Γράφει ο Γιάννης Φαναριώτης*
Όταν δημιουργήθηκαν τα ΤΑΕ, επισκεφτήκαμε με το Σωματείο την Κρήτη. Εκεί γνώρισα για πρώτη φορά τον Στάθη. Μου έκανε εντύπωση το γέλιο του, η ενέργεια του, αυτή η ατελείωτη ενέργεια του, το πάθος του για την ζωή. Αυτό τον κρατούσε ως σήμερα, πάλεψε γιατί ήθελε να ζήσει και κυρίως δεν ήθελε να πεθάνει για να κάνουν κάποιοι, τα αντράκια που παίζουν με όπλα και κανείς δεν τολμά να τους «μαζέψει».
Όχι δεν θα πω Αθάνατος, παρόλο που μου έρχεται αυθόρμητα και δεν θα το πω για να τονίσω ότι ο Στάθης δολοφονήθηκε από την αλητεία της Κρήτης.
Ο Στάθης πήγε οικειοθελώς να υπηρετήσει σε αυτό το νησί. Και δεν το σκέφτηκε πολύ. Τον γοήτευε η περιπέτεια αλλά κυρίως τον ωθούσε η δίψα του για προσφορά, για την ασφαλή διαβίωση ενός περήφανου λαού αλλά με πολλούς ανεγκέφαλους και άλλους τόσους εγκληματίες. Την αγάπησε την Κρήτη, έκανε οικογένεια εκεί, μία κόρη που δεν τον γνώρισε ποτέ “γερό”, γιατί κάνοντας το καθήκον του κάποιοι άνανδροι του στέρησαν το χαμόγελο.
Καλό ταξίδι αγαπητέ συνάδελφε, εμείς δεν θα ξεχάσουμε ποτέ το χαμόγελο σου, αλλά και η πολιτεία και η τοπική κοινωνία, οφείλει να μην σε ξεχάσει ποτέ! Γι΄ αυτό που ήσουνα! Γι’ αυτό που πρόσφερες! Για τον τρόπο που πάλεψες!
*Ο Γιάννης Φαναριώτης είναι ο γενικός γραμματέας του ΣΕΦΕΑΑ.
Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter
