Write on Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016 Κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΑ
Γράφει ο Σταύρος Καρκαλέξης

Τις παραµονές του «ΑΤΤΙΛΑ 2», το µεγαλύτερο µέρος της ΕΛΔΥΚ βρέθηκε σε χώρους διασποράς, νότια του στρατοπέδου και πολύ κοντά σε αυτό. Στις 13 Αυγούστου συµπτύχθηκε προς το χωριό Λακατάμια. Στο στρατόπεδο παρέμειναν τρεις (κατ' άλλους δύο) λόχοι, υπό τον αντισυνταγματάρχη Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο. Η πρώτη τουρκική επίθεση εκδηλώθηκε στις 14 Αυγούστου, αργά το πρωί, αφού προηγήθηκε προσβολή του στρατοπέδου από την αεροπορία και το πυροβολικό.

Προπορεύονταν τα άρματα και σε πυκνούς σχηματισμούς ακολουθούσε η ΤΟΥΡΔΥΚ, ενισχυμένη με 700 επιπλέον άνδρες. Μέχρι το απόγευμα, οι Τούρκοι είχαν διενεργήσει τρεις επιθέσεις, αλλά προσέκρουσαν στη σθεναρή αντίσταση της ΕΛΔΥΚ, οι μαχητές της οποίας αγνοούσαν ότι στο άλλο άκρο της Λευκωσίας, στη Μια Μηλιά, η άμυνα είχε καταρρεύσει.

Την επομένη, 15 Αυγούστου, επαναλήφθηκε το ίδιο σκηνικό. Παρότι ο αντισυνταγματάρχης Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος ζήτησε ενισχύσεις, έλαβε μόνο τρία τεθωρακισμένα οχήματα Marmon-Herrington, τα οποία θα ήταν εύκολη λεία για τα Μ-48 των Τούρκων. Παρ' όλα αυτά, οι νέες τουρκικές επιθέσεις αντιμετωπίσθηκαν με επιτυχία. Μπροστά από τις θέσεις άμυνας των ανδρών της ΕΛΔΥΚ, έπεσαν δεκάδες Τούρκοι στρατιώτες, μερικοί δε έφθασαν στα ακραία συρματοπλέγματα του στρατοπέδου, επάνω στα οποία φονεύθηκαν. Μία από τις πιο γλαφυρές καταθέσεις ήταν αυτή του Διονύση Πλέσσα:

«Στις 15 Αυγούστου, πήγε σχεδόν μεσημέρι και οι Τούρκοι δεν μας ενόχλησαν. Κατά τις 11.00 άρχισε η επίθεσή τους, πιο οργανωμένη από τις άλλες. Ανάμεσα στα άρματα εκινείτο το πεζικό και προπορευόταν ένας αξιωματικός, ο οποίος έδινε τα παραγγέλματα με μία σφυρίχτρα. Σφύριζε, ξεκινούσανε. Ξανασφύριζε, σταματούσανε. Μας έκανε εντύπωση ότι επετίθεντο αφύλαχτοι, γι' αυτό και είχαν φοβερές απώλειες. Έφθασαν πολύ κοντά μας και εμείς είχαμε διαταγή από τον λοχαγό Σταυριανάκο να τους αφήσουμε να πλησιάσουν και μετά να κτυπήσουμε. Είχαμε και κάποια κάλυψη από το Πυροβολικό, υπήρχε ένας Κύπριος ανθυπολοχαγός, ο Κίτρου, που έκανε υπεράνθρωπες προσπάθειες να μας υποστηρίξει. Έπεσε λοιπόν ένα βλήμα του Πυροβολικού ακριβώς μέσα στην μπούκα του προπορευόμενου άρματος, που σταμάτησε. Όσοι ήταν μέσα σκοτώθηκαν.
Τα υπόλοιπα τρία ανέστρεψαν και οπισθοχώρησαν. Οι Τούρκοι δεν ήταν προετοιμασμένοι για οπισθοχώρηση και τα έχασαν. Τότε ακούσαμε τον λοχαγό Σταυριανό μέσα από το όρυγμά του, που φώναξε:

- Ρε! Είσαστε άντρες;

- Ναι! απαντήσαμε όλοι μαζί.

Και διέταξε έφοδο.

Εμείς ήμασταν 33 άτομα. Βάλαμε ξιφολόγχη, βγήκαμε έξω και τους κυνηγήσαμε σε μία ευθεία.

Κάποιοι από τους Τούρκους πέρασαν το δρόμο και διέφυγαν. Οι περισσότεροι όμως, περίπου 100, κρύφτηκαν πίσω από ένα υδραγωγείο.

Έβγαζαν το κεφάλι τους σιγά σιγά και προσπαθούσαν να διασχίσουν το δρόμο. Όποιοι πέρασαν, γλίτωσαν. Κάποια στιγμή επεχείρησαν να βγουν όλοι μαζί. Στήσαμε τα πολυβόλα και τους θερίσαμε. Ανέβηκε το ηθικό μας. Μας συγκίνησε ότι αυτό έτυχε την ημέρα της Παναγίας».

Ο λοχαγός Σωτήρης Σταυριανάκος.

Ο ηρωικός θάνατος του λοχαγού Σωτήρη Σταυριανάκου

Στις 16 Αυγούστου η εχθρική πίεση κατέστη πλέον αφόρητη. Τους ηρωικούς άνδρες της ΕΛΔΥΚ προσέβαλαν αεροσκάφη, πυροβόλα, όλμοι. Μέσα στο στρατόπεδο τα πάντα μεταβλήθηκαν σε σωρούς ερειπίων.

Στις 11.00, οι Τούρκοι προσήγγισαν επικίνδυνα τις θέσεις των αμυνομένων, παρά τις μεγάλες τους απώλειες. Τότε, και ενώ τα άρματα των Τούρκων απείχαν λίγα μόλις μέτρα, έπεσε ηρωικά ο Μανιάτης λοχαγός Σωτήρης Σταυριανάκος. Σύμφωνα με μαρτυρίες ανδρών του, ο λοχαγός Σταυριανάκος, μόνος, εξήλθε από το όρυγμά του για να αντιμετωπίσει το προπορευόμενο άρμα μάχης. Προφανώς υπολόγισε ότι αναχαιτίζοντας το εχθρικό άρμα, θα ανέκοπτε την τουρκική επίθεση. Υπήρχε και το προηγούμενο, μία ημέρα πριν, όταν καταστράφηκε προπορευόμενο τουρκικό άρμα από βολή πυροβόλου και οι Τούρκοι οπισθοχώρησαν. Πριν όμως προλάβει να υλοποιήσει το σχέδιό του, ο ηρωικός λοχαγός φονεύθηκε από τα πυρά του άρματος.

Στις 11.30 διερράγη το αριστερό τμήμα της αμυντικής διάταξης. Οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ προσβάλλονταν τώρα από τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις, κινδυνεύοντας με περικύκλωση και εγκλωβισμό. Η κατάσταση ήταν απελπιστική και οι Τούρκοι εισέρχονταν πλέον εντός του στρατοπέδου, όταν ο αντισυνταγματάρχης Σταυρουλόπουλος διέταξε υποχώρηση. Να πώς περιέγραψε τις δραματικές σκηνές ο λοχίας Πλέσσας:

«Για να γίνει η οπισθοχώρηση σωστά, έπρεπε να φύγουν οι πρώτοι από τη μέση, να κρατάμε οι υπόλοιποι από τα πλάγια και σιγά σιγά, ένας ένας, να φεύγουμε, μέχρι να φύγουν και οι τελευταίοι. Διέταξα οπισθοχώρηση, αλλά δεν έφευγε κανείς. Είχαμε δεθεί μεταξύ μας. Και ήξεραν οι μεσαίοι που έπρεπε να φύγουν πρώτοι, ότι οι τελευταίοι θα σκοτωθούν. Φώναξα, έβρισα. Δεν έφευγαν. Κάποια στιγμή κάποιος ξεκίνησε. Οι περισσότεροι από εμάς φονεύθηκαν κατά την υποχώρηση... Φεύγοντας είδα τον λοχαγό Σταυριανάκο σκοτωμένο. Όρθιο μέσα στο όρυγμα είδα τον Δημήτρη Λούρμπα (σ.σ.: ο δεκανέας Δημήτρης Λούρμπας είναι αγνοούμενος).

- Δημήτρη, δεν υπάρχει άλλος, είμαι ο τελευταίος, φεύγουμε.

- Δεν φεύγω, μου απάντησε.

Είχε μαζέψει 3-4 όπλα που παρατήθηκαν από νεκρούς ή τραυματίες και τα τοποθέτησε γύρω από το όρυγμα. Στεκόταν όρθιος και πυροβολούσε, πότε με το ένα και πότε με το άλλο... Δύο άλλα ορύγματα ήταν γεμάτα τραυματίες. Προχώρησα με πυρ και κίνηση, ενώ οι Τούρκοι γάζωναν τα πάντα. Είχαν εισέλθει εντός του στρατοπέδου και οι μάχες γίνονταν πια σώμα με σώμα».

Αποκεφάλισαν σορούς και φωτογραφίζονταν μαζί τους

Δεκάδες άνδρες της ΕΛΔΥΚ φονεύθηκαν, καθώς υποχωρούσαν προς το ύψωμα «Γρηγορίου» νοτιοανατολικά του στρατοπέδου. Άλλοι παρέμειναν στα ορύγματά τους αρνούμενοι να τα εγκαταλείψουν. Την απαγκίστρωση των τελευταίων ανδρών κάλυψε ο ανθυπασπιστής Κώστας Κέντρας και λίγοι στρατιώτες, οι οποίοι έταξαν τα διαθέσιμα πολυβόλα και έβαλλαν κατά των Τούρκων. Αγνοούνται ώς σήμερα. Κατά την υποχώρηση, φονεύθηκε και ο λοχαγός Βασίλης Σταμπουλής.

Από τις 13.30 και για τουλάχιστον δύο ώρες διήρκεσαν οι μάχες μέσα στο στρατόπεδο, ακόμα και σώμα με σώμα. Αρκετοί παρέμειναν εκεί και έδωσαν την τελευταία μάχη, είτε γιατί τραυματίστηκαν είτε γιατί δεν θέλησαν να υποχωρήσουν.

Εντός του στρατοπέδου, οι εισβολείς επιδόθηκαν σε απερίγραπτες ωμότητες. Όπως αποδείχθηκε από φωτογραφία που περιήλθε στα χέρια ξένου πολεμικού ανταποκριτή, οι Τούρκοι αποκεφάλισαν δέκα σορούς νεκρών της ΕΛΔΥΚ και τοποθέτησαν τα κεφάλια στο οδόστρωμα, στην είσοδο του στρατοπέδου, όπου έσπευδαν, ο ένας μετά τον άλλο, να φωτογραφηθούν. Στο ίδιο σημείο, άφησαν εκτεθειμένα επί ημέρες άλλα πτώματα, αφού πρώτα τα έγδυσαν.

Οι τουρκικές απώλειες κατά την επιχείρηση κατάληψης του στρατοπέδου υπήρξαν τόσο μεγάλες, ώστε ο διοικητής της ΤΟΥΡΔΥΚ, συνταγματάρχης Κορτίκογλου, αντικαταστάθηκε. Βαρύτατος όμως υπήρξε και ο φόρος αίματος της ΕΛΔΥΚ, με απώλειες που υπερέβησαν κατά πολύ αυτές όλων των προηγούμενων ημερών. Οι νεκροί και αγνοούμενοι ανήλθαν στους 83, από τους οποίους 3 αξιωματικοί και 80 οπλίτες.

Ενώ στην Κύπρο χάνονταν Ελλαδίτες στρατιώτες, εκπληρώνοντας στον υπέρτατο βαθμό τις συνταγματικές τους υποχρεώσεις, εγκαταλειμμένοι πλην μαχόμενοι πλάι στους Κύπριους αδελφούς τους, στην Αθήνα κυριάρχησε η ίδια απάθεια και αναποφασιστικότητα, όπως και επί «ΑΤΤΙΛΑ 1».

Εντός του στρατοπέδου, οι εισβολείς επιδόθηκαν σε απερίγραπτες ωμότητες. Όπως αποδείχθηκε από φωτογραφία που περιήλθε στα χέρια ξένου πολεμικού ανταποκριτή, οι Τούρκοι αποκεφάλισαν δέκα σορούς νεκρών της ΕΛΔΥΚ και τοποθέτησαν τα κεφάλια στο οδόστρωμα, στην είσοδο του στρατοπέδου, όπου έσπευδαν, ο ένας μετά τον άλλο, να φωτογραφηθούν.

Η επόμενη μέρα

Το πέρας των επιχειρήσεων βρήκε μία Κύπρο καθημαγμένη. Το 1/3 των Ελληνοκυπρίων, 191.259 άτομα προσφυγοποιήθηκαν μέσα στο ίδιο το νησί τους, ανατρέποντας πλήρως την κοινωνική ισορροπία και συνοχή. Περίπου 11.000 από αυτούς κατέφυγαν στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα, τη Χαλκίδα, τη Ρόδο και σε μικρότερη κλίμακα σε άλλα σημεία. Ανάλογος αριθμός προσφύγων εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο.

Η τεράστια πλειοψηφία, όμως, παρέμειναν στην ελεύθερη Κύπρο. Παρά το βαρύ πλήγμα, ο κυπριακός Ελληνισμός επέδειξε αξιοθαύμαστη αντοχή και προσκόλληση στη γη των πατέρων του.
Μετά τη λήξη των επιχειρήσεων, το 36,3% του κυπριακού εδάφους περιήλθε στην τουρκική στρατιωτική κατοχή. Ποσοστό 3,7% ανακηρύχθηκε ουδέτερη ζώνη, εντός της οποίας υπάρχουν λίγα χωριά, οι κάτοικοι των οποίων παραμένουν σε αυτά και έχουν το δικαίωμα να καλλιεργούν τη γη τους. Έτσι, υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας απέμεινε το 60% του νησιού (στο ποσοστό αυτό συνυπολογίζονται και οι δύο βρετανικές βάσεις).

Οι ελληνικές απώλειες

Ως προς το στρατιωτικό προσωπικό, ο θλιβερός κατάλογος ήταν:
Νεκροί Ελλαδίτες αξιωματικοί: 18 (οι 3 της ΕΛΔΥΚ)
Νεκροί Ελλαδίτες οπλίτες: 70 (οι 41 της ΕΛΔΥΚ)
Νεκροί Κύπριοι οπλίτες: 269
Αγνοούμενοι Ελλαδίτες, αξιωματικοί και οπλίτες: 83
Οι αγνοούμενοι Κύπριοι στρατιωτικοί ανήλθαν σε αρκετές εκατοντάδες. Το σύνολο των τραυματιών έφθασε τους 1.300 αξιωματικούς και οπλίτες. Το 1975, με Προεδρικά Διατάγματα, προήχθησαν στον αμέσως ανώτερο βαθμό αξιωματικοί, των οποίων πιστοποιήθηκε ο θάνατος.

Στην Τουρκία δεν ανακοινώθηκε ποτέ επίσημα ο αριθμός των πεσόντων κατά την εισβολή, για προπαγανδιστικούς λόγους. Με δεδομένη όμως την παραδοχή για 2.000 νεκρούς Τουρκοκύπριους ενόπλους, καθώς και τη δίχως φειδώ χρήση του πεζικού, το οποίο υπέστη τεράστιες απώλειες, υπολογίστηκε ότι οι νεκροί, αξιωματικοί και οπλίτες ξεπέρασαν τους 5.000 άνδρες. Ανάμεσά τους υπήρξαν πολλοί ανώτεροι αξιωματικοί, ενώ οι απώλειες που υπέστησαν συγκεκριμένες μονάδες, όπως αυτές των αλεξιπτωτιστών, υπήρξαν συντριπτικές. Ο Δημ. Χάντζος, που υπηρέτησε στην Κύπρο ως υποδιοικητής του 221 και στη συνέχεια ως Διοικητής του 361 Τάγματος Πεζικού, έκανε λόγο για 16.000 άνδρες, συνυπολογίζοντας προφανώς και τους τραυματίες των Τούρκων. - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Δευτέρα, 03 Αυγούστου 2015 Κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΑ

Το πρωινό της 20ης Ιουλίου 1974, βρήκε τον τότε Αντισυνταγματάρχη Γεώργιο Μπούτο, να κινείται με τη Μονάδα του με κατεύθυνση προς την πόλη της Κερύνειας. Ενστερνιζόμενος με τους άντρες του το Λακωνικό «ου πόσοι αλλά που», κινήθηκε με τα ελαφρά τεθωρακισμένα οχήματα του Τάγματός του, με αποστολή την εξάλειψη του εχθρικού προγεφυρώματος κοντά στην ακτή απόβασης.

01Boutos Georgios

Δυστυχώς, η τουρκική πολεμική αεροπορία, εντόπισε έξω από το χωριό Κοντεμένος και προσέβαλε τα μέσα και προσωπικό του 286 Τάγματος με μεγάλη σφοδρότητα. Τις δύσκολες στιγμές της μάχης, δεν έλαβε τα μέτρα που γνώριζε για να προφυλάξει τον εαυτό του. Οδηγούμενος από το πατρικό ένστικτο αλλά και το έμφυτο ηγετικό ταπεραμέντο, αγέρωχος, μέσα από τη θυρίδα του οχήματος, καθοδηγεί και εμψυχώνει τους στρατιώτες του. Τα εχθρικά πυρά, ζήλεψαν το παλληκάρι που μαζί του κουβαλούσε τις πανανθρώπινες αξίες του χρέους και της αξιοπρέπειας. Του ανθρώπου ο οποίος στους ώμους του, ανασήκωνε την τιμή του Έλληνα Αξιωματικού, προσπαθώντας να ξεπλύνει με το αίμα του την ντροπή αυτών, που λίγες μέρες νωρίτερα, συμμετείχαν στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Το άκουσμα του τραυματισμού του, στην αρχή αναστάτωσε τους στρατιώτες του. Τον φόβο διαδέχτηκε ο ενθουσιασμός και το πείσμα. Η Μονάδα, παρά τον βαρύ φόρο αίματος, συνέχισε την αποστολή της για να κερδίσει τα στεφάνια δόξας και να ταυτίστει με το «θνήσκειν υπέρ πατρίδος», που έκτοτε, ακολουθεί τις συνειδήσεις των μελών του συνδέσμου πολεμιστών του 1974.

Οι επόμενες μέρες, βρήκαν τον βαριά λαβωμένο Αξιωματικό στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας και αργότερα στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών, να παλεύει για να κρατηθεί στη ζωή. Ακόμα και σε αυτή την κατάσταση, ρωτούσε να μάθει για την υγεία των στρατιωτών του που τραυματίστηκαν μαζί του στην αεροπορική προσβολή του Κοντεμένου, χωρίς να υπολογίζει το δικό του πόνο. Συνηθισμένος στους άνισους αγώνες, έδωσε την τελευταία του μάχη με παράπονο και πίκρα για την εγκατάλειψη και τα δεινά του Κυπριακού Λαού. Στις 3 Αυγούστου του 1974, η αγνή ψυχή του υπέροχου ανθρώπου, πέταξε στα μαρμαρένια Ηλύσια για να πάρει τη θέση που της αρμόζει, ανάμεσα στους εκλεκτούς του Έθνους. Αυτούς που η μοίρα αξίωσε να σκαρφαλώσουν στα υψηλά και δαφνοστεφανωμένα δώματα της αθανασίας.

Συνειδητά, τήρησε κατά γράμμα τον όρκο του Έλληνα Αξιωματικού, «υπερασπιζόμενος με πίστη και αφοσίωση μέχρι της τελευταίας ρανίδας του αίματος του, τις σημαίες» του χρέους και της ανθρωπιάς. Στις ίδιες, άυλες σελίδες του ημερολογίου των τιμημένων, με χρυσά γράμματα, δίπλα ακριβώς από του Παύλου Μελά, έγραψε: «...εκπλήρωσα τη δική μου φιλοδοξία... υπερασπίστηκα την πατρίδαν μου και δι' αυτήν απέθανα».

Ἡ κυπριακὴ ἐφημερίδα «Ο ΑΓΩΝ», κατέγραψε τὸ παράπονο τοῦ Μποῦτου, στὸ διάστημα ποὺ νοσηλευόταν βαριὰ τραυματισμένος. «...Ὁ Μποῦτος ἔφυγε μὲ τὸ παράπονο στὰ χείλη. Πάντοτε παραπονεῖτο, γιατὶ ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶχε στείλει ἔστω καὶ ἕνα ἀεροπλάνο γιὰ νὰ βοηθήσῃ τὴν Κύπρο. Ποῦ εἶναι μωρὲ ἡ Ἑλλάδα νὰ στείλῃ ἔστω καὶ τρία ἀεροπλάνα καὶ νὰ δῇς τοὺς τούρκους ποῦ θὰ πᾶνε, παραμιλοῦσε στὸ νοσοκομεῖο ὅπου ἐνοσηλεύετο». Καὶ μὲ αὐτό τὸ παράπονο ξεψύχησε.

boutos

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014 Κατηγορία ΣΤΡΑΤΟΣ ΞΗΡΑΣ
Ρεπορτάζ: Γιώργος Λαμπράκης

Η τελετή στο στρατόπεδο Αποστολάκη της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών στο Μάλεμε Χανίων, έφτανε στο τέλος της... Λίγο νωρίτερα η ηγεσία των ΕΔ, η οικογένεια των Καταδρομέων, οι βετεράνοι του '74, συγγενείς και φίλοι των πεσόντων τίμησαν τη θυσία τους με αφορμή τη συμπλήρωση 40 χρόνων από την Επιχείρηση ΝΙΚΗ και τα τραγικά γεγονότα της Κύπρου. (Δείτε το ρεπορτάζ ΕΔΩ)

Στο χώρο όπου πραγματοποιήθηκε η δεξίωση, ανάμεσα στους Καταδρομείς της 1ης ΜΑΛ, ξεχωρίσαμε ένα παλικάρι με πράσινο μπερέ και με το όνομά του στο χιτώνιο, στο μέρος της καρδιάς να γράφει: ΜΠΙΚΑΚΗΣ Ε.

Ο Μανόλης Μπικάκης φορά με περηφάνια τον πράσινο Μπερέ, στο ίδιο μέρος απ'όπου το 1974 ξεκίνησε ο θείος του για τη Κύπρο!

Ρωτήσαμε τον Διοικητή της 1ης ΜΑΛ, Αντισυνταγματάρχη (ΠΖ) Βασίλειο Μήτσιο, για το αν ο Καταδρομέας που υπηρετεί υπό τις διαταγές του έχει σχέση με τον θρύλο της Α' ΜΚ, τον Μανόλη Μπικάκη, ο οποίος έμεινε στην ιστορία των Δυνάμεων Καταδρομών αλλά και συνολικά των Ενόπλων Δυνάμεων ως ο άνδρας που κατέστρεψε με το ΠΑΟ του έξι τουρκικά άρματα μάχης, κατά τη διάρκεια της προώθησης των δυνάμεων του Αττίλα στα περίχωρα της Λευκωσίας κατά τον δεύτερο γύρο της εισβολής.

Είναι ανιψιός του! Μας είπε ο γεμάτος περηφάνια ο Διοικητής της 1ης ΜΑΛ και φώναξε τον Καταδρομέα κοντά μας. Κοιτάζοντας το νεαρό παλικάρι, η ομοιότητα με τον Μανόλη Μπικάκη μας έκανε να ανατριχιάσουμε! Κάτι που κάνει και τους δικούς του ανθρώπους υπερήφανους, καθώς στο πρόσωπο του παιδιού τους του Μανόλη "βλέπουν" να ζωντανεύει ο ήρωας Καταδρομέας του 1974, ο οποίος υπηρέτησε στο ίδιο στρατόπεδο πριν από 40 ακριβώς χρόνια! Από εκεί ξεκίνησε μαζί με τους συντρόφους του για τη Κύπρο όπου τίμησαν τα ελληνικά όπλα!

O 20χρονος Καταδρομέας Μανόλης Μπικάκης, πλάι στη φωτογραφία του θείου του, ο οποίος τον Ιούλιο του 1974 κατατρόπωσε τους Τούρκους στη Κύπρο, καταστρέφοντας έξι άρματα μάχης!

O 20χρονος Καταδρομέας Μανόλης Μπικάκης, πλάι στη φωτογραφία του θείου του, ο οποίος τον Ιούλιο του 1974 συμμετείχε στην Επιχείρηση Νίκη, ενώ στις 16 Αυγούστου 1974 συμμετείχε στην ομάδα των Καταδρομέων που εξουδετέρωσαν τουρκικά άρματα, τα οποία απειλούσαν την ίδια την Λευκωσία!

Πριν από λίγο καιρό ο νεαρός Μανόλης Μπικάκης επέλεξε να αφήσει την Αγγλία όπου ζούσε και σπούδαζε για να επιστρέψει στην Ελλάδα, προκειμένου να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Η επιλογή των Ειδικών Δυνάμεων ήταν αυτονόητη για τον ίδιο, όπως και η ένταξή του στην 1η ΜΑΛ, στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη Κρήτη!

Τιμητικό Δίπλωμα στον Μανόλη Μπικάκη, ο οποίος κατέλαβε την τρίτη θέση στην εκπαίδευση του ΠΕΝ... Φέρει την υπογραφεί του νυν Διοικητή της 1ης ΜΑΛ, Αντισυνταγματάρχη (ΠΖ) Βασίλειου Μήτσιου.

Τιμητικό Δίπλωμα στον Μανόλη Μπικάκη, ο οποίος κατέλαβε την τρίτη θέση στην εκπαίδευση του ΠΕΝ... Φέρει την υπογραφεί του νυν Διοικητή της 1ης ΜΑΛ, Αντισυνταγματάρχη (ΠΖ) Βασίλειου Μήτσιου.

Στο στρατόπεδο της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών στο Μάλεμε, συναντήσαμε τον πατέρα και τον αδελφό του νεαρού Καταδρομέα. Ο Μιχάλης και ο Γιώργος Μπικάκης βρέθηκαν στα Χανιά για να τιμήσουν και αυτοί με τον δικό τους τρόπο τη θυσία των Καταδρομέων και των Αεροπόρων. Γεμάτοι ικανοποίηση, αλλά και με τη συγκίνηση να περισσεύει, καμαρώνουν πλέον για τον δικό τους άνθρωπο με το "βαρύ" επίθετο, να βρίσκεται στα ίδια χώματα με τον αείμνηστο Μπικάκη.

Ο Μανόλης Μπικάκης και ο πατέρας του Μιχάλης, κατά τη διάρκεια της τελετής που πραγματοποιήθηκε στο Μάλεμε.

Ο Μανόλης Μπικάκης και ο πατέρας του Μιχάλης, κατά τη διάρκεια της τελετής που πραγματοποιήθηκε στο Μάλεμε.

Ο Μανόλης Μπικάκης και ο πατέρας του Μιχάλης, κατά τη διάρκεια της τελετής που πραγματοποιήθηκε στο Μάλεμε.

Ο Μανόλης Μπικάκης και ο πατέρας του Μιχάλης, αδερφός του Ήρωα Καταδρομέα της Α' ΜΚ το 1974.

O Μανόλης Μπικάκης με τον αδερφό του Γιώργο...

Ο Μανόλης Μπικάκης με τον αδελφό του Γιώργο, κατά τη διάρκεια της τελετής που πραγματοποιήθηκε στο Μάλεμε.

Ο Μανόλης Μπικάκης με τον αδελφό του Γιώργο, κατά τη διάρκεια της τελετής που πραγματοποιήθηκε στο Μάλεμε.

Η τιμή και το παράπονο

Δέχτηκαν να μας μιλήσουν γι αυτή την ξεχωριστή στιγμή, για τα συναισθήματά τους αλλά και για ένα μεγάλο τους παράπονο... Τις ανακρίβειες που χρόνια τώρα γράφονται για τον Μπικάκη, όχι για τις ηρωικές στιγμές του στο πεδίο της μάχης, αλλά για την προσωπική του ζωή και κυρίως για το άμεσο περιβάλλον του.

Ο Μανόλης Μπικάκης, γεννήθηκε στο Αμύγδαλο ένα μικρό χωρίο του Ηρακλείου που σήμερα ανήκει στα διοικητικά όρια του δήμου Αστερουσίων και όχι στην Ασή Γωνιά Χανίων όπως -λανθασμένα- έχει γραφτεί κατά κόρον μέχρι σήμερα!

Ο Μανόλης Μπικάκης, γεννήθηκε στο Αμύγδαλο ένα μικρό χωρίο του Ηρακλείου.

Ο Μανόλης Μπικάκης, γεννήθηκε στο Αμύγδαλο ένα μικρό χωρίο του Ηρακλείου που σήμερα ανήκει στα διοικητικά όρια του δήμου Αστερουσίων και όχι στην Ασή Γωνιά Χανίων όπως -λανθασμένα- έχει γραφτεί κατά κόρον μέχρι σήμερα! Ήταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά. Το όνομα της συζύγου του είναι Νίκη (ναι, όπως και της ομώνυμης επιχείρησης μεταφοράς των Καταδρομέων στη Κύπρο...) και όχι Ελένη, όπως επίσης λανθασμένα αναπαράγεται. Σήμερα, ζει με τα δυο της παιδιά στην Αθήνα.

Απόσπασμα από την Ημερήσια Διαταγή της 35ης ΜΚ στις 17 Σεπτεμβρίου 1974, όπου ο Διοικητής της Ταγματάρχης (ΠΖ) Γεώργιος Παπαμελετίου προτείνει τον Μανόλη Μπικάκη για την απονομή Αριστείου Ανδραγαθίας!

Απόσπασμα από την Ημερήσια Διαταγή της 35ης ΜΚ στις 17 Σεπτεμβρίου 1974, όπου ο Διοικητής της Ταγματάρχης (ΠΖ) Γεώργιος Παπαμελετίου προτείνει τον Μανόλη Μπικάκη για την απονομή Αριστείου Ανδραγαθίας!

Ο Μανόλης Μπικάκης δεν έχει τιμηθεί για τις πράξεις ανδρείας του στην Κύπρο, όπως φυσικά και οι υπόλοιποι συμπολεμιστές του. Η Κρήτη, οι τοπικές αρχές και κυρίως η δημοτική αρχή της ιδιαίτερης πατρίδας του δεν έχουν αποδώσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής σε έναν Ήρωα της Κύπρου, ο οποίος έφυγε από τη ζωή τον Οκτώβριο του 1994, σε τροχαίο δυστύχημα... Το ενδιαφέρον που είχε εκφραστεί στο παρελθόν από την Κύπρο δεν μετουσιώθηκε σε πράξη, ενώ ούτε και ο σύλλογος των βετεράνων συναδέλφων του έχει κάνει κάτι συγκεκριμένο.

Ανέκδοτη φωτογραφία του Μανόλη Μπικάκη, στη Κύπρο το Νοέμβριο του 1974. Τρεις μήνες νωρίτερα είχε δώσει ένα σκληρό μάθημα στους Τούρκους...

Ανέκδοτη φωτογραφία του Μανόλη Μπικάκη, στη Κύπρο το Νοέμβριο του 1974. Τρεις μήνες νωρίτερα είχε δώσει ένα σκληρό μάθημα στους Τούρκους...

Η πίσω πλευρά της ίδιας φωτογραφίας με την ιδιόχειρη αφιέρωση του Μανόλη Μπικάκη στον αδερφό του. 40 χρόνια μετά, ο Μιχάλης Μπικάκης καμαρώνει τον γιο του Καταδρομέα!

Η πίσω πλευρά της ίδιας φωτογραφίας με την ιδιόχειρη αφιέρωση του Μανόλη Μπικάκη στον αδερφό του. 40 χρόνια μετά, ο Μιχάλης Μπικάκης καμαρώνει τον γιο του Καταδρομέα!

Ελάχιστοι συγγενείς και φίλοι επισκέπτονται τον τάφο του στο χωριό του, ενώ ούτε το ΓΕΣ έχει μεριμνήσει όλα αυτά τα χρόνια να τιμήσει τη μνήμη του, με μια επιμνημόσυνη δέηση. Η χρονική συγκυρία της παρουσίας ενός Καταδρομέα στην ηγεσία του Ελληνικού Στρατού, του Αντιστρατήγου Χρίστου Μανωλά (ο οποίος ήταν χθες στο Μάλεμε και μάλιστα μίλησε με τον αδελφό του Μανόλη Μπικάκη) ελπίζουμε να λειτουργήσει καταλυτικά... Θα περιμένουμε.

Ο Σύνδεσμος Εφέδρων Καταδρομέων Λεμεσού, για τον Μανόλη Μπικάκη.

Ο Σύνδεσμος Εφέδρων Καταδρομέων Λεμεσού, για τον Μανόλη Μπικάκη.

Ο Μανόλης Μπικάκης (στη μέση) σε άλμα εφέδρων Καταδρομέων στην Ουγγαρία!

Ο Μανόλης Μπικάκης (στη μέση) σε άλμα εφέδρων Καταδρομέων στην Ουγγαρία!

Ως επίλογο, επιλέξαμε να παραθέσουμε ... αριθμούς. Προέκυψαν από την συζήτηση που είχαμε με τον Μιχάλη Μπικάκη...

Ο Μανόλης Μπικάκης γεννήθηκε το 1954.
20 χρόνια μετά, το 1974 πολέμησε στη Κύπρο.
20 χρόνια αργότερα το 1994 έχασε τη ζωή του στο τροχαίο.
Τη χρονιά εκείνη γεννήθηκε ο γιος του αδελφού του, του Μιχάλη. Γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1994, την ημέρα που θα γιόρταζε ο αδικοχαμένος θείος του...
Ο 20χρονος - σήμερα - ονομάστηκε Μανόλης Μπικάκης προς τιμήν του Ήρωα Καταδρομέα και πλέον στο Μάλεμε, το όνομα Εμμανουήλ Μπικάκης ακούγεται ξανά!

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014 Κατηγορία ΣΤΡΑΤΟΣ ΞΗΡΑΣ
Ρεπορτάζ: Γιώργος Λαμπράκης

Συγκίνηση και περηφάνια για τα κατορθώματα του χθες, πίστη και βεβαιότητα πως αν απαιτηθεί και στο μέλλον οι Δυνάμεις Καταδρομών θα φωνάξουν ξανά παρών στα προσκλητήρια του Έθνους.

40 χρόνια μετά τη θυσία των Καταδρομέων και των Αεροπόρων στη μαρτυρική Κύπρο, οι συγγενείς τους, οι βετεράνοι της 1ης Μοίρας Καταδρομών που πολέμησαν τον Αττίλα το 1974, η ηγεσία του Γενικού Επιτελείου Στρατού, τα στελέχη που υπηρετούν σήμερα στην Α' Μοίρα Αλεξιπτωτιστών, πολιτικοί παράγοντες και τοπικοί φορείς τίμησαν τη μνήμη των πεσόντων στο καθιερωμένο ετήσιο μνημόσυνο που πραγματοποιήθηκε στο στρατόπεδο της 1ης ΜΑΛ στο Μάλεμε Χανίων.

Συγκίνηση στο ετήσιο μνημόσυνο στο Μάλεμε, 40 χρόνια μετά τη θυσία των παλικαριών στη Κύπρο.

Συγκίνηση στο ετήσιο μνημόσυνο στο Μάλεμε, 40 χρόνια μετά τη θυσία των παλικαριών στη Κύπρο.

Συγκίνηση στο ετήσιο μνημόσυνο στο Μάλεμε, 40 χρόνια μετά τη θυσία των παλικαριών στη Κύπρο.

Συγκίνηση στο ετήσιο μνημόσυνο στο Μάλεμε, 40 χρόνια μετά τη θυσία των παλικαριών στη Κύπρο.

Στο ετήσιο μνημόσυνο, το παρών έδωσαν μεταξύ άλλων ο Αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος Χρίστος Μανωλάς (Διοικητής στο παρελθόν της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών), ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού Αντιναύαρχος Γεώργιος Αποστολάκης και ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας Ευάγγελος Τουρνάς. 

Συγκίνηση στο ετήσιο μνημόσυνο στο Μάλεμε, 40 χρόνια μετά τη θυσία των παλικαριών στη Κύπρο.

Ο διοικητής της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών Αντισυνταγματάρχης (ΠΖ) Βασίλειος Μήτσιος με την ομιλία του επιβεβαίωσε για μια ακόμα φορά πως η θυσία των Καταδρομέων κατά τη διάρκεια της αποστολής "ΝΙΚΗ" και το μαχητικό τους πνεύμα κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων, έχει μεταλαμπαδευτεί και στις επόμενες γενιές των Μονάδων Καταδρομών.

Συγκίνηση στο ετήσιο μνημόσυνο στο Μάλεμε, 40 χρόνια μετά τη θυσία των παλικαριών στη Κύπρο.

"Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ ως ευλαβικοί προσκυνητές για να αποτίσουμε τον ελάχιστο φόρο τιμής στους ηρωικούς νεκρούς της 1ης Μοίρας Καταδρομών και της Πολεμικής Αεροπορίας, οι οποίοι τον Ιούλιο του 1974, ακολουθώντας τον δρόμο της τιμής και του καθήκοντος, με τις πράξεις τους δίδαξαν -για ακόμη μία φορά- ότι 'η μεγαλοσύνη στα έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και το αίμα (...) H Κύπρος εξακολουθεί να αγωνίζεται για τη δικαίωση. Εξακολουθεί να ψάχνει τα παιδιά της που αγνοούνται από τότε. Η θυσία των συναδέλφων μας που έπεσαν αγωνιζόμενοι για τα ιερά και τα όσια της φυλής μας πρέπει να γίνει για εμάς το παράδειγμα και φάρος φωτεινός για συνέχιση του αγώνα μέχρι την οριστική δικαίωση. Να γίνει η Κύπρος ενιαίο κράτος. Να επιστρέψουν οι πρόσφυγες στην πατρογονική τους γη", ανέφερε μεταξύ άλλων ο Διοικητής της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών.

Συγκίνηση στο ετήσιο μνημόσυνο στο Μάλεμε, 40 χρόνια μετά τη θυσία των παλικαριών στη Κύπρο.

Συγκίνηση στο ετήσιο μνημόσυνο στο Μάλεμε, 40 χρόνια μετά τη θυσία των παλικαριών στη Κύπρο.

Συγκίνηση στο ετήσιο μνημόσυνο στο Μάλεμε, 40 χρόνια μετά τη θυσία των παλικαριών στη Κύπρο.

1mnimos mal

Συγκίνηση στο ετήσιο μνημόσυνο στο Μάλεμε, 40 χρόνια μετά τη θυσία των παλικαριών στη Κύπρο.

Συγκίνηση στο ετήσιο μνημόσυνο στο Μάλεμε, 40 χρόνια μετά τη θυσία των παλικαριών στη Κύπρο.

Το χρονικό της επιχείρησης ΝΙΚΗ περιέγραψε κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ο πρόεδρος των Βετεράνων Καταδρομέων, Παναγιώτης Αφάλης, ενώ η τελετή έκλεισε με το προσκλητήριο πεσόντων, την κατάθεση στεφάνων στο μνημείο και την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου, τον οποίο έψαλλαν και οι Καταδρομείς σκορπώντας ρίγη συγκίνησης στους παρευρισκόμενους!

Οι Βετεράνοι Καταδρομείς στο μνημείο της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών!

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014 Κατηγορία ΣΤΡΑΤΟΣ ΞΗΡΑΣ

Μνημόσυνο για τους Πεσόντες Καταδρομείς και τους Αεροπόρους της Επιχείρησης ΝΙΚΗ στη Κύπρο τον Ιούλιο του 1974, θα τελεστεί αύριο το πρωί στην έδρα της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών στο Μάλεμε, εκεί απ' όπου ξεκίνησαν τα αερομεταφερόμενα τμήματα της Α' Μοίρας Καταδρομών και της Διμοιρίας της Γ' ΜΑΚ για να ενισχύσουν τις ελληνικές δυνάμεις που μάχονταν τον Αττίλα.

Η επιμνημόσυνη δέηση, θα τελεστεί μπροστά από το μνημείο της Α' ΜΑΛ, παρουσία μεταξύ άλλων και του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού Αντιστρατήγου Χρίστου Μανωλά, ο οποίος θα βρίσκεται αύριο στα Χανιά για να παραστεί στις εκδηλώσεις με τη συμπλήρωση 40 χρόνων από τα δραματικά γεγονότα στη Κύπρο.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter