Το κείμενο που ακολουθεί, αποτυπώνει τη σκληρή και απαιτητική προετοιμασία της Ομάδας Αναγνωρίσεως της Λέσχης Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων (ΛΕΦΕΔ) για την φημισμένη άσκηση Cambrian Patrol που οργανώνει ο Βρετανικός Στρατός.
Πρόκειται για την αναφορά του Περιπολάρχη της Ο.Α. και αντιπροέδρου της ΛΕΦΕΔ, ο οποίος περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τα όσα βίωσαν οι άνδρες της Λέσχης, όχι μόνο κατά τη διάρκεια της άκρως απαιτητικής άσκησης, αλλά και καθ΄ όλη την περίοδο της προετοιμασίας.
ΕΝΟΤΗΤΑ 1: Ατελείωτη προετοιμασία
Η αυλαία της 7ης συμμετοχής της Ομάδας Αναγνωρίσεως της Μητροπολιτικής ΛΕΦΕΔ δεν άνοιξε στα ομιχλώδη βουνά της Ουαλίας, αλλά έναν ολόκληρο χρόνο πριν, στα μονοπάτια και τις πλαγιές της Θεσσαλονίκης.
Όταν διεκδικείς τη θέση σου στη μεγαλύτερη και πιο επίπονη άσκηση περιπόλων μάχης στον κόσμο —σε μια χρονιά-σταθμό 67 ετών, όπου περισσότεροι από 1.000 στρατιώτες από 35 χώρες κλήθηκαν να αναμετρηθούν με τις απαιτήσεις του σύγχρονου πεδίου μάχης, η προετοιμασία δεν είναι ππολυτέλεια· είναι όρος επιβίωσης.
Ο Φόρτος των Βουνών και της Καθημερινότητας
Για την ομάδα μας, το προπονητικό πεδίο ήταν τα βουνά του Ωραιοκάστρου της Θεσσαλονίκης. Εκεί, εβδομάδα με την εβδομάδα, χτιζόταν η βάση. Με την υψομετρική διαφορά στα 200 μέτρα, το πρόγραμμα ήταν αδιαπραγμάτευτο: 10 χιλιόμετρα ορεινής πορείας με αρχικό φόρτο 15-20 κιλά στην πλάτη, πάντα κάτω από το όριο των 2 ωρών. Σταδιακά, το βάρος ανέβαινε, φτάνοντας τα 25 κιλά, γυμνάζοντας το μυοσκελετικό και καρδιοπνευστικό σύστημα.
Όμως η μεγαλύτερη πρόκληση δεν ήταν το βάρος στο σακίδιο. Ήταν το βάρος της ίδιας της ζωής. Ανάμεσα σε επαγγελματικές υποχρεώσεις, οικογένειες και την καθημερινή τριβή, ο προσωπικός χρόνος συμπιεζόταν στο ελάχιστο. Τρεις με τέσσερις ώρες την εβδομάδα —μαζί με τις μετακινήσεις— ήταν το μάξιμουμ που μπορούσε να ξεκλεφτεί. Και εδώ κρυβόταν η μεγάλη αλήθεια: τρείς ώρες την εβδομάδα είναι ελάχιστες όταν απέναντί σου έχεις μια αποστολή 60 χιλιομέτρων σε δύσβατο έδαφος, με συνολικό φόρτο που στην πράξη αγγίζει τα 50 κιλά, χωρίς κανένα άλλο μέσο υποστήριξης εκτός από έναν χάρτη, μια πυξίδα και τα πόδια σου.Φανταστείτε ,στον αντίποδα,τις επαγγελματικές ομάδες που είχαν στην διάθεση τους 8ωρα επί, έστω ,ένα δίμηνο ,για την προετοιμασία τους.
Εξοπλισμός, Υποστηρικτές και το «Αόρατο» οικονομικό κόστος
Παράλληλα με τη σωματική καταπόνηση, η προετοιμασία απαιτούσε σχολαστική μέριμνα για τον υλικό εξοπλισμό.
Στο Cambrian Patrol, η επιλογή των υποδημάτων π.χ.δεν είναι λεπτομέρεια· είναι ένας από τους παράγοντες που κρίνει αν θα τερματίσεις κουτσός. Η ομάδα εμπιστεύτηκε δοκιμασμένους τύπους αρβυλών —όπως τα Meindl Rock, Nepal Haix, Lowa Breacher, τα περισσότερα εκ των οποίων αποκτήθηκαν σε πολύ καλές ευκαιρίες και τιμές χάρη στην ουσιαστική στήριξη του φίλου και υποστηρικτή Στεγόσαυρου.
Σε αυτό το σημείο αξίζει να σημειωθεί πως πολλοί φίλοι, καταστήματα και εταιρείες στάθηκαν δίπλα μας, προσφέροντας υλικά που χρησιμοποιήθηκαν είτε στην προετοιμασία είτε στην ίδια την άσκηση. Η στήριξή τους δεν ήταν απλώς υλική· ήταν μια τεράστια ένεση ηθικού.
Και η βοήθειά τους ήταν πραγματικά καθοριστική, διότι το οικονομικό βάρος που επωμίστηκε η ομάδα ήταν τεράστιο:
Εισιτήρια μετακίνησης: 200€ το άτομο × 10 μέλη = 2.000€
Μεταφορά σακιδίων/εξοπλισμού (Bergen): ~150€ το άτομο × 10 = 1.500€
Μετακίνηση με Eurostar (Λονδίνο – Βρυξέλλες): 90€ το άτομο × 10 = 900€ (καθώς μετά το Cambrian, η ομάδα μετέβη στο Βέλγιο για μια δεύτερη, εξαιρετική άσκηση).
Μόνο για τα βασικά εισιτήρια το κόστος άγγιζε τα 5.000€, χωρίς να υπολογίζονται τα έξοδα της εβδομαδιαίας προετοιμασίας, όπου κάθε μέλος έβαζε σταθερά το χέρι στην τσέπη ακόμη και για τα καύσιμα,το κοστο; των φαγητων στο Ην.Βασ. ή για εκείνη τη μία μπίρα μετά την προπόνηση —τη μόνη ευκαιρία μέσα στην εβδομάδα να καθίσουμε μαζί ως ομάδα και να συντονιστούμε.
Η υποστήριξη της ομάδας
Η αλληλεγγύη της ομάδας φάνηκε καθαρά στην περίπτωση του νέου στελέχους που εντάχθηκε φέτος στην Ομάδα Αναγνωρίσεως. Ενώ τα παλαιότερα μέλη είχαν ήδη συγκεντρώσει με τα χρόνια τον απαιτούμενο, ακριβό εξοπλισμό (κράνος, εξάρτηση, bergen, υπόθεμα, υπνόσακο, bivi bag,gore tex,επικοινωνίες..), ο ”καινούργιος” βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα βουνό απαιτήσεων. Για ένα παλικάρι 30 χρονών που βιοπαλεύει και χτίζει το μέλλον του, η αγορά όλου αυτού του εξοπλισμού από το μηδέν θα απαιτούσε τουλάχιστον 2.000€ σε χρόνο μηδέν —ένα ποσό απαγορευτικό.
Εκεί λειτούργησε το πνεύμα της ομάδας. Οι παλιοί άνοιξαν τους σάκους τους. Ο καθένας προσέφερε από ένα κομμάτι του εξοπλισμού του, καλύπτοντας πλήρως τις ανάγκες του νέου συναδέλφου, ώστε να μην χρειαστεί να δαπανήσει παρά τα απολύτως αναγκαίά. Έτσι, το νέο μέλος μπήκε στην γραμμή εκκίνησης όχι μόνο πλήρως εξοπλισμένο, αλλά και με την βεβαιότητα ότι ανήκει σε μια αδελφότητα.
Η Τακτική Προετοιμασία και η Κληρονομιά του Διαβιβαστή
Παράλληλα με το σωματικό και υλικό σκέλος, το καλοκαίρι πέρασε με εντατική τακτική εκπαίδευση:
Τακτική Διάβαση Υδάτινου Κωλύματος: Ένα από τα πιο απαιτητικά αντικείμενα του Cambrian Patrol.
Επίθεση Τομέα (Section Attack / Infantry Assault): Η τακτική κίνηση που κρίνει τη βαθμολογία και μπορεί να στερήσει ένα μετάλλιο.
Αγώνας σε Χαράκωμα: Μια θεματική στην οποία δόθηκε τεράστια έμφαση βάσει της περσινής εμπλοκής του αντικείμενου στο Cambrian patrol.
Στον τομέα των Διαβιβάσεων, ο νέος διαβιβαστής της ομάδας —πρώην στέλεχος των Ειδικών Δυνάμεων, με θητεία ως ΕΠΟΠ σε Μοίρες Καταδρομών και στη Ζ΄ Μοίρα Αμφίβιων Καταδρομών (Ζ΄ΜΑΚ)— ανέλαβε να συνεχίσει μια μεγάλη παράδοση. Στο Cambrian Patrol, οι διαβιβαστές της ΛΕΦΕΔ ήταν ανέκαθεν οι άνθρωποι που έκαναν την πιο αθόρυβη αλλά καθοριστική δουλειά, συγκεντρώνοντας κρίσιμους πόντους. Δουλεύοντας αυτόνομα, αλλά με τη διαρκή καθοδήγηση των παλιών, έμπειρων διαβιβαστών, αφομοίωσε πλήρως τα πρωτόκολλα επικοινωνίας.
ΕΝΟΤΗΤΑ 2: Η Διαδρομή προς το Στόχο (Το Ταξίδι)
Το ίδιο το ταξίδι δεν ήταν απλώς μια μετακίνηση· ήταν μια αυτόνομη επιχειρησιακή αποστολή, η οποία έπρεπε να σχεδιαστεί και να οργανωθεί στην εντέλεια μήνες πριν. Η έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση προσέθεσε ένα νέο, απαιτητικό στρώμα γραφειοκρατίας και εξόδων. Τα διαβατήρια των περισσότερων μελών είχαν λήξει και έπρεπε να εκδοθούν εκ νέου (80€ ανά άτομο), ενώ απαιτήθηκε και η έκδοση της νέας ηλεκτρονικής άδειας εισόδου (ETA) του Ηνωμένου Βασιλείου (~20 λίρες). Έτσι, πριν καν πατήσουμε το πόδι μας στο αεροδρόμιο, προστέθηκαν ακόμα 100€ ανά μέλος —δηλαδή επιπλέον 1.000€ συνολικά για την ομάδα— στον ήδη βαρύ προϋπολογισμό.
01 Οκτωβρίου: Αναχώρηση με Ακμαίο Ηθικό
Η πολυπόθητη μέρα ανέτειλε στις μια Οκτωβρίου. Η Ομάδα Αναγνωρίσεως βρέθηκε στο αεροδρόμιο με το ηθικό στο υψηλότερο σημείο. Σε αυτό συνέβαλε καθοριστικά ο καλός μας φίλος Patrick, ιδιοκτήτης της εταιρείας BMP (Patrick Equipment) στις Βρυξέλλες, ο οποίος μας χορήγησε εξαιρετικά softshell της UF Pro σε ένα εντυπωσιακό γκρι χρώμα. Τον ευχαριστούμε θερμά.
Η μετακίνηση 10 ανθρώπων, με ογκώδη σακίδια (Bergen) που ξεκάθαρα πρόδιδαν την ύπαρξη ειδικού εξοπλισμού, απαιτούσε προσοχή, απόλυτη πειθαρχία και τήρηση των προβλεπόμενων διαδικασιών. Έχοντας δηλώσει επίσημα την ιδιότητά μας ως προσκεκλημένοι του Βρετανικού Στρατού, πήραμε το δρόμο των αιθέρων.
Άφιξη στην Αγγλία και Μετάβαση στο Chester
Προσγειωθήκαμε στο Λονδίνο το μεσημέρι της 5ης Οκτωβρίου. Εκεί, ένα βανάκι του Βρετανικού Στρατού, επανδρωμένο από στέλεχος του 22 Multi-role Medical Regiment (22 MMR), μας περίμενε για να αναλάβει τη μεταφορά μας στο Chester (Dale Barracks) —μια διαδρομή 4 με 5 ωρών προς το κέντρο της Αγγλίας.
Φτάνοντας στο Chester, μας υποδέχθηκε ο Σύνδεσμος (Liaison Officer) της αποστολής μας, ο Βρετανός Υπολοχαγός Patrick Β. Φέτος, τα 140 περίπολα του Cambrian Patrol χωρίστηκαν σε 10 (!) πανομοιότυπες φάσεις, με δύο διαδρομές ανά φάση: την Blue και την Green. Η ομάδα μας έλαβε το διακριτικό κλήσης Charlie 11 Golf (Green διαδρομή), ενώ η ομάδα του 22 MMR ήταν Bravo (Blue διαδρομή).
Τακτοποιηθήκαμε στους κοιτώνες του στρατοπέδου στο Chester και εξοικειωθήκαμε με το βρετανικό σύστημα σίτισης Pay As You Dine, περνώντας αμέσως σε στρατιωτικό mode: η πολιτική ενδυμασία αποσύρθηκε και οι στολές παραλλαγής έγιναν η καθημερινότητά μας.
Πιστοποιήσεις, Υλικά & Το Θέμα των Χαρτών
Η προετοιμασία στο στρατόπεδο περιλάμβανε:
- Πιστοποίηση πρόληψης Heat & Cold Injuries: Αυστηρή προϋπόθεση (mandatory requirement) για τη συμμετοχή, εφαρμοσμένη αδιάλειπτα από το 2013.
- Πιστοποίηση Χρήσης Οπλισμού (SA80): Εποπτεία από Warrant Officer (Weapons Specialist) στο bullpup τυφέκιο SA80.
- Εκπαίδευση CBRN (ΧΒΡΠ) & Slate Cards: Στοχευμένη εκπαίδευση με στολές Saratoga, respirators, over boots και over gloves. Η πολυετής τριβή της ΟΑ-ΛΕΦΕΔ έδωσε εξαιρετικά δείγματα βιωματικής εμπειρίας.
- Χορήγηση Υλικών & Η Ορθότητα των Χαρτών: Παρουσιάστηκε σοβαρό ζήτημα,ενώ μας δόθηκε ο χάρτης OS Explorer Sheet 147 από την Host unit όπως αναγραφοταν στην διαταγή, στο Startex ζητήθηκαν συμπληρωματικά και άλλα φύλλα! Εδώ φάνηκε η αξία της εμπειρίας μας, είχαμε κουβαλήσει από την Ελλάδα δικούς μας χάρτες (από προγενέστερες αποστολές )—τα φύλλα 147, 149 και 160 (δλδ ολόκληρη την περιοχή ασκήσεων!)— σώζοντας την αποστολή από γραφειοκρατική εμπλοκή.
- Διατροφικό Πρωτόκολλο & Nyrex: Προμήθεια θηκών Nyrex για τις Slate Cards (αναφορές αιχμαλώτων, MISTAT, SALTA, Drones, Bridge Reports, Contact Reports, CBRN, Quick Assault Orders). Παράλληλα, παραλάβαμε τις αγγλικές μερίδες μάχης (Rations) για 48 ώρες, προχωρώντας σε «κανιβαλισμό» τους και συνδυάζοντάς τες με τα ενεργειακά τζελ και τις μπάρες που είχαμε φέρει από την Ελλάδα.
Τακτική Οργάνωση του Patrolling Report
Το βράδυ της Παρασκευής, αντί για την πολυπόθητη μπίρα, η ομάδα χωρίστηκε για τη σύνταξη του Patroll Report (Αναφορά Περιπόλου). H σύνταξη της αποτελεί τεράστια πρόκληση καθώς απαιτείται η συγγραφή αρκετών φύλλων αναλυτικών πληροφοριών στα Αγγλικά. Κάθε μέλος ανέλαβε τομέα: διείσδυση (OCOKA), επανόδου, ενέργειες επί του στόχου (Actions on Objective),εναλλακτικές ενέργειες, τοπογραφικά και πανοραμικά διαγράμματα. Αυτή η τακτική αποδείχθηκε σωτήρια. Όταν δόθηκε διορία, μόλις 1,5 ώρας για την σύνταξη της, στο τέλος της άσκησης, η ομάδα λειτούργησε άψογα συμπληρώνοντας ολόκληρο τον όγκο των πληροφοριών που συλλέξαμε κατά την διάρκεια της περιπολίας.
ΕΝΟΤΗΤΑ 3Α: Το Επιχειρησιακό Σκέλος (Το 48ωρο στο Πεδίο)
Σάββατο 03 Οκτωβρίου: Η Αντίστροφη Μέτρηση για το Startex
Μετά τους τελευταίους ελέγχους εξοπλισμού, επιβιβαστήκαμε στα στρατιωτικά βανάκια με προορισμό την Ουαλία (Beulah / Sennybridge). Η ώρα εκκίνησης (Start Time) για την ”Charlie οone one Golf” ήταν καθορισμένη για τις 02:00 τα ξημερώματα της Κυριακής 04 Οκτωβρίου. Το Σάββατο ξεκίνησε με τις τελευταίες ρυθμίσεις του εξοπλισμού. Κάθε γραμμάριο στο Bergen ζυγίστηκε, κάθε ατομικό υλικό ελέγχθηκε εξαντλητικά. Ο όγκος και το βάρος που τσεκάραμε όλη μέρα προανήγγειλαν τη σωματική δοκιμασία που ερχόταν.
Φτάσαμε 1 με 2 ώρες νωρίτερα, περιμένοντας μέσα στα σταματημένα οχήματα στο σκοτάδι.
Στο Startex πραγματοποιήθηκε ο εξαντλητικός έλεγχος υλικών (Kit Check). Εκεί, η ομάδα μας στάθηκε 100% πιστή στους κανόνες. Ενώ παρατηρήσαμε άλλες περιπόλους να κινούνται πιο «ελαφριές» —έχοντας αφαιρέσει εξοπλισμό γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι ορισμένα συμπληρωματικά κιτ δεν θα ζητούνταν στο πεδίο— εμείς δεν κλέψαμε ούτε ένα γραμμάριο. Κουβαλήσαμε 3,5 επιπλέον κιλά εξοπλισμού που παραλίγο να μας στοιχίσουν σωματικά, αλλά η συνείδησή μας και ο επαγγελματισμός μας ήταν αδιαπραγμάτευτα.
Ήμασταν έτοιμοι για τα πάντα: η ατομική μάσκα CBRN βρισκόταν διπλωμένη στο dump pouch κάθε άνδρα, έτοιμη να φορεθεί μέσα σε μόλις 10 δευτερόλεπτα με το πρώτο σύνθημα “Gas! Gas! Gas!”.
Παράλληλα, ο τεχνολογικός εξοπλισμός που φέραμε φέτος ήταν πραγματικός game changer:
– Θερμική Διόπτρα Falcon Claw 640 V2 που Αποκτήσαμε χάρη στην καθοριστική βοήθεια του καταστήματος Stegosaurus. Στα χέρια του έφεδρου, πρώην στελέχους Ειδικών Δυνάμεων της ομάδας μας, η διόπτρα αυτή μας έδινε τη δυνατότητα να «διαβάζουμε» το τακτικό περιβάλλον στο απόλυτο σκοτάδι.
- Ψηφιακή Διόπτρα Νυχτερινής Παρατήρησης & Καταγραφής SIONYX. Προσέφερε εξαιρετικές δυνατότητες καταγραφής.
- Δύο Θερμικές Διόπτρες Yukon & τρία Παθητικά Νυχτερινά Οπτικά (PVS), χαρίζοντας στην περίπολο απόλυτη επίγνωση της τακτικής κατάστασης (Situational Awareness) και ακλόνητο ηθικό.
Στεγανοποίηση & Bivvy Bag MTP
υιοθετώντας την τακτική του Βρετανικού Στρατού, για πρώτη φορά, χρησιμοποιήσαμε τα αδιάβροχα καλύμματα υπνόσακου (Bivvy Bags) τύπου κουκούλι χωρίς πλευρικά φερμουάρ ως πλωτήρες. Ήταν η πρώτη φορά που στη διάβαση υδάτινου κωλύματος (water Crossing) δεν εισχώρησε ούτε σταγόνα νερού στον εξοπλισμό μας!
Και εκεί, αμέσως μετά τον εξαντλητικό έλεγχο υλικών, ήρθε η πρώτη αξιολόγηση στο CBRN.
Αμέσως μόλις ολοκληρώθηκε ο σταθμός, είδαμε το σκηνικό να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας: πολλές περίπολοι είχαν πληροφορίες πως μετα την αξιολόγηση CBRN ο εξοπλισμός αυτός δεν θα ξαναζητηθεί. Με μια κίνηση τακτικής πονηριάς, άφησαν πίσω τις ατομικές μάσκες, τις στολές και τα παρελκόμενα. Γλίτωσαν ακαριαία 3,5 κιλά αμιγούς βάρους και έναν τεράστιο όγκο από τα σακίδιά τους, αποκτώντας συγκριτικό πλεονέκτημα ξεκούρασης.
Εμείς; Εμείς το πήγαμε by the book. Δεν διανοηθήκαμε να αφήσουμε τίποτα πίσω. Κουβαλήσαμε κάθε γραμμάριο του CBRN εξοπλισμού καθ’ όλη τη διάρκεια της αποστολής, πληρώνοντας το τίμημα της απόλυτης στρατιωτικής συνέπειας.
ΕΝΟΤΗΤΑ 3Β: Στους στίχους της Ουαλίας (Το επιχειρησιακό σκέλος)
Ξημερώματα Κυριακής 4 Οκτωβρίου: Η Μετάβαση στον χώρο διάσπορας D Company,1st Platoon
Τα ξημερώματα της Κυριακής 4 Οκτωβρίου, η άσκηση ξεκινά επισήμως. Ο mission manager (Αντισυνταγματάρχης Ε.Δ.εν αποστρατεία Κος Αθανάσιος Κατσαντώνης) και ο συνοδός (Προέδρος Λ.ΕΦ.Ε.Δ. Ημαθίας) μας μεταφέρουν στον Χώρο Διασποράς. Εκεί τους αποχωριζόμαστε γνωρίζοντας πως αν όλα πάνε βάσει σχεδίου θα τους ξαναδούμε σε 48 ώρες —αν κάτι πάει στραβά, πολύ νωρίτερα, αλλά κανείς στην ομάδα δεν ταξίδεψε στην Ουαλία για να εγκαταλείψει. Ήρθαμε να τα δώσουμε όλα, εκπροσωπώντας την πατρίδα σε αυτή την 67η επετειακή διοργάνωση του Cambrian Patrol.
Ένας Βρετανός στρατιωτικός μας παραλαμβάνει και μας οδηγεί μέσα σε ένα πυκνό δάσος, όπου έχει εγκατασταθεί ο σταθμός διοίκησης του D Company (του προϊστάμενου κλιμακίου μας), προκειμένου να παραλάβουμε την Επιχειρησιακή Διαταγή (Operation Order).
Στο σημείο αυτό δεν υπάρχει χρόνος για λόγια, ούτε περιθώριο για τελευταίες οδηγίες ή διανομή εφοδίων. Κάθε άνδρας της ομάδας είναι απόλυτα αυτοκινούμενος (self-motivated), με ισχυρό χαρακτήρα, ορκισμένος στο καθήκον και συνειδητοποιημένος για την αποστολή του, παρότι το στρατιωτικό αντικείμενο δεν αποτελεί την κύρια επαγγελματική του ενασχόληση.
Τέτοια στελέχη , πατριώτες και αφοσιωμένους μαχητές που λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές ισχύος— αξίζει να αναζητήσει και να αξιοποιήσει ο Ελληνικός Στρατός στον νέο θεσμό του ενεργού/εθελοντή εφέδρου για την επάνδρωση των μονάδων Καταδρομών και Ειδικών Επιχειρήσεων.
Η Ληψη της Διαταγης (OpOrd) και η Εμπλοκη με τους Χαρτες
Μπαίνοντας στο δάσος, το αναμενόμενο άγχος της αβεβαιότητας είναι παρόν, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι θα υποχωρήσει μόλις ξεκινήσει η κίνηση. Οι ρόλοι ενεργοποιούνται ακαριαία:
Εισέρχομαι στη σκηνή διοίκησης για να ενημερωθώ απευθείας από τον Διοικητή του Λόχου (D Company Commander).
Ο Διαβιβαστής: Ενημερώνεται ξεχωριστά για τα δίκτυα, τις συχνότητες, τα συνθηματικά και τα πρωτόκολλα επικοινωνιών.
Ο Βοηθός Περιπολάρχη: Παραλαμβάνει τα συμπληρωματικά υλικά και οδηγεί την περίπολο στο σημείο όπου θα κατασκευαστεί η αμμοδόχος (Model Kit).
Δίνω στον Βοηθό Περιπολάρχη τις ακριβείς συντεταγμένες και τα τετράγωνα του χάρτη που πρέπει να απεικονιστούν στο αμμόδοχο για την τελική διαταγή της περιπόλου, και συγκεντρώνομαι στην ενημέρωση από τον Λοχαγό. Η προσοχή μου είναι τεταμένη στο 100%, καθώς καμία λεπτομέρεια της πρώτης ημέρας δεν πρέπει να χαθεί.
Εκεί μας ζητούν να χρησιμοποιήσουμε διαφορετικό φύλλο χάρτη από αυτό που οριζόταν στην προειδοποιητική διαταγή (Warning Order) και τις γενικές οδηγίες που είχαμε λάβει.
Χωρίς δισταγμό, δηλώνω στον Βρετανό Λοχαγό ότι χάρη στην προνοητικότητά μας έχουμε μαζί μας το συγκεκριμένο φύλλο χάρτη από την Ελλάδα. Ο Βρετανός αξιωματικός επικοινωνεί με τη βάση (Zero) για να ενημερώσει για την εξέλιξη με τους χάρτες. Αναγνωρίζοντας το δικό τους σφάλμα στη διασταύρωση των στοιχείων, προσαρμόζουν το χρονοδιάγραμμα: μας δίνουν μία ώρα περιθώριο για την προετοιμασία και εκφώνηση της τελικής διαταγής.
Ενώ η αρχική ώρα εκκίνησης ήταν προγραμματισμένη για τις 04:15, η αναχώρησή μας μετατίθεται για τις 06:00 το πρωί(ενδιάμεσα χάθηκε χρόνος απο τους Άγγλους προσπαθώντας να δουν τι ακριβώς συμβαίνει με τους χάρτες..), με στόχο να βρισκόμαστε στο σημείο ανασυγκρότησης / βάση περιπόλου (LUP – Lay-up Point) της πρώτης ημέρας γύρω στις 19:30.
Γνωρίζαμε εκ των προτέρων ότι η τήρηση αυτών των χρονικών ορίων (timings) στο δύσβατο έδαφος της Ουαλίας ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη εξίσωση. Θεωρητικά, αν φτάναμε στις 19:30 στο LUP, ο Λοχαγός ανέφερε ότι θα είχαμε 8 ώρες ξεκούρασης. Ωστόσο, η εμπειρία μας από το Cambrian Patrol μας δίδασκε το αντίθετο: στο LUP η πίεση είναι διαρκής. Μετά την 1 ώρα ενημέρωσης και τακτικών ενεργειών, ζήτημα είναι αν σου απομένουν 3 ώρες πραγματικής ανάπαυσης πριν την επόμενη διείσδυση.
Παράλληλα, η Επιχειρησιακή Διαταγή (OpOrd) που παραλάβαμε ανέτρεπε σε μεγάλο βαθμό τις αρχικές εκτιμήσεις της προειδοποιητικής διαταγής. Περιείχε πληθώρα νέων, κρίσιμων δεδομένων:
Νέες θέσεις και τακτική κατάσταση του εχθρού.
Αλλαγές στον συνθετικό οπλισμό και τις αναμενόμενες απειλές.
Το τακτικό υπόβαθρο του πώς η δύναμή μας έφτασε στο συγκεκριμένο «μονοπάτι του πολέμου».
Η συλλογή και καταγραφή όλων αυτών των πληροφοριών μέσα στη νύχτα απαιτούσε τεράστια συγκέντρωση και υπομονή. Το κρύο ήταν αμείλικτο. Ενώ τα υπόλοιπα μέλη της περιπόλου είχαν τον χρόνο να βγάλουν τις εξαρτήσεις τους και να φορέσουν κάποιο ζεστό ένδυμα, εγώ παρέμεινα με το χιτώνιο μάχης (combat set) για να καταγράφω ασταμάτητα τις διαταγές. Η θερμοκρασία είχε πέσει τόσο πολύ που ένας άνδρας της ομάδας ανέλαβε να μου τρίβει συνεχώς την πλάτη, ώστε να μπορέσω να κρατήσω το στυλό και να μην τρέμω από την παγωνιά.
Η Τελική Διαταγή στην Αμμόδοχο (Model Kit)
Παρά τις αντίξοες συνθήκες, συγκεντρώθηκε ένα πλήρες και συνεκτικό πακέτο πληροφοριών για όλη τη διαδρομή κίνησης προς το LUP και τις αποστολές που αναλάβαμε.
Συγκεντρώθήκαμε γύρω από την αμμόδοχο. Η εκφώνηση της τελικής διαταγής κάλυψε και τις πέντε παραγράφους του νατοϊκού πρωτοκόλλου (SMEAC: Situation, Mission, Execution, Administration/Logistics, Command/Signal) σε απόλυτο βάθος. Η διαδικασία ήταν υποδειγματικά κατανεμημένη και πολυφωνική:
Ο Βοηθός Περιπολάρχη: Παρουσίασε την τακτική κατάσταση και το έδαφος (Situation & Ground).
Ο Εκκαθαριστής Ναρκοπεδίου: Ανέλυσε τα μέτρα ασφαλείας και τις διαδικασίες διέλευσης επικίνδυνων ζωνών.
Ο Διαβιβαστής : Εκφώνησε τα δίκτυα επικοινωνιών, τις συχνότητες, τα συνθηματικά και τα εναλλακτικά πλάνα (Signal).
Ο Medic: Παρουσίασε το υγειονομικό πλάνο και τις διαδικασίες διακομιδής απωλειών (CASEVAC).
Οι Ανιχνευτές: Ανέλυσαν τους σχηματισμούς κίνησης, τα σημεία ελέγχου και τις διαδικασίες παρατήρησης.
Αφού αναλύθηκε κάθε λεπτομέρεια της αποστολής και βεβαιωθήκαμε ότι κάθε άνδρας γνώριζε στο 100% τον ρόλο του, καταστρέψαμε και διαλύσαμε την κατατοπιστική αμμόδοχο, ώστε να μην αφήσουμε κανένα ίχνος στο έδαφος.
Ήταν 06:00 το πρωί. Φορέσαμε τα Bergen, οπλίσαμε και ξεκινήσαμε την πορεία μας.
Η Τεχνικη πραγματικοτητα του Κοκκινου Φωτος & η Ολοκληρωση στο Αμμοδοχο
Κατά τη διάρκεια της νύχτας, μέσα στο πυκνό δάσος, η κίνηση και η προετοιμασία γινόταν υποχρεωτικά με τη χρήση κόκκινου φακού κεφαλής. Σε αυτό το σημείο αξίζει να καταρριφθεί ένας συχνός μύθος:
Ο κόκκινος φακός ΔΕΝ μειώνει το ίχνος σου ούτε σε προστατεύει από το να σε εντοπίσει ο εχθρός από μακριά —σε βλέπουν ακριβώς όπως και με το λευκό φως. Η μόνη του χρησιμότητα είναι ότι επιτρέπει στα μάτια να διατηρούν την προσαρμογή τους στο σκοτάδι (νυχτερινή όραση), ώστε να επανέρχονται ακαριαία μόλις σβήσει το φως.
Ωστόσο, το κόκκινο φως δημιουργεί ένα σοβαρό επιχειρησιακό πρόβλημα: δυσκολεύει αφάνταστα την ανάγνωση των τοπογραφικών χαρτών, καθώς εξαφανίζει ή αλλοιώνει συγκεκριμένα χρώματα και ισοϋψείς καμπύλες. Για τα μεγαλύτερα σε ηλικία στελέχη της περιπόλου, όπως εγώ, η ανάγνωση, η καταγραφή και η σχεδίαση υπό το κόκκινο φως ήταν μια επιπλέον επίπονη δοκιμασία.
Παρά τις δυσκολίες αυτές, η δουλειά που έγινε στην αμμόδοχο (Model Kit) από τα παιδιά της ομάδας ήταν υποδειγματική. Το ανάγλυφο του εδάφους απεικονίστηκε με ακρίβεια, η κάνναβος σχεδιάστηκε άρτια και η ροή των πληροφοριών εκφωνήθηκε με δομή που ικανοποίησε πλήρως . Είμασταν βέβαιοι πως συγκεντρώσαμε μια πολύ υψηλή βαθμολογία σε αυτόν τον πρώτο κρίσιμο σταθμό.
Στο Drop-off Point: Η Έναρξη της Πεζής Διείσδυσης
Αφού διαλύσαμε την αμμόδοχο χωρίς να αφήσουμε κανένα ίχνος, ο συνοδός μας οδηγεί στο Drop-off Point —το ακριβές σημείο αφετηρίας της πεζής μας διείσδυσης.
Είναι η στιγμή που αρχίζει να χαράζει. Το απόλυτο σκοτάδι της νύχτας αρχίζει σιγά-σιγά να υποχωρεί, αποκαλύπτοντας τις άγριες, ομιχλώδεις γραμμές των βουνών της Ουαλίας.
Στεκόμαστε στην αφετηρία, νιώθοντας βαθιά ευλογία και ευγνωμοσύνη που είμαστε όλοι υγιείς, δυνατοί και έχουμε την τιμή να αγωνιζόμαστε στη μεγαλύτερη άσκηση περιπόλων μάχης στον κόσμο.
Φοράμε τα Bergen, προσαρμόζουμε τους ιμάντες, σφίγγουμε τα όπλα στα χέρια. Η πεζή διείσδυση της Ελληνικής περιπόλου των εθελοντών ενεργών εφέδρων μόλις ξεκίνησε!
Βρισκόμαστε στο Drop-off Point. Η περίπολος C-1-1-G περνά ακαριαία σε σχηματισμό τακτικής κίνησης.
Οι δύο ανιχνευτές βγαίνουν μπροστά, ελέγχουν το πεδίο, περνούν τον πρώτο δρόμο και ασφαλίζουν την απέναντι πλευρά. Μόλις δοθεί το σύνθημα, η υπόλοιπη περίπολος ακολουθεί με κάλυψη, τηρώντας αυστηρά τις τακτικές αποστάσεις.
Αφήνοντας πίσω μας το σκοτεινό, υγρό και παγωμένο δάσος —όπου η ακινησία κατά τη διάρκεια της εκπόνησης των διαταγών είχε δοκιμάσει τα όρια της υποθερμίας— η χαρά μας είναι διπλή: αφετέρου γιατί η άσκηση ξεκίνησε τελικά στο πεδίο, και αφετέρου γιατί η κίνηση αρχίζει επιτέλους να ζεσταίνει το παγωμένο μας σώμα.
Ξέρουμε πολύ καλά από την εμπειρία μας ότι σε λίγα μόλις λεπτά έντονης πορείας με τα βαριά Bergen η θερμοκρασία μας θα ανέβει κατακόρυφα και θα αρχίσουμε να «ιδρώνουμε», αλλά εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή, κάθε βήμα μακριά από την υγρασία του δάσους είναι μια λύτρωση.
Η περίπολος πατά σταθερά στο έδαφος της Ουαλίας. Το ταξίδι των 60 χιλιομέτρων μόλις άρχισε.
Η Τακτική του «Μαλακώματος» και η Πλοήγηση στα Βουνά
Από τα πρώτα κιόλας χιλιόμετρα, τα Waypoints που μας είχαν δοθεί στην Επιχειρησιακή Διαταγή κατέστησαν σαφή τη δομή της πρώτης ημέρας. Δεν υπήρχε περιθώριο επιλογής εύκολων διαδρομών, χωματόδρομων ή καροποίητων οδών. Η διοργάνωση είχε ορίσει συγκεκριμένες ζώνες ως μολυσμένες με χημικά αέρια (CBRN) και άλλες ως ναρκοθετημένες, αναγκάζοντάς μας να ακολουθήσουμε αυστηρά τα καθορισμένα σημεία.
Στην ουσία, μας ωθούσαν ακριβώς εκεί που ήθελαν: μέσα από δύσβατα, λασπωμένα μονοπάτια και ανήλιαγες πλαγιές χωρίς κανέναν διαμορφωμένο δρόμο.
Ήταν η κλασική, πάγια τακτική που χρησιμοποιεί ο Βρετανικός Στρατός σε όλα τα Selection και τις σκληρές ασκήσεις: η πρώτη μέρα είναι το λεγόμενο «μαλάκωμα». Μια επίπονη, αμιγώς μυϊκή και σωματική δοκιμασία με συνεχή ανεβοκατεβάσματα, σχεδιασμένη για να εξαντλήσει τα περίπολα και να «κόψει» από νωρίς όσους δεν αντέχουν, πριν περάσουμε στη δεύτερη ημέρα που είναι αισθητά πιο τεχνική. Στο σύνολο της άσκησης, οι αθροιστικές υψομετρικές διαφορές έφταναν τα 1.400 μέτρα —ένας τεράστιος αριθμός όταν κουβαλάς στις πλάτες σου ένα υπέρβαρο Bergen.
Η περίπολος κινούνταν με συνεχή εγρήγορση, τσεκάροντας ασταμάτητα τον χάρτη. Οι ανιχνευτές μας έκαναν εξαιρετική δουλειά στο πεδίο. Σε κάποιο σημείο, όταν προέκυψε μια τακτική διχογνωμία για τη σωστή πορεία, αξιολόγησα τις εκτιμήσεις και των δύο, ζύγισα τις επιλογές και αποφάσισα ποια διαδρομή θα ακολουθήσουμε, διατηρώντας τη συνοχή και την ταχύτητα της περιπόλου.
Η πορεία μας διασταυρωνόταν με την πανέμορφη αλλά απαιτητική Ουαλική ύπαιθρο: καταπράσινες πλαγιές, τρεχούμενα νερά, βοσκότοποι γεμάτοι πρόβατα και αγελάδες. Διασχίζοντας ιδιωτικές εκτάσεις (private properties), τηρούσαμε αυστηρά τους τοπικούς στρατιωτικούς κανόνες: όποια αγροτική πόρτα ανοίγαμε για να περάσει η περίπολος, φροντίζαμε πάντα να την κλείνουμε αμέσως πίσω μας.
Η Μεγάλη Ανηφόρα και η Μάχη με τις Κράμπες
Μετά από περίπου 2 με 3 ώρες συνεχούς, επίπονης κίνησης και αφού είχαμε περάσει ορισμένα κομβικά Waypoints, η διαδρομή μάς οδήγησε στη βάση μιας τεράστιας, απότομης ανηφόρας.
Καθώς το υψόμετρο ανέβαινε και η κλίση γινόταν όλο και πιο αμείλικτη, η σωματική καταπόνηση χτύπησε κόκκινο. Εκεί εμφανίστηκε το μεγαλύτερο φυσικό εμπόδιο αυτής της διοργάνωσης: έντονες, αλλεπάλληλες κράμπες στις γάμπες.
Κάθε Cambrian Patrol έχει τον δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα και τα δικά του ιδιαίτερα προβλήματα. Σε παλαιότερες συμμετοχές μας είχαμε παλέψει με το πολικό κρύο, σε άλλες με την ασταμάτητη, καταρρακτώδη βροχή, τη βαθιά λάσπη ή ακόμα και με πλημμυρισμένα πεδία. Φέτος, παρά την ατελείωτη, μεθοδική και εξαιρετικά προηγμένη προετοιμασία που είχαμε κάνει στην Ελλάδα, η συνεχής πίεση των 1.400 μέτρων υψομετρικής κάτω από το βάρος του εξοπλισμού προκάλεσε πρωτόγνωρους μυϊκούς σπασμούς στα κάτω άκρα σχεδόν σε όλη την ομάδα.
Σφίγγοντας τα δόντια, η περίπολος συνέχισε να ανεβαίνει την πλαγιά, βήμα προς βήμα…
Η Απειλή των Drones: Παρατήρηση 720 Μοιρών και η Επίθεση στο Βουνό
Καθ’ όλη τη διάρκεια της κίνησης, η προσοχή μας ήταν τεταμένη στον αέρα. Η γενική τακτική κατάσταση (General Situation) καθιστούσε σαφές ότι ο εχθρός χρησιμοποιεί ευρέως Drones για αναγνώριση και επιθέσεις.
Πρόκειται για τα άμεσα διδάγματα των σύγχρονων πολεμικών συρράξεων, τα οποία ο Βρετανικός Στρατός ενσωμάτωσε πλήρως στο φετινό Cambrian Patrol.
Ο σύγχρονος μαχητής δεν αρκεί πλέον να σαρώνει το πεδίο σε 360 μοίρες· οφείλει να επιτηρεί σε 720 μοίρες —καλύπτοντας ταυτόχρονα και τον εναέριο χώρο πάνω από την κεφαλή του.
Καθώς ανεβαίναμε τη μεγάλη ανηφόρα, πλησιάζοντας σε ένα δασάκι από το οποίο έπρεπε να διέλθουμε για να βγούμε σε επόμενο μονοπάτι, η απειλή έγινε πραγματικότητα.
Μέσα στην ομίχλη, ακούστηκε πρώτα ο χαρακτηριστικός, οξύς βόμβος των ελίκων. Δευτερόλεπτα μετά, ένα εχθρικό Drone εμφανίστηκε στον ορίζοντα, κινούμενο με μεγάλη ταχύτητα κατευθείαν προς το μέρος μας.
Η περίπολος αντέδρασε ακαριαία, εφαρμόζοντας πιστά τους Κανόνες Εμπλοκής / Τακτικές Διαδικασίες (ΒOE):
Αυτοδιάλυση: Η περίπολος διασπάστηκε αμέσως. Κάθε μαχητής κινήθηκε αυτόνομα προς την πλησιέστερη κάλυψη, ώστε να μην προσφέρουμε στον εχθρό ομαδικό στόχο.
Τακτική Διαχείριση Πλήγματος: Είχαμε ήδη συμφωνήσει πως, αν κάποιος δεχόταν πλήγμα, δεν θα έσπευδαν αμέσως άλλοι να τον καλύψουν στο ανοιχτό πεδίο. Η σύγχρονη εμπειρία δείχνει πως η συγκέντρωση 4 ατόμων για τη μεταφορά ενός τραυματία δημιουργεί έναν εξαιρετικά ελκυστικό στόχο για δεύτερο πλήγμα.
Στο χαρτί, η αντίδραση αυτή ακούγεται απλή. Στην πράξη, όμως, όταν έχεις διανύσει χιλιόμετρα στο βουνό, κουβαλώντας ένα βαρύ φορτίο 45+ κιλών και χτυπημένος από τις κράμπες, το να τρέξεις 100-200 μέτρα σπριντ προς την κάλυψη των δέντρων απαιτεί υπεράνθρωπη προσπάθεια.
Όντας μπροστά στη φάλαγγα κατ’ανδρα, έφτασα πρώτος στη συστάδα των δέντρων. Κοιτάζοντας πίσω μου, είδα μια εικόνα που με γέμισε υπερηφάνεια: η περίπολος είχε διασπαρθεί σε έναν εξαιρετικό, ευρύ κύκλο, διατηρώντας μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των ανδρών, χωρίς κανείς να πλησιάζει τον άλλον.Η εκπαίδευση απέδιδε.
Μόλις η ομάδα μπήκε στην κάλυψη του δάσους, το Drone αποχώρησε.
Καταγραφή Drone Report & Συνάντηση με τους Δανούς
Αμέσως μόλις εξασφαλίσαμε την περίμετρο, ο διαβιβαστής και η ομάδα συνέταξαν ακαριαία το ειδικό UAS contact Report, καταγράφοντας όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες: τύπο και όγκο του αεροχήματος, κατεύθυνση προσέγγισης/αποχώρησης, συντεταγμένες και χρόνο επαφής.
Την ίδια ακριβώς στιγμή, από τη γειτονική πλευρά του δάσους είδαμε να διέρχεται μια άλλη περίπολος. Ήταν η περίπολος των Δανών Αλεξιπτωτιστών —μια ομάδα εξαιρετικά εκπαιδευμένων, επαγγελματιών στελεχών που κινούνταν με εντυπωσιακό ρυθμό και τακτική πειθαρχία στο πεδίο.Η συνάντησή μας με άλλες περιπόλους στο πεδίο έφερε στο φως μια έντονη αντίθεση. Οι ομάδες αυτές κινούνταν πιο άνετα.
Παρατηρήσαμε κάτι αξιοσημείωτο στη ναυτιλία: σε σημεία όπου το μονοπάτι διακλαδιζόταν σε δύο ή τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις με ελάχιστη απόκλιση μοιρών, η δική μας περίπολος σταματούσε και διπλοτσέκαρε εξαντλητικά τον τοπογραφικό χάρτη και την πυξίδα για να σιγουρευτεί. Αντίθετα, ορισμένες περίπολοι προχωρούσαν χωρίς δεύτερη σκέψη, επιλέγοντας ακαριαία τη σωστή διακλάδωση.
Αυτή η απόλυτη βεβαιότητα άφηνε βάσιμες υποψίες για τη χρήση συσκευών GPS —κάτι που απαγορευόταν ρητά από τους κανόνες της άσκησης με ποινή ακαριαίου αποκλεισμού. Όμως, σε ένα αχανές βουνό, η τήρηση του κανονισμού επαφιόταν καθαρά στο πόσο gentlemen ήταν τα μέλη κάθε περιπόλου.
Ενδεικτικό της κατάστασης ήταν ότι, λίγο πριν το τέλος της άσκησης, εντοπίσαμε πεσμένο στο έδαφος ένα μισοκατεστραμμένο κινητό τηλέφωνο. Ήταν προφανώς συσκευή που είχε πέσει από μέλος περιπόλου που χρησιμοποιούσε ψηφιακούς χάρτες GPS για να κόβει δρόμο καθώς και να επικοινωνεί με τον mission manager για άντληση πληροφοριών. Επιλέξαμε να μην το αγγίξουμε καν και το αφήσαμε εκεί. Όπως λέει και η λαϊκή σοφία των στελεχών, τέτοια φαινόμενα συμβαίνουν παντού —από τη Ρεντίνα μέχρι το Μπρέκον.
Εμείς, πιστοί στην ηθική μας, συνεχίσαμε να παλεύουμε με τον χάρτη, την πυξίδα και την αυξανόμενη σωματική κόπωση.
Ο Πρώτος Σταθμός Αξιολόγησης: «Heli Crash».
Μετά από περίπου μία ώρα κίνησης μέσα στο πυκνό δάσος, φτάσαμε επιτέλους στον πρώτο οργανωμένο σταθμό αξιολόγησης, το σενάριο Heli Crash (Πτώση Ελικοπτέρου).
Επιχειρησιακά, επρόκειτο για έναν εξαιρετικά στημένο και ρεαλιστικό σταθμό, επανδρωμένο με επαγγελματίες ηθοποιούς που υποδύονταν τα θύματα και τους επιζώντες της συντριβής σε κατάσταση σοκ και φυσικά είχε κουφάρι aπο ελικόπτερο τύπου LYNX. Η περίπολος είχε αντιμετωπίσει παρόμοιο σενάριο σε παλαιότερη συμμετοχή της, οπότε η αντίδρασή μας ήταν ακαριαία, ψύχραιμη και απόλυτα επαγγελματική.
Διαχειριστήκαμε ταυτόχρονα πολλαπλά τακτικά και υγειονομικά περιστατικά:
Άτομο σε Νευρικό Κλονισμό: Αφοπλίσαμε και απομονώσαμε το άτομο που βρισκόταν σε ακραίο πανικό, αποτρέποντας την παρεμπόδιση της αποστολής.
Εγκλωβισμένος Επιζών στο Συντρίμμι: Δώσαμε απόλυτη προτεραιότητα στον απεγκλωβισμό του τραυματία από το φλεγόμενο ελικόπτερο, πριν εκδηλωθεί έκρηξη.
Βαριά Τραυματισμένοι & Πολυτραυματίες: Εφαρμόσαμε αμέσως πρωτόκολλα TCCC (Tactical Combat Casualty Care).
Διαχείριση Νεκρού: Πραγματοποιήσαμε επίσημη διαπίστωση θανάτου και ταυτοποίηση στοιχείων.
Οργάνωση CCP (Casualty Collection Point): Στήσαμε και ασφαλίσαμε ένα Σημείο Συλλογής Απωλειών (CCP) σε κατάλληλο σημείο του πεδίου, ορίζοντας και προετοιμάζοντας τη ζώνη προσγείωσης (LZ) για την προσέγγιση ελικοπτέρου διακομιδής (CASEVAC / MEDEVAC), μαρκάραμε με cyalumes.
Η οργάνωση, η ταχύτητα και η τακτική κάλυψη της ομάδας κατά τη διάρκεια του επεισοδίου ήταν υποδειγματικές, εξασφαλίζοντας μια ακόμα κορυφαία βαθμολογία. Μάλιστα μας ανέφεραν οτι ήμασταν οι πιο γρήγοροι που είχαν περάσει μέχρι στιγμής με χρόνο ολοκλήρωσης μόλις 15 λεπτών!
Εκτός από τις ακαριαίες τακτικές και υγειονομικές ενέργειες στο πεδίο (TCCC), δώσαμε τεράστια βαρύτητα στη σύνταξη αναφορών.
Εκεί ακριβώς κρίνεται η διαφορά ανάμεσα σε ένα χάλκινο, αργυρό και χρυσό μετάλλιο: οι έμπειρες, επαγγελματικές περίπολοι ξεχωρίζουν επειδή τηρούν τα πρωτόκολλα με απόλυτη συστηματικότητα κάτω από απόλυτη σωματική και ψυχολογική πίεση.
Συμπληρώσαμε ακαριαία πάνω στα Nyrex τις ειδικές Slate Cards για κάθε τραυματία ξεχωριστά, καθώς και την αναφορά MISTAT (Mechanism, Injury, Signs, Treatment, Age, Time) για τη διακομιδή. Ο γιατρός μας, ένα έμπειρο στέλεχος με πέντε συμμετοχές στο Cambrian Patrol στην πλάτη του —ένα πραγματικά ανεκτίμητο επιχειρησιακό κεφάλαιο (asset) για την ομάδα αναγνωρίσεως— συντόνισε τη διαδικασία με απόλυτη ακρίβεια.
Με το ηθικό στα ύψη από την άριστη αξιολόγηση, φορέσαμε ξανά τα Bergen και ξεκινήσαμε μια μεγάλη, επίπονη πορεία με κατεύθυνση τον επόμενο κρίσιμο σταθμό: τη Διάβαση Υδάτινου Κωλύματος (Water Obstacle Crossing). Πρόκειται για έναν σταθμό-φόβητρο, όπου παραδοσιακά πολλές περίπολοι λυγίζουν ή αντιμετωπίζουν σοβαρές εμπλοκές.
Κατά τη διάρκεια της διαδρομής προς το υδάτινο κώλυμα, η περίπολός μας διασταυρωνόταν συνεχώς με την ομάδα των Δανών αλεξιπτωτιστών —μια προσπέραση εμείς, μια προσπέραση αυτοί, διατηρώντας έναν υψηλό επιχειρησιακό ρυθμό.
Δυστυχώς, σε κάποιο σημείο της διαδρομής, ένας από τους Δανούς αλεξιπτωτιστές υπέστη τραυματισμό στα πόδια. Η ζημιά ήταν τέτοια που του στοίχισε τη συμμετοχή, αναγκάζοντάς τον να αποχωρήσει από την άσκηση και αφήνοντας τη Δανέζικη περίπολο με 7 άνδρες.
Αυτό ήταν ένα φαινόμενο που συναντούσαμε συχνά στο πεδίο. Η καταπόνηση ήταν τόσο αμείλικτη που πολλά περίπολα έχαναν μέλη στη διαδρομή. Βάσει των φετινών κανονισμών της διοργάνωσης, μια περίπολος είχε το δικαίωμα να τερματίσει ακόμα και με 6 άτομα χωρίς να υποστεί βαθμολογική ποινή (penalty). Κάτω από τα 6 άτομα, η περίπολος αποκλειόταν. Πολλά διεθνή αλλά και Βρετανικά περίπολα δεν άντεξαν και τερμάτισαν αποδεκατισμένα, με 7 ή 6 μαχητές.
Εδώ έγκειται μια τεράστια νίκη για την ομάδα μας και μια βαθιά προσωπική δικαίωση για μένα ως περιπολάρχη: Η περίπολος των Ελλήνων Εφέδρων της ΟΑ-ΛΕΦΕΔ κατάφερε να τερματίσει πλήρης, και με τους 8 άνδρες στη σύνθεσή της!
Σε μια άσκηση που τσακίζει σώματα και ηθικό, η προετοιμασία, η συντροφικότητα, η αλληλοκάλυψη και το πείσμα της ομάδας κράτησαν και τους 8 μαχητές όρθιους μέχρι το τελευταίο μέτρο.
Με αυτό το ατσάλινο πνεύμα, φτάσαμε στις όχθες του υδάτινου κωλύματος…
Η διαδρομή προς το υδάτινο κώλυμα αποδείχθηκε ένας πραγματικός γολγοθάς. Τα Waypoints μας ανάγκασαν να κόψουμε δρόμο μέσα από ένα εξαιρετικά δύσβατο, βαλτώδες έδαφος. Παρότι είχαμε συναντήσει ανάλογα τερέν στο παρελθόν, αυτή τη φορά η λάσπη και το ρουφηχτό υπόστρωμα κοντέψαν να μας εγκλωβίσουν οριστικά.
Ήταν πλέον Κυριακή απόγευμα. Η περίπολος βρισκόταν εν κινήσει , χωρίς λεπτό ύπνου, από το πρωί του Σαββάτου —ξεπερνώντας ήδη τις 30 ώρες συνεχούς αϋπνίας και υπερπροσπάθειας.
Υπό το βάρος των κιλών, της αδιάκοπης σωματικής καταπόνησης και των μυϊκών σπασμών, τα νεύρα άρχισαν να δοκιμάζονται. Στην ομάδα εμφανίστηκαν οι πρώτες τριβές και η γκρίνια από μέλη (και δη απο έμπειρα!)που είχαν φτάσει στα όρια της εξάντλησης.
Και για μένα η σωματική πίεση ήταν αμείλικτη. Κοιτάζοντας πίσω, έβλεπα πρόσωπα χλωμά, μάτια γουρλωμένα από την υπερπροσπάθεια και μια διάχυτη δυσανασχέτηση. Το γνώριμο χιούμορ, τα πειράγματα και ο χαβαλές που σε όλες τις προηγούμενες αποστολές μάς έδιναν ώθηση στις δύσκολες στιγμές, είχαν εξαφανιστεί εντελώς για το 60% με 70% των ανδρών. Μόνο ένας-δύο (μαραθωνοδρόμοι) της ομάδας, με εξαιρετική φυσική κατάσταση, διατηρούσαν δυνάμεις και προσπαθούσαν να κρατήσουν το πνεύμα ψηλά.
Αυτό ήταν το πραγματικό, αμείλικτο «μαλάκωμα» του Cambrian Patrol.
Ως περιπολάρχης, έσφιξα τα δόντια. Στη στάση που κάναμε, έδωσα την καθοριστική διαταγή: «Δεν σταματάμε εδώ. Θα πάμε μέχρι το υδάτινο κώλυμα και εκεί θα δούμε τι θα κάνουμε». Οδηγούσα την περίπολο σταθερά, από Waypoint σε Waypoint και από σταθμό σε σταθμό, παλεύοντας με τον χρόνο για να φτάσουμε στο LUP, παρόλο που η αμφιβολία για το αν θα τα καταφέρουμε περνούσε βασανιστικά από το μυαλό όλων μας.
Άφιξη στο Llyn Brianne Reservoir & Προετοιμασία Διάβασης
Με πολλή προσπάθεια, η περίπολος κατάφερε να βγει από τον βάλτο και να φτάσει στον ταμιευτήρα Llyn Brianne Reservoir, όπου βρισκόταν ο σταθμός του Water Obstacle Crossing. Η ανακούφιση που φτάσαμε στο σημείο ήταν απερίγραπτη.
Αμέσως μετά την ενημέρωση από τον υπεύθυνο Βρετανό αξιολογητή για τις παραμέτρους της διάβασης, περάσαμε στην δράση. Για λόγους τακτικού ελέγχου και ασφαλείας, αποφασίσαμε να εκτελέσουμε τη διάβαση με απόλυτη πειθαρχία, χωρισμένοι σε δύο υποομάδες των 4 ανδρών.
Ξεκινήσαμε τις προσυμφωνημένες διαδικασίες αδιαβροχοποίησης:
- Βγάλαμε τα Bivvy Bags MTP (τα στρατιωτικά καλύμματα υπνόσακου) για να τα χρησιμοποιήσουμε ως στεγανούς πλωτήρες.
- Τοποθετήσαμε ολόκληρο τον εξοπλισμό, τα Bergen και τα όπλα μέσα στα Bivvy Bags, σφραγίζοντάς τα ως κουκούλια.
- Φορέσαμε τα Gore-Tex για να προστατευτούμε από το παγωμένο νερό του ταμιευτήρα.
Η ομάδα ήταν έτοιμη να βουτήξει.
Πριν τη βουτιά στον Llyn Brianne Reservoir, η μέριμνα για τον οπλισμό ήταν αδιαπραγμάτευτη. Όπως γνωρίζουμε από την ιστορία του Cambrian Patrol, σε παλαιότερες διοργανώσεις χάνονταν κάθε χρόνο τυφέκια στον βυθό των λιμνών και των ποταμών. Για να εξαλείψουμε κάθε τέτοιο ενδεχόμενο, ασφαλίσαμε τα όπλα πάνω στα Bergen και στους πλωτήρες με καραμπίνερ.
Την ώρα που οι Βρετανοί αξιολογητές μας ενημέρωναν για τις παραμέτρους, τα χρονικά περιθώρια και τις απαιτήσεις του σταθμού, νιώθοντας μια βαθιά, στιγμιαία ανακούφιση ότι φτάσαμε στο κώλυμα, ο εγκέφαλος «έκλεισε διακόπτη».
Καθιστός όπως ήμουν, με πήρε ο ύπνος σε χρόνο μηδέν, χωρίς να το καταλάβω —μια ακαριαία αντίδραση του οργανισμού μετά από 30+ ώρες αδιάκοπης καταπόνησης. Ένας αντρας της περιπόλου με σκούντησε απότομα: «Περιπολάρχη, ξύπνα!». Συνήλθα αμέσως, τίναξα το κεφάλι μου και περάσαμε ακαριαία στην εκτέλεση.
Η Διάβαση των 150 Μέτρων & οι Φωτογραφίες του Βρετανικού Στρατού
Η διάβαση εκτελέστηκε με απόλυτη τακτική κάλυψη:
- Πρώτη Υποομάδα (με επικεφαλής εμένα): Μπήκαμε στο νερό υπό την κάλυψη των όπλων της δεύτερης ομάδας. Κολυμπήσαμε 150 μέτρα σε γλυκό, παγωμένο νερό με ολόκληρο τον εξοπλισμό μας να επιπλέει στα Bivvy Bags.
Εκείνη τη στιγμή, οι επίσημοι φωτογράφοι του Βρετανικού Στρατού απαθανάτισαν την προσπάθειά μας, τραβώντας εντυπωσιακά στιγμιότυπα τα οποία στη συνέχεια είχαμε τη χαρά να δούμε δημοσιευμένα σε επίσημες βρετανικές στρατιωτικές ιστοσελίδες.
- Εξασφάλιση & Δεύτερη Υποομάδα: Πατώντας στην απέναντι όχθη, βγήκαμε αμέσως από την εκτεθειμένη ζώνη, μπήκαμε στη συστάδα των δέντρων και λάβαμε θέσεις κάλυψης. Κάναμε το προσυμφωνημένο συνθηματικό. Αμέσως μετά, ορμήσαν στο νερό οι κολυμβητές της δεύτερης ημιομάδας.
Η Πίεση του Χρόνου, η Ανασύνταξη και η Αμείλικτη Ανηφόρα των 400 Μέτρων
Μόλις βγήκαμε όλοι έξω, οι αξιολογητές άρχισαν να μας πιέζουν έντονα να αναχωρήσουμε μέσα σε 5 με 10 λεπτά. Ωστόσο, μετά από 150 μέτρα κολύμπι σε παγωμένο νερό με πλήρη φόρτο, η περίπολος χρειαζόταν τουλάχιστον μισή ώρα για να στεγνώσει, να αλλάξει στολές και να ετοιμάσει τα Bergen.
Ως περιπολάρχης, απορρόφησα την πίεση των αξιολογητών και τα νεύρα της ομάδας που ήθελε τον χρόνο της, εξαντλώντας τον απαραίτητο χρόνο ανασύνταξης. Ήταν ζήτημα ασφάλειας, αλλά και τακτικής βαθμολόγησης.
Το παγωμένο νερό λειτούργησε τελικά ευεργετικά: «τόνωσε» το δέρμα μας, μας φρέσκαρε και μας ξύπνησε από τη λήθαργο της αϋπνίας. Ντυθήκαμε καλά, στεγανοποιήσαμε τα υλικά και ξεκινήσαμε την αποχώρηση.
Αμέσως μετά το κώλυμα, μας περίμενε μια απότομη, σχεδόν κατακόρυφη ανηφόρα. Για να διανύσουμε μόλις 300 με 400 μέτρα υψομετρικής, χρειαστήκαμε μία ολόκληρη ώρα.
Με το τεράστιο βάρος των Bergen στις πλάτες, κάθε βήμα ήταν μια μάχη. Κινούμασταν με απόλυτη προσοχή για να μην τραυματίσουμε τις φτέρνες μας —ένα πάθημα από παλαιότερες συμμετοχές που αφήνει το δέρμα γυμνό και προκαλεί αβάσταχτους πόνους στα επόμενα χιλιόμετρα.
Σφίγγοντας τα δόντια, η περίπολος πάταγε βήμα-βήμα ανεβαίνοντας το βουνό…
Αφήνοντας πίσω μας την κατακόρυφη ανηφόρα μετά το υδάτινο κώλυμα, μας απέμεναν περίπου 9 χιλιόμετρα μέχρι το πολυπόθητο LUP (Lay-up Position) —τον σταθμό όπου ελπίζαμε να βρούμε λίγη ανάπαυση.
Ωστόσο, η περίπολος είχε ήδη καλύψει σχεδόν 20 εξαιρετικά δύσκολα χιλιόμετρα, τσακισμένη από τις κράμπες, τη λάσπη και την αϋπνία. Αν και γνωρίζαμε ότι δεν είχαμε πρόβλημα με το χρονικό περιθώριο , η ψυχολογική και σωματική πίεση άρχισε να προκαλεί σοβαρά σημάδια διάλυσης στη συνοχή της ομάδας.
Ακόμα και έμπειρα, παλαιά στελέχη με πολλές συμμετοχές στο Cambrian Patrol στην πλάτη τους δυσκολεύτηκαν..
Ως έμπειρος περιπολάρχης, γνώριζα καλά πως όταν ο εγκέφαλος στερείται ύπνου και τροφής, η λογική υποχωρεί. Τέτοιες αντιδράσεις είναι αναμενόμενες σε συνθήκες ακραίας καταπόνησης και εκ των υστέρων φαίνονται αστείες. Όμως εκείνη τη στιγμή, στο σκοτεινό βουνό, η διαχείριση της κρίσης (crisis management) απαιτούσε ψυχραιμία. Διατήρησα την επαφή με την ομάδα, συνδιαλέχθηκα και αποφασισα την συνέχιση της πορείας εξασφαλίζοντας την τακτική πειθαρχία που αποτελεί παράγοντα νίκης.
Η περίπολος συνέχισε μέχρι το επόμενο Waypoint.
Η Νύχτα Πέφτει, η Υποθερμία Πλησιάζει και η Μεγάλη Απόφαση
Η διαδρομή συνεχίστηκε με μια αδιάκοπη, εξαντλητική ανηφόρα για 6 με 7 χιλιόμετρα. Πιέσαμε με όλες μας τις δυνάμεις να καλύψουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση πριν πέσει το σκοτάδι.
Όταν η νύχτα κάλυψε οριστικά τα βουνά της Ουαλίας, η κίνηση μετατράπηκε σε εφιάλτη. Τα μάτια μας έκλειναν εν κινήσει:
Ο ανιχνευτής που πλοηγούσε στην κορυφή της φάλαγγας άρχισε να παραπαίει από τη νύστα.
Το κρύο διαπερνούσε τις μουσκεμένες στολές και τα πρώτα σημάδια υποθερμίας έκαναν την εμφάνισή τους.
Προσωπικά, βρισκόμουν ένα μόλις βήμα πριν την υποθερμία —ένα γνώριμο, βασανιστικό συναίσθημα από παλαιότερα Cambrian, όπου έτρεμα ασταμάτητα για ώρες με τα δόντια να χτυπάνε ανεξέλεγκτα. Αυτή τη φορά, έχοντας μεγαλώσει, ήμουν αποφασισμένος να το αποφύγω.
Βρισκόμασταν σε μια ορεινή ζώνη όπου λόγω των αλλεπάλληλων υψομετρικών δεν μπορούσαμε να υπολογίσουμε με ακρίβεια την εναπομείνασα απόσταση. Υπολογίζαμε ότι μας απέμεναν ακόμα 4 με 5 χιλιόμετρα σκληρής ανηφόρας μέχρι το LUP. Η περίπολος δεν άντεχε άλλη κίνηση υπό αυτές τις συνθήκες.
Εκεί, πήρα την τακτική απόφαση: Διαταγή για προσωρινή στάση και ξεκούραση πριν το LUP.
Ο Medic της ομάδας διαφώνησε προβάλλοντας ως επιχείρημα: «Τελειώνει το νερό μας! Πρέπει να φτάσουμε στο LUP για να ανεφοδιαστούμε».
Ωστόσο, ζυγίζοντας τους τακτικούς κινδύνους, αξιολόγησα πως η άμεση απειλή της υποθερμίας και της πλήρους σωματικής κατάρρευσης των ανδρών στο σκοτάδι ήταν ασύγκριτα πιο επικίνδυνη από την υποτιθέμενή έλλειψη νερού.
Έδωσα εντολή για έξοδο από τον άξονα κίνησης, κάλυψη και οργάνωση προσωρινής βάσης…
Πριν προλάβω να μπω στον υπνόσακο, το σώμα μου είχε ήδη αρχίσει να τρέμει ανεξέλεγκτα. Εκείνη την κρίσιμη στιγμή ανακλήθηκε αμέσως η εκπαίδευση που είχαμε λάβει στην αρχή της εβδομάδας για την πρόληψη των βλαβών από ψύχος (Heat & Cold Injury Training): η μόνη σωτηρία για να αναστρέψεις την αρχόμενη υποθερμία είναι να βγάλεις τα μουσκεμένα ρούχα, να φορέσεις καθαρά, ζεστά ισοθερμικά και softy jacket, και να μπεις αμέσως στον υπνόσακο.
Πράγματι, μόλις μπήκα στον υπνόσακο, η θερμοκρασία του σώματος άρχισε σταδιακά να επανέρχεται. Άνοιξα εσπευσμένα μια μερίδα ξηράς τροφής για να πάρω τις απαραίτητες θερμίδες και βυθίστηκα σε έναν λήθαργο δύο ωρών.
Ήταν ένας ύπνος τόσο βαθύς και ακαριαίος, που όταν άνοιξα τα μάτια μου, έχασα πλήρως την αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Λόγω της ακραίας εγκεφαλικής και σωματικής εξάντλησης, ξύπνησα νομίζοντας πως βρίσκομαι στο σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη. Χρειάστηκαν μερικά δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσω, με απόλυτη έκπληξη, ότι βρισκόμουν ακόμα μέσα στη λάσπη και το κρύο του Cambrian Patrol.
Η απόφαση για προσωρινή στάση πριν το LUP —μια τακτική επιλογή που είχαμε εφαρμόσει με επιτυχία και σε παλαιότερες συμμετοχές μας για να αποτρέψουμε τη διάλυση και τους τραυματισμούς— αποδείχθηκε για άλλη μια φορά σωτήρια.
Παράλληλα, η ακινησία της περιπόλου μας στο ίδιο σημείο ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά της διοργάνωσης. Κάθε περίπολος έφερε υποχρεωτικά μαζί της μια συσκευή εντοπισμού (Tracker Unit). Μέσω ψηφιακής πλατφόρμας και με ειδικούς κωδικούς, η κίνησή μας παρακολουθούνταν σε πραγματικό χρόνο τόσο από τους Βρετανούς αξιωματικούς της άσκησης όσο και από τον mission manager της ομάδας μας, ο οποίος ενημέρωνε τη διοίκηση της ΛΕΦΕΔ στην Ελλάδα.
Σηκώθηκα από τον υπνόσακο με έντονη διούρηση —δείγμα ότι ο οργανισμός άρχισε να αποβάλλει την υγρασία και να ανακτά τη θερμοκρασία του. Μέσα στο σκοτάδι, είδα ένα στρατιωτικό όχημα (τζιπ) να πλησιάζει το σημείο απόκρυψής μας.
Από το όχημα αποβιβάστηκε ένας Βρετανός αξιωματικός της διοργάνωσης, ο οποίος είχε κινηθεί προς το μέρος μας καθοδηγούμενος από το σήμα του Tracker Unit.
Πλησίασα αμέσως, εκτέλεσα την προβλεπόμενη τακτική αναγνώριση και δηλώθηκα ως περιπολάρχης της Charlie 11 Golf.
«Σας βρήκα,» είπε ο αξιωματικός, κοιτάζοντάς με με απορία. «Γιατί έχετε σταματήσει εδώ;»
«Σταματήσαμε για να ξεκουραστούμε, Σερ,» απάντησα σταθερά. «Η περίπολος είχε φτάσει στα όρια της εξάντλησης και αποφάσισα προσωρινή στάση για να μην διαλυθεί η ομάδα.»
«Πρέπει να πάτε στο LUP,» επέμεινε ο αξιωματικός. «Χάνετε πολύτιμο χρόνο έτσι.»
Δεν ήταν απόλυτα σαφές γιατί πίεζε τόσο πολύ. Ίσως να αφορούσε τον αυστηρό προγραμματισμό των επόμενων φάσεων της άσκησης, ή ενδεχομένως το γεγονός ότι —όπως μάθαμε μετέπειτα από τα στελέχη μας που παρακολουθούσαν το tracker— μέχρι εκείνη τη στιγμή η περίπολός μας κινούνταν με εξαιρετικά γρήγορο ρυθμό, ξεπερνώντας ακόμα και τις αρχικές εκτιμήσεις της διοργάνωσης…
Ο Βρετανός αξιωματικός συνέχισε να πιέζει για την άμεση αναχώρησή μας προς το LUP. Ωστόσο, η απάντησή μου ήταν ξεκάθαρη, βασισμένη στην τακτική λογική και στην προστασία της περιπόλου:
«Σερ, έχω περάσει την επίσημη εκπαίδευση της διοργάνωσης για τις βλάβες από ψύχος (Cold & Heat Injuries). Κανονικά, με τα πρώτα σημάδια υποθερμίας που αντιμετωπίσαμε, θα έπρεπε να ζητήσω ιατρική συνδρομή. Δεν το κάνω. Επιλέγω να διαχειριστώ την περίπολό μου με ασφάλεια, ώστε να ανακτήσουμε τις δυνάμεις μας και να τερματίσουμε πλήρεις εντός του ορίου των 48 ωρών.»
Ο αξιωματικός, βλέποντας την αποφασιστικότητα, την τεκμηρίωση και το γεγονός ότι η ομάδα ανταποκρινόταν ρώτησε: «Τι ώρα σκοπεύετε να ξεκινήσετε;», «Σε μια ώρα ξεκινάμε», αποκρίθηκα. «ΟK, αν σε μια ώρα δεν ξεκινήσετε θα σας στοιχίσει σε βαθμολογία».
Η δίωρη αυτή στάση αναζωογόνησε αισθητά τους άνδρες. Όντως σε μια ώρα σηκωθήκαμε, οι υπνόσακοι μαζεύτηκαν, τα Bergen φορτώθηκαν ξανά στους ώμους, τα όπλα επανήλθαν σε θέση μάχης,τα μισοστεγνωμένα ρούχα φορέθηκαν ξανά και η περίπολος ξεκίνησε μέσα στη νύχτα την τελική της κίνηση για το LUP.
Φτάνοντας τελικά στο LUP, ο χρόνος ήταν αμείλικτος. Καθώς είχαμε αναλώσει τις ώρες ξεκούρασης στο βουνό για να προλάβουμε την υποθερμία και να κρατήσουμε την ομάδα όρθια, μας απέμενε μόλις μία ώρα και κάτι πριν την υποχρεωτική αναχώρηση για τη δεύτερη ημέρα.
Η περίπολος πέρασε αμέσως σε πυρετώδεις ενέργειες υπό τον συντονισμό του Βοηθού Περιπολάρχη:
Αφήσαμε τα κύρια Bergen στο σημείο.
Μεταφέραμε τον απαραίτητο εξοπλισμό στα Day Sacks (τα σακίδια ημερήσιας αποστολής).
Φορτώσαμε ομαδικά υλικά, μερίδες μάχης για ακόμη μία ημέρα, νερό, τα κράνη, καθώς και τα νυχτερινά και θερμικά οπτικά βοηθήματα (NVGs / Thermals).
Τα Day Sacks γέμισαν οριακά και ζύγιζαν περίπου 20 κιλά το καθένα —ένα εξαιρετικά βαρύ φόρτωμα για σακίδιο ημέρας.
Tαυτόχρονα, παρότι δεν γνωρίζαμε αν θα αξιολογηθούμε ξανά στο CBRN, πήραμε τη συνειδητή απόφαση να στοιβάζουμε και να κουβαλήσουμε μαζί μας όλο το CBRN kit. Στον Ελληνικό Στρατό η εκπαίδευση στο CBRN είναι σχεδόν ανύπαρκτη, με αποτέλεσμα σε παλαιότερες συμμετοχές μας να χάνουμε πολύτιμους πόντους σε αυτόν τον τομέα. Προτιμήσαμε λοιπόν να επιβαρυνθούμε με τα επιπλέον 3,5 κιλά και τον τεράστιο όγκο του CBRN εξοπλισμού, παρά να ρισκάρουμε να βρεθούμε ακάλυπτοι σε ενδεχόμενη νέα αξιολόγηση.
Η Λήψη FragO και η Στιγμή της Συναδέλφωσης
Όσο η υπόλοιπη ομάδα άλλαζε στολές, έτρωγε και ετοίμαζε τα Day Sacks, εγώ βρισκόμουν στη σκηνή διοίκησης για τη λήψη της Τμηματικής Διαταγής (FragO – Fragmentation Order) της δεύτερης ημέρας.
Η FragO συμπλήρωνε και τροποποιούσε την αρχική Επιχειρησιακή Διαταγή (OpOrd), ενημερώνοντας μας για την εξέλιξη των επιχειρήσεων και τις νέες τακτικές απαιτήσεις. Μας δόθηκαν περίπου 15 νέες συντεταγμένες (Waypoints), από τις οποίες έπρεπε να διέλθουμε απαρέγκλιτα μέχρι τον τελικό τερματισμό. Η καταγραφή και η κατανόηση κάθε λεπτομέρειας απαιτούσε απόλυτη συγκέντρωση, γι’ αυτό υπέβαλα συνεχείς διευκρινιστικές ερωτήσεις στον Βρετανό αξιωματικό.
Δίπλα μου, στη διαδικασία της ενημέρωσης, βρισκόταν ο περιπολάρχης της ομάδας των Gurkhas (“Black Rifles”).
Μέσα στη σκηνή, ένας νεαρός Βρετανός έφερε μια κούπα ζεστό καφέ για μενα και τον περιπολαρχη των Gurkhas. Καθώς στην σκηνή βρίσκονταν τρεις περιπολάρχες , μοιραστήκαμε τους καφέδες αδελφικά και οι τέσσερις μας.
Ήταν μια μοναδική, αυθεντική στιγμή στρατιωτικής συντροφικότητας. Εκείνη τη στιγμή, μέσα στο κρύο της Ουαλίας, δεν υπήρχαν ανταγωνισμοί ή βαθμολογίες· ήμασταν όλοι συμπολεμιστές.
Μετά από μία ώρα πυρετώδους καταγραφής της FragO, ο Βρετανός υπεύθυνος με ενημερώνει κοφτά: «Σε ένα τέταρτο ξεκινάτε».
Παρατάω τα πάντα, έχοντας αποτυπώσει κάθε συντεταγμένη και τακτική οδηγία στο Nyrex, και τρέχω στο δασάκι όπου βρισκόταν η ομάδα. Εκεί, με αστραπιαίες κινήσεις, άλλαξα, τακτοποίησα τα υλικά στο Day Sack και άφησα το κύριο Bergen.
Από εκείνη τη στιγμή, η περίπολος περνούσε επισήμως σε “Mode Περιπόλου Μάχης” —αφήνοντας πίσω τη διοικητική μέριμνα και την τακτοποίηση. Έπρεπε να ελεγχθεί εξαντλητικά κάθε αντικείμενο του ατομικού και ομαδικού εξοπλισμού, ώστε να μην ξεχαστεί τίποτα απολύτως στο σημείο, αλλά και να μην επιβαρυνθούμε με περιττά βάρη.
Ακριβώς στις 04:15 το πρωί, η περίπολος Charlie 11 Golf αναχωρεί από το LUP, μπαίνοντας στην τελική και πιο τεχνική φάση της δεύτερης ημέρας.
Η Νυχτερινή Κίνηση, η Διαχείριση του Gore-Tex και το Bridge Report
Για 1 με 2 ώρες κινούμασταν μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, παλεύοντας με τη νύστα και τη λάσπη, κατευθυνόμενοι προς ένα καθορισμένο Waypoint όπου είχαμε ραντεβού με τη Βρετανική Στρατονομία (MPs – Military Police), προκειμένου να μας ασφαλίσουν για να διασχίσουμε έναν κεντρικό ασφαλτοστρωμένο δρόμο.
Σε αυτή τη διαδρομή, η διαχείριση της ατομικής υγιεινής και της θερμοκρασίας του σώματος μετατράπηκε σε επιστήμη:
Όσο κινούμασταν προστατευμένοι μέσα στο πυκνό δάσος, κρατούσαμε τα τζάκετ Gore-Tex ανοιχτά πάνω από τα combat shirts, επιτρέποντας στο σώμα να αναπνέει και να αποβάλλει τον ιδρώτα.
Μόλις βγάζαμε το κεφάλι μας στις εκτεθειμένες παρυφές των λόφων, όπου μας χτυπούσαν αμείλικτοι, παγωμένοι άνεμοι, κουκουλονόμασταν ακαριαία για να συγκρατήσουμε τη θερμότητα.Δεν μπορείς να πεις ότι με μία βόλτα στο βουνό που κρύωσες λίγο ξέρεις τι σημαίνει αυτό. Πρέπει να είσαι 2 μέρες στο βουνό και να μην αντέχεις πλέον αυτή την κακουχία για να καταλάβεις. Φυσικά, είμαι σίγουρος ότι πολλοί από εσάς το έχετε ζήσει, αλλά επίσης είμαι σίγουρος ότι αρκετοί δεν το έχετε ζήσει.
Πρόκειται για μια ιδιαίτερη επιχειρησιακή εμπειρία αλλά για μια διαρκή μάχη επιβίωσης με το μικροκλίμα.
Φτάνοντας στο σημείο ελέγχου, οι Στρατονόμοι μας πέρασαν με ασφάλεια στην απέναντι πλευρά. Αμέσως μετά την άσφαλτο, η διαδρομή μας οδήγησε σε μια γέφυρα. Η αντίδραση της περιπόλου ήταν ακαριαία: εκτελέσαμε Bridge Report (Αναφορά Αναγνώρισης Γέφυρας), καταγράφοντας στο Slate Card και στο Nyrex όλα τα τεχνικά χαρακτηριστικά (μήκος, πλάτος, υλικό κατασκευής, φέρουσα ικανότητα, δυνατότητα υπονόμευσης) και αλλάξαμε φύλλο χάρτη.
06:30 – Χάραμα, Εξάντληση και ο Ύπνος στη Λάσπη
Περίπου στις 06:30 το πρωί, μετά από δύο ώρες συνεχούς νυχτερινής πορείας, το φως της ημέρας άρχισε να αποκαλύπτει ξανά το τοπίο. Βρισκόμασταν σε μια λασπωμένη περιοχή που χρησιμοποιούνταν ως βοσκότοπος ζώων.
Η σωματική εξάντληση της ομάδας είχε φτάσει σε τραγικά επίπεδα. Αναζητώντας μια σύντομη στάση ανασύνταξης, εντοπίσαμε ένα μικρό σημείο με λίγο χορτάρι ανάμεσα στις λάσπες.
Εκεί, συνέβη κάτι το επικό: ακουμπήσαμε στο έδαφος και, παρά το γεγονός ότι από πάνω μας έπεφτε κρύα βροχή, μας πήρε ο ύπνος για 15 λεπτά πάνω στη λάσπη.
Δεν είχαμε την παραμικρή δύναμη να αντιδράσουμε ή να προστατευτούμε. Η εξάντληση που αποτυπώνεται στα πρόσωπά μας στα βίντεο και τις φωτογραφίες εκείνου του πρωινού της Δευτέρας 5 Οκτωβρίου είναι συγκλονιστική —ένα μείγμα βαθιάς κόπωσης, λάσπης και αδιάκοπης προσπάθειας.
Κι όμως, από αυτή την απόλυτη εξάντληση, η περίπολος κατάφερε να αντλήσει από το μηδέν τη δύναμη για τη συνέχεια…
Αρχίσαμε να κρυώνουμε και δεν μπορούσαμε άλλο εκεί, οπότε έπρεπε να συνεχίσουμε. Αυτό ήταν κάτι που πάντοτε σε οποιαδήποτε στάση μας βοηθούσε να σηκωθούμε και να πάμε παρακάτω .
Μετά από μιά -δύο ώρες, ο καιρός καθάρισε λίγο. Βέβαια είχε συννεφιά και ομίχλη, αλλά βλέπαμε πλέον και απολαμβάναμε ειλικρινά την ύπαιθρο, έστω και μέσα από αυτή την κακοκαιρία. Είμασταν γεμάτοι εικόνες από στρατιωτικές καταστάσεις, από την ουαλική ύπαιθρο, από βουνά, από νερά, από τα πάντα. Κάτι που τότε μπορεί να μας κούραζε, αλλά τώρα η ανάμνησή τους μας χαροποιεί ιδιαίτερα.
Είσοδος στο SENTA, Ναρκοπέδιο & Πράκτορας
Προχωρούσαμε λοιπόν και ψάχναμε να βρούμε το δρόμο μας. Ο καιρός ακόμα δεν είχε καθαρίσει, συνέχεια κόβαμε μέσα στα βουνά, συνέχεια μέσα από μονοπάτια, και δυσκολευόμασταν να αποφασίσουμε 100% ποιο δρόμο θα πάρουμε. Αυτό το πρόβλημα που είχαμε την πρώτη μέρα, συνεχίζονταν ακόμα. Έμελλε μετά από μερικές ώρες να τελειώσει αυτό το θέμα και να είμαστε πιο σίγουροι για το πού κινούμαστε, ειδικά όταν μπήκαμε σιγά-σιγά στο SENTA (Sennybridge Training Area) —μια περιοχή πολύ γνώριμη που την είχαμε περπατήσει από όλες τις κατευθύνσεις στα 7 μας Cambrian Patrol, αν και τεράστια. Εκεί νιώσαμε πλέον ότι δεν έχουμε πρόβλημα πορείας και αναθαρρήσαμε πραγματικά.
Κινούμασταν προς ένα μέρος όπου έπρεπε να βοηθήσουμε μια μονάδα μηχανικού που είχε βρει κάποια ναρκοθέτηση. Όταν φτάσαμε σε αυτό το σημείο, οδηγηθήκαμε προς τo σημείο μέσα από μια σημασμένη λωρίδα που είχαν οριοθετήσει οι άνδρες του μηχανικού. Αυτό μας έκανε κατευθείαν να σταματήσουμε και να φορέσουμε τα κράνη μας —τα οποία δεν ξαναβγήκαν μέχρι το τέλος της ασκήσεως. Δηλαδή ήταν πρωί της Δευτέρας 5 Οκτωβρίου, δεύτερη μέρα της ασκήσεως, και είχαμε μπροστά μας καμιά 10-15 ώρες ακόμα, κινούμενοι πλέον φορώντας τα high cut κράνη μας.
Όπως κινούμασταν μέσα σε αυτή τη λωρίδα ασφαλείας, διαπιστώσαμε ότι υπήρχαν διάφορες νάρκες δεξιά-αριστερά τις οποίες είχαν σημάνει. Αυτό ήταν ένα ξεκάθαρο σημάδι ότι έπρεπε να καταγραφούν σε μια αναφορά με ένα σκαρίφημα, που χρειαζόταν να επισυνάψουμε στην απενημέρωση, όπως και κάναμε. Τελικά βρεθήκαμε σε ένα σημείο όπου ο ναρκαλιευτής μας, με μια ειδική συλλογή, έπρεπε να ελέγξει μια διαδρομή 10 μέτρων, να αναγνωρίσει, να ανιχνεύσει και να επισημάνει πιθανές ναρκοθετήσεις στην περιοχή και να κάνει μια ασφαλή λωρίδα διέλευσης για τους υπόλοιπους άνδρες. Εκεί, ο επιφορτισμένος με αυτό το ρόλο έκανε φοβερή δουλειά, ενώ έβρεχε και είχε λάσπη και έντονο άργιλο κάτω. Έβγαλε τα υλικά του όπως πρέπει να γίνεται στο πολύ κρύο αυτό έδαφος, κοιτώντας μόνο να ανιχνεύσει τις νάρκες, σαν να ήταν η αποστολή πραγματικά αληθινή. Κάτι που με έκανε να συγκινηθώ απίστευτα —και όλο το περίπολο ήταν πολύ συγκινημένο— γιατί βλέπαμε ότι όταν ο καθένας καλούνταν να κάνει το κομμάτι του, το έκανε με εξαιρετικό επαγγελματισμό, σαν να είναι επαγγελματίας. Με τη μέθοδο του probing ο Σοφιανός κατάφερε να εντοπίσει τις νάρκες, να αναλύσει όλο το τερέν και να πάρει όλες τις πληροφορίες, συλλέγοντας ένα πολύ ωραίο πακέτο βαθμών σε αυτό το δύσκολο αντικείμενο.
Σε εκείνο το σημείο μπορέσαμε να ανεφοδιαστούμε με νερό. Καθίσαμε, φάγαμε κάτι στα γρήγορα και πλέον φαινόταν λεπτό με το λεπτό, μέτρο με το μέτρο, ότι η πιθανότητα τραυματισμού απομακρυνόταν, πράγμα που μας έδινε άλλο αέρα. Πιο γρήγορα πλέον, ξεκινήσαμε να καλύπτουμε τα χιλιόμετρα μετά από εκεί. Η επόμενη αποστολή ήταν να βρεθούμε και να έρθουμε σε επαφή με έναν δικό μας πράκτορα που θα μας οδηγούσε κάπου. Είχαμε συγκεκριμένες λέξεις και προτάσεις εκμετάλλευσης. Στήσαμε πολύ καλά το πώς θα συνεννοηθούμε με αυτόν τον άνθρωπο, πώς θα γίνει η επαφή μας, και συνεχίσαμε το δρόμο μας μέσα στο πανέμορφο, υψηλό και πυκνό δάσος. Τα δάση αυτά είναι απίστευτα όμορφα. Ενίοτε μπορείς να παρατηρήσεις ολόκληρα χωριά από μανιτάρια, πάρα πολύ μεγάλα, διαφόρων χρωμάτων —κίτρινα, μπλε, κόκκινα— απίστευτα μέρη που θα ήταν πολύ ωραίο να τα επισκεφτείς σαν φυσιοδίφης.
Safe House των Special Forces, Barrett & Drone
Φτάνουμε λοιπόν σε μια κεραία τηλεπικοινωνίας. Δίπλα υπήρχε ένα όχημα συγκεκριμένης εταιρείας, όπου ξέραμε ότι έπρεπε να βρούμε τον πράκτορα. Αυτός είχε συγκεκριμένη ενδυμασία. Τον πλησιάζω, κάνουμε περιμετρική , του λέω το συνθηματικό, μου απαντάει τη συνθηματική φράση, και μετά από εκεί με οδηγεί να κινηθώ σε ένα σημείο όπου θα έρθω σε επαφή με φίλιο προσωπικό ειδικών δυνάμεων (friendly special forces). Ακολουθώ τις οδηγίες του και μετά από 500 μέτρα μέσα στο δάσος, προσπερνώντας διάφορες φρακτες, πλησιάζω σε μια μεγάλη φάρμα. Εξωτερικά βρίσκεται ένας τύπος που φορούσε σύγχρονο κράνος Kevlar high cut, plate carrier, έχει ένα AR με πολύ ωραία οπτικά επάνω και φοράει πολιτικά ρούχα από κάτω —μια όψη PMC. Αυτός μας δίνει κάποιες κατευθύνσεις, μας λέει πού είναι ένα safe house που έχουν εκεί σε περίπτωση drone attack (οπότε καταλάβαμε κατευθείαν ότι πιθανόν να δεχτούμε επίθεση από drone) και μας λέει να τον ακολουθήσουμε για να μπούμε σε ένα κτίριο, όπου θα μας δείξει real footage από δικό μας drone που είχαμε στον αέρα.
Είχαμε να αναγνωρίσουμε έναν στόχο στον οποίο ενεργούσαν εχθρικές ειδικές δυνάμεις. Ακολουθήσαμε γρήγορα μέσα στο σπίτι τον οδηγό μας, τον άντρα των Special Forces. Μπαίνοντας μέσα σε αυτό το χαμηλό, παλιό, κλασικό αγγλικό σπίτι, βλέπουμε μπροστά μας ένα Barrett, το οποίο δεν είχε λόγο να βρίσκεται εκεί. Καταλάβαμε κατευθείαν ότι πρόκειται για πληροφορία που πιθανόν να μας ρωτήσουν στην τελική απενημέρωση (hot debrief), και έδωσα εντολή να σημειωθεί στο ημερολόγιο της περιπόλου. Εδώ να τονίσω ότι εκτός από το ημερολόγιο διαβιβάσεων που τηρούσε ο διαβιβαστής, υπήρχε το ημερολόγιο περιπόλου που διατηρούσε ο 2IC (ο δεύτερος περιπολάρχης), ο οποίος έγραφε άλλα πράγματα: την τάδε ώρα πήραμε επαφή με τον πράκτορα, την τάδε ώρα βρεθήκαμε με τις ειδικές δυνάμεις, μας οδήγησαν στο safe house, εκεί υπήρχαν άλλοι δύο special forces, είχαν ένα Barrett, είχαν τέτοιο εξοπλισμό και οπλισμό, κάναμε αυτά κι εκείνα, και την τάδε ώρα φύγαμε. Όλα αυτά ήταν πολύ σημαντικές λεπτομέρειες που έπρεπε να είναι καταγεγραμμένες.
Εκεί λοιπόν μας δείξανε πλάνα από το drone που είχαν εκτοξεύσει οι άνδρες των ειδικών δυνάμεων, το οποίο έδειχνε μια κατάσταση 1-2 km μακριά. Υπήρχε εχθρική ομάδα ειδικών δυνάμεων που προσπαθούσε κι αυτή να εξαπολύσει drone εναντίον μας, μόλις το είχε προμηθευτεί από αντάρτες της περιοχής ή από φίλα προσκείμενο πληθυσμό. Το σηκώσανε, καταλάβαμε ότι επρόκειτο να μας επιτεθούν και ετοιμαστήκαμε, συλλέγοντας όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσαμε στο σύντομο αυτό χρονικό διάστημα από τις οθόνες, βλέποντας κανονικά και θερμικά/υπέρυθρα πλάνα. Κάποια στιγμή χτύπησε συναγερμός ότι δεχόμαστε επίθεση από το εχθρικό drone και πρέπει να πάμε στο safe house. Τρέξαμε όλοι γρήγορα στο safe house. Μας κάνανε πολλά drills εκεί για να μας πιέσουν ψυχολογικά και σωματικά. Στο safe house συμπληρώσαμε κάρτα ότι επαφής με UAS (άσχετα που δεν το είδαμε δια γυμνού οφθαλμού) και περάσαμε όλες τις πληροφορίες.
Μετά από εκεί, ο SF μας ζητησε να αναζητήσουμε σε παρακείμενη περιοχή το ενδιάμεσα καταρριφθέν drone ,σχηματίσαμε φάλαγγα κατά μέτωπο σαρώνοντας την περιοχή και το βρήκαμε ,καλέσαμε τον SF o oποίος αφαίρεσε το hardware του drone, μας το έδωσε και μας είπε ότι πρέπει να πάμε στην επόμενη συντεταγμένη —την οποία φυσικά την είχα, αλλά μου την ξαναέδωσε σαν νέο δεδομένο για να διπλοτσεκάρει ότι κινούμαστε σωστά— για να το παραδώσουμε για ανάλυση σε ειδικούς τεχνικούς. Τα πήγαμε πάρα πολύ καλά τακτικά και τεχνικά, συλλέξαμε τις πληροφορίες, κινηθήκαμε όμορφα και ανέβηκε η αδρεναλίνη. Το χαρήκαμε πάρα πολύ. Η επαφή με τις ειδικές δυνάμεις ήταν κάτι πολύ ωραίο. Τους κοιτούσαμε από πάνω μέχρι κάτω κι αυτοί κοιτούσαν εμάς —τι νυχτερινά είχαμε, τι βοηθήματα στα όπλα, τι Gore-Tex φορούσαμε και πώς τα φέραμε.
Ξεκινήσαμε να πάμε προς το γνώριμο σε όλους Σιλένι (αυτη την φορα το λεγανε Selini) —ένα μεγάλο χωριό MOUT μέσα στο Brecon Beacons που έχει εκκλησίες, διαδρόμους και τα πάντα, μόνο και μόνο για να προσομοιώνει τον αστικό χώρο μάχης.
Το Σιλένι (MOUT Village) & Call for Fire
Ο ανιχνευτής μας πήγαινε πλέον σχεδόν χωρίς χάρτη, γιατί γνωρίζαμε την κατεύθυνση. Δεν μπαίναμε πλέον από μονοπάτια ή δάση, αλλά από δρόμους βατούς για οχήματα. Ήταν μέρα ακόμα, πήγαμε πολύ καλά σε θέμα χρόνου και χαιρόμασταν που πριν τις 24:00 το βράδυ θα τελειώναμε, όπως και έγινε. Δεν το πιστεύαμε, γιατί βλέπαμε ότι είχαμε μπροστά μας ακόμα καμιά 15αριά km, έχοντας διανύσει ήδη 45 km. Σύμφωνα με την κούραση της προηγούμενης μέρας, ήμασταν πολύ καλά τη δεύτερη μέρα, άσχετα που συνεχίζαμε να κουβαλάμε 3,5 kg τζάμπα βάρος.
Πριν το Σιλένι κάνουμε μια στάση για να φάμε καλά, γιατί είχαμε λίγες ευκαιρίες για κανονικό φαγητό. Στο cambrian τρώμε λιγότερο από ό,τι στην καθημερινότητα, γιατί το άγχος δεν σε αφήνει να έχεις όρεξη. Εκεί αλλάξαμε κάλτσες για ακόμη μια φορά, όπως είχαμε κάνει και την προηγούμενη μέρα. Είχα μεγάλη δυσκολία στα πόδια με πολλές πληγές στα προηγουμενα 6 , αλλά φέτος, με την τακτική αλλαγή καλτσών και την πούδρα, τα πόδια μου ήταν σε άριστη κατάσταση. Αλλάξαμε, φορέσαμε τον εξοπλισμό μας σε fighting order και κατευθυνθήκαμε στο Σιλένι.
Η χαρά μας ήταν απερίγραπτη!
Εκεί έγινε ένα μικρό misunderstanding, γιατί βγήκαν κάποιοι Γκούρκας και Άγγλοι υποδυόμενοι τους φίλα προσκείμενους αντάρτες, οι οποίοι προσπαθούσαν να μας πιέσουν να τρέξουμε γρήγορα για να μας δημιουργήσουν πανικό και στρες. Εγώ κοντοστάθηκα και τους λέω: «Ποιοι είστε εσείς; Δεν σας ξέρω για να σας ακολουθήσω». Το πήρα πάρα πολύ τακτικά το θέμα. Τέλος πάντων, λύθηκε το θέμα, καταλάβαμε ότι έπρεπε να τους ακολουθήσουμε, μπήκαμε στο Σιλάνι και τρέξαμε γρήγορα όπως μας πίεζαν. Όλη την ώρα μέσα στον οικισμό, φωτογράφοι του αγγλικού στρατού έβγαζαν φωτογραφίες.
Εκεί έπρεπε να αναγνωρίσουμε οπλικά συστήματα. Τα πήγαμε πάρα πολύ καλά γιατί είχαμε άτομα πολύ διαβασμένα. Οι Άγγλοι είχαν λάβει ένα link με καμιά 200αριά οπλικά συστήματα σε φωτογραφίες, κάποιες από τις οποίες έπεφταν στην αναγνώριση. Εμείς όμως, επειδή δεν είχαμε προσβάσεις, δεν λάβαμε ποτέ αυτό το link γιατί ήταν διαβαθμισμένο. Οπότε η επιτυχία μας εκεί είναι ιδιαίτερη.
Την ίδια ώρα, εγώ και ο διαβιβαστής κάναμε Call for Fire (κλήση πυρών πυροβολικού) σε εξομοιωτή. Ενώ πάντοτε τα πήγαινα άριστα, αυτή τη φορά δυσκολευτήκαμε πάρα πολύ να κατανοήσουμε αυτά που μας έλεγαν και η απόδοσή μου δεν με ικανοποίησε. Υπήρχε ένα μπέρδεμα με μια βολή που μας είπαν ότι ήταν πολύ κοντά, ενώ δεν ήταν. Παρόλα αυτά, βρήκαμε το στόχο, εκτελέσαμε Fire for Effect και προσβάλαμε τρία BMP-3 με πεζικό ανεπτυγμένο γύρω τους .
Η «Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου» & η Τελική Έφοδος
Αναδιοργανωθήκαμε, οδεύαμε προς την τελευταία αποστολή μας.Φαινόταν ότι θα τερματίζαμε επιτέλους. Πηγαίνοντας προς τα εκεί, το ηθικό ήταν έκδηλο, αρχίσαμε τα πειράγματα και τα αστεία, πράγμα που σημαίνει ότι το πνεύμα μονάδας είχε αποκατασταθεί πλήρως στην περίπολο Charlie 1-1 Golf.
Μετά από μια μεγάλη ανηφορική πορεία, φτάσαμε στο σημείο όπου έγινε ενημέρωση από τους αξιολογητές . Μας ενημέρωσαν ότι ο εχθρός ήταν οι δύο άνδρες των ειδικών δυνάμεων που είχαν εξαπολύσει το drone εναντίον μας —δηλαδή το μέρος που θα κάναμε την τελική έφοδο ήταν αυτό που είχαμε δει νωρίτερα από το drone. (Επειδή δεν συμβουλευτήκαμε καλά το χάρτη μας, δεν είδαμε ότι πριν την τελική έφοδο υπήρχε μια έντονη έξαρση του εδάφους, που στην ουσία ήταν γκρεμός. Μαθήματα είναι αυτά, πάντοτε μαθαίνουμε από τα λάθη μας). Μου είπαν ότι έχω 15 λεπτά να ετοιμάσω το περίπολο, ότι έχω φωτιστικά βλήματα στη διάθεσή μου, και ότι υπάρχει ένα πολυβόλο υποστήριξης ταγμένο στα 80 μέτρα. Μου έδωσαν ψηφιακό σήμα και τις λέξεις εκμετάλλευσης για έναρξη πυρών και για λήξη πυρών(“Check Fire”).
Κινηθήκαμε σε σχηματισμό βέλους (Λ) προς τη γενική κατεύθυνση του εχθρού, μέσα από βάλτους. Αναγκάστηκα να ζητήσω φωτιστικό βλήμα γιατί λόγω της πυκνής ομίχλης, ακόμα και με τα νυχτερινά βοηθήματα, δυσκολευόμασταν να δούμε. Έδωσα illums και παράλληλα έναρξη πυρών στο πολυβόλο με τον ψηφιακο ασυρματο που με προμηθευσαν επιτοπου. Κινηθήκαμε με τις δύο ημιομάδες προσπαθώντας να διατηρήσουμε το μέτωπο —πράγμα πολύ δύσκολο μες στη νύχτα και μετά από 56 km πορεία. Φτάσαμε στη θέση του πολυβόλου, έδωσα “Check Fire” και αρχίσαμε τα άλματα.
Μετά από ένα-δύο άλματα, φτάσαμε στον γκρεμό. Ήταν αρκετά ψηλός και απότομος. Διέταξα την Α’ ημιομάδα (στην οποία ηγούμουν) να κινηθεί αριστερά για υπερκέραση με την κάλυψη της Β’. Αριστερά όμως υπήρχε φράχτης, οπότε έδωσα το παράδειγμα και άρχισα να τσουλάω πάνω στον γκρεμό προς τα κάτω. Αν μου έλεγε κανείς να το κάνω μέρα και χωρίς φόρτο, θα έλεγα ότι είναι τρέλα, κι όμως εκείνη τη στιγμή έγινε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ακολούθησαν και οι υπόλοιποι της Α’ ημιομάδας υπό την κάλυψη της Β’. Μόλις πατήσαμε κάτω, καλύψαμε τη Β’ ημιομάδα να κατέβει κι αυτή. Βρισκόμασταν πλέον στα 40 μέτρα από τα δύο σπιτάκια-στόχους, ανταλλάξαμε πυροβολισμούς, και με παρατεταμένα σφυρίγματα έδωσα το σύνθημα: ΕΦΟΔΟΣ!
Διαχείριση Αιχμαλώτου (EPW), Αφοπλισμός & ENDEX
Μπαίνοντας στο κτίριο η Α’ ομάδα, οι εχθρικοί μαχητές παραδόθηκαν. Τους χειριστήκαμε υποδειγματικά σύμφωνα με τη Συνθήκη της Γενεύης: κάναμε μακροσκοπικό έλεγχο, σωματική έρευνα χωρίς κακομεταχείριση, και αποσπάσαμε τις απαραίτητες πληροφορίες. Εκκενώσαμε το χώρο, κάναμε περιμετρική και regrouping, συντάξαμε κάρτα αιχμαλώτου (EPW) και καλέσαμε τη στρατονομία.
Ακολούθησε η σύμπτυξή μας. Στα 500 μέτρα πιο κάτω, κάναμε στάση για έλεγχο οπλισμού. Επιθεώρησα προσωπικά κάθε όπλο.
Tην προηγούμενη μέρα δεν πιστεύαμε ότι θα φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Καθώς φεύγαμε, συναντηθήκαμε μέσα στη νύχτα με μια διμοιρία του αγγλικού πεζικού (τρεις ομάδες μάχης με ομάδα διοικήσεως και έναν Γκούρκα εκπαιδευτή) που έκανε νυχτερινή πορεία με πλήρη εξοπλισμό. Χαιρετιστήκαμε με σεβασμό.
Φτάσαμε στο ENDEX (End of Exercise). Αφήσαμε τα day sacks σε καθορισμένο σημείο και περάσαμε με όλη τη γραφική ύλη στον χώρο απομόνωσης (Isolation Room). Μας δώσανε μίαμιση ώρα χρόνο για να φτιάξουμε την Αναφορά Περιπόλου (Patrol Report) σε νέα έντυπα. Επειδή όμως από την Παρασκευή 2 Οκτωβρίου είχαμε κάνει την κατανομή των εγγράφων, ήμασταν απόλυτα έτοιμοι. Μέσα στον στενό χώρο απομόνωσης, με την αποπνικτική μυρωδιά της ιδρωμένης λάσπης και των οσμών του σώματος. Κάποιοι έπεσαν σε βαθύ ύπνο, οι υπόλοιποι συνέταξαν την πληρέστερη αναφορά παρατηρήσεων που είχαμε καταθέσει από το 2013.
Ακολούθησε μία ώρα εξαντλητικής απενημέρωσης (hot debrief) από τον αξιολογητή, ο οποίος μας υπέβαλε συν των άλλων ερωτήσεις παρατηρητικότητας: για το χρώμα του Safe House, για τα όπλα των Special Forces (όπου αναφέραμε το Barrett), καθώς και για τα εικονικά Kalashnikov (dummies) που φέρανε σε διάφορες περιπτώσεις σε σταθμούς αξιολόγησης. Παραδώσαμε σε πλήρη αντίγραφα όλες τις κάρτες (Bridge Report, UXO/EOD Report, MISTAT, 9-Liner, Call for Fire..), αφήνοντας τον αξιολογητή απόλυτα ικανοποιημένο.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Όταν τελείωσε η διαδικασία, βγήκαμε από εκεί γνωρίζοντας ότι αυτό ήταν ίσως το τελευταίο μας Cambrian. Είμαστε πολεμιστές, είμαστε μαχητές, είμαστε στρατιώτες ορκισμένοι να κάνουμε αυτό που πρέπει. Δεν συμβιβαζόμαστε με τη χαλαρή πολιτική ζωή όσο με την κακουχία της στρατιωτικής. Όλη αυτή την τεράστια εμπειρία τη διοχετεύουμε στον 20ό Μακεδονομάχο.
Στα 53 μου χρόνια, ένιωσα πιο πιεσμένος και πιο μεγάλος, αλλά δεν θα επέτρεπα ποτέ στον εαυτό μου να σταματήσει, παρά μόνο αν με έβγαζαν με φορείο. Τερματίσαμε ακόμα ένα δύσκολο Cambrian Patrol, σε μια χρονιά που απο οτι μαθαμε 36 απο τις 140 ομαδες δεν τα κατάφεραν , πλήρεις με όλους τους άνδρες όρθιους.
Περιμέναμε τρεις ώρες έξω μέσα στη βροχή να έρθει το όχημα παραλαβής, κι όμως καθόμασταν στη λάσπη και λέγαμε αστεία. Αυτό δείχνει πόσο σκληροί ήταν αυτοί οι άνδρες, τους οποίους είχα επιλέξει προσωπικά έναν προς έναν.
Ήταν μεγάλη μου τιμή να ηγηθώ για ακόμη μία φορά αυτών των ανδρών.
Για την Ομαδα Αναγνώρισης τις Λ.ΕΦ.Ε.Δ.
Ο Αντιπρόεδρος και περιπολάρχης CHARLIE ONE ONE GOLF.Cambrian Patrol 2026.
Silver Medal!
Η Ομαδα Αναγνωρησης της Λ.ΕΦ.Ε.Δ.νιώθει την ανάγκη να ευχαριστήσει για την βοήθεια,την συμπαράσταση και την αγάπη τους κάτωθι:
1 – Brake Service Πένογλου – Σάββας & Φάνης Πένογλου
2 – Mr. Bunny Café – Ροΐδης & Λουκίδης
3 – Ink Temple Tattoo Studio – Δημήτρης Χατζηαντωνίου
4 – Κο Λάκη Βασιλειάδη,Βουλευτή ΝΔ Ν.ΠΕΛΛΑΣ
5 – Θούλη Πηγαδά – Επίσημη Συνεργάτης της” Forever “
6 – Χρυσοχοείο Αναστάσιου Γουσίδη
7 – Army Patch
8 – Hercules Army Action
9 – Stegosaurus.gr (Διαδικτυακό Κατάστημα)
10 – Λ.ΕΦ.Ε.Δ.Χίου
11 – Κατάστημα Vasilikos
12-Λ.ΕΦ.Ε.Δ.Ημαθίας
13 – Μητροπολιτική Λ.ΕΦ.Ε.Δ.
14- Γεώργιο Λαμπράκη – Δημοσιογράφο & Πρόεδρο ΛΕΦΕΔ Ηρακλείου
We would like to thank the Commander, the officers, and staff of the 22nd MMR for their hospitality and all the assistance provided to our patrol during our stay at Dale Barracks, Chester ,United Kingdom.
Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook – ακολουθείστε μας στο X στο linkedin και στο Youtube
