Τελέσθηκε σήμερα Τρίτη 7 Ιουλίου 2015 η κηδεία των μαρτυρικών οστών του ΚΩΝΣΤΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΙΜΑΚΛΙ ( ΑΣΜ 11167/72 ) στο ιερό ναό Αγίας Βαρβάρας στο ΚΑΙΜΑΚΛΙ, τα ίχνη του οποίου χάθηκαν στις 06 Αυγούστου 1974 στη Λάπηθο.
Παρόντες εκπρόσωποι της πολιτείας, εκκλησίας, εθνικής φρουράς, των κομμάτων καθώς και συμπολεμιστές, οικογένεια και συγχωριανοί.
Η τελετή ανατέθηκε στο 286 ΜΤΠ, παρόντες ο διοικητής και οι άνδρες του ηρωικού τάγματος.
Τα μαρτυρικά οστά του ήρωα συμπολεμιστή μετέφεραν συμπολεμιστές του, ανάμεσα των οποίων αυτοί που τον είδαν για τελευταία φορά. Εκ μέρους του Συνδέσμου επικήδειο λόγο εκφώνησε ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Χρίστου Τουφεξή. Στη μάνα του ήρωα, εκ μέρους του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας επιδόθηκε το μετάλλιο του προασπιστή της ελευθερίας της Δημοκρατίας.
Εκ μέρους του Συνδέσμου επικήδειο λόγο εκφώνησε ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Χρίστου Τουφεξή:
“Σεβαστό Ιερατείο
Τιμημένη μητέρα Αναστασία και αδέλφια Σάββα, Δέσπω και Χριστάλλα
Συμπολεμιστές
Έλληνες και Ελληνίδες
Μαζευτήκαμε σήμερα εδώ στην ακριτική κοινότητα της Αγίας Βαρβάρας Καιμακλίου για να αποδώσουμε τις ελάχιστες οφειλές στο συμπολεμιστή Κώστα Κωνσταντίνου του Ελευθέριου ΑΣΜ 11167/72 που έπεσε ηρωικώς μαχόμενος για την προάσπιση της πατρίδας.
Ο Κώστας γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1954 στη Λευκωσία με γονείς τους Ελευθέριο και Αναστασία. Μεγάλωσε στο Καιμακλί μαζί με τον αδελφό του Σάββα και τις αδελφές του Δέσπω και Χριστάλλα.
Μετά την αποφοίτηση του από το Γυμνάσιο κατατάχθηκε στην Εθνική Φρουρά τον Ιούλιο του 1972. Μετά την βασικά του εκπαίδευση στο ΚΕΝ Λάρνακας τοποθετήθηκε στο 286 ΜΤΠ με έδρα τη Λακατάμια και εντάχθηκε στην δύναμη του 2ου Λόχου. Λοχαγός του το 1974 ήταν ο Υπολοχαγός Φαντίδης Αλέξανδρος από τη Θεσαλλονίκη.
Στις 5 Αυγούστου 1974 ο 2ος Λόχος του 286 ΜΤΠ ξεκίνησε από τον Κοντεμένο όπου είχε σταθμεύσει προσωρινά γύρω στις 00:30 με προορισμό τη Λάπηθο για να ενισχύσει τις δυνάμεις της ΕΦ για αντιμετώπιση επικείμενης επίθεσης των βάρβαρων τουρκικών στρατευμάτων.
Οι 54 άνδρες του Λόχου επιβιβάστηκαν σε 3 BTR και ένα ερπυστριοφόρο. Επικεφαλής της φάλαγγας τέθηκε ο υπολοχαγός Φαντίδης ο οποίος επέβαινε σε διοικητικό Land Rover. Στο πρώτο BTR με αριθμό ΕΦ – 1024 επικεφαλής ήταν ο έφεδρος Ανθυπολοχαγός Ξενάκης Ξενοφώντος και οδηγός ο Ανδρέας Φιακάς. Σε αυτό το BTR επέβαινε ο Κώστας με τους Επιλοχία Σταύρο Σταύρου, και τους στρατιώτες Χρίστου Σπύρο, Κώστα Παπαιωάννου, Κώστα Νικολάου (Καιμακλί), Κώστα Ιωάννου , Μιιχαήλ Παρμάκη, ο Φράγκου Χαράλαμπος και Νίκο Σαρρή.
Η ομάδα του Ανθυπολοχαγού Ξενοφώντος διατάχθηκε από το υπολοχαγό Φαντίδη να ανέβει στις δυτικές παρυφές της Λαπήθου κοντά στην εκκλησία του Αγίου Λουκά. Σε διώροφη κατοικία ο Ανθυπολοχαγός Ξενοφώντος ανάπτυξε παρατηρητήριο τοποθετώντας αρχικά τον Κώστα Νικολάου. Στο παρατηρητήριο μεταφέρθηκε και οπλοπολυβόλο μπρέν.
Την επόμενη ημέρα Τρίτη 6 Αυγούστου 1974 με το πρώτο φώς αφού ακούστηκε φασαρία πάνω στο βουνό που ξεκίνησε σαν προσευχή και μετά έναρξη της επίθεσης με σφυρίκτες και αλλαλαγμούς άρχισαν να κατηφορίζουν από τις απότομες πλαγιές του Πενταδακτύλου αμέτρητα μπουλούκια των βάρβαρων εισβολέων.
Το σχέδιο των τούρκων ήταν αποφασιστικό, μπαμπέσικο και αιμοβόρο. Ήθελαν τον εγκλωβισμό και την εξόντωση των λιγοστών ελλήνων που πρόταξαν τα στήθη τους έναντι της 28ης Μεραρχίας του τουρκικού στρατού. Όλμοι , άρματα , πυροβολικό, πολυβόλα βάλθηκαν να ξεκάμουν και τον τελευταίο στρατιώτη του 286 ΜΤΠ, 256ΤΠ και 70ου Τάγματος Μηχανικού που υπερασπίζονταν τις ιστορικές και πανέμορφες κωμοπόλεις μας του Καραβά και της Λαπήθου. Την Λάπηθο που ίδρυσε ο Πράξανδρος το 1000 π.χ. μετά το τέλος του Τρωικού Πολέμου αποφάσισαν τα ασκέρια της Ανατολής ότι έπρεπε να πέσει στα χέρια τους.
Η ομάδα που ανήκε ο Κώστας δέχθηκε πρώτη τα εχθρικά πυρά τόσο από τα νότια όσο και από τα δυτικά. Οι σφαίρες έπεφταν βροχή. Ο Ανθυπολοχαγός Ξενοφώντος εν μέσω των καταιγιστικών πυρών και αφού διαπίστωσε ότι τα φίλια τμήματα δεν παρείχαν καμία υποστήριξη και προ του κινδύνου να περικυκλωθούν, όταν οι Τούρκοι πλησίασαν στα 100 μέτρα έδωσε εντολή για υποχώρηση. Οι άνδρες της ομάδας διασκορπίστηκαν μέσα στα λεμονόδενδρα με κατεύθυνση βόρεια προς τη θάλασσα.
Κάτω από τέτοιες συνθήκες διαδραματίστηκε το δράμα του Κώστα ο οποίος σύμφωνα με μαρτυρίες βρισκόταν μόνος πάνω στο διώροφο σπίτι για να περισώσει το οπλοπολυβόλο μπρέν. Η σκάλα που οδηγούσε στο ισόγειο ήταν εξωτερική και ήταν προς την πλευρά που προήλαυνε ο εχθρός. Ο Κώστας παίρνει την απόφαση να πηδήξει μαζί με το οπλοπολυβόλο για να σωθεί. Στη προσπάθεια αυτή του λόγω του μεγάλου ύψους φαίνεται να προσγειώνεται ανώμαλα και να σπάζει το πόδι του. Ήταν αδύνατο να προχωρήσει.
Το 2011, 37 χρόνια μετά την μαύρη μέρα της 6ης Αυγούστου 1974 , μετά από πληροφορίες εντοπίστηκε ομαδικός τάφος 3 ατόμων σε λόφο κοντά στη περιοχή. Ο πρώτος που ταυτοποιήθηκε ήταν ο Κώστας του οποίου τα μαρτυρικά λείψανα θα δεκτεί σε λίγο η γενέτειρα του όπου θα μπορεί αναπαυθεί μαζί με το μακαριστό πατέρα του Ελευθέριο.
Το λείψανο του Κώστα βρέθηκε διάτρητο από τα εχθρικά βόλια. Από τα πόδια μέχρι το κεφάλι. Το μένος του βάρβαρου εισβολέα πάνω σε ένα τραυματία πολέμου δεν είχε όρια. Οι ανθρωπολογικές εξετάσεις επιβεβαίωσαν κάταγμα στο πόδι που επιβεβαιώνει τον μοιραίο τραυματισμό του Κώστα.
Αγαπημένε μας Κώστα. Η θυσία σου μας κάμνει περήφανους και έχεις λαμπρύνει την ιστορία του τάγματος. Φάνηκες άξιος και ενάρετος Έλληνας πολεμιστής και δεν εγκατέλειψες τα όπλα. Η θυσία σου θα αποτελεί παράδειγμα για τους νεώτερους που τόσο το χρειάζονται κατά τις σημερινές δύσκολες μέρες που διανύει ο ελληνισμός της Κύπρου.
Υπήρξες ένας λεβέντης με ελληνικές αρετές που κερδίζεις με το σπαθί σου την θέση που σου αρμόζει στο πάνθεον των αθανάτων. Έδωσες το αίμα σου για να κρατηθεί η Κύπρος μας ελεύθερη. Το αίμα σου δεν πρέπει να πάει χαμένο. Αυτό να το έχουν κατά νου όσοι σήμερα διαπραγματεύονται την τύχη αυτού του τόπου και οι νεώτεροι που φυλάττουν σήμερα τις ελληνικές θερμοπύλες.
Τιμημένη μητέρα και αδέλφια του Κώστα. Όσο μακρύς και ήταν ο Γολγοθάς που περάσετε με την εξαφάνιση του Κώστα να γνωρίζετε ότι ο θάνατος των ηρώων είναι πάντα γλυκύς και δοξασμένος. «Ηδύ και ένδοξο το υπέρ πατρίδος θνήσκειν» έλεγε στους στρατιώτες πριν τη μάχη ο μεγάλος ποιητής Οράτιος.
Αιωνία θα είναι η μνήμη σου”.
Οι σημαίες του κράτους καθώς και το μαύρο μπερέ της μονάδας παραδόθηκαν στη μάνα του ήρωα από τον διοικητή του 286 ΜΤΠ… – ΠΗΓΗ
Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter
