους.

Ας τα πιάσουμε με τον απαιτούμενο ρεαλισμό ένα-ένα. Και με την πιο ευνοϊκή έκβαση έχουμε σαν δεδομένα ότι:

1. Η Τουρκία δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να δεχθεί την πλήρη απόσυρση των κατοχικών στρατευμάτων από το νησί. Στην καλύτερη περίπτωση θα μειωθεί απλά ο αριθμός τους. Τόσο απλά.
2. Η Τουρκία δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να δεχθεί να φύγουν όλοι οι έποικοι. Το πολύ-πολύ να μειωθεί κι εδώ ο αριθμός τους, αλλά σε καμία περίπτωση δε θα φύγουν περισσότεροι από το 25-30% το μέγιστο. Δεν υπάρχει περίπτωση να θελήσει η Άγκυρα να δυσαρεστήσει τους δικούς της ανθρώπους όταν ταυτόχρονα θα προσπαθεί να περάσει το επικοινωνιακό μήνυμα του θριάμβου, όπως θα επιθυμεί. Άλλωστε, δεν τους έφερε ως μέσον πίεσης. Τους έφερε για να μείνουν!
3. Η Τουρκία δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να παρουσιάσει σαν λύση στους δικούς της κάτι που θα περιλαμβάνει το «ξεσπίτωμα/ξεριζωμό» (έτσι θα το λένε αυτοί...) των εποίκων κυρίως, αλλά και των τουρκοκυπρίων που κατοικούν σε καταπατημένες περιουσίες, για να εγκαταστήσει ξανά...ελληνοκυπρίους! Εκτός κι αν θέλει να ζήσει σκηνικό...Ουκρανίας στα Κατεχόμενα και όχι μόνο! Ακόμα, όμως, και αν τεθεί θέμα αποζημιώσεων, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι θα κληθούμε κι εμείς να πληρώσουμε για τουρκοκυπριακές περιουσίες στο ελεύθερο κομμάτι, κάτι που εν μέσω της οικονομικής κρίσης θα είναι δυσβάσταχτο ή εναλλακτικά, μιας και οι τουρκοκυπριακές περιουσίες έχουν διατηρηθεί σχεδόν ανέπαφες όλα αυτά τα χρόνια, να δεχθούμε να επιστρέψουν οι τελευταίοι σε αυτές. Αν γίνει έτσι, οι τουρκοκύπριοι θα έχουν γυρίσει πίσω στα σπίτια τους, ενώ οι ελληνοκύπριοι όχι! Για τους ελληνοκύπριους τα σπίτια τους και τα χωριά τους, θα είναι για πάντα Κατεχόμενα...
4. Και στην καλύτερη δυνατή λύση για εμάς, διοικητικά κουμάντο στο βόρειο κομμάτι του νησιού θα κάνουν πλέον οι Τούρκοι μέσω των τουρκοκυπρίων. Ότι μορφή διακυβέρνησης κι αν συμφωνηθεί και με όποια ονομασία -ομοσπονδία, συνομοσπονδία, χαλαρή ή μη κτλ.- ενιαία διοίκηση δεν θα ασκείται επί της ουσίας χωρίς την άμεση ή έμμεση έγκριση πρακτικά της τουρκοκυπριακής συνιστώσας κρατικής Αρχής...
5. Για τους αγνοούμενους απλά δεν μπορούμε να περιμένουμε καμία περισσότερη βοήθεια από την μηδενική που μας προσφέρουν. Δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να παραδεχθούν τα λάθη τους, πολύ περισσότερο δε τα εγκλήματά τους. Πόσο μάλλον να χτίσουν το καινούργιο τους «κράτος» πάνω σε μια τέτοια παραδοχή και με τις επικοινωνιακά καταστροφικές εικόνες εκταφών ομαδικών τάφων...

Τι μένει, λοιπόν; Ποια είναι η διαφορά με την πραγματική διχοτόμηση; Η διαφορά είναι ότι με μια λύση σε αυτές τις βάσεις, ο μόνος που έχει παραχωρήσει κάτι είναι η Ελληνική πλευρά. Απλά θα έχει νομιμοποιηθεί η εισβολή και τα αποτελέσματά της. Ο εποικισμός, οι καταπατήσεις, ο διωγμός. Θα έχουμε παραχωρήσει κομμάτι εξουσίας/διακυβέρνησης, θεσμικό ρόλο και υπόσταση αλλά, κυρίως, έδαφος όχι στους τουρκοκυπρίους -που εν πάση περιπτώσει είναι ΚΑΙ δικό τους νησί- αλλά στη Τουρκία που ουσιαστικά καταδυναστεύει και αυτούς... Θα έχουμε δεχθεί τον ενταφιασμό όλων των Ψηφισμάτων του Ο.Η.Ε. που με τόσο κόπο είχαμε καταφέρει να εκδοθούν υπέρ μας και που περιέγραφαν το τι είχε πράγματι πράξει η Τουρκία, φέρνοντάς την ενώπιων των ευθυνών της. Θα την έχουμε βγάλει από την γωνία! Ο αγώνας για τη μη αναγνώριση των Κατεχομένων ως κράτος, απλά θα έχει παραχωρήσει τη θέση του στη με κάθε επισημότητα αναγνώρισή τους, έστω και αρχικά σαν «συνιστών κράτος». Η κεντρική διοίκηση, πέραν της δυσλειτουργικότητας που διαγράφεται στον ορίζοντα βάσει του κοινού ανακοινωθέντος (που εύκολα θα μπορέσει να οδηγήσει σε μια de facto αυτονόμηση/ανεξαρτητοποίηση, αλλά αυτή τη φορά με ευνοϊκότερους όρους και προϋποθέσεις διεθνούς αναγνώρισης) επί της ουσίας θα είναι, εν δυνάμει, ο δάσκαλος που προσπαθεί να επιβάλει τη πειθαρχία σε μια τάξη εκτός ελέγχου, όπου κανένας μαθητής δεν τον προσέχει και κανείς δεν τον σέβεται...

Όλες οι προσπάθειες των ελληνοκυπρίων όλα αυτά τα χρόνια για να δημιουργήσουν τη σημερινή σύγχρονη Κύπρο -παρά τα όποια οικονομικά προβλήματα τώρα- θα έχουν χάσει το νόημά τους. Όλες οι προσπάθειες για εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων και τα τεράστια οικονομικά τους οφέλη, η στρατηγικής σημασίας συμμαχία με το Ισραήλ, ο αγώνας για τη γεωστρατηγική αναβάθμιση του Ελληνισμού μέσω της ενοποίησης των ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου, η προσπάθεια να μην περάσει ο αγωγός από την Τουρκία αλλά να ακολουθήσει τη πορεία του άξονα Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα θα έχουν χαθεί, για ένα κύριο λόγο: Η πληθυσμιακή αύξηση και η οικονομική εξάπλωση των πάντα σχολαστικών και υπομονετικών τούρκων, θα φέρει το νησί αργά ή γρήγορα από τον εξασφαλισμένο μερικό έλεγχο που τους προσφέρει μια τέτοια λύση, στον πλήρη έλεγχο του μεσο-μακροπρόθεσμα. Οι όποιες αποφάσεις θα παίρνει το κράτος κεντρικά, θα είναι πλέον «νοθευμένες» με μπόλικη δόση από Τουρκία... Όχι από τουρκοκυπρίους, αλλά από Τουρκία! Δηλαδή, θα έχουμε δώσει ΤΑ ΠΑΝΤΑ, χωρίς να έχουμε πάρει επί της ουσίας ΤΙΠΟΤΑ! Αντιθέτως, θα έχουμε χάσει και όσα κρατήσαμε, αλλά και όσα πετύχαμε με κόπο τόσα χρόνια...

Δυστυχώς, λοιπόν, κάποια στιγμή θα πρέπει να δεχθούμε πως τα Κατεχόμενα, ότι και να γίνει θα παραμείνουν Κατεχόμενα... Οι τουρκοκύπριοι στην πλειοψηφία τους πλέον δεν έχουν ζήσει ούτε μια ημέρα μαζί με τους ελληνοκύπριους. Σημεία επαφής δεν υπάρχουν πολλά πλέον. Ούτε γλωσσικά (πόσοι ελληνοκύπριοι ξέρουν τουρκικά και πόσοι τουρκοκύπριοι ξέρουν ελληνικά, άραγε;...), ούτε κοινωνικά, ούτε καν σε κάποιο ελάχιστο προσωπικό επίπεδο... Και η καλύτερη δυνατή για εμάς λύση δεν θα αλλάξει αυτά τα αδιαμφισβήτητα δεδομένα. Όποια μορφή κι αν πάρει η οποιαδήποτε «λύση», τα εδάφη αυτά -επαναλαμβάνω, ΔΥΣΤΥΧΩΣ- θα είναι κατεχόμενα...

Όμως, το προαναφερθέν αίσθημα της Ελπίδας το οποίο νοιώθω εκπορεύεται από την μια και τελευταία ευκαιρία για διέξοδο που μας έχει απομείνει. Μια διέξοδο που μας εξασφαλίζει πολλά. Περισσότερα από όσα συνειδητοποιούμε ότι θα χάσουμε! Τη προσπάθεια να φροντίσουμε, τουλάχιστον, να μην μας πάρουν και τα υπόλοιπα! Μπορούμε να διασώσουμε και να διατηρήσουμε αυτά που με κόπο κατακτήσαμε σε αυτό το κομμάτι Ελλάδας ο Ελληνισμός και κυρίως ο κυπριακός Ελληνισμός. Να συνεχίσει ο κυπριακός Ελληνισμός τη πορεία του ως ένα αναγνωρισμένο κράτος, με όλες τις αρετές που το διέκριναν όλα αυτά τα χρόνια μετά την εισβολή. Όσο άσχημο κι αν ακούγεται μετά από τόσα χρόνια ελπίδας για ένα θαύμα(;), δυστυχώς αυτό που προβάλει σαν η μόνη ορθολογιστική, ρεαλιστική και βιώσιμη λύση, ίσως να είναι ο «δαίμονας» που όλοι φοβόμασταν ακόμα και το όνομά του να προφέρουμε: Η διχοτόμηση.

Η μόνη λογική και αξιοπρεπής στάση, που υπακούει στο βασικό ένστικτο της αυτοσυντήρησης, υπαγορεύει την καταψήφιση στο επικείμενο δημοψήφισμα του νέου Σχεδίου Ανάν που επί της ουσίας μας σερβίρουν με ωραία λογάκια 10 χρόνια μετά τη πρώτη τους προσπάθεια. Αυτό, φυσικά, θα φέρει ένα εξ ίσου λογικό αποτέλεσμα. Όχι, καμία εισβολή, όπως απειλούσε ο Σημίτης το 2004. Ούτε την διεθνή απομόνωση, ούτε κάποια άλλη...μεταφυσική καταστροφή. Θα επιφέρει κατά πάσα πιθανότητα την οριστική λήξη των προσπαθειών επίλυσης του Κυπριακού μέσω της επανένωσης του νησιού και με τη σειρά της την διχοτόμηση, μέσω της αναπόφευκτης σταδιακής αναγνώρισης των Κατεχομένων από τη διεθνή κοινότητα. Αυτή, όμως, ακριβώς είναι η λύση, δυστυχώς Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ, στο Κυπριακό που είναι προς το συμφέρον των ελληνοκυπρίων και του ευρύτερου Ελληνισμού, έτσι όπως έχουν φτάσει τα πράγματα σήμερα!

Δεν είναι ανάγκη καν να περιμένουμε το αποτέλεσμα των συνομιλιών. Με δεδομένες τις προαναφερθείσες πάγιες θέσεις της Τουρκίας, δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από τις διαπραγματεύσεις. Αυτές δεν έπρεπε καν να ξεκινήσουν αν δεν είχε ολοκληρωθεί κυρίως η στρατιωτική διάσταση της συμμαχίας με το Ισραήλ, αν δεν είχε γίνει έστω η έναρξη των εργασιών για τον αγωγό Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα ή για το σταθμό υγροποιημένου φυσικού αερίου, αν δεν είχαμε εξασφαλίσει τη θέση ισχύος που μπορούσαμε. Τώρα, είναι αργά. Ο κύβος ερρίφθη... Οποιαδήποτε άλλη πρόταση πλην της αυτόνομης και ανεξάρτητης πορείας είναι στο τραπέζι, με τους όρους που περιγράφονται στο κοινό ανακοινωθέν, μόνο νέα δεινά μπορεί να «προσφέρει»... Και από δεινά χορτάσαμε! Πρέπει κάποτε να πούμε: «Κύριοι, ότι πήρατε, πήρατε! Τέλος!...»

Εύχομαι απλώς τα γεγονότα να με διαψεύσουν...

* Ο Παναγιώτης Α. Καράμπελας είναι Στρατηγικός και Πολιτικός Αναλυτής, συνεργάτης του Ελληνικού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Αναλύσεων (ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α.) και της ραδιοφωνικής εκπομπής «Βόρειος Ήπειρος.GR» στον ΑΡΤ-fm 90,6.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Νέα, σοβαρή ποιοτικά, Τουρκική πρόκληση σημειώθηκε στο Αιγαίο και έγινε γνωστή πριν λίγη ώρα από το ΓΕΕΘΑ, όταν η Τουρκική κορβέτα TCG "BANDIRMA", ξεφτίλισε κάθε έννοια «αβλαβούς διελεύσεως» που προβλέπεται από το Διεθνές Δίκαιο και έκοβε βόλτες για μερικές ώρες στα ανοικτά του Στενού του Καφηρέα μέχρι και την Κέα!

Πιο συγκεκριμένα. Η Τουρκική κορβέτα TCG "BANDIRMA" η οποία είχε αποπλεύσει από τη βάση της στο ναύσταθμο της Σμύρνης με προορισμό να αντικαταστήσει άλλο πλοίο που συμμετέχει στην συμμαχική δύναμη UNIFIL του ΟΗΕ στα ανοικτά του Λιβάνου. Αντί λοιπόν να λάβει νότια πορεία, όπως είναι το λογικό, αυτή έλαβε δυτική πορεία και σήμερα στις 06:25 εισήλθε σε Ελληνικά Χωρικά Ύδατα μεταξύ Ευβοίας και Άνδρου, στο Στενό του Καφηρέα. Ακολούθως, η φρεγάτα κινούμενη με πορεία Νότια-Νοτιοδυτική διήλθε μεταξύ Κέας και Κύθνου και τελικώς εξήλθε την 09:50 από τα Ελληνικά Χωρικά Ύδατα Νοτίως της Κέας.

Καθ' όλη τη διάρκεια του πλου της Τουρκικής κορβέτας, η φρεγάτα «ΑΔΡΙΑΣ» και μέσα του Πολεμικού Ναυτικού καθώς και ένα ζεύγος αεροσκάφη F-16C της Πολεμικής Αεροπορίας, που πραγματοποίησαν αρκετές διελεύσεις πάνω από το τουρκικό πολεμικό, παρακολούθησαν και εξακολουθούν να παρακολουθούν το εν λόγω πολεμικό πλοίο καθ' όλη την διάρκεια του πλου του, που τώρα είναι στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου με Νότια κατεύθυνση.

Όπως συμβαίνει παγίως σε αυτές τις περιπτώσεις για το περιστατικό το ΥΠΕΘΑ ενημέρωσε το ΥΠΕΞ για τον παραπέρα διπλωματικό χειρισμό της υποθέσεως.

Λ.Σ.Μ. - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014 Κατηγορία ΕΘΝΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ

Η στρατιωτική υπηρεσία και η διάρκεια της είναι ένα θέμα που απασχολεί τις αρμόδιες αρχές σε διάφορες χώρες περιλαμβανομένης και της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Κύπρου. Λόγοι εθνικής ασφάλειας, κοινωνικοί, οικονομικοί, τεχνολογικοί και πολιτικοί πιέζουν κυβερνήσεις στην επανεξέταση της φύσης του θεσμού και του χρονικού διαστήματος της στρατιωτικής θητείας. Ποια είναι η πραγματική κατάσταση σε ό,τι αφορά το θέμα της θητείας στην Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο και πώς αυτή συγκρίνεται με τη στρατιωτική υπηρεσία στην Ευρώπη και αλλού;

Στρατιωτική υπηρεσία

Γενικά, η στρατιωτική υπηρεσία αφορά, τόσο την εθελοντική, όσο και την υποχρεωτική θητεία. Οι περισσότερες χώρες σήμερα απαιτούν από τους πολίτες τους να υπηρετήσουν για κάποιο χρονικό διάστημα στις ένοπλες δυνάμεις, είτε εξολοκλήρου εθελοντικά, είτε υποχρεωτικά. Σ' αυτή την κατηγορία των χωρών με υποχρεωτική θητεία εντάσσονται και η Ελλάδα, η Τουρκία και η Κύπρος, ενώ σε διάφορες περιπτώσεις συνυπάρχει συνδυασμός εθελοντικής και υποχρεωτικής θητείας.

Το φαινόμενο της στρατιωτικής υπηρεσίας είναι πανάρχαιο και είναι συνυφασμένο με την κατοχή και την άμεση και έμμεση χρήση φονικών και καταστροφικών εργαλείων (οπλισμού) από ομάδες ανθρώπων ή κρατών εναντίον αντιπάλων ή εχθρών, για την προστασία τους από απειλές ή και την προώθηση δικών τους συμφερόντων. Πρόκειται για ένα θέμα που πέρασε από πολλές φάσεις, όχι μόνο σε ό,τι αφορά τη διάρκεια της θητείας των στρατιωτών αλλά και σε σχέση με τις συνθήκες στελέχωσης, λειτουργίας και ανάπτυξης του στρατιωτικού ανθρώπινου δυναμικού. Οι επικρατούσες συνθήκες απειλής σε βάρος μιας χώρας, η άποψη των ψηφοφόρων, η κατάσταση της οικονομίας και το επίπεδο της στρατιωτικής τεχνολογίας αποτελούσαν καθοριστικό παράγοντα στη διαμόρφωση και λήψη αποφάσεων σε θέματα θητείας. Ιδίως στη σύγχρονη εποχή με την εισαγωγή εξοπλισμού και άλλων συστημάτων προηγμένης τεχνολογίας, η ανάγκη στελέχωσης του όλου φάσματος της οργανωτικής πυραμίδας των ενόπλων δυνάμεων - περιλαμβανομένων βέβαια και των οπλιτών - με εξειδικευμένο προσωπικό και επαγγελματίες έχει καταστεί αρκετά πιεστική.

Ελλάδα

Στην Ελλάδα, η θητεία ιστορικά κυμαινόταν μεταξύ 12 και 36 μήνες, εξαρτώμενη από διάφορους παράγοντες και ιδιαίτερα από το μέγεθος των κληρωτών και ασφαλώς την πολιτική κατάσταση και τις εξωτερικές απειλές που αντιμετωπίζει η χώρα. Σήμερα η χώρα διαθέτει υπό τα όπλα, ανθρώπινο δυναμικό που ανέρχεται στις 144.350.

Όσον αφορά τη συζήτηση για δημιουργία επαγγελματικού στρατού, ήταν αναπόφευκτο ότι θα άρχιζε να απασχολεί και την Ελλάδα όπως συνέβαινε και σε άλλες συμμαχικές χώρες στο ΝΑΤΟ πριν το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, αλλά και μετά, δεδομένων των απαιτήσεων των σύγχρονων μορφών απειλών και των στρατιωτικών αποστολών. Μεταξύ 1985 έως το 2000 η Ελλάδα προώθησε το θεσμό της απασχόλησης εθελοντών στρατιωτών ( γνωστών σήμερα ως Εθελοντών Μακράς Υπηρεσίας), που απετέλεσε και την πρώτη προσπάθεια της χώρας για δημιουργία επαγγελματικού στρατού.

Το 2009 η υποχρεωτική θητεία των ανδρών ηλικίας μεταξύ 19 – 45 χρόνων μειώθηκε στους 9 μήνες. Επίσης προσανατολισμένη στην κατεύθυνσης της προώθησης του θεσμού ενός πλήρως επαγγελματικού στρατού, η κυβέρνηση υποσχέθηκε περαιτέρω μείωση της θητείας στους 6 μήνες. Η σκέψη αυτή ωστόσο τέθηκε στο περιθώριο, ένεκα σημαντικών ελλείψεων σε ανθρώπινο στρατιωτικό δυναμικό, μεγάλων οικονομικών δυσχερειών που αντιμετωπίζει η χώρα και της φυγοστρατίας το ποσοστό της οποίας το 2013 ανερχόταν στο 66% των κληρωτών. Αντίθετα από μέρους του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας υποβλήθηκε πρόταση για αύξηση της διάρκειας της θητείας από 9 σε 12 μήνες για αντιμετώπιση της κατάστασης αλλά δεν έγινε αποδεχτή.

Τουρκία

Όσον αφορά την Τουρκία, η οποία διαθέτει το δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ ( 510.600) μετά τις ΗΠΑ, η υποχρεωτική θητεία σήμερα είναι 15 μήνες σε σχέση με 18 μήνες που ήταν προηγουμένως. Ο ανδρικός πληθυσμός της χώρας οφείλει να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία μεταξύ των ηλικιών 19 – 40 χρονών.Σημειώνεται ότι υπάρχουν εξαιρέσεις σχετικά με τη διάρκεια της θητείας. Για παράδειγμα, κληρωτοί με πανεπιστημιακή μόρφωση μπορούν να υπηρετήσουν 6 μήνες θητεία, ενώ άνδρες άνω των 30 ετών δύνανται να εξαγοράσουν τη στρατιωτική τους υπηρεσία. Επίσης από φέτος προβλέπεται ότι η υποχρεωτική θητεία θα μειωθεί στους 12 μήνες, γεγονός που σημαίνει μείωση του ανθρώπινου στρατιωτικού δυναμικού της χώρας κατά 70.000. Από την άλλη σημειώνεται ότι το πρόβλημα της φυγοστρατίας είναι οξύ και στην Τουρκία, ιδίως στις νοτιοανατολικές περιοχές, με τον ετήσιο αριθμό των φυγόστρατων να κυμαίνεται γύρω στις 60.000.

Η διαφοροποίηση των απειλών και του ρόλου των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων απαιτούν ένα μικρότερο αλλά και κατά πολύ πιο αποτελεσματικό στρατό από επαγγελματίες. Ήδη η Τουρκία διαθέτει ένα πυρήνα επαγγελματιών στρατιωτών, που βρίσκεται υπό συνεχή εξάσκηση και εκπαίδευση και αποτελεί τον ιστό που στηρίζει τη λειτουργία του όλου στρατιωτικού οικοδομήματος. Ο προγραμματισμός είναι για σταδιακή προώθηση του θεσμού του επαγγελματικού στρατού, γεγονός που θα συμβάλει σημαντικά στην ποιοτική ενίσχυση του στρατιωτικού δυναμικού της χώρας.

Τουρκοκύπριοι

Συζήτηση για μείωση της χρονικής διάρκειας της θητείας υπάρχει και για τις 5.000 των δυνάμεων των ενόπλων τουρκοκυπρίων στις κατεχόμενες από την Τουρκία περιοχές της Κύπρου, από 15 σε 12 μήνες με βάση σχετική πρόταση νόμου που έχει κατατεθεί στη λεγόμενη τουρκοκυπριακή βουλή.

Κύπρος

Στην Κύπρο, διακηρυγμένη πρόθεση των τελευταίων κυβερνήσεων ήταν η μείωση της θητείας από τους 26 μήνες σε επίπεδα κάτω των 19 μηνών μέχρι και 14 μήνες. Για την επίτευξη του στόχου αυτού, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η αναδιοργάνωση της Εθνικής Φρουράς, η εξασφάλιση νέων οπλικών και άλλων συστημάτων και η πρόσληψη ικανοποιητικού αριθμού οπλιτών, που συνεπάγεται δαπάνες μερικών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, καθώς και η αναβάθμιση της εφεδρείας.

Το 2002 η κυβέρνηση προχώρησε στη μείωση της θητείας κατά ένα μήνα στους 25 μήνες και αργότερα το 2008 στους 24 μήνες που ισχύει σήμερα. Αναφέρεται ότι μείωση της θητείας στους 19 – 18 μήνες ή στους 15 -14 μήνες θα σήμαινε την αντίστοιχη πρόσληψη αριθμού εθελοντών επαγγελματιών στρατιωτών. Ιδιαίτερα μείωση της διάρκειας της θητείας στους 14 – 15 μήνες απαιτεί την πρόσληψη 3.500 περίπου και πλέον μισθωτών οπλιτών - για υποφερτή κάλυψη του κενού που θα άφηνε η μείωση της δύναμης της Εθνικής φρουράς από 8.000 – 10.000 κληρωτούς σε 4.500.

Το 2010 είχε περάσει νομοσχέδιο επιλύοντας διάφορες εκκρεμότητες οργάνωσης και λειτουργίας της Εθνικής Φρουράς, προωθώντας μέτρα για αντιμετώπιση του μεγάλου προβλήματος της φυγοστρατίας, καθώς και πρόνοια για τη πρόσληψη επαγγελματιών οπλιτών προετοιμάζοντας το έδαφος για μείωση της θητείας. Ωστόσο, εσωτερικές αντιδράσεις, η έκρηξη στο Μαρί και οι εξελισσόμενες δυσχερείς οικονομικές συνθήκες ανέκοψαν την πορεία υλοποίησης της μείωσης της θητείας στους 19 ή 18 μήνες και αργότερα στους 15 ή 14 μήνες. Η οικονομική κρίση και τα σκληρά μέτρα λιτότητας που επιβάλλει το «Μνημόνιο» για το «νοικοκύρεμα» των δημόσιων οικονομικών αποτελούν σήμερα σημαντικό εμπόδιο σε οποιοδήποτε τέτοιο σχεδιασμό για μείωση της στρατιωτικής θητείας, αφού θα απαιτούντο σημαντικοί οικονομικοί πόροι για την ικανοποίηση των προϋποθέσεων που απαιτεί η υλοποίηση του. Μείωση της θητείας, είτε στους 19-18 μήνες, είτε στους 15-14 μήνες, με απλώς την αναδιοργάνωση και χωρίς διάθεση των απαιτούμενων πόρων και την ικανοποίηση των ανωτέρω προϋποθέσεων, προφανώς δεν θα είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα για την Εθνική Φρουρά.

Διάρκεια θητείας αλλού

Τέλος συγκρίνοντας τη διάρκεια της θητείας στην Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο η κατάσταση παρουσιάζεται ως εξής: Μεταξύ των τριών χωρών, η θητεία στην Κύπρο ( που ανέρχεται στους 24 μήνες) είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια. Στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) η Κύπρος έχει τη μεγαλύτερη σε διάρκεια θητεία. Σε ορισμένες χώρες όπως η Αυστρία η θητεία έχει διάρκεια 6μήνες, στην Εσθονία 8 μήνες και συνεπώς είναι μικρότερης διάρκειας και από εκείνη στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Εκτός της ΕΕ, στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό ή γειτονικό χώρο, 24 μήνες θητεία έχει η Ουκρανία και η Αρμενία. Επίσης 24 μήνες θητεία έχουν αρκετές άλλες χώρες πέραν της Ευρώπης και του περίγυρού της όπως η Υεμένη, το Καζακστάν, η Σιγκαπούρη, η Κολομβία, η Γουϊνέα και άλλες. Μεγαλύτερη σε διάρκεια υπηρεσία στις ένοπλες δυνάμεις έχουν η Αίγυπτος 12- 36 μήνες, το Ισραήλ 36 μήνες, η Συρία 30 μήνες, το Βιετνάμ 30 μήνες, η Βενεζουέλα 30 μήνες, η Νότιος Κορέα 26 και η Βόρειος Κορέα 5 – 12 χρόνια.

Τα ανωτέρω αποτελούν μερικές από τις πραγματικότητες που αφορούν το θέμα της στρατιωτικής υπηρεσίας, τόσο στην Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο, όσο και χώρες της Ευρώπης και αλλού.

Άριστος Αριστοτέλους - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014 Κατηγορία ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Διαβάστε σήμερα στο «Προξενείο-Στοπ» (σε αναδημοσίευση από τον τρέχοντα«Αντιφωνητή») ένα συνοπτικό κείμενο, που ανακεφαλαιώνει τις πρόσφατες προκλήσεις των τουρκοψύχων στην ελληνική Θράκη. Τόσο σε σχέση με τη λεγόμενη "Ημέρα Τουρκικής Υπερηφάνειας", όσο και με τις χυδαιότητες σχετικά με τον νόμο για τους ιεροδιδασκάλους. Χωρίς άλλα δικά μας σχόλια...

Οἱ προσπάθειες τῆς Τουρκίας νά καθιερώσει τήν 29η Ἰανουαρίου στήν ἑλληνική Θράκη ὡς Ἡμέρα Τουρκικῆς Ὑπερηφάνειας δέν σταματοῦν. Κι ἀφοῦ ἐδῶ δέν κινητοποιεῖται οὔτε τό 1% τοῦ κόσμου, φέτος πῆγαν στήν ...Νικομήδεια (Ἰσμίτ). Συμμετεῖχαν ἀπό δῶ οἱ τουρκομουφτῆδες Ἀχμέτ Μέτε – Ἰμπραήμ Σερήφ, οἱ πρώην βουλευτές Τσετίν Μάντατζη καί Ἀχμέτ Φαΐκογλου, οἱ πρόεδροι τῶν παράνομων σωματείων Κοράι Χασάν («Τουρκική Νεολαία Κομοτηνής») – Ἀχμέτ Κούρτ («Τουρκική Ένωση Ξάνθης»), ὁ Τανέρ Μουσταφάογλου τοῦ «Συλλόγου Ἀλληλεγγύης Τούρκων Δ. Θράκης» (BTTDD) καί ἄλλοι Δυτικοθρακιῶτες μουσουλμάνοι. Μετά τήν πορεία στούς δρόμους τῆς πόλης στις 26/1/14 ἔγινε συνεστίαση ὅπου μίλησε ὁ θρακικῆς καταγωγῆς ὑπουργός Ὑγείας Μουεζίνογλου παρομοιάζοντας καί πάλι τά Βαλκάνια μέ χέρι καί πόδι τοῦ τουρκικοῦ ἔθνους. Ἐφέτος ἡ συγκυρία ἔφερε μπροστά τό ζέον θέμα τῶν ἱεροδιδασκάλων, γιά τό ὁποῖο οἱ ἀντιδράσεις κορυφώνονται...

Ὅλο τό τουρκολόι στή Θράκη ἔχει κυριολεκτικά λυσσάξει με τήν ἐφαρμογή τοῦ νόμου γιά τους μουσουλμάνους ἱεροδιδάσκαλους. Καθώς οἱ ἐλπίδες τῆς Ἄγκυρας για ἀποτελεσματική διπλωματική πίεση διαψεύστηκαν, τώρα ἡ Τουρκία ἔχει μεταφέρει τό πεδίο τῆς μάχης στο ἐπίπεδο τῆς μειονότητας. Ἔτσι, ὅλες σχεδόν οἱ συλλογικότητες – παράνομες καί μή – πού ὑποτίθεται ὅτι ἐκφράζουν τήν μειονοτική κοινωνία, ἀλλά καί πολιτικά πρόσωπά της βγάζουν π α ν ο μ ο ι ό τ υ π ε ς ἀνακοινώσεις. Πάντα ἐκτός τόπου καί χρόνου, συνήθως μέ ἕνα πάθος (ἄν ὄχι μῖσος) πού ἐκπλήσσει. Καί μόνο τά πρόσφατα δημοσιεύματα τοῦ μειονοτικοῦ Τύπου νά δεῖ κανείς, ἀρκεῖ γιά να πιστοποιήσει τά ἀνωτέρω.

Πρῶτον τό τουρκο-κόμμα DEB πού ἀναφερόμενο στόν νόμο γράφει ὅτι «τίθεται σέ κίνδυνο ἡ θρησκευτική ἐλευθερία τῆς Τουρκικῆς Μειονότητας Δ. Θράκης, κάτι πού ἀποτελεῖ μια μεγάλη ἀπώλεια γιά τή δημοκρατία στήν περιοχή καί στή χώρα»! Ποῦ τό βασίζουν αὐτό τό τελευταῖο; Στό ὅτι κατά τή γνώμη τους «εἶναι δικαίωμα τῆς Μειονότητας νά ἔχειλόγο σέ θέματα (...) θρησκευτικῆςἐκπαίδευσης»! Καί ποιός τους ἀφαίρεσε τό δικαίωμα λόγου; Κανείς, φυσικά, ἁπλῶς δέν μπορεῖ νά ...νομοθετεῖ ὁ κάθε μειονοτικός τενεκές ἤ πράκτορας. Ἐπιμένουν ὅμως ὅτι ἡ ἐφαρμογή τοῦ νόμου «ἀναφέρεται στήνἐλευθερία θρησκείας, συνείδησης καί λατρείας καί θρησκευτικῆς ἐκπαίδευσης, πούστοχεύει στήν ἀφαίρεση αὐτοῦ τοῦδικαιώματος ἀπό τήν μειονότητα, ὅπως καί ἡἀγνόηση τῶν σχετικῶν ἐκκλήσεων τῆς μειονότητας γιά αὐτό τό θέμα, ὁδήγησαν ἕνα βῆμα πίσω την δημοκρατία τῆς Ἑλλάδας.»

Δεύτερος φορέας στό ἴδιο μῆκος κύματος ἦταν ἡ «Ἕνωση Θρησκευτικῶν Λειτουργῶν Τζαμιῶν Δ. Θράκης» (Ἀχμέτ Ἀρίφ Ἐμίν, Ὀρχάν Μπουλμπούλ), δηλαδή τό σωματεῖο τῶν ἰμάμηδων πού πληρώνονται – καί φυσικά κατευθύνονται – ἀπό τό τουρκικό Προξενεῖο Κομοτηνῆς. Στην ἀνακοίνωσή τους διαβάζουμε ὅτι συνεδρίασαν μέ θέμα τόν νόμο και μιλᾶνε γιά «διορισμό ἰμάμηδων στα τεμένη» πού «δέν εἶναι δυνατόν νά γίνει ἀποδεκτός καί ἀποτελεῖ μιάν ἄδικη ἐπιβολή καί παραβίαση διεθνῶν συνθηκῶν». Πάνω σ' αὐτό πρέπει νά διευκρινισθεῖ ὅτι κανένας ἱεροδιδάσκαλος δέν διορίστηκε σέ κανένα τέμενος καί αὐτή εἶναι ἁρμοδιότητα τοῦ μουφτῆ καί μία δυνατότητα βασικά γιά τό μέλλον. Ἐπίσης ἡ ἀνακοίνωση προσθέτει (μᾶλλον προσεκτικά) ὅτι «το μάθημα τῶν θρησκευτικῶν δέν εἶναι ὑποχρεωτικό ἀλλά κατ΄ ἐπιλογήν μάθημα. Μαθητές πού δέν θέλουν να μετάσχουν, θά πρέπει οἱ κηδεμόνες τους νά ὑποβάλουν στήν διεύθυνση τοῦ σχολείου αἴτηση ἐξαίρεσης. Στό σημεῖο αὐτό οἱ διευθύνσεις τῶν σχολείων δέν μποροῦν νά κάνουν κάτι σχετικά μέ τίς ἀπουσίες. Δέν θά ἔχει δηλαδή καμμία ἐπίδραση στόν μέσο ὅρο βαθμολογίας τῶν μαθητῶν μας».

Ἐκεῖνος πού ἔδωσε ὅμως ρέστα ψευδολογίας, τρομοκράτησης τοῦ κόσμου καί κινδυνολογίας ἦταν ὁ τουρκομουφτῆς Ξάνθης Ἀχμέτ Μετέ (ἀκόμα κι ὁ ...ὁμότεχνός του τῆς Κομοτηνῆς, Ἰμπράμ Σερήφ ἦταν μετριοπαθής μπροστά του). Ὁ βραβευθείς προχθές στήν Πόλη ἀπό τόν Ἐρντογάν φασίστας λοιπόν μίλησε γιά «ἰμάμηδες χωρίς σουνέτ», γιά «διδασκαλία τοῦ Κορανίου στά ἑλληνικά» (ἄρα;;;!!!), γιά «διώξεις τῆς τουρκικῆς μειονότητας», γιά κράτος πού «δεν σέβεται οὔτε ἀνθρώπινα δικαιώματα οὔτε θρησκευτικές ἐλευθερίες» και ἄλλα ἐμπρηστικά, ὅλα πρόσφορα γιά μήνυση περί διασπορᾶς ψευδῶν εἰδήσεων καί πρόκλησης σέ στάση. Βεβαίως ἀνησυχεῖ πού σχεδόν κανένας δέν συμμερίζεται τό σκεπτικό του καί χαρακτηρίζει «λάθος» τή σιωπή τῆς μειονότητας, ἀναφέρεται σέ «ἄτομα πού ὑπέβαλαν αἴτημα νά μήν μετάσχουν τά παιδιά τους σ' αὐτά τά μαθήματα» καί σε μαθητές πού δῆθεν «ἀπευθυνόμενοι στούς ὑπαλλήλους πού κάνουν αὐτά τά μαθήματα τούς εἶπαν ¨Δέν εἶστε μέλη τῆς μειονότητας, γιατί δέν μᾶς μιλᾶτε τουρκικά;¨». Καί συνεχίζει: «Τά παιδιά εἶναι δικά μας. Δεν μπορεῖ τό κράτος νά ἀποφασίζει τό πῶς, ποῦ καί μέ ποιόν τρόπο θα τό ἐκπαιδεύσω (...) Ὅταν γίνεται ἐπίθεση στή θρησκεία, τότε πλέον ἀπομένει στόν καθένα τό τί θα κάνει. Πλέον εἶναι θέμα ἤθους τῶν σπιτιῶν μας. Προσέξτε, θέμα ἤθους δηλώνω». Μέ λίγα λόγια ἀνήθικος ὅποιος δέν ἐξεγείρεται κατά τοῦ κρατικοῦ ...παιδομαζώματος!!! Και συνεχίζει νά τό χοντραίνει: «Ἐάν μια μέρα στή Δ. Θράκη σταματήσουν να ἀκούγονται τά ἐζάν ἤ διαβάζονται στά ἑλληνικά ἤ στά σχολεῖα κάτω ἀπό τό Ἰσλάμ ἀρχίσει νά γίνεται καί ἐκμάθηση τοῦ χριστιανισμοῦ, τότε ἡ εὐθύνη θά εἶναι στίς πλάτες ἐτούτων. Ἄς σκεφτεῖ καλά καθένας πῶς θά ἀπολογηθεῖ στόνἈλλάχ». (ἐφ. «Γκιουντέμ», 16/1/2014). Εἶμαι πραγματικά περίεργος νά δῶ τηνἀντίδραση τοῦ νεότευκτου συλλόγουτῶν ἱεροδιδασκάλων. Νά δοῦμε ἄν θά ἀντιδράσουν σέ τοῦτες τις αἰσχρές συκοφαντίες οἱ ἄνθρωποι πού ἐπέλεξαν ἁπλῶς νά κάνουν το καθῆκον τους μισθοδοτούμενοι ἀπότήν ἑλληνική πολιτεία νομίμως κι ὄχι νά τά παίρνουν μυστικά καί μαῦρα ἀπό τό Προξενεῖο ξένης χώρας.

Ἀκόμη πιό πρόστυχα ἦταν τά σχόλια τοῦ ἄλλου ἰσλαμοφασίστα «δημοσιογράφου» Τζενγκίζ Ὀμέρ στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης: «Σαφής ἡ πρόθεση τοῦ κράτους με στημένουςἰμάμηδες νά ἐνσταλάξει στούς μαθητές μας τήν Ὀρθοδοξία (...) Ἐάν σέ ἰσλαμική χώρα ὅπως ἡ Τουρκία, τό κράτος ἐπιβάλει σε χριστιανική μειονότητα ἕνα ἰσλαμικό δόγμα τί θά γινόταν; (...) Τό κράτος μή ὑπολογίzοντας νόμους, θέλοντας νά ἀποκόψει τήν μειονότητα καί να τή στρέψειἐνάντια στήν ταυτότητά της, μέ πόρους ἀπό τήν Ε.Ε. καί με μισθοφόρους θά ἐπιβάλει θρησκεία».
Περιττεύει κάθε σχολιασμός.

Ἄς δοῦμε ὅμως καί τά λόγια τοῦ βουλευτῆ (Σύριζα) Χουσεΐν Ζεϊμπέκ γιά τό θέμα, πού δέν ἀποπνέουν τον φανατισμό τῶν προηγουμένων ἀλλά πού δέν παύουν νά κινοῦνται στην ἴδια γραμμή: «...Ἀξιότιμοι κηδεμόνες, πολύτιμοι μαθητές πούἀποτελεῖτε τό μέλλον μας, τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν πού μπῆκε στά δημόσια δημοτικά καί γυμνάσια δέν εἶναι ἕνα ὑποχρεωτικό ἀλλά ἕνα κατ΄ ἐπιλογήν μάθημα. Ἐπιθυμῶ νά ἀναφέρω πώς οἱ μαθητές πού δέν ἐπιθυμοῦν να μετάσχουν στό μάθημα, μποροῦν νά ἐξαιρεθοῦν προσκομίζοντας στη διεύθυνση τοῦ σχολείου μιά αἴτηση (...) Δέν ἔχω καμμιά ἀμφιβολία πώς ἡ μειονότητα ἔναντι τῶν ἀνεπιθύμητων μέτρων πού δέν μᾶς ἀξίζουν, θά δώσει στήν μνημονιακή κυβέρνηση την δέουσα ἀπάντηση, μποϋκοτάροντας τήν ἐφαρμογή τους.» («Ροντόπ Ρουζγκαρί», 16/1/2014).

Ὅ,τι καί νά πεῖς εἶναι λίγο. Δεν εἶναι βέβαια ἡ πρώτη φορά πού ἕνα εὐεργετικό μέτρο γιά τήν μειονότητα συναντᾶ τέτοια λυσσώδη ἀντίδραση ἀπό τό σύνολο τῶν μειονοτικῶν φορέων. Νά θυμήσουμε τί ἔγινε με τήν είσαγωγή τῶν ἀγγλικῶν και τῆς γυμναστικῆς στά μειονοτικά σχολεῖα; Τί ἔγινε μέ τήν ποσόστωση γιά τά ἑλληνικά ΑΕΙ; Ὅποτε πάει ἡ ἑλληνική πολιτεία νά προσφέρει δυνατότητες καί εὐεργεσίες στον μουσουλμανικό πληθυσμό βρίσκει ἀπέναντί της τό τούρκικο μένος. Μιλώντας μέ φίλο μουσουλμάνο ἄκουσα τό προφανές: «Δέν εἴμαστε στά καλά μας. Τό κράτος μᾶς δίνει δωρεάν μαθήματα Κορανίου στα σχολεῖα, ἀπό δικούς μας ἀνθρώπους, καί οἱ «ἐκπρόσωποι» τῆς μειονότητας φωνάζουν ἐναντίον! Πῶς τό ἐξηγοῦν αὐτό σέ κάποιον τρίτο αὐτοί πού φωνάζουν;» Ἔλα, ντέ! Πάντως οἱ μειονοτικοί βουλευτές στή συνάντηση μέ τόν περιφερειακό διευθυντή Ἐκπαίδευσης Σάββα Μελισσόπουλο εἶπαν ὅτι θ' ἀφήσουν τόν κόσμο ν' ἀποφασίσει μόνος του. Θά δοῦμε...
Προξενείο Στοπ - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Δευτέρα, 03 Φεβρουαρίου 2014 Κατηγορία ΕΘΝΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ

Τις τελευταίες μέρες, δημοσιεύματα στον ημερήσιο κυπριακό τύπο πραγματεύονται συγκεκριμένη πτυχή του τροποποιητικού νομοσχεδίου στον περί Εθνικής Φρουράς νόμο του 2011, σε σχέση με την αποστολή της Εθνικής Φρουράς, που κατατέθηκε από την Κυβέρνηση στην Επιτροπή Άμυνας της Βουλής των Αντιπροσώπων. Λαμβάνει χώρα δημόσια αντιπαράθεση κατά πόσο η Εθνική Φρουρά θα δύναται να εμπλακεί σε επιχειρήσεις καταστολής διαδηλώσεων ή ελέγχου βίαιων κοινωνικών αντιδράσεων.

Η αντίδραση του ΑΚΕΛ, διά του επίσημου εκφραστικού του οργάνου, δια αντιπροσώπων του, αλλά και δια της οργάνωσης νεολαίας του, σχετικά με την εν λόγω ασάφεια που ενυπάρχει στο κατατεθέν τροποποιητικό νομοσχέδιο, υπήρξε έντονη. Το ΑΚΕΛ ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση «θέλει τον στρατό να επεμβαίνει σε διαδηλώσεις», και ότι πρόκειται για ένα ακόμη «επεισόδιο στον κατήφορο του συντηρητισμού και του αυταρχισμού». Πέραν του ότι υπήρξε διάψευση εκ μέρους του αρμόδιου Υπουργείου Άμυνας το οποίο ανέφερε ότι, σε ουδεμία περίπτωση προβλέπεται χρησιμοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων για καταστολή διαδηλώσεων ή άλλων δημόσιων συμπεριφορών, όπως έκτροπα ή επεισόδια, η αντίδραση του ΑΚΕΛ είναι εκτός πραγματικότητας.

Είναι αδιανόητο να συντηρούνται στον δημόσιο διάλογο υπόνοιες και σκιές που σχετίζονται με τον ξεκάθαρο όρο εντολής της Εθνικής Φρουράς, που δεν είναι άλλος από τη συγκρότηση ισχυρής και αξιόμαχης αποτρεπτικής δύναμης έναντι στην τουρκική στρατιωτική απειλή. Να καταστήσουμε απολύτως σαφές ότι, ΜΟΝΟ σε περίπτωση κήρυξης κατάστασης εκτάκτου ανάγκης όταν και η Κυπριακή Δημοκρατία αντιμετωπίζει οξεία κρίση ή εμπόλεμη σύρραξη, η αρμοδιότητα της αστυνόμευσης περνά από την εξουσία της Αστυνομίας σε αυτήν της Εθνικής Φρουράς.

Δεν γνωρίζουμε πού αποσκοπούν αυτές οι ανέξοδες και λαϊκίστικες τοποθετήσεις εκ μέρους του ΑΚΕΛ. Το να αφήνονται υπόνοιες και σκιές σχετικά με δημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας των Ενόπλων Δυνάμεων της Δημοκρατίας, το καθεστώς πολιτικού ελέγχου και λογοδοσίας στο οποίο υπόκεινται, είναι απαράδεκτο και συνιστά συνειδητή υπονόμευση του ρόλου και των όρων εντολής της Δύναμης. Μόνο θετικό μπορεί να χαρακτηριστεί το γεγονός ότι σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος – πλην ΑΚΕΛ – σχολίασε σε ήπιους τόνους το εν λόγω ζήτημα και ζήτησε όπως επανεξεταστεί και επαναδιατυπωθεί το επίμαχο λεκτικό του νομοσχεδίου. Τέτοια είναι η νοοτροπία που ενδείκνυται για αντιμετώπιση παρόμοιας φύσης λεπτών ζητημάτων που άπτονται του σκληρού πυρήνα της εθνικής ασφάλειας.  - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter