Του Α/πτχου ε.α. Θεόδωρου Κ. Αντωνόπουλου – Διατελέσαντος Μοιράρχου της 331 Μοίρας*
Εμείς οι της ”κάστας” δεν κλαίμε τους νεκρούς μας.
Έχουμε εξοικειωθεί με τον Mr. Reaper από τα 18, όταν ψαχουλεύαμε τα magnetos του Τ-41 πριν την πρώτη πτήση solo.
Έκτοτε βαδίσαμε αντάμα, ζωή/θάνατος – θάνατος/ζωή, κάποιοι την σκαπούλαραν, κάποιοι όχι. Νοιώσαμε την οδύνη της απώλειας, κουβαλήσαμε φέρετρα στους ώμους, καθίσαμε δίπλα σε άδεια καθίσματα στο briefing room αναλογιζόμενοι τις παπαριές που λέγαμε χθές με τον συνάδελφο πριν φύγει για την τελευταία Α/Γ, σιχαθήκαμε εξ ίσου τους παρείσακτους που έσπευδαν να εκφράσουν τη λύπη τους χωρίς να μας ρωτήσουν αν τους θέλαμε ”εκεί” στο αεροπορικό goodbye.
Όμως αυτοί που είναι ”απόντες” για τους άλλους, είναι παρόντες και ολοζώντανοι για εμάς. Χαιρετιόμαστε κάθε φορά που πετάμε πάνω από το ”ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ”, βριζόμαστε όταν θυμόμαστε την 9άρα που τράβηξε απροειδοποίητα και μας έβγαλε τα άντερα στην πίσω θέση του διθέσιου, γελάμε όταν θυμόμαστε τη λουκούλεια αστακομακαρονάδα στη Μύρινα …
Ο Γιώργος, ο Σωτήρης, ο Κώστας, ο Νίκος, ο Αλέξης … ένα παρεάκι, το ΔΙΚΟ μας παρεάκι, στην exclusive Βαλχάλα που φυλάσσεται μόνο για τους ολίγους και εκλεκτούς … Κι εμείς να περιμένουμε τη σειρά μας, για να καθίσουμε στο διπλανό κάθισμα και να αποτελειώσουμε το φραπόγαλο που αφήσαμε στη μέση.
*Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο facebook
Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter
