Γράφει ο Στέφανος Καραβίδας, Επισμηναγός (Ι) ε.α, ΜΑ Διεθνών Σχέσεων και Υπ. Δρ Γεωπολιτικής
Την εθνική ήττα των Ιμίων, ακολούθησαν το φιάσκο των S-300, η παράδοση Οτσαλάν, το διπλωματικό ναυάγιο της Μαδρίτης και του Ελσίνκι όπου αναγνωρίστηκαν αντίστοιχα στην Τουρκία «νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα στο Αιγαίο» και «εκκρεμείς συνοριακές διάφορες και συναφή ζητήματα», η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του Σμηναγού Ηλιακή (23 Μαΐου 2006) άνωθεν του Καρπάθιου πελάγους και η πρόσφατη υποχώρηση στην Κάσο.
Στο αεροπορικό πεδίο, το πρελούντιο των Ιμίων με κατακλείδα τη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ Ηλιάκη (το “σύντομο ανέκδοτο της ελληνικής δικαιοσύνης” τη χαρακτήρισε “ατύχημα”), είχε ως απότοκο, να διολισθήσουμε σταδιακά από τις σκληρές εμπλοκές, στο λεγόμενο «νατοϊκό Air Policing», όπου οι Έλληνες Ιπτάμενοι υποχρεωθήκαν να συνοδεύουν «με τα κιάλια» τα τουρκικά μαχητικά, παραμένοντας σε μακρινή απόσταση για το φόβο εμπλοκής και νέας κρίσης.
Στην ερώτηση λοιπόν εάν οι νησίδες Ίμια αποτελούν τμήμα της ελληνικής επικράτειας, η επίσημη απάντηση του Υπουργείου Εσωτερικών, είναι καταφατική.
Στην ερώτηση εάν τα πληρώματα των μαχητικών αεροσκαφών ενθαρρύνονται από τον Οργανισμό της ΠΑ και των ΕΔ, να υπερίπτανται άνωθεν των Ιμίων, η απάντηση είναι «ΟΧΙ».
Στην επόμενη ερώτηση εάν θα έπρεπε να επιτρέπεται στα πληρώματα της ΠΑ να υπερίπτανται άνωθεν των Ιμίων στη βάση των εν ισχύι Θεσμικών Κειμένων των ΕΔ, η απάντηση είναι «ΝΑΙ».
Ωστόσο, στην πράξη και την καθημερινή επιχειρησιακή πραγματικότητα, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ στα μαχητικά της ΠΑ ακόμη και να προσεγγίσουν, απόδειξη ότι τμήμα της Ελληνικής Επικράτειας έχει de facto καθεστώς γκρίζας ζώνης. Μια υποχώρηση και ένα «γκριζάρισμα», που εμπέδωσε την τουρκική στρατηγική της “ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΧΡΗΣΙΚΤΗΣΙΑΣ”…
Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook – ακολουθείστε μας στο X στο linkedin και στο Youtube
