Ο Δημήτρης Αποστολάκης πέταξε για τους Ουρανούς, φεύγοντας πλήρης εμπειριών, σίγουρα ευτυχισμένος για όσα έζησε αλλά και για όσα άφησε πίσω του. Η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του είναι τα παιδιά του, πετυχημένα όλα στον τομέα τους και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, καθώς είχαν πάρει γερές βάσεις από τον πατέρα τους, τον Αεροπόρο.
Γιατί ως Αεροπόρο τον γνώρισα και έτσι τον αποχαιρετώ, παρά το ότι επί θητείας του στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας συνεργαστήκαμε περισσότερο. Οι επισκέψεις στην Κύπρο, η αποστολή στο Κόσσοβο, τα στρατιωτικά ρεπορτάζ που πολλές φορές του ζητούσα δηλώσεις (και πληροφορίες…), αλλά πάνω απ΄ όλα οι στιγμές που «έκλεβα» μέσα σε όλα αυτά για να μου πει αεροπορικές ιστορίες από τον καιρό που ήταν εν ενεργεία, τις εγκαταλείψεις που είχε με μαχητικά, από την έντονη δεκαετία του 80, αλλά και λίγο αργότερα στην εποχή που μεγαλώνοντας μπήκα σε «αεροπορική τροχιά» με τα Mirage F-1CG να πετάνε από το Ηράκλειο.
Την ευκαιρία να μιλάς με ανθρώπους που πέρασαν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους ξεκομμένοι από τον αλγόριθμο της γης, με αυτούς που δάμασαν τα μαχητικά αεροσκάφη και που (πολλοί εξ αυτών) κατάφεραν να ξεγελάσουν το θάνατο, την θεωρώ ανεκτίμητη. Το ίδιο και με αυτούς που συντηρούσαν τις αεροπορικές μηχανές.
Ο Δημήτρης Αποστολάκης ήταν ένας ευγενικός, ήρεμος και έντιμος άνθρωπος. Η τελευταία μας συνέντευξη ήταν στην αυλή του σπιτιού του στο Ηράκλειο, πριν αρκετά χρόνια. Οι ευκαιριακές μας συναντήσεις σε εκδηλώσεις και γιορτές, ήταν πάντα αφορμή για μικρές δόσεις αεροπορικής ιστορίας, ανανεώνοντας το ραντεβού μας για την επόμενη.
Αν ήξερα πως η προηγούμενη συνάντηση θα ήταν η τελευταία, θα τον ρωτούσα περισσότερα….
«Καλό ταξίδι» αγαπητέ μου Δημήτρη. Συλλυπητήρια στα παιδιά και στα εγγόνια σου.
Γιώργος Λαμπράκης – Δημοσιογράφος
