Γράφει ο Γιώργος Λαμπράκης
Τα τραγικά γεγονότα των τελευταίων ωρών και το μπαράζ των επιθέσεων με φόντο τις πολιτικές πεποιθήσεις και τις πολιτικές ιδέες που πρεσβεύουν τα άτομα, φανερώνουν με τον πλέον δραματικό τρόπο πως ο κατήφορος για την Ελλάδα συνεχίζεται, ενώ η χώρα κινδυνεύει να πνιγεί στο ίδιο της το αίμα.
Οι εμφυλιοπολεμικές ιαχές που ακούγονται εδώ και μήνες ακόμα και στον δημόσιο πολιτικό λόγο, ήταν μαθηματικά βέβαιο πως θα οδηγούσαν στα φέρετρα. Ήταν βέβαιο πως, αφού τις ακούσαμε και δεν τις σταματήσαμε, το αμέσως επόμενο βήμα ήταν η καταμέτρηση νεκρών. Και αυτό είναι το βήμα προς την ολοκληρωτική καταστροφή.
Η πνευματικά, ηθικά, πολιτικά και κοινωνικά καθημαγμένη χώρα κινδυνεύει να δεχθεί την χαριστική βολή από τα άκρα. Τα άκρα εδώ και καιρό ακροβατούν σε ένα τεντωμένο σχοινί έτοιμο να σπάσει. Η άκρα δεξιά και η άκρα αριστερά ακόνιζαν τα μαχαίρια τους γι αυτό ακριβώς που συμβαίνει σήμερα. Για μια σύγκρουση που μέχρι πριν από λίγα χρόνια δεν είχε καν το πεδίο για να δοθεί και που όμως σήμερα φτάσαμε στο σημείο να τη βλέπουμε σε κάθε γειτονιά…
Μέσα σε όλη αυτή την ψεύτικη ευμάρεια των τελευταίων δεκαετιών, χάσαμε τις πραγματικές έννοιες της Δημοκρατίας, της Ειρήνης και του Ανθρωπισμού. Σταματήσαμε να μιλάμε για την Ελλάδα, την πατρίδα μας, τα ιδανικά μας. Υπάρχουν ευθύνες, και γι αυτό. Επόμενο ήταν να τις αρπάξουν τα άκρα και να τις πλάσουν στα μέτρα τους. Όποιος αποδέχεται αυτές τις έννοιες με τους δικούς τους παραμορφωτικούς όρους, στοχοποιείται.
Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, στέκεται στη μέση. Άλλωστε τα άκρα, δεν είχαν ποτέ την αριθμητική υπεροχή. Είχαν όμως τη βούληση για σύγκρουση και αίμα. Και αυτή τους δίνεται σήμερα. Ο κύκλος της βίας και του αίματος δεν θα κλείσει εύκολα, αν το υγιές κομμάτι της κοινωνίας δεν αντιδράσει άμεσα. Όχι φυσικά με τη βία. Όχι με επικλήσεις του … Μελιγαλά και του Γράμμου.
Δεν γίνεται να χάνονται άνθρωποι για τις ιδέες, για το χρώμα, για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Η ουσιαστική καταδίκη της βίας και της φασιστικής νοοτροπίας απ’ όπου κι αν προέρχεται, είναι τα πρώτα σκαλοπάτια για να επανέλθουμε. Διαφορετικά, η Άβυσσος είναι κοντά κι εγώ προσωπικά δεν ξέρω κανέναν να επέστρεψε από εκεί…
