Γράφει ο Γιώργος Λαμπράκης
Μπορεί να αισθάνεσαι προδομένος και υπερήφανος ταυτόχρονα; Μπορείς να αισθάνεσαι την ίδια στιγμή, για το ίδιο γεγονός συναισθήματα ανάμικτα, που να ανακατεύουν τα “μέσα” σου; Μπορείς, όταν διαβάζεις το βιβλίο του Ταξιάρχου εν αποστρατεία Παναγιώτη B. Σταυρουλόπουλου, για την επική μάχη της ΕΛΔΥΚ το 1974 απέναντι στον προαιώνιο εχθρό του Γένους.
Το βιβλίο, το οποίο επιμελήθηκε ο ιστορικός ερευνητής Κωνταντίνος Αλεξ. Δημητριάδης, φέρει τον τίτλο: “Το Χρονικό της Μάχης της ΕΛΔΥΚ 14-16/8/1974” και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πελασγός, του Ιωάννη Χρ. Γιαννάκενα.
Η συγκλονιστική μαρτυρία και αφήγηση του υποδιοικητή και τελευταίου στρατοπεδάρχη της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου -τότε- Αντισυνταγματάρχη Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου, περιγράφει ώρα με την ώρα τα δραματικά γεγονότα της μάχης, της θυσίας και του ηρωισμού 318 παλικαριών που στάθηκαν απέναντι στις ορδές του Αττίλα, αναβιώνοντας τις Θερμοπύλες και το Μανιάκι.
Το βιβλίο, συμπληρώνει κομμάτια της ιστορίας που δεν ξέραμε, ή που είχαμε ακούσει από άλλες -ανεπιβεβαίωτες- ως σήμερα πηγές. Δίνει λεπτομέρειες για τις συνθήκες που επικράτησαν στο Αρματαγωγό ΛΕΣΒΟΣ, την αποβίβασή τους στην Πάφο την παραμονή της τουρκικής εισβολής και τον ηρωισμό του Κυβερνήτη του Πλοίου, του Πλωτάρχη Ελευθέριου Χανδρινού.
Φωτίζει γεγονότα που αγνοούσαμε μέχρι σήμερα, καθώς τα όσα συνέβησαν στο Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ το κρίσιμο εκείνο τριήμερο, εξιστορούνται από τον άνθρωπο που είχε την Διοίκηση και την ευθύνη για την άμυνα του χώρου, εγκαταλελειμμένος από τα ανώτατα κλιμάκια τόσο της Μονάδας όσο και του ΓΕΕΦ! Επίσης, λόγω της θέσης ευθύνης του και της δυνατότητας που είχε να κατευθύνει τους άνδρες του κατά τη διάρκεια του τριημέρου 14-16/8/1974, “τακτοποιεί” και πολλές “εκκρεμότητες” για το ποιοι πολέμησαν και ποιοι όχι, ποιοι έδωσαν τη μάχη και ποιοι ήταν … παραπίσω.
Μέσα από την αφήγηση του Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου και την επιμέλεια του Κωνσταντίνου Δημητριάδη, “βλέπεις” εικόνες βγαλμένες από την Αποκάλυψη του Ιωάννη ή την Κόλαση του Δάντη τόσο ζωντανές που νομίζεις πως τις παρακολουθείς από κάποιο χαράκωμα και συ, ο ταπεινός αναγνώστης…
Αισθάνεσαι τον κόμπο στο λαιμό του αφηγητή και τους λυγμούς του όταν μιλά για τους γενναίους αξιωματικούς του και τα “φαντάρια” του, όταν εξιστορεί τις συνθήκες που τον οδήγησαν να δώσει τη διαταγή για σύμπτυξη και απαγκίστρωση ώστε να σωθούν οι τελευταίοι υπερασπιστές του στρατοπέδου με τους Τούρκους να εισέρχονται από παντού.
Αισθάνεσαι την οργή και το παράπονο για τις ενισχύσεις που δεν ήρθαν ποτέ, για τις βολές του πυροβολικού που σταμάτησαν την πιο κρίσιμη στιγμή, για τον υπολοχαγό που αρνήθηκε να εκτελέσει διαταγή επειδή είχε λέει … οικογένεια, για τη Διοίκηση της Μονάδας που εγκατεστημένη χιλιόμετρα πίσω, έχοντας ως κάλυψη τους άλλους Λόχους και την επίλεκτη Ομάδα Αναγνωρίσεως της ΕΛΔΥΚ δεν θέλησε να ενημερωθεί ούτε αν οι γενναίοι υπερασπιστές του στρατοπέδου έλιωσαν κάτω από τις ερπύστριες των τουρκικών αρμάτων. Και πολλά άλλα…
Η εξιστόρηση του 90χρονου σήμερα Ταξιάρχου ε.α. Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου είναι μια νίκη απέναντι στη λήθη, ή ακόμα και στην εσκεμένη διαστρεύλωση των γεγονότων που επιχειρήθηκε κατά καιρούς. Μετά από αυτή την έκδοση όμως, κανείς δεν μπορεί να πει πως “δεν ήξερα” ή “δεν γνώριζα”. Το βιβλίο είναι ένα πολύτιμο ντοκουμέντο, μια συγκλονιστική αφήγηση ενός γενναίου και τίμιου Έλληνα Αξιωματικού που δεν δίστασε και δεν δείλιασε, όπως και οι Πολεμιστές που είχε υπό τις διαταγές του. Μια Σειρά στρατιωτών της ΕΛΔΥΚ πήγε να αλλάξει, χωρίς δεύτερο … σώβρακο όπως ο ίδιος αναφέρει, για να βρεθεί επικεφαλής των Αξιωματικών, των Υπαξιωματικών και των Οπλιτών που “κάποιοι” ήθελαν να θυσιάσουν και να ξεγράψουν από τα στρατιωτικά μητρώα, για την “τιμή των όπλων”.
Η Μοίρα είχε όμως άλλα σχέδια… Τα ονόματά τους γράφτηκαν με χρυσά γράμματα στην Πολεμική Ιστορία των Ελλήνων και η θυσία τους “στοιχήθηκε” πλάι σε τόσες άλλες, που είχαν ως αξία και ως ιδανικό το ρητό “Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ”.
Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter
