Γράφει ο Νίκος Λυγερός – Καθηγητής Γεωστρατηγικής
Η συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ που πέτυχε η Ελλάδα με την Ιταλία είναι ιστορική. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο, διότι αποτελεί ενίσχυση της συμφωνίας περί υφαλοκρηπίδας που είχαμε υπογράψει το 1977.
Διότι η γραμμή οριοθέτησης είναι η μέση γραμμή που είχαμε σχεδιάσει με τους μέγιστους κύκλους και τα 16 σημεία που είχαμε συμφωνήσει το 1977. Πρόκειται λοιπόν για την ενίσχυση της μέσης γραμμής σε πρώτο επίπεδο, αλλά και των νησιών μας σε δεύτερο επίπεδο, αφού η μέση γραμμή έχει υπολογιστεί μέσω των Διαποντίων Νήσων. Από μόνο του αυτό το σημείο είναι μια επιτυχία της διπλωματίας, αφού ξεκαθαρίζει ότι τα νησιά μας ακόμα και αυτά που είναι ακριτικά και με ελάχιστο πληθυσμό έχουν και υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.
Εκ των πραγμάτων η Ιταλία έρχεται να ενισχύσει ένα συμμαχικό πλαίσιο που είχε δημιουργηθεί με τα θαλάσσια οικόπεδα, τα συμβόλαια με τις πετρελαϊκές εταιρείες, αλλά και με τη διακυβερνητική συμφωνία με την Κύπρο, Ισραήλ και Ιταλία. Όσοι λοιπόν έλεγαν ότι είναι προτιμότερο να λειτουργήσουμε με το πλαίσιο της υφαλοκρηπίδας τώρα πρέπει να παραδεχθούν ότι η ΑΟΖ είναι πιο ισχυρή επί του πρακτέου, αφού καλύπτει περισσότερα πεδία δράσης.
Είναι μια πολύ καλή εξέλιξη που θα συνεισφέρει και στα θέματα των γεωτρήσεων και των εξορύξεων στο Ιόνιο. Το όλο θέμα είναι και μια στρατηγική απάντηση σε όλες τις προκλήσεις της Τουρκίας που προσπαθεί πάντα να αμφισβητήσει τις θαλάσσιες ζώνες των νησιών μας αλλά και να θολώσει τα νερά όσο αφορά στην Ιταλία. Εδώ το πλαίσιο ξεκαθάρισε και σβήνει άλλη μια ηττοπάθεια. Έτσι ένας αγώνας που αρχίσαμε πριν δέκα χρόνια για την συγκεκριμένη οριοθέτηση, τώρα υλοποιήθηκε το όραμα και μετέτρεψε την πραγματικότητα.
Είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα έχει συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ και με την έννοια της μέσης γραμμής και με τα νησιά μας. Τώρα μπορούμε να συνεχίσουμε πιο δυναμικά τη στρατηγική μας.
