Γράφει ο Μηνάς Ρασούλης, Ταξίαρχος Τεθωρακισμένων ε.α
Μόλις πέντε μήνες μετά από τις καλοκαιρινές εκλογές στην Τουρκία που για πρώτη φορά έχασε την ευκαιρία, μετά από 13 χρόνια σχηματισμού μονοκομματικής κυβέρνησης το κόμμα της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), οι τελευταίες εκλογές στην αρχή του Νοεμβρίου σηματοδότησαν νέες εξελίξεις στην εξωτερική πολιτική.
Αν και τα αποτελέσματα των εκλογών θα αποσαφηνιστούν περί το τέλος Νοεμβρίου, καθώς θα έχουμε σαφή εικόνα, είναι σίγουρο το ενδεχόμενο πολλών αλλαγών στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας ιδίως στα θέματα της Συρίας και στο προσφυγικό όπως αναλύονται παρακάτω:
Μεταξύ των δύο προηγούμενων εκλογών, όταν η υπηρεσιακή κυβέρνηση είχε συνάψει δύο σημαντικές συμφωνίες στα μέσα Ιουλίου με την ΗΠΑ, για την ελεύθερη χρήση των Τουρκικών αεροπορικών βάσεων και του εναερίου χώρου από τα αμερικανικά στρατεύματα για την καταπολέμηση του Ισλαμικού κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIS), επιτεύχθηκε και δεύτερη συμφωνία με την Ε.Ε. για την διαχείριση της αυξανόμενης κρίσης των προσφύγων σε αντάλλαγμα την εκ νέου ενεργοποίηση των συνομιλιών ένταξης της Τουρκίας στις δομές της ένωσης.
Παρά την διαφορετικότητα των συμφωνιών κατά βάθος κάποια από τα κεφάλαιά τους μπορούν να ερμηνευθούν υπό τον ίδιο τίτλο, αλλά και με εμφανή σημεία των προσπαθειών εκ μέρους της Τουρκίας, της αξιοποιήσεως των γεωπολιτικών και στρατηγικών της πλεονεκτημάτων, επιδεικνύοντας τον σταθεροποιητικό της ρόλο, για την επίλυση διεθνών προβλημάτων. Τα επιχειρήματά της είναι η προσπάθεια άμεσης εμπλοκής της στην καταπολέμηση του ISIS, ακόμα και με εμπλοκή χερσαίων δυνάμεων δημιουργώντας νεκρή ζώνη εντός της Συρίας, με σκοπό την παρεμπόδιση της εισροής προσφύγων προς την Μεσόγειο και κατ΄ επέκταση εις την Δύση, αλλά και η μακροχρόνια φιλοξενία που έχει διαθέσει με τους προσφυγικούς καταυλισμούς στο έδαφός της.
Εκτιμώντας τις αδυναμίες των αμερικανών συμμάχων στην καταπολέμηση της ISIL και ιδίως στην πρόθεσή των ως προς την διάθεση προσωπικού στο έδαφος προς άμεση εμπλοκή, η Τουρκία επιζητεί ένα ποιο ενεργό ρόλο, προσπαθώντας να ξεφύγει από την αυξανόμενη διεθνή κριτική, ότι δεν έχει κάνει αρκετά βήματα στην καταπολέμηση των φανατικών Ισλαμιστών, αλλά ενδιαφερόμενη περισσότερο για τα τεκταινόμενα στις Κουρδικές περιοχές. Αν και για το προσφυγικό θα περίμενε περισσότερες ενέργειες η Ευρώπη εκ μέρους της, η αλλαγή της στάσης της ως προς το θέμα του Προέδρου της Συρίας, Μπασάρ αλ Άσαντ, που δεν αποκλείει κατηγορηματικά μια μεταβατική πολιτική περίοδο, πρέπει να ληφθεί υπόψη.
Η άμεση δε εμπλοκή των Ρωσικών δυνάμεων ως στρατηγικό πλεονέκτημα είτε από αέρος, είτε από το έδαφος, συνεπικουρούμενες με τις δυνάμεις της Χεζμπολάχ που διαθέτει οργανωτικά μέλη και στο Λίβανο, αλλά και του Ιράν, καθιστά τις τουρκικές προθέσεις για ενεργή εμπλοκή πλεονεκτικότερη προς λήξη των παρεξηγήσεων με τους συμμάχους της. Τα αραβικά κράτη και η Ιορδανία ως μέλη της “συμμαχίας των προθύμων” με την Τουρκία και τις ΗΠΑ, αν και διαθέτουν αρκετή οικονομική συνεισφορά δεν έχουν όπως φαίνεται μέχρι τώρα την πρόθεση για άμεση εμπλοκή στο Συριακό πρόβλημα, αφήνοντας το κενό να το καλύψει η Τουρκία.
Σοβαρά ερωτήματα όμως έχουν προκαλέσει στην Δύση ο περιορισμός των ελευθεριών στην Τουρκία τους τελευταίους μήνες, μετά τις κατασχέσεις εφημερίδων και τις συλλήψεις πολιτών με επιχείρημα την προσβολή, επιδεικνύοντας όλο και περισσότερο αυταρχικό πρόσωπο και αδιαφορώντας για τις δεσμεύσεις της προς την διεθνή κοινότητα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και για την δημοκρατική λειτουργία των θεσμών. Η εφαρμογή των διεθνών κανόνων όμως, θα είναι και το σημαντικότερο πιστοποιητικό των κινήσεων της για μια πραγματική αλλαγή της εξωτερικής της πολιτικής, διαφορετικά κινδυνεύει να χαθεί η γεωπολιτική της σημασία για την αντιμετώπιση των παγκόσμιων προβλημάτων της Συρίας και του ISIS, αλλά και η ρήξη των σχέσεών της με τους συμμάχους της.
Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter
