Write on Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2015 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Γράφει ο Νίκος Λυγερός*

Με τη μερική ελεύθερη διακίνηση πολλά από τα δικαιώματά μας έχουν γίνει χρέη. Μετά από τις ευρωπαϊκές μας πρωτοβουλίες και τα μεγάλα συλλαλητήρια του κυπριακού λαού, το κατοχικό καθεστώς ήταν αναγκασμένο ν' ανταποκριθεί υπό το βλέμμα της διεθνούς κοινότητας. Πρώτα, όταν μιλούσαμε για αγνοούμενους, εγκλωβισμένους, κατεχόμενα, ήταν αφηρημένες έννοιες για τους περισσότερους από μας. Τώρα όμως έγιναν πραγματικότητες και ανήκουν στον καθένα μας.

Όμως δεν είναι πια μόνο ένα δικαίωμα διότι υπάρχει και μια ανάγκη. Τα μέρη και οι άνθρωποι που ανακαλύψαμε, μας έχουν ανάγκη. Δεν μπορούμε πια να τους αφήσουμε στα χέρια της πικρής λήθης. Όταν βλέπουμε τα νεκροταφεία μας, δεν μπορούμε ν' αδιαφορήσουμε. Διότι εκεί είναι η μνήμη μας κι όλο το παρελθόν που χαρακτηρίζει το παρόν μας. Κι αν ξεχάσουμε το παρελθόν μας, δεν έχουμε μέλλον. Οι νεκροί μας είναι οι πρώτοι που θα βοηθήσουν τους ζωντανούς διότι ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να τους πούμε ψέματα. Μέσα μας υπάρχει μια Αντιγόνη ικανή να ξεπεράσει όλα τα απαγορευτικά μέτρα του εισβολέα για να σκεπάσει με λίγο χώμα το πτώμα του αδελφού, της αδελφής, του πατέρα, της μάνας, του παππού, της γιαγιάς που περιμένει απεγνωσμένα και σιωπηλά τόσα χρόνια. Όμως κι ας σώπασαν οι άνθρωποι, οι πέτρες έγιναν κραυγή. Μια κραυγή που ζητά δικαιοσύνη. Οι τάφοι μας είναι ανοιχτές πληγές που ξέρουν μόνο το χάδι του ήλιου.

Όσο εύκολο είναι να ξεχνάς, τόσο δύσκολο είναι να θυμάσαι. Η μνήμη είναι πόνος. Κι αν οι τάφοι μας παραμένουν εγκλωβισμένοι μες στο παρελθόν, οι εγκλωβισμένοι μας παραμένουν θαμμένοι μες στη μοίρα. Πεθαίνουν όρθιοι περιμένοντας τη βοήθειά μας. Κι εμείς κλείνουμε τα μάτια μας για να μην τα πληγώσουμε. Μα εκείνοι δεν ξέρουν πια τι σημαίνει πληγή. Όλη τους η ζωή είναι μια πληγή και η πληγή πάνω στην πληγή δεν πονά. Δεν ζητούν λεφτά, μόνο ένα γυμνάσιο. Δεν ζητούν παρά μόνο το δικαίωμα επιβίωσης.

Όπως ο κάθε πρόσφυγας πρέπει να κάνει μια προσφυγή για να διεκδικήσει τη μνήμη του, ο κάθε Κύπριος πρέπει να φροντίσει τον τάφο των προγόνων του, ο κάθε δάσκαλος πρέπει να πάει να διδάξει στο Ριζοκάρπασο, αυτά είναι τα χρέη της μνήμης. Και για να το κάνουμε όλοι μας, πρέπει μερικοί να δείξουν το παράδειγμα της ανάγκης.

Θα πάμε στο Λευκόνοικο ν' αναστηλώσουμε το κοιμητήριό μας για να σωπάσει η κραυγή της πέτρας και για να πει η πέτρινή μας μνήμη: Κύπρος Ανέστη. Και μετά θα πάμε στο επόμενο κοιμητήριο που μας περιμένει υπομονετικά. Θα βοηθήσουμε κάθε πρόσφυγα να κάνει την προσφυγή του με όλες μας τις δυνάμεις και θα πάμε στο Ριζοκάρπασο για να διδάξουμε εμείς το μόνο πράγμα που μας έχει απομείνει: την ανθρωπιά μας. Ξέρουμε ότι είμαστε πολιορκημένοι και γι' αυτό είμαστε ελεύθεροι. Ο εισβολέας υπάρχει και θα υπάρχει πάντα, αν δεν αντισταθούμε δυναμικά. Δεν είναι με τα κλεισμένα μάτια μας που θα φύγει. Οι καμπάνες δεν θα σημάνουν μόνες τους. Θα πάμε πρώτα εμείς για ν' ακούσουν τη φωνή της ελευθερίας. Τώρα ο καθένας μπορεί να το κάνει, δεν είναι μόνο θέμα βούλησης, είναι θέμα ηθικής.

*Ο Νίκος Λυγερός είναι Έλληνας μαθηματικός, συγγραφέας, ποιητής, ζωγράφος, σκηνοθέτης, ασχολείται με τη μουσική, την κοινωνιολογία, την οικονομία, την αρχαιολογία, το μάνατζμεντ και τη στρατηγική. Είναι ειδικός σύμβουλος στη Σχολή Εθνικής Άμυνας, τη Σχολή Πολεμικής Αεροπορίας, την Αστυνομική Ακαδημία, τη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας, τη Σχολή Στρατολογικού. Είναι επίσης διερμηνέας-μεταφραστής στα Γαλλικά δικαστήρια.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Γράφει ο Νίκος Λυγερός*

Ένα εθνικό πρόβλημα, παραμένει πρόβλημα ακόμα κι αν είναι εθνικό. Κατά συνέπεια, έχει τα χαρακτηριστικά που ανέδειξε ο Pólya, σε θεωρητικό πλαίσιο. Πολύ συχνά λόγω του επιθέτου το πρόβλημα μετατρέπεται σχεδόν σε άλυτο, ενώ κανείς δεν έχει αποδείξει ότι δεν είναι επιλύσιμο. Το εθνικό πρόβλημα συχνά ονομάζεται με αυτόν τον τρόπο, για να μη τολμήσει να το αγγίξει κάποιος. Ύστερα από συνήθεια, η κοινωνία που δεν προσπάθησε ποτέ να το λύσει, θεωρεί ότι δεν λύνεται, πρακτικά ακόμα κι αν ακούει πολιτικούς που της εξηγούν ότι παλεύουν για την επίλυση του.

Το θέμα είναι ότι σιγά σιγά η ρητορική της πολιτικής δε μιλά πια για πρόβλημα, αλλά μόνο για λύση. Κι όσο πιο πολύ μιλά για τη λύση, τόσο πιο λίγο ασχολείται με το πρόβλημα. Σε αυτό το σημείο είναι καλό να θυμηθούμε και τα λόγια του Leonardo da Vinci, ο οποίος εξηγούσε ότι για την ιδιοφυΐα το πιο δύσκολο, δεν είναι να λύσει το πρόβλημα, αλλά να πείσει την κοινωνία ότι το έλυσε, διότι βέβαια αντικρούει όλους τους ειδικούς που έλεγαν τόσα χρόνια ότι αυτό το πρόβλημα δεν έχει λύση.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η χρήση της πλάγιας σκέψης από τον Μέγα Αλέξανδρο, για να επιλύσει το γόρδιο δεσμό. Επειδή ήταν βασιλιάς, κατάφερε να πείσει το περιβάλλον, του αλλιώς θα είχε το πρόβλημα του Αρχιμήδη. Σημασία έχει ότι το εθνικό πρόβλημα είναι πρωτίστως ένα πρόβλημα επί του πρακτέου. Μπορεί αρχικά, η επίλυση του να φαίνεται ως αδιανόητη, αλλά υπάρχουν άνθρωποι που θα το μετατρέψουν πρώτα σε ουτοπία και μετά σε όραμα, το οποίο με την πράξη άλλων γίνεται τελικά η πραγματικότητα. Αν επικεντρωθούμε μόνο στη λύση, τότε έχουμε άλλο πρόβλημα από το αρχικό. Ενώ αν επικεντρωθούμε στο πρόβλημα, μπορούμε να βρούμε τη λύση.

Επίσης δεν πρέπει να εγκλωβιστούμε σ' ένα μοναδικό πλαίσιο κι αν είναι εθνικό, αυτό δεν σημαίνει ότι λύνεται μόνο εσωτερικά. Για παράδειγμα για την Ελλάδα και την Κύπρο ο χώρος επίλυσης δεν είναι απαραίτητα η χώρα, μπορεί να είναι κι ο ελληνισμός που έχει μια διαχρονική δυναμική και αξία. Όταν, λοιπόν, χαρακτηριστεί ορθολογικό το πρόβλημα, τότε μπορούμε να αναζητήσουμε μεθοδολογικά τη στρατηγική του λύση, η οποία αν έχει μια ολιστική προσέγγιση, θα είναι πιο ανθεκτική, ειδικά όταν το πρόβλημα είναι όντως εθνικό και έχει επιπτώσεις στο λαό και τη χώρα.

Σε αυτήν την περίπτωση πρέπει να αποφύγει τις τοπικές μερικές λύσεις και πρέπει να επικεντρωθεί στην συνολική λύση. Κι αν αυτή υπάρχει, το πρέπον είναι να υλοποιηθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται, για να έχει επιπτώσεις και στα άλλα τοπικά προβλήματα. Με αυτή τη μεθοδολογία ο πυρήνας του προβλήματος απλοποιεί τα προβλήματα σε όλες τις επεκτάσεις του. Δεν είναι πια ανάγκη να παρθούν τοπικά μέτρα, γιατί η αλλαγή φάσης τα έχει ήδη τροποποιήσει.

*Ο Νίκος Λυγερός είναι Έλληνας μαθηματικός, συγγραφέας, ποιητής, ζωγράφος, σκηνοθέτης, ασχολείται με τη μουσική, την κοινωνιολογία, την οικονομία, την αρχαιολογία, το μάνατζμεντ και τη στρατηγική. Είναι ειδικός σύμβουλος στη Σχολή Εθνικής Άμυνας, τη Σχολή Πολεμικής Αεροπορίας, την Αστυνομική Ακαδημία, τη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας, τη Σχολή Στρατολογικού. Είναι επίσης διερμηνέας-μεταφραστής στα Γαλλικά δικαστήρια.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015 Κατηγορία ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ

Ανεστάλη και επισήμως την Παρασκευή η λειτουργία της 112 Μοίρας (Filo) της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας (ΤΗΚ) με έδρα την Αεροπορική Βάση του Εskisehir (Δορύλαιο) που μέχρι πρόσφατα επιχειρούσε με αεροσκάφη F-4ET/2020. Η 112 ήταν μία από τις Μοίρες της ΤΗΚ που γνώρισαν από πρώτο χέρι τις δυνατότητες της 330 Μοίρας της ΠΑ, ελάχιστες ημέρες πριν ξεσπάσει η κρίση των Ιμίων.

Λέσβος, 28 Δεκεμβρίου 1995: Ζεύγος οπλισμένων τουρκικών F-4E της 112 Filo παραβιάζει τον Εθνικό Εναέριο Χώρο, ανατολικά της Χίου, πραγματοποιώντας στη συνέχεια θρασύτατη υπέρπτηση της νήσου με πορεία βόρεια-βορειοδυτικά συνεχίζοντας προς Λέσβο. Το Εθνικό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων είχε ήδη θέσει σε ετοιμότητα τα ελληνικά αεροσκάφη επιφυλακής, δύο εκ των οποίων (F-16C Block30 της 330 Μοίρας) απογειώθηκαν ταχύτατα από την 130 Σμηναρχία Μάχης/Αεροπορική Βάση Λήμνου. Το merge (η συνάντηση) των δύο σχηματισμών γίνεται μέσα σε λίγα λεπτά, δυτικά της νήσου Λέσβου και η διαδικασία της αναγνώρισης/αναχαίτισης εξελίσσεται σε σκληρή αερομαχία. 

Κατά την διάρκεια της εμπλοκής, τo τουρκικό F-4E με σειριακό αριθμό 67-301 εξαναγκάζεται από τον έμπειρο Έλληνα χειριστή Γ.Θ σε ακραίο ελιγμό εκτός φακέλου πτήσης και στις 2:20μ.μ. συντρίβεται με μεγάλη ταχύτητα στα νερά του Αιγαίου, μαζί με τον κυβερνήτη του, Ανθυποσμηναγό Altuğ Karaburun. Ο συγκυβερνήτης του διθέσιου μαχητικού, Σμηναγός Ogur Kilar, διασώζεται 9 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά της Λέσβου από ελικόπτερο ΑΒ-205 της 358 Μοίρας Έρευνας Διάσωσης και μετά από σύντομη αλλά ευχάριστη παραμονή σε ελληνικό νοσοκομείο της νήσου, μεταφέρεται πίσω στην Τουρκία.

Τα τουρκικά εναέρια μέσα που συμμετέχουν στην επιχείρηση έρευνας-διάσωσης καταθέτουν κανονικότατα σχέδια πτήσης ενώ τα πλοία του Τουρκικού Ναυτικού υπάκουουν πιστά τις εντολές της φρεγάτας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ του Πολεμικού Ναυτικού, η οποία έχει τον τακτικό έλεγχο της επιχείρησης...

Ο τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας Γ. Αρσένης παραχωρεί έκτακτη συνέντευξη Τύπου, δηλώνοντας ότι «σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η πτώση του τουρκικού F-4 οφείλεται ή σε τεχνική βλάβη ή σε κακό χειρισμό των πιλότων του αλλά όχι σε δική μας ενέργεια». Λίγες ημέρες αργότερα, ο ΥΕΘΑ βραβεύει σε μια λιτή εκδήλωση τους δύο Ιπταμένους της 330Μ... - ΠΗΓΗ

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Γράφει ο Νίκος Λυγερός*

Όσοι θεωρούν ακόμα τα Δωδεκάνησα αποκλειστικά ως τουριστικό προορισμό στην καλύτερη περίπτωση ή ως ευάλωτη περιοχή της Ελλάδας στην χειρότερη, πρέπει να καταλάβουν ότι στην πραγματικότητα αποτελούν την ασπίδα της ΑΟΖ. Το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου είναι η αιχμή του δόρατος και επιτρέπει την επαφή με την ΑΟΖ της Κύπρου, αλλά από μόνο του δεν επαρκεί και χρειάζεται υποστήριξη από όλα τα Δωδεκάνησα.

Αυτή η ενίσχυση είναι απαραίτητη και δεν είναι ανάγκη να γνωρίζει κανείς τις ημερομηνίες του 1480 και του 1522 για να καταλάβει την αξία του εγχειρήματος. Η τοποθεσία των Δωδεκανήσων είναι γεωστρατηγική κι αυτή η ιδιότητα αναδεικνύεται και τοποστρατηγικά μέσω των διαγραμμάτων Voronoi. Αφού λοιπόν το θεωρητικό υπόβαθρο είναι ξεκάθαρο, πρέπει να υλοποιήσουμε τις απαιτήσεις του. Δεν μπορεί να είμαστε απλώς παθητικοί και να μας αρκούν οι συμφωνίες του 1923, 1932 και 1947.

Το όλο πεδίο χρειάζεται μία δυναμική που πρέπει να αναπτυχθεί, διότι η θεωρία των μηδενικών γειτονικών τριβών προϋποθέτει απλώς την εξουδετέρωση οποιασδήποτε αντίστασης στην περιοχή. Δεν υπάρχει θέση που να στέκει πλέον και να θεωρεί τα Δωδεκάνησα ως απλώς νησιά του Αιγαίου. Αυτή η παθητική στάση είναι εγκληματική για το λαό μας στην περιοχή. Και δεν αρκεί ο τουρισμός για να σώσει την κατάσταση.

Όσοι από τους δικούς μας δεν έχουν ιδέα από ιπποτική ιστορία, θα πρέπει να την μελετήσουν, για να κατανοήσουν τα δομικά στοιχεία της περιοχής και ν' αντιληφθούν ότι μερικά πράγματα δεν έχουν καμία σχέση με την τύχη, όπως νομίζουν συνήθως. Το θέμα της ΑΟΖ αναδεικνύει και την πραγματικότητα που είναι εκτός οικονομικών θεμάτων. Κι αυτοί που επιμένουν και παλεύουν ενάντια στην ΑΟΖ, έχουν την υποχρέωση να το κάνουν για να δικαιολογήσουν την απραξία τους, αλλά και τον ραγιαδισμό τους, αλλιώς δεν εξηγείται μία τόσο μεγάλη αναποτελεσματικότητα.

Όταν δεν πιστεύεις στην αξία των δικών σου, μεγαλώνεις την αξία του εχθρού σου, για να τον παρουσιάσεις ως αήττητο. Κατά συνέπεια, αν δεν δώσουμε την πρέπουσα σημασία στα Δωδεκάνησα και συνεχίσουμε να ακούμε τα λόγια της φοβίας, τότε όντως αυτή η περιοχή θα είναι καταδικασμένη. Γι' αυτόν λοιπόν το λόγο πρέπει να προωθήσουμε το θέμα της ΑΟΖ, μέσω της ενίσχυσής μας στην περιοχή, για να δέσουμε την ΑΟΖ μας με την ΑΟΖ της Κύπρου και να έχουμε πια μια συνεκτική ευρωπαϊκή ΑΟΖ στη Μεσόγειο.

Όλα τα άλλα είναι πολιτικάντικες και θεσμικές δικαιολογίες. Τα Δωδεκάνησα είναι η ασπίδα της ΑΟΖ, αλλά αυτή έχει νόημα μόνο όταν την κρατάμε στο χέρι μας κι όχι όταν την παρατάμε. Η ασπίδα είχε ήδη έναν συμβολισμό στη Σπάρτη, καλό θα ήταν οι δικοί μας να μην τον ξεχάσουν.

*Ο Νίκος Λυγερός είναι Έλληνας μαθηματικός, συγγραφέας, ποιητής, ζωγράφος, σκηνοθέτης, ασχολείται με τη μουσική, την κοινωνιολογία, την οικονομία, την αρχαιολογία, το μάνατζμεντ και τη στρατηγική. Είναι ειδικός σύμβουλος στη Σχολή Εθνικής Άμυνας, τη Σχολή Πολεμικής Αεροπορίας, την Αστυνομική Ακαδημία, τη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας, τη Σχολή Στρατολογικού. Είναι επίσης διερμηνέας-μεταφραστής στα Γαλλικά δικαστήρια.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter

Write on Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015 Κατηγορία ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ
Γράφει ο Κωνσταντίνος Βουλγαράκης Υποναύαρχος ε.α. ΠΝ

Κάποτε, ως Κυβερνήτης σε μια Κανονιοφόρο, έλαβα διαταγή να πάω να παρακολουθήσω μια μεγάλη διακλαδική Τούρκικη Άσκηση. Πριν αποπλεύσω, πήγα να δω τον Διοικητή Φρεγατών (στην Διοίκηση του οποίου υπαγόμουνα), για να τον χαιρετίσω και να πάρω τυχόν προφορικές οδηγίες!
Θυμάμαι λοιπόν ότι, ο Διοικητής (γνωστός για το ορμητικό και ατίθασο πνεύμα του, που τελικά ... έγραψε Ιστορία), μου είπε αποχαιρετώντας με:
«Κώστα, καλό ταξίδι νά 'χεις! Εκεί που πας, απέναντι στους Τούρκους, κοίταξε να κρατήσεις ψηλά τις παραδόσεις του Πολεμικού Ναυτικού μας, αλλά ΠΡΟΣΕΞΕ ... μην με μια ενέργεια σου, οδηγήσεις τη Χώρα σε πόλεμο, τη στιγμή που δεν πρέπει»!

Έκτοτε, είδα, ένιωσα, χειρίστηκα και κατάλαβα πολλά! Σήμερα λοιπόν, θα πρέπει να ξαναπώ ότι: «Ατυχήματα συμβαίνουν μόνο στους απρόσεκτους, αιφνιδιασμοί μόνο στους απροετοίμαστους και τραγωδίες μόνο στους επιπόλαιους»!

Η συμπεριφορά της Τουρκίας, έχει αναλυθεί πολλαπλώς και οι ενέργειες της ... είναι πλήρως αναμενόμενες! Ομοίως και η συμπεριφορά του «Διεθνούς Παράγοντα», σε σχέση με τις δεδομένες γεωπολιτικές συνθήκες, θα έπρεπε να αναλύεται συνεχώς, με ευρύτητα και ρεαλισμό! Ο «Διεθνής Παράγοντας», κυριολεκτικά και μεταφορικά, νιώθει και συμπεριφέρεται ... σαν «ταύρος», που μπορεί μεν να είναι γραφικός και τελείως ακίνδυνος, αλλά και ξαφνικά, να γίνεται πολύ επικίνδυνος!

Είναι από τον Μάρτιο, που επιμένω ότι:
α. Δεν πρέπει να εμπλέκουμε τα γεωπολιτικά θέματα, με την οικονομική κρίση. Αυτοί που ενδιαφέρονται και έχουν συμφέροντα, τα γνωρίζουν και τα ζυγίζουν πάντοτε. Κάθε τι παραπάνω, λειτουργεί αντίστροφα και αρνητικά.
β. Ένα ενδεχόμενο και απευκταίο Grexit, θα συνδυαστεί και με ένα ταυτόχρονο θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο.
Στη διπλωματία, όσο εύκολα δίδονται τα χαμόγελα και οι χειραψίες, άλλο τόσο εύκολα δίδονται οι πισώπλατες μαχαιριές και οι τρικλοποδιές. Ο κανόνας δε, πάντα είναι ότι ... «όσα δεν λύονται, κόπτονται»!

Αν αναγκαστούμε να πολεμήσουμε, ας το κάνουμε, ακόμα και με πέτρες και ρόπαλα, με αυταπάρνηση και με όλες μας τις δυνάμεις. Αλλά, αν εμείς είναι που θα το επιλέξουμε, τότε ας το κάνουμε ... σωστά (ΠΟΤΕ-ΠΟΥ-ΠΩΣ)!
Στον πόλεμο σήμερα, πρέπει να εμπνέεσαι από το θάρρος και την αυταπάρνηση του Λεωνίδα και την οξυδέρκεια και την ευελιξία του Θεμιστοκλή!

Οι συμπεριφορές και οι αντιλήψεις του «κοπρόσκυλου», που ξέρει να αγριεύει και να γαβγίζει, μέχρι να κάνεις πως σηκώνεις μια πέτρα, για να το βάλει στα πόδια με την ουρά στα σκέλια, είναι μόνο για γέλια ... στα θέατρα! Λάβετε υπόψη σας ότι το πρόσφατο «επεισόδιο» στην Άνδρο, σηκώθηκε και φούσκωσε από τα Social Media και ΟΧΙ ... από τα αρμόδια Επιτελεία. Χωρίς να το υποτιμούμε, ας σοβαρευτούμε επιτέλους, έστω γι' αυτό και μόνο το Εθνικό θέμα!

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter