Γράφει ο Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης
Πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος…Aλλά και πόσο σταθερή μένει στην πορεία του χρόνου η έντονη μνήμη ανθρώπων που άφησαν ανεξίτηλη την παρουσία Tους στο διάβα του, που η θύμησή Τους παραμένει τόσο ζωντανή και κυρίως ισχυρή, σαν να ήμασταν μαζύ Τους το προηγούμενο βράδυ…
Δέκα χρόνια κλείνουν σήμερα από το θάνατο του Πτεράρχου Χαράλαμπου Σταυρακάκη. ‘Ηταν το 2007, στις 26 Φεβρουαρίου, που άφησε την τελευταία του πνοή στο 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας. Αυτός ο υπέροχος και γλυκύς άνθρωπος, το εκλεκτό τέκνο της Κρητικής γης, ο ευπατρίδης, ο γενναίος πατριώτης, ο πιστός στον όρκο που έδωσε ως Ανθυποσμηναγός της Πολεμικής Αεροπορίας της 34ης Σειράς Ιπταμένων της Σχολής Ικάρων το 1962 και τον οποίο ετίμησε σε όλες τις θέσεις υψηλής ευθύνης που Τού εμπιστεύθηκε η Πατρίδα, με ισχυρό το κίνητρο της ευθύνης που πάντοτε ανελάμβανε και βαθειά τη δημοκρατική Του συνείδηση. Όπως και συνεπής στην πλούσια εθνική και στρατιωτική οικογενειακή παράδοση των Σταυρακάκηδων που συνέχισε και ετίμησε.
Σήμερα, δέκα χρόνια από τότε, αισθανόμαστε πάντοτε έντονη την παρουσία Του και ισχυρό το παράδειγμά Του. Όσοι είχαν την εύνοια της τύχης να υπηρετήσουν υπό τον Χαράλαμπο Σταυρακάκη στην ΠΑ, το ΓΕΕΘΑ και την ΕΥΠ, όσοι τον εγνώρισαν και συνδέθηκαν μαζί Του, και περισσότερο η οικογένειά Του, o Μπάμπης για όσους τόν αγάπησαν, θα ανατρέχουν πάντοτε σε μία ευγενική μορφή, από αυτές που χρειαζόμαστε στο βίο μας και στη δημόσια ζωή, για να αντλούμε θετικά πρότυπα. Ο Χαράλαμπος Σταυρακάκης είναι πάντοτε δίπλα μας, πολύτιμος σύμβουλος και μοναδικός φίλος.
Ο Χαράλαμπος Σταυρακάκης ήταν ένας άνθρωπος ανοικτός, φύσει ευγενής. Είχε το δικό του ιδιαίτερο τρόπο να επικοινωνεί με τους άλλους, τόσο ταπεινό αλλά και τόσο διδακτικό, ποτέ υπεροπτικό και ποτέ αλλαζονικό. Το ίδιο ήξερε και να κρατεί το στόμα του κλειστό, όπου χρειαζόταν, όπως έπραξε και ως Διοικητής της ΕΥΠ, θέση από την οποία χειρίσθηκε κάποια από τα πιο ευαίσθητα εθνικά θέματα. Δεν μίλησε ποτέ για όσα ήξερε, δεν τα έγραψε ποτέ, ούτε σκέφθηκε ποτέ να τα ανταλλάξει με τίποτε. Αποσύρθηκε από το προσκήνιο με διακριτικότητα, επιλέγοντας να ζήσει στη σιωπή των ανθρώπων που ξέρουν πώς δημιουργείται η Ιστορία. Υπήρξε φαινόμενο αυτοσυγκράτησης και ψυχραιμίας, γιά το συμφέρον της Πατρίδος.
Είχε όλα τα χαρίσματα που σήμερα αναζητούμε ως κοινωνία και δεν τα βρίσκουμε.
Συνεχίζουμε να παραδειγματιζόμαστε από τη φωτεινή του προσωπικότητα, από το καθαρό Του βλέμμα.
Αγαπημένε μας Μπάμπη, είσαι πάντοτε δίπλα μας.
Σε ευχαριστούμε και Σε τιμούμε, όπως Σού πρέπει.
Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και ακολουθείστε μας στο Twitter
